Rola ANTYGENU

Antygen  stymuluje  komórki  T  i  B  w  wyniku 

związania 

go 

przez 

swoiste 

receptory 

antygenowe. 

Komórki 

T 

nie 

reagują 

bezpośrednio 

z 

antygenem, 

lecz 

z 

przetworzonym 

peptydem 

antygenowym 

prezentowanym  przez  MHC  I  i  II.  Zasadniczy 

wpływ na wynik reakcji immunologicznej mają:

–

rodzaj antygenu

–

dawka 

–

sposób podania 

 

 

Różny rodzaj antygenu – 

różny rodzaj odpowiedzi

•  Antygeny otoczki bakt. indukują 

na ogół odp. IgM

• Białka – zarówno humoralną jak i 

komórkową

• Organizmy wewnątrzkomórkowe – 

odp. komórkową

• Rozpuszczalne antygeny białkowe 

– odp. humoralną

 

 

Regulacja przez 

przeciwciała 

• Bierne podanie przeciwciała klasy IgM wraz z antygenem 

swoiście wzmaga odpowiedź na antygen, podczas gdy 
podanie  IgG – hamuje

• W przypadku IgM przyjęto dwie teorie objaśniające 

pobudzający wpływ na komórki produkujące przeciwciała:

– kompleksy  zawierające IgM są wychwytywane przez 

receptory Fc lub C3 na APC i przetwarzane bardziej 
wydajnie niż sam antygen 

 

– Kompleksy zawierające IgM stymulują odpowiedź 

antyidiotypową przeciw IgM, co w konsekwencji 
wzmaga odpowiedź immunologiczną

 

 

Przeciwciała IgG

Supresja zależna od IgG zachodzi w 

mechanizmach:

• Przeciwciała blokujące

 – biernie podane 

przeciwciało wiąże antygen współzawodnicząc 
z komórkami B ( wpływ zależy od stężenia  jak 
i powinowactwa przeciwciała do antygenu w 
porównaniu do komórek B) 

• Wiązania krzyżowe

 (cross-linking) receptorów 

 

 

 blokujące                                      
wiazanie krzyżowe
 przeciwciało                                          
receptora

Ag

Ag

rozpuszczalne 

Ig

rozpuszczalne 

Ig

powierzchnio

we Ig

powierzchniowe Ig

     
FcγRIIb

SHP-1

 

 

Antyimmunoglobuliny

• Wyróżniamy dwie grupy

– czynniki reumatoidalne
– przeciwciała antyidiotypowe

 

 

Tolerancja

Jest 

stanem 

areaktywności 

swoistej  w  stosunku  do  określonego 
antygenu 

(indukowana 

uprzednią 

ekspozycją na ten antygen). 

Najważniejszym 

aspektem 

tolerancji  jest 

autotolerancja

,  która 

chroni organizm przed atakiem układu 
immunologicznego na własne tkanki

 

 

Centralna grasicza 

tolerancja na 

autoantygeny 

• Grasica 

wybiera 

komórki 

T 

posiadające  receptory,  które  łączą 
się  z  antygenem  związanym  z 
MHC,  ale  eliminuje  komórki    o 
nadmiernej 

zachłanności 

do 

antygenu.  Proces  ten  odbywa  się 
na  drodze 

selekcji  pozytywnej  i 

negatywnej 

limfocytów T.

 

 

Obwodowa lub 

pozagrasicza tolerancja na 

autoantygeny

•ignorancja

i 

sekwestracj

a

•anergia

•śmierć 

komórek

•immunologiczna 

supresja