•
Wprowadzenie. Szerokopasmowe sieci
dostępowe z integracją usług.
•
Technologie stosowane dla skrętki
miedzianej: DSL, HDSL, SDSL.
•
Sieci dostępowe w technologii ADSL.
•
Sieci dostępowe w technologi FITL
Architektury: FTTC, FTTB, FTTH. Sieci
PON i BPON
•
Bezprzewodowe sieci LAN. IRDA, WiFi,
WiMax. Normy, urządzenia,
konfiguracje, zabezpieczenia.
Sieci ISDN. Konfiguracja dla modelu
ISO/OSI. Styki fizyczne w punktach
odniesienia S, T, U, V1, V3, V4
Sieci teletechniczne o budowie
modułowej. Okablowanie strukturalne,
przełączniki sieciowe, standardy,
wymagania techniczne, normy.
Technologie POE
Systemy i instalacje inteligentnych
budynków. Porównanie standardów.
X-10, EIB
Zasilanie systemów sieci
dostępowych. Instalacje
wydzielonego zasilania.
Literatura
Z. Papir: Sieci dostępowe dla usług
szerokopasmowych. WFPT, Kraków, 1997
A. Simmonds. Wprowadzenie do
transmisji danych. WNT, Warszawa,
1999.
K. Wajda: Sieci szerokopasmowe. WFPT,
Kraków 1994.
J. Chmielewski: Szybkie sieci miejskie.
NetForum, Maj, 1994.
Sieci dostępowe
Wielodostępowy system
komunikacyjny
Kanał
wspóln
y
Macierz wzajemnej słyszalności w
systemie wielodostępowym z węzłem
centralnym
1
1
0
...
0
1
1 1 ... 1 1 1 ... 1 1
1
0
...
0
1
1
H
�
�
�
�
�
�
�
�
�
�
�
�
�
�
=
�
�
�
�
�
�
�
�
�
�
�
�
�
�
Schemat funkcjonalny użytkownika
ŹI – pierwotne źródło informacji, BUF – bufor,NAD
– nadajnik, ODB
1
– odbiornik sygnałów z kanału
wspólnego, ODB
2
– odbiornik z kanału
pomocniczego, I
B
, I
C
, I
F
, I
Q
, I
T
–informacje o
systemie dostępne dla użytkownika
W systemach wielodostępowych
możemy wyróżnić pięć typów
informacji o stanie systemu:
Informacje o stanie własnego bufora ( I
B
) – użytkownik uzyskuje informacje o stanie
zapełnienia swojego bufora, nie zmniejsza przepustowości kanału
Informacje o stanie kanału wspólnego ( I
C
) – użytkownik uzyskuje informacje o stanie
kanału ( wolny czy zajęty) przy użyciu odbiornika ODB
1
. Informacja ta nie ma wpływu na
przepustowość kanału. Informacja ta nie jest natychmiastowa, musi być odebrany co
najmniej jeden bit. Przykładem protokołu wykorzystującego tą informacje to CSMA i jego
pochodne.
Informacje o wyniku transmisji pakietu ( I
F
) – użytkownik uzyskuje informację czy
transmisja powiodła się i czy pakiet został zaakceptowany przez odbiorcę. Nadawana ona jest
przez kanał właściwy lub kanał pomocniczy, który jest wydzielony z kanału właściwego.
Mechanizm ten jest podstawową regułą dostępu ze sprzężeniem zwrotnym. Przykładem
wykorzystania tej informacji jest protokół ALOHA.
Informacje o stanie bufora innych użytkowników ( I
Q
) – użytkownik uzyskuje
informację o długości kolejek pakietów oczekujących na transmisje lub potwierdzenie udanej
transmisji . Przesłanie tej informacji odbywa się w kanale właściwym lub w kanale
pomocniczym. Przykładem wykorzystana tej informacji jest protokół urnowy, w którym
użytkownik przed przystąpieniem do transmisji musi znać liczbę użytkowników posiadających
niepuste bufory w momencie transmisji. Innym przykładem protokołu jest DQDB, który
pobiera informacje o tym ile pakietów czeka na transmisje w określonych częściach sieci.
Informacje o początkach ramki ( I
T
). Protokoły dzielą się na asynchroniczne oraz
synchroniczne. Protokoły asynchroniczne są to takie protokoły, które mogą przesyłać dane w
kanale wspólnym w dowolnym momencie, natomiast synchroniczne tylko na początku ramki
Model warstwowy sieci dostępowej
Struktura funkcjonalna sieci
dostępowej
Znaczenie poszczególnych funkcji
1.
Funkcje portu użytkownika –UPF. Dostosowuje specyfikacje
styku użytkownika do funkcji rdzenia i zarządzania.
2.
Funkcje portu usługi – SPF. Przystosowuje styk SNI ( styk z
węzłami usługi ) do obsługi przez funkcje rdzenia i wyboru
informacji przeznaczonych dla funkcji zarządzania siecią
dostępową.
3.
Funkcje
rdzenia
CF
– Dostosowuje
ona wymagania
transportowe dla poszczególnych usług lub użytkowników dla
wspólnego systemu transportowego ( włącznie z protokołami
przenoszonymi przez sieć).
4.
Funkcje transportowe TF – obsługuje ścieżki transportowe
pomiędzy różnymi elementami sieci dostępowej i adaptacje
wykorzystywanych mediów transmisyjnych.
5.
Funkcje zarządzania siecią dostępową AN - SMF – mają za
zadanie koordynować konfiguracje wszystkich funkcji dostępnych
w sieci dostępowej.
Styk użytkownik – sieć
Styk użytkownika z siecią możemy podzielić na dwie części:
- - Indywidualny
- - Współdzielony
Styk indywidualny powinien być wykorzystywany przez
obecnie istniejące typy dostępu i usług, w tym PSTN i ISDN. Nie
ma on jeszcze określonej dokładnej specyfikacji styku UNI i
dlatego używa standardów krajowych.Poprzez pojedynczy styk
użytkownika z siecią może być dostępny więcej niż jeden węzeł
usługi. Dlatego też pojedynczy styk użytkownika może
obsługiwać wiele dostępów logicznych, z których każdy może
być dołączony poprzez różne SNI do różnych węzłów usługi.
Styk węzła usługi ( SNI )
Styk węzła usługi jest stykiem
między siecią dostępową i węzłem
usługi. Jeżeli styki SNI nie znajdują
się w tym miejscu, powinno być
wykorzystane zdalne połączenie
między siecią dostępową i węzłem
usługi, wykorzystujące
przezroczystą ścieżkę transportową.
Styk Q3
Zarządzanie siecią dostępową
powinno odbywać się za
pośrednictwem sieci TMN
( wspólnej dla wszystkich części
telekomunikacyjnej ). Jednakże
istnieje potrzeba współpracy
pomiędzy elementami sieci.
Wymagane jest aby sieć posiadała
styk z siecią TMN. Komunikacja ta
odbywa się za pomocą styku Q3.
Węzeł usługi
Sieć dostępowa obsługuje różne rodzaje
dostępu, co wiąże się z tym, że stosuje się
różne rodzaje węzłów usługi SN. Dzielą się
one na:
a. dedykowane ( obsługujące jeden typ
dostępu )
b. modularne, obsługujące kilka typów
dostępu,
ale
posiadające
jednakowe
wymagania
transmisyjne
modularne,
obsługujące kilka typów dostępu, ale
posiadające różne wymagania transmisyjne