PODSTAWY WYMIANY
PODSTAWY WYMIANY
POWIETRZA W BUDYNKU
POWIETRZA W BUDYNKU
1. INFILTRACJA I RUCH POWIETRZA W BUDYNKU.
1. INFILTRACJA I RUCH POWIETRZA W BUDYNKU.
2. INFILTRACJA POWIETRZA PRZEZ
2. INFILTRACJA POWIETRZA PRZEZ
NIESZCZELNOŚCI.
NIESZCZELNOŚCI.
3. WENTYLACJA W BUDYNKACH.
3. WENTYLACJA W BUDYNKACH.
1. INFILTRACJA I RUCH POWIETRZA W BUDYNKU.
1. INFILTRACJA I RUCH POWIETRZA W BUDYNKU.
Infiltracja rozumiana jako przenikanie zimnego powietrza
nieszczelności,
otwory oraz porowaty materiał przegrody powoduje dodatkowe straty
ciepła
trudne do oszacowania.
W materiałach porowatych przenikanie powietrza wyraża
prawo
Darcy’ego
:
j= - grad p [m
3
/h],
gdzie:
j – gęstość strumienia powietrza,
- współczynnik infiltracji,
p – ciśnienie powietrza.
Ilość powietrza przenikającego do pomieszczenia, przez przegrodę
(przez
analogię do prawa
Darcy’ego
) zależy od:
• różnicy ciśnień po obu stronach przegrody,
• oporów jakie natrafia na swojej drodze.
Infiltracja powietrza zewnętrznego do pomieszczeń odbywa się pod
wpły-wem dwóch czynników:
- różnice gęstości powietrza zewnętrznego i wewnętrznego wywołane
różnicą temperatur,
- nadciśnieniem wywołanym parciem wiatru na przegrodę.
Różnica ciśnień wywołana różnicą temperatur a tym samym różnicą
gęs-tości powietrza zewnętrznego i wewnętrznego możliwa jest do
obliczenia wzorem:
p
t
= (
e
-
i
)g
.
h [N/m
2
],
gdzie:
p
t
– różnica ciśnień między powietrzem zewnętrznym i
wewnętrz-nym [N/m
2
],
e
– gęstości powietrza zewnętrznego [kg/m
3
],
i
– gęstość powietrza wewnętrznego [kg/m
3
],
g – przyspieszenie ziemskie [m/s
2
],
h – odległość miedzy otworami wywiewnymi a osią obojętną [m].
Odległość miedzy otworami wywiewnymi a osią obojętną może
przybierać
różne wartości:
1. Przy braku wymiany powietrza między pomieszczeniami a resztą
budyn-ku,
przy
braku
kanałów
wentylacyjnych,
(wentylacja
grawitacyjna) można przyjąć położenie osi obojętnej w połowie
wysokości okna, zakładając że dołem powietrze będzie wnikać a
górnymi szczelinami wychodzić.
2. Przy braku wymiany powietrza między pomieszczeniami a resztą
budyn-ku i przy istnieniu kanałów wentylacji grawitacyjnej, można
przyjąć po-łożenie osi obojętnej na poziomie wylotów komina. Do
wszystkich pomieszczeń powietrze będzie napływać.
3. Przy wymianie powietrza pomiędzy pomieszczeniem i resztą budynku
przez nieszczelności drzwi wejściowych, korytarzy i klatek
schodowych, układ ciśnienia ulega zmianie z uwagi na klatkę
schodową, która działa jak duży kanał grawitacji powietrza.
+
+
p
p
t
t
-
-
p
p
t
t
WYMIANA POWIETRZA I UKŁAD CIŚNIEŃ PRZY POŁOŻENIU OSI OBOJĘTNEJ W
WYMIANA POWIETRZA I UKŁAD CIŚNIEŃ PRZY POŁOŻENIU OSI OBOJĘTNEJ W
POŁOWIE WYSOKOŚCI OKNA.
POŁOWIE WYSOKOŚCI OKNA.
h
h
h
h
-
-
p
p
t
t
WYMIANA POWIETRZA I UKŁAD CIŚNIEŃ PRZY POŁOŻENIU OSI OBOJĘTNEJ NA POZIOMIE
WYMIANA POWIETRZA I UKŁAD CIŚNIEŃ PRZY POŁOŻENIU OSI OBOJĘTNEJ NA POZIOMIE
WYLOTÓW KOMINÓW.
WYLOTÓW KOMINÓW.
-
-
p
p
t
t
+
+
p
p
t
t
h
h
h
h
WYMIANA POWIETRZA I UKŁAD CIŚNIEŃ PRZY POŁOŻENIU OSI OBOJĘTNEJ W POŁOWIE
WYSOKOŚCI BUDYNKU.
Różnicę ciśnień wywołaną
parciem wiatru można przedstawić za pomocą wzoru:
[
]
2
e
2
v
m
/
N
g
2
ρ
•
v
K
=
p
Δ
gdzie:
gdzie:
p
p
v
v
– różnica ciśnień między powietrzem w pomieszczeniu i powietrzem
– różnica ciśnień między powietrzem w pomieszczeniu i powietrzem
zewnętrznym [N/m
zewnętrznym [N/m
2
2
],
],
K – współczynnik aerodynamiczny,
K – współczynnik aerodynamiczny,
V – prędkość wiatru niehamowanego budynkiem [m/s],
V – prędkość wiatru niehamowanego budynkiem [m/s],
e
e
– gęstość powietrza zewnętrznego [kg/m
3
],
g – przyspieszenie ziemskie [m/s
2
].
Współczynnik aerodynamiczny
nie jest wielkością stałą, lecz ulega zmianom w
zależności wymiarów budynku i kierunku działania wiatru. Po stronie nawietrznej
gdzie występuje parcie wiatru K przyjmuje wartość od 0,40 0,80, po stronie za-
wietrznej gdzie występuje ssanie współczynnik przybiera wartość ujemną która
wynosi -0,40.
Równoczesne działanie różnicy temperatur powoduje, że następuje sumowanie
się ciśnień. Różnica ciśnień p zależy od:
•
różnicy ciśnień miedzy powietrzem wewnętrznym i zewnętrznym,
różnicy ciśnień miedzy powietrzem wewnętrznym i zewnętrznym,
•
intensywności wiatru,
intensywności wiatru,
•
wysokości budynku, usytuowania pomieszczeń w budynku czy numeru kon-
wysokości budynku, usytuowania pomieszczeń w budynku czy numeru kon-
dygnacji.
p
p
t
t
p
p
v
v
p
p
S
T
R
O
N
A
O
D
W
IE
T
R
Z
N
A
S
T
R
O
N
A
Z
A
W
IE
T
R
Z
N
A
S
T
R
O
N
A
O
D
W
IE
T
R
Z
N
A
S
T
R
O
N
A
Z
A
W
IE
T
R
Z
N
A
Rozkład ciśnień w budynku pod wpływem różnicy temperatur i
Rozkład ciśnień w budynku pod wpływem różnicy temperatur i
wiatru
wiatru
2. INFILTRACJA POWIETRZA PRZEZ NIESZCZELNOŚCI.
2. INFILTRACJA POWIETRZA PRZEZ NIESZCZELNOŚCI.
Ilość powietrza przenikającego przez nieszczelności stolarki (okna, drzwi itp.)
ustala się doświadczalnie. Wzór empiryczny przybiera postać:
J = a ( p )
n
[m
3
/h],
gdzie:
J – strumień infiltrujący przez jednostkę długości szczeliny lub powierzchnię
okna (itp.) przy różnicy ciśnień p [m
3
/h],
a – współczynnik przenikania powietrza przez jednostkę długości szczeliny lub
powierzchnię okna (itp.) określany dla danego okna przy różnicy ciśnień 1,0
Pa,
n – współczynnik potęgowy zmieniający się w granicach 0,50 0,80.
Całkowity strumień powietrza infiltrującego
Całkowity strumień powietrza infiltrującego
można znaleźć ze wzoru:
V = I
.
L
lub
V = I
.
F,
gdzie:
V – strumień powietrza [m
3
/h],
L – długość szczeliny [m],
F – powierzchnia okna [m
2
].
Nieszczelne okna stają się przyczyną nadmiernych strat ciepła w budynku, zaś
szczelne okna uniemożliwiają należytą wentylację. Z tych powodów za najlepsze
uznać należy szczelne okna z szczelinami wentylacyjnymi, najlepiej z możliwością
regulacji co pozwala na częściowe wyeliminowanie mankamentów wentylacji
naturalnej. Mankamenty te to:
•niedostateczna wentylacja pomieszczeń na środkowych i górnych
kondygnacjach przy bezwietrznej pogodzie i wysokich temperaturach
zewnętrznych,
•nadmierne straty ciepła na podgrzanie powietrza infiltrującego do budynku
przy niskich temperaturach zewnętrznych, szczególnie przy połączeniu z
silnym wiatrem,
•niejednakowy wpływ wiatru na infiltrację powietrza, największy na
kondygnacjach najwyższych, najsłabszy na kondygnacjach dolnych.
Wymienione mankamenty, przy centralnej regulacji parametrów ogrzewania,
utrud-niają uzyskanie jednakowych warunków w całym budynku.
W ścianach murowanych, masywnych szczelność ścian poprawiają tynki i
powłoki malarskie. W ścianach szczelinowych z pustką powietrzną , wypełnieniem
materiała-mi izolacyjnymi istotnym jest dobór materiałów, staranne ułożenie i
szczelne wyko-nanie warstwy zewnętrznej. Często nadmierna infiltracja występuje
przy stosowaniu lekkich ścian osłonowych. W tym przypadku decyduje o tym
zarówno sama konstrukcja przegrody, jak też styki a głównie jakość uszczelnień
wiatrowych.
3. WETNTYLACJA W BUDYNKACH.
3. WETNTYLACJA W BUDYNKACH.
Projektując i wykonując budynki należy zapewnić doprowadzenie i usuwanie
powietrza z jego wnętrza. Należy to zapewnić wykorzystując zjawisko grawitacji
naturalnej powietrza lub grawitację wymuszoną.
Podstawowe wymagania w tym zakresie określa
„ Rozporządzenie Ministra
Gospo-darki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych jakim
powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.” ( Z dnia 14 grudnia 1994r.)
Oto
niektóre z nich dotyczące wentylacji:
Pokoje mieszkalne w mieszkaniach mogą być wentylowane pośrednio przez
pomieszczenia kuchenne i sanitarne.
Przepływ powietrza wentylacyjnego powinien odbywać się od
pomieszczenia mniej do bardziej zanieczyszczonego.
Pomieszczenia o różnych wymaganiach użytkowych i sanitarno-
zdrowotnych nie należy przyłączać do wspólnych układów wentylacyjnych.
W budynku wysokim i wysokościowym oraz innych, jeśli wymaga tego
przez-naczenie, należy stosować wentylację mechaniczną, wywiewną lub
wywiewno-nawiewną. W pozostałych budynkach można stosować wentylację
grawitacyjną.
Przy szczelnych oknach, drzwiach balkonowych i innych zamknięciach, unie-
możliwiających
napływ
powietrza
stosować
należy
urządzenia
to
umożliwiające.
W pomieszczeniach zapewnić należy wymianę powietrza o wymaganej,
zgodnej z PN intensywności (krotności wymiany w ciągu godziny).
Układ wentylacji mieszkania powinien zapewniać:
doprowadzenie powietrza zewnętrznego do pokojów mieszkalnych i kuchni z
oknem zewnętrznym,
usuwanie powietrza zużytego z kuchni łazienki, oddzielnego ustępu oraz
pomieszczeń pomocniczych bezokiennych (garderoba, składzik itp.)
Strumień objętości powietrza wentylacyjnego dla mieszkania określony jest przez
sumę strumieni powietrza usuwanych z pomieszczeń wymienionych wyżej.
Strumienie te niezależnie od rodzaju powinny wynosić co najmniej:
kuchnia z oknem zewnętrznym, kuchenką gazową lub węglową 70,00 m
3
/h,
kuchnia z oknem zewnętrznym, kuchenką elektryczną:
- w mieszkaniu do 3 osób 30,00 m3/h,
- w mieszkaniu dla więcej niż 3 osób 50,00 m3/h,
kuchnia bez okna zewnętrznego, wnęka z kuchenką elektryczną 50,00 m3/h,
łazienki z ustępem lub bez 50,00 m3/h,
dla oddzielnego ustępu 30,00 m3/h,
Dopływ powietrza do kuchni, łazienek, ustępów i pomieszczeń pomocniczych
zapewniamy przez otwory w dolnych częściach drzwi, do pokojów i innych pomiesz-
czeń przez okna z możliwością rozwierania, względnie przez z regulacją dopływu.
Odpływ powinien być zapewniony przez otwory wywiewne usytuowane w górnej
części ściany z przyłączeniem do przewodów wentylacyjnych.