Osoba rehabilitowana jako podmiot.
Podejście fizjoterapeuty do pacjenta.
Ogólna metodyka rehabilitacji i
taktyka postępowania
fizjoterapeutycznego.
Hierarchia i racjonalizacja celów.
Zasady doboru środków, form i
metod fizjoterapii.
Karolina Skrzeczyńska
Rafał Lisiewski
Wioletta Szafrańska
Osoba rehabilitowana
jako podmiot
Fizjoterapeuta w swojej praktyce zawodowej
powinien kierować się przede wszystkim
wysoko pojętym dobrem pacjenta.
W pierwszej kolejności najważniejsze jest
idywidualne traktowanie pacjenta oraz
przeprowadzenie rzetelnego wywiadu
podmiotowego.
Badanie podmiotowe należy wykonać podczas
pierwszego spotkania z pacjentem, dzięki
któremu fizjoterapeuta otrzyma wiele
ważnych informacji, niezbędnych do
leczenia pacjenta.
Osoba rehabilitowana
jako podmiot
Pacjent traktowany jako podmiot wg cech fizjoterapii:
Powszechność:Każdy pacjent (niezależnie w jakiej grupie
społecznej się znajduje) powinien mieć dostępność do
świadczeń rehabilitacyjnych.
Wczesność: rozpoczynamy leczenie/rehabilitacje jak
najwcześniej.
Kompleksowość: każdy pacjent powinien mieć
kompleksową opiekę, należy zapewnić mu wszystkie
możliwości leczenia korzystając z metod fizykoterapii,
kinezyterapii, masażu leczniczego.
Ciągłość: nie należy przerywać leczenia. Pacjent musi być
rehabilitowany w sposób ciągły.
Podejście
fizjoterapeuty do
pacjenta
Bardzo ważne jest pierwsze wrażenie i kontakt z
pacjentem. Fizjoterapeuta swoją osobą powinien
wzbudzić zaufanie, co gwarantuje lepszą jakość pracy.
Nawiązanie odpowiedniej relacji: otwartość,
przedstawienie się, uśmiech, kontakt wzrokowy.
Schludny wygląd oraz higiena osobista.
Profesjonalny dystans towarzyski.
Odpowiednio ukształtowana własna osobowość
(empatia, zrozumienie, umiejętność rozmowy).
Profesjonalizm charakteryzujący się wiedzą z zakresu
fizjoterapii, psychologii, pedagogiki.
„FIZJOTERAPEUTA POWINIEN WYKONYWAĆ POSZCZEGÓLNE
CZYNNOŚĆI Z SERCEM I SERCEM” W. Dega
Ogólna metodyka
rehabilitacji i taktyka
postępowania
fizjoterapeutycznego
Wyróżniamy :
Badanie podmiotowe
Badanie przedmiotowe
Badanie dodatkowe
Badanie podmiotowe
(wywiad)
W tej fazie zostają zebrane wszelkie informacje podawane przez
osobę badaną, opiekunów (dzieci) lub członka rodziny(osoby
starsze,os. z utrudnionym kontaktem lub bez kontaktu).
>Wywiad dzieli się na 3 części:
Wywiad personalny: podstawowe informacje o pacjencie: imię,nazwisko,
wiek,stan cywilny,adres zamieszkania,wykształcenie,zawód
wykonywany.
Wywiad medyczny: dotyczący aktualnej choroby,dysfunkcji,a także
przeszłości chorobowej. Uzyskanie wiadomości o: czasie i
okolicznościach w których wystąpiły objawy bólowe, ich nasileniu i
charakterze(nagłe, narastające), bóle stawów lub inne dolegliwości,
choroby współistniejące, rodzaj bólu (kłujący, promieniujący, rwący,
itp.),
przebieg dotychczasowego leczenia.
Wywiad socjalny: samodzielność, pomoc ze str. rodziny lub innych osób,
sposoby utrzymania, warunki mieszkaniowe, warunki ekonomiczne.
Badanie Przedmiotowe
(fizykalne)
Oparte na wiedzy i doświadczeniu osoby badającej.
Klasyczne badanie składa się z: oględzin, badania palpacyjnego,
pomiaru długości kończyn, badania zakresu ruchu, badania siły
mięśniowej oraz przeprowadzenia testów diagnostycznych.
Badanie przedmiotowe ogólne-odnosi się do ciała badanego w
całości
statyczne-ocena postawy chodu
dynamiczne-chód, testy funkcjonalne
Badanie przedmiotowe miejscowe-dotyczy poszczególnych cz.ciała
statyczne-pomiary linijne(długości i obwody kończyn)
dynamiczne-pomiary zakresów ruchu, ocena siły mięśniowej,
testy kliniczne
Badanie dodatkowe
Wykorzystujemy:
•
Rentgenodiagnostykę (RTG)
•
Tomografię komputerową (CT)
•
Ultrasonografię (USG)
•
Rezonans magnetyczny (MRI)
•
Elektromiografię (EMG)
•
Elektrokardiografię (EKG),
•
Artroskopię
•
Scyntografię kośćca
•
Inne badania diagnostyczne
Hierarchia i
racjonalizacja celów
Bardzo ważne jest aby dostosować odpowiednie
metody leczenia danego pacjenta według ściśle
określonych celów. Wyznaczamy je na samym początku
usprawniania z zachowaniem ich kompleksowości, tak
aby pokrywały wszystkie zapotrzebowania pacjenta.
Metody leczenia wyznaczamy na skutek diagnozy.
> Fizjoterapeuta powinien korzystać z:
Fizykoterapii: laser, ultradźwięki, itp.
Kinezyterapii: zastosowanie odpowiednich ćwiczeń
(czynne, bierne, czynno-bierne, oddechowe)
dostosowanych do stanu pacjenta.
Masażu leczniczego: klasyczny, segmentarny, sportowy.
Zasady doboru środków,
form i metod fizjoterapii
Środki, formy i metody fizjoterapii należy
dobierać w sposób indywidualny do każdego
pacjenta. Korzystamy z zabiegów fizykalnych,
kinezyterapeutycznych oraz manualnych-masażu
leczniczego. Dobieramy je adekwatnie do
potrzeb, możliwości pacjenta,rodzaju schorzenia
oraz celu leczenia.
Metody powinny być zastosowane w sposób,
który daje osiągnięcie celów leczniczych oraz
diagnostycznych.
Bibliografia
Dega W., Milanowska K. „Rehabilitacja Medyczna”
Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 1994.
Kiwerski J. „Rehabilitacja Medyczna”
Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2005,2006,2007
Kwolek A. „Rehabilitacja Medyczna”
Wydawnictwo Urban & Partner, Wrocław 2003
Zębaty A. „Kinezyterapia” Wydawnictwo Kasper, Kraków
2003