DIAGNOSTYKA 

KRWAWIEŃ Z GÓRNEGO  

ODCINKA PRZEWODU 

POKARMOWEGO.

 

 

• 1.Endoskopia fiberooptyczna 

umożliwia:

• a) Określenie rozmiarów i liczby zmian 

w większości przypadków,

• b) Ocena zmiany aktywnie krwawiącej, 
• c) Ocenę nasilenia krwawienia,
   d) Odróżnienie owrzodzenia żylaków, 

zapalenia błony śluzowej żołądka

   lub pęknięcia błony śluzowej przełyku 

(zespół Mallory’ego-Weissa), które 

bywa następstwem gwałtownych 

wymiotów,

   e) Ocenę, czy zmiana ma charakter 

łagodny czy złośliwy.

 

 

2.Badanie kontrastowe górnego odcinka 

przewodu pokarmowego pomaga w 
określeniu stosunków anatomicznych 
zmian chorobowych, ale niestety nie 
dostarcza informacji na temat związku 
danej zmiany z krwawieniem.

3.Sonda nosowo-żołądkowa pozwala 

potwierdzić, że źródło krwawienia znajduje 
się proksymalnie od więzadła Treitza.

4.Angiografia i badanie scyntygraficzne 

mogą niekiedy pomagać w ustaleniu 
miejsca krwawienia, obie te metody są 
jednak bardziej przydatne w przypadku 
krwawień z dolnego odcinka przewodu 
pokarmowego.

 

 

Leczenie.

a) 1.Zachowawcze.
b) Założenie sondy nosowo-żołądkowej.
-Przez sondę odsysa się z żołądka zalegające 

skrzepy krwi.

b) Czynniki krzepnięcia.
1.Wit. K podajemy, jeśli źródłem krwawienia 

są żylaki przełyku.

2.Preparaty płytek podajemy w przypadkach 

małopłytkowości.

3.Świeże, mrożone osocze podaje się przy 

prawidłowym czasie protrombinowym.

 

 

c

) Leki neutralizujące kwaśną teść żołądkową.

1.Podawanie co jedną godzinę leków 

neutralizujących i monitorowanie pH treści 

żołądkowej jest prawdopodobnie 

najskuteczniejszym sposobem zatrzymania 

krwawienia.

2.Podawanie antagonistów receptorów 

histaminowych H2 np.: ranitydyny jest mniej 

skuteczne w zatrzymaniu krwawienia.

    Leki te są jednak przydatne w zapobieganiu 

wtórnemu nadżerkowemu zapaleniu błony 

śluzowej żołądka.

d) Wazopresyna- hormon bardzo silnie 

obkurczający naczynia. Przejściowo zatrzymuje 

krwawienie u 75 % chorych. Lek ten jest 

przeciwwskazany u chorych z zaawansowaną 

chorobą wieńcową, gdyż

    zmniejsza rzut serca.   

 

 

e) Endoskopia fiberooptyczna może 

być przydatna do obliteracji 
żylaków przełyku lub koagulacji 
niewielkich krwawień.

f) Angiografia- pozwala na 

embolizacje drobnych krwawień.

g) Tamponada krwawienia za pomocą 

sondy z balonami ma zasadnicze 
znaczenie w leczeniu krwawienia z 
żylaków przełyku (zgłębnik 
Sengstakena-Blakemore’a).

 

 

2.Leczenie operacyjne.
a) Tylko około 10% chorych leczy się operacyjnie,
b) Szczególne znaczenie ma stan układu krążenia 

chorego oraz wielkość i czas trwania 

krwawienia.

c) Wskazania do operacji: 
1.Krwotok grożący wykrwawieniem,
2.Obfite krwawienia szczególnie z towarzyszącym 

nadciśnieniem.Operacje należy wykonać jeśli:

-

do wstępnej resuscytacji potrzeba więcej niż 4 

jednostki krwi,

-

Krwawienie jest szybsze niż przetaczanie 

jednej jednostki krwi na każde 8 godzin,

-

Podejrzewa się że nawet krotki okres 

niedociśnienia może być zagrożeniem życia.  

 

 

3. Utrzymujące się krwawienie pomimo 

zastosowania resuscytacji i innych metod 
leczenia.

4. Nawrót krwawienia po jego wstępnym 

zatrzymaniu. U ¼  chorych krwawienie 
występuje ponownie.

5. Cechy patologiczne miejsca krwawienia, 

które zwiększają ryzyko nawrotu 
krwawienia:

- Owrzodzenie tylnej ściany dwunastnicy z 

widoczną w dnie tętnicą żołądkową-
dwunastniczą,

- Rozległe owrzodzenie żołądka.

 

 

3.Szczególne przypadki:
a) Chorzy z rzadko występującą 

grupa krwi powinni być 
operowani szybko, dopóki 
istnieje zapas krwi.

b) Natychmiast powinni być 

operowani chorzy którzy z 
jakichkolwiek powodów nie 
wyrażają zgody na przetaczanie 
krwi.

 

 

Rokowanie

1.U około 25-50% chorych jest nawrót 

krwawienia wciągu 5 lat, u około 20% 
trzeba będzie wykonać zabieg 
operacyjny.

2. Umieralność jest niska (około 3%) 

jeśli krwawienie utrzymuje się 
samoistnie, wysoka (u 33%) u których 
w niedługim czasie wystąpi ponowne 
krwawienie.