Wzrok

Badanie ostrości wzroku

Badanie ostrości wzroku jest 

podstawowym testem czynnościowym 

oczu. Badanie ostrości do dali powinno 

być przeprowadzane dla każdego oka 

osobno (tak jak i do bliży oraz widzenia 

barw). 

Badanie należy rozpocząć od oka prawego 

(lub oka chorego) pamiętając o 

dokładnym zasłonięciu oka niebadanego. 

 

Do badania ostrości wzroku służą tablice 

Snellena. 

Na białym tle znajdują się znaki (optotypy) – 

litery, cyfry dla umiejących czytać lub 

pierścienie, haki, łapy, obrazki dla młodszych 

dzieci i analfabetów. W przypadku bardzo 

małych dzieci badanie polega na obserwacji, 

czy śledzi ono poruszające się przedmioty i czy 

potrafi chwycić je w rękę. 

Optotypy powinny być pokazywane kolejno od 

góry w dół, a nie wybiórczo z każdego rzędu

Badanie odruchów 

źrenicznych

Odruch źreniczny to mechanizm 

adaptacji oka do zmieniającej się 

ilości światła padającego na 

siatkówkę. Średnica źrenicy maleje 

wraz ze zwiększaniem się natężenia 

promieni świetlnych

Źrenice u zdrowego człowieka powinny 

być równe i okrągłe. Oświetlenie 

źrenicy jednego oka powinno 

spowodować jej zwężenie (reakcja 

bezpośrednia na światło), źrenica w 

drugim oku powinna zwężać się w 

takim samym stopniu (reakcja 

pośrednia na światło). Drugie oko 

badamy w ten sam sposób.

Badający powinien zanotować 

obecność reakcji źrenic, ocenić czy 

ich siła jest jednakowa w obu oczach. 

Należy również zwrócić uwagę na kolor 

źrenic, które w stanach 

patologicznych mogą być mniej 

czarne lub białawe. 

Oftalmoskopia – 

wziernikowanie dna oka

Badanie dokonywane jest w celu 

zdiagnozowania różnych zaburzeń 

ogólnoustrojowych (np. nadciśnienie 

tętnicze, cukrzyca, miażdżyca). 

Oprócz tego oftalmoskopia umożliwia 

rozpoznanie nieprawidłowości w 

budowie i funkcjonowaniu siatkówki, 

błony naczyniowej i nerw wzrokowego.

Przed badaniem należy rozszerzyć źrenicę 

poprzez dospojówkowe podanie 

tzw.mydriatyków czyli leków 

rozszerzających źrenicę. Po rozszerzeniu 

źrenicy i zniknięciu reakcji źrenicy na 

światło (jej zwężania) do badanego oka 

stopniowo przybliża się oftalmoskop. 

Początkowo oświetla się gałkę oczną z ok. 

15 centymetrów obserwując czerwony 

odblask z dna oka. 

Badanemu poleca się patrzeć na ucho 

badającego i stopniowo przybliża się 

oftalmoskop w kierunku oka. Należy 

pamiętać, że prawe oko bada się prawym 

okiem, a lewe – lewym. Następnie korygując 

ostrość widzenia na pokrętle oftalmoskopu 

obserwuje się tarczę nerwu wzrokowego 

(przy lekkim patrzeniu w bok), okolicę 

plamkową wraz z dołkiem środkowym (przy 

patrzeniu wprost na źródło światła), oraz 

następnie obserwuje się obwodowe części 

dna oka ze szczególnym uwzględnieniem 

znajdujących się tam tętnic i żył.

Obraz prawidłowego dna 

oka

Obraz dna oka z retinopatią 

cukrzycową