Dwudziesta czwarta niedziela 

zwykła

11 września 2011 r.

Podobnie uczyni wam Ojciec mój 

niebieski, jeżeli każdy z was nie 

przebaczy z serca swemu bratu

 

 

Ewangelia według św. Mateusza

Wtedy  Piotr  zbliżył  się  do  Niego  i  zapytał:  „Panie,  ile  razy  mam 

przebaczyć,  jeśli  mój  brat  wykroczy  przeciwko  mnie?  Czy  aż  siedem  razy?”  Jezus 
mu odrzekł: „Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy. 

Dlatego podobne jest królestwo niebieskie do króla, który chciał rozliczyć 

się ze swymi sługami. Gdy zaczął się rozliczać, przyprowadzono mu jednego, który 
mu był winien dziesięć tysięcy talentów. Ponieważ nie miał z czego ich oddać, pan 
kazał  sprzedać  go  razem  z  żoną,  dziećmi  i  całym  jego  mieniem,  aby  tak  dług 
odzyskać.  Wtedy  sługa  upadł  przed  nim  i  prosił  go:  „Panie,  miej  cierpliwość  nade 
mną, a wszystko ci oddam”. Pan ulitował się nad tym sługą, uwolnił go i dług mu 
darował.  Lecz  gdy  sługa  ów  wyszedł,  spotkał  jednego  ze  współsług,  który  mu  był 
winien  sto  denarów.  Chwycił  go  i  zaczął  dusić,  mówiąc:  „Oddaj,  coś  winien!”  Jego 
współsługa  upadł  przed  nim  i  prosił  go:  „Miej  cierpliwość  nade  mną,  a  oddam 
tobie”. On jednak nie chciał, lecz poszedł i wtrącił go do więzienia, dopóki nie odda 
długu.  Współsłudzy  jego  widząc,  co  się  działo,  bardzo  się  zasmucili.  Poszli  i 
opowiedzieli  swemu  panu  wszystko,  co  zaszło.  Wtedy  pan  jego  wezwał  go  przed 
siebie i rzekł mu: „Sługo niegodziwy! Darowałem ci cały ten dług, ponieważ mnie 
prosiłeś. Czyż więc i ty nie powinieneś był ulitować się nad swoim współsługą, jak 
ja ulitowałem się nad tobą?” I uniesiony gniewem pan jego kazał wydać go katom, 
dopóki mu całego długu nie odda. Podobnie uczyni wam Ojciec mój niebieski, jeżeli 
każdy z was nie przebaczy z serca swemu bratu».

Syr 27, 30 – 28, 7; Ps 103; Rz 14, 7-9; Mt 18, 21-35

 

 

I ja przebaczam

Oto  wspólnota  chrześcijańska,  która  żyje  w  czasie,  lecz  dąży  do 

pełni; 
i Królestwo Boże, które zapanuje na końcu czasów, ale dzieje się już teraz. 
Przebaczenie  zaś,  jako  nieograniczona  możliwość  kształtowania  relacji 
braterskiego  współżycia  w  teraźniejszości,  jest  również  warunkiem  – 
darmowo  udzielonym  –  wprowadzenie  do  wspólnoty  z  Bogiem.  Innymi 
słowy,  o  ile  grzech  jest  zerwaniem  tej  relacji,  o  tyle  przebaczenie  ją 
odbudowuje i umacnia jej więzy.

Przebaczenie  otwiera  bramy  naszego  serca  na  miłość,  a  mówiąc 

dokładniej: na miłosierdzie Boże. Tym samym umożliwia ożywienie tego, co 
grzech  zabija.  Z  tego  punktu  widzenia  można  powiedzieć,  że  siłą 
przebaczenia  jest  cierpliwość,  pojęta  jako  oczekiwanie,  modlitwa  i  praca 
zmierzające  do  nawrócenia  osobistego  oraz  brata.  Przebaczenie  zakłada 
więc,  w  pewnym  sensie,  uczestniczenie  w  cierpliwości  samego  Boga.  On 
bowiem 

to 

„Bóg 

miłosierny 

i łagodny, nieskory do gniewu, bogaty w łaskę i wierność” (Wj 34, 6). 

Podsumujmy:  pierwszym  przejawem  przebaczenia  jest  zatem  być 

cierpliwym i akceptować niepełność własna i bliźniego. Drugim przejawem 
to  być  otwartym.  Należy  zatem  pozostawać  w  postawie  gotowości  na 
ofertę spotkania ze sprawcą krzywdy. 

 

 

Modlitwa 

Ty,  Panie,  naucz  nas  w  pełni  odpuszczać,  abyśmy  dla 
Ciebie  prawdziwie  kochali  nieprzyjaciół  i  modlili  się  za 
nich  pobożnie  do  Ciebie,  nikomu  złem  za  złe  nie 
oddając, i abyśmy starali się w Tobie wszystkim służyć. 
Amen. 

Św. Franciszek z Asyżu

Fragmenty rozważań do Ewangelii pochodzą z kolekcji „Lectio divina na każdy dzień roku”.  
Niedziele okresu zwykłego – rok A (tom 13). Wydawnictwo Sióstr Loretanek

 

 

Rozpocznij  na  nowo  od  Chrystusa  ty,  który  zaznałeś  miłosierdzia. 
Rozpocznij  na  nowo  od  Chrystusa  ty,  który  przebaczyłeś  i  otrzymałeś 
przebaczenie.  Rozpocznij  na  nowo  od  Chrystusa  ty,  który  znasz  ból  i 
cierpienie.  Rozpocznij  na  nowo  od  Chrystusa  ty,  który  doznajesz 
pokusy obojętności. 

bł. Jan Paweł II