Ochrona zdrowia
psychicznego
Ustawa z dnia 19 sierpnia 1994 r. o
ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z
1994 r. Nr 111, poz. 535 z późn. zm.)
Ochrona zdrowia
psychicznego
Ustawa z dnia 19 sierpnia 1994 r. o
ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z
1994 r. Nr 111, poz. 535 z późn. zm.)
Zdrowie psychiczne
Fundamentalne dobro osobiste
człowieka, a ochrona praw osób z
zaburzeniami psychicznymi należy
do obowiązków państwa.
Zadania
Polegające na:
Promocji zdrowia psychicznego i zapobiegania zaburzeniom
psychicznym
Zapewnienia osobom z zaburzeniami psychicznymi wielostronnej i
powszechnie dostępnej opieki zdrowotnej oraz innych form opieki
i pomocy niezbędnych do życia w środowisku rodzinnym i
społecznym
Kształtowania wobec osób z zaburzeniami psychicznymi
właściwych postaw społecznych, a zwłaszcza zrozumienia,
tolerancji, życzliwości, a także przeciwdziałania ich dyskryminacji
Działania zapobiegawcze
Podejmowane w szczególności wobec dzieci,
młodzieży, osób starszych i wobec osób
znajdujących się w sytuacjach stwarzających
zagrożenie dla ich zdrowia psychicznego
Poprzez stosowanie zasad ochrony zdrowia w szkołach, placówkach
oświatowych, opiekuńczo-wychowawczych, resocjalizacyjnych i
jednostkach wojskowych
Tworzenie placówek rozwijających działalność zapobiegawczą
Rozwijanie działalności zapobiegawczej w zakresie ochrony zdrowia
psychicznego przez zakłady opieki zdrowotnej
Wspieranie grup samopomocy
Podejmowanie badań naukowych
Opieka zdrowotna wykonywana
W ramach podstawowej i specjalistycznej opieki zdrowotnej
Szczególnie psychiatrycznej opieki zdrowotnej – w formie
pomocy doraźnej, ambulatoryjnej, dziennej, szpitalnej i
środowiskowej oraz w domach pomocy społecznej
Samorząd województwa tworzy i prowadzi zakłady
psychiatrycznej opieki zdrowotnej
Powiat organizuje i zapewnia usługi w domach pomocy
społecznej
Dla dzieci i młodzieży upośledzonych umysłowo organizuje się
naukę i zajęcia rewalidacyjno – wychowawcze w przedszkolach,
szkołach, placówkach opiekuńczo-wychowawczych, ośrodkach
rehabilitacyjno-wychowawczych, domach pomocy społecznej i
zakładach opieki zdrowotnej, w domu rodzinnym
Pomoc społeczna
W porozumieniu z zakładami psychiatrycznej opieki
zdrowotnej organizuje na obszarze swojego działania
oparcie społeczne dla osób chorych psychicznie,
upośledzonych umysłowo, poprzez:
- podtrzymywanie i rozwijanie umiejętności niezbędnych do
samodzielnego aktywnego życia
- Organizowanie w środowisku społecznym pomocy ze strony
rodziny, innych osób, grup, organizacji społecznych i
instytucji
- Udzielanie pomocy finansowej, rzeczowej oraz innych
świadczeń na zasadach określonych w ustawie o pomocy
społecznej
- Organizuje usługi opiekuńcze w środowisku zamieszkania
- Udostępnia miejsca w środowiskowym domu samopomocy
Osoba chora
Korzystająca ze świadczeń
zdrowotnych udzielanych przez
szpital psychiatryczny ma prawo
do pomocy w ochronie swoich
praw
Osoba chora
Ma prawo do spotkania z Rzecznikiem Praw
Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego, który:
1) Pomaga w dochodzeniu praw w zakresie przyjęcia, leczenia,
warunków pobytu i wypisania ze szpitala psychiatrycznego
2) Współpraca z rodziną
3) Prowadzenie działalności edukacyjno-informacyjnej
4) Współpracuje z Rzecznikiem Praw Obywatelskich, Rzecznikiem
Praw Dziecka
Osoba chora
przebywająca w szpitalu psychiatrycznym lub w
domu pomocy społecznej ma prawo do
utrzymywania kontaktów z rodziną i innymi
osobami
Korespondencja takiej osoby nie podlega kontroli
Osoba z zaburzeniami psychicznymi przebywająca
w szpitalu może uzyskać zgodę ordynatora na
okresowe przebywanie poza szpitalem
Wobec osoby chorej można zastosować przymus
bezpośredni
Przymus bezpośredni
Stosuje się przy czynnościach określonych w ustawie tylko
wtedy gdy ustawa do tego upoważnia lub gdy osoby chore:
Dopuszczają się zamachu przeciwko życiu lub zdrowiu
własnemu lub innej osoby lub bezpieczeństwu
powszechnemu
W sposób gwałtowny niszczą lub uszkadzają przedmioty
znajdujące się w ich otoczeniu
Poważnie zakłócają lub uniemożliwiają funkcjonowanie
zakładu psychiatrycznej opieki zdrowotnej lub jednostki
organizacyjnej pomocy społecznej
O zastosowaniu przymusu bezpośredniego decyduje lekarz
Postępowanie lecznicze
W przypadku, gdy osoba, której zachowanie
wskazuje na to, że z powodu zaburzeń
psychicznych:
- może zagrażać bezpośrednio własnemu życiu albo
zyciu lub zdrowiu innych osób
- Nie jest zdolna do zaspokajania podstawowych
potrzeb życiowych
może być poddana badaniu psychiatrycznemu bez jej
zgody.
Postępowanie lecznicze
Konieczność przeprowadzenia badania
stwierdza lekarz psychiatra lub inny lekarz (w
przypadku niemożności uzyskania pomocy
lekarza psychiatry)
Postępowanie lecznicze
Przyjęcie do szpitala psychiatrycznego, następuje:
za pisemną zgodą
na podstawie ważnego skierowania do szpitala
gdy lekarz po osobistym zbadaniu stwierdzi wskazania do
przyjęcia
W nagłych przypadkach, przy braku uzyskania pomocy lekarskiej
osoba może być przyjęta za jej pisemna zgodą bez skierowania
W przypadku osoby niezdolnej do wyrażenia zgody przyjęcie do
szpitala psychiatrycznego następuje po uzyskaniu zgody sądu
opiekuńczego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania
tej osoby
W przypadku osoby małoletniej lub ubezwłasnowolnionej za
pisemną zgodą jej przedstawiciela ustawowego
Postępowanie lecznicze
Sąd opiekuńczy ze względu na miejsce
zamieszkania osoby chorej o potrzebie przyjęcia
jej do szpitala psychiatrycznego, orzeka na
wniosek:
1)
małżonka
2)
krewnych w linii prostej
3)
rodzeństwa
4)
jej przedstawiciela ustawowego
5)
jeżeli osoba chora jest objęta oparciem społecznym –
organu do spraw pomocy społecznej
Postępowanie lecznicze
W sytuacji gdy:
1)
zachowanie osoby chorej psychicznie wskazuje na to, że
zagraża bezpośrednio własnemu życiu albo życiu lub zdrowiu
innych osób
2)
nieprzyjęcie do szpitala spowoduje znaczne pogorszenie
stanu jej zdrowia psychicznego
3)
osoba jest niezdolna do samodzielnego zaspokajania
podstawowych potrzeb życiowych
może być ona przyjęta do szpitala psychiatrycznego bez jej zgody
O przyjęciu postanawia lekarz. W ciągu 72 godz. od przyjęcia
kierownik szpitala zawiadamia sąd opiekuńczy miejsca
siedziby szpitala.
Przyjęcie do domu pomocy
społecznej
Osoba o której mowa w przedmiotowej ustawie:
1) nie jest zdolna do zaspokajania podstawowych
potrzeb życiowych
2) Nie ma możliwości korzystania z opieki innych
osób
3) Potrzebuje stałej opieki i pielęgnacji
4) Nie wymaga leczenia szpitalnego
może być za jej zgodą lub za zgodą jej przedstawiciela
ustawowego przyjęta do domu pomocy społecznej
Przyjęcie do domu pomocy
społecznej
W przypadku braku zgody na
umieszczenie w dps a brak opieki
zagraża życiu tej osoby organ do
spraw opieki społecznej może
wystąpić do sądu opiekuńczego
miejsca zamieszkania tej osoby z
wnioskiem o przyjęcie do dps bez jej
zgody.
Przyjęcie do domu pomocy
społecznej
Z wnioskiem o którym wyżej mowa
może wystąpić kierownik szpitala
psychiatrycznego
Wniosek do sądu
Do wniosku należy załączyć
świadectwo lekarza psychiatry
uzasadniające potrzebę leczenia
psychiatrycznego
Świadectwo w/w jest ważne przez okres
14 dni
Jeżeli zostało ono wydane w okresie
dłuższym niż 14 dni przed data złożenia
wniosku sąd opiekuńczy zwraca wniosek