FENCYKLIDYN
ALSD
FENCYKLIDYN
ALSD
PHENCYCLIDINUM
Nazwa chemiczna
1-(1-
fenylocykloheksylopiperydyna
Masa molowa
243,387 g/mol
Wykaz środków odurzających
II-P
PHENCYCLIDINUM
Fencyklidyna, inaczej PCP, psychodeliczna
substancja psychoaktywna zaliczana do
dysocjantów, pochodna piperydyny
inaczej "anielski pył" (Angel dust) - środek
znieczulający stosowany w weterynarii np.
sernylan, wynaleziony w 1926 roku
opatentowane w 1952 przez firmę Parke &
Davis
Blokuje receptor NMDA i wywołujew silniejszą
depolaryzację neuronu
PHENCYCLIDINUM
W późnych latach pięćdziesiątych PCP próbowano
stosować do znieczulenia ogólnego ze względu na
zdolność do blokowania percepcji przykrych
bodźców czuciowych (anestezja dysocjacyjna).
Została wycofana, gdyż u pacjentów po operacji
często obserwowano silny lęk, zespoły
urojeniowe,-a nawet wyraźne psychozy. Wycofana
z prób w 1962 r., już w 1967 r. stała się dostępna
na czarnym rynku. Początkowo była sprzedawana
pod fałszywą nazwą "THC", później uzyskała
swoją własną pozycję na rynku. Chociaż kiedyś
PCP była dostępna jako weterynaryjny środek
znieczulający, obecnie prawie w całości pochodzi
z nielegalnej syntezy, która nie jest trudna.
Objawy przedmiotowe i
podmiotowe
Niższe dawki zazwyczaj wywołują
wesołkowaty
nastrój, po którym następują napady lęku lub
chwiejność afektu. Po wyższych dawkach
obserwuje się zespoły katatoniczne, ataksję,
dyzartrię, wzmożone napięcie mięśniowe i
mioklonie. Nasilone wydzielanie śliny pozwala
odróżnić nadużycie PCP od przyjęcia dużych dawek
środków pobudzających o.u.n., które powodują
suchość w ustach. Często widoczny jest oczopląs
rotacyjny, który także ułatwia rozpoznanie. PCP
przeważnie nie powoduje zaburzeń układu
krążenia. Bardzo wysokie dawki mogą prowadzić
do śpiączki, napadów drgawkowych, znacznego
wzrostu ciśnienia tętniczego, a nawet zgonu.
Opisywano przewlekające się zespoły
psychotyczne po nadużyciu PCP.
Dziłanie schizofrenomimiczne występuje po
przyjęciu dawki 0,07 mg/kg mc
Leczenie zatruć
W leczeniu bywa skuteczny diazepam, który staje
się lekiem z wyboru w przypadku napadów
drgawkowych. Niektórzy klinicyści uważają, że
pomocny jest też haloperydol. Po
chloropromazynie może dojść do spadku ciśnienia
tętniczego krwi. W przypadku ciężkiego
nadciśnienia stosuje się diazoksyd. PCP jest dobrze
rozpuszczalny w tłuszczach i dlatego powoli wydala
się z organizmu. Fencyklidyna lub jej metabolity
bardzo długo utrzymują się w o.u.n. Zasadowy
odczyn PCP powoduje, że duża jej ilość wydziela się
do żołądka. Dzięki temu długie płukanie żołądka
usuwa znaczne ilości PCP, szczególnie gdy
zakwasza się organizm chlorkiem amonu (lub
innym środkiem). Powoduje to wychwytywanie
ogromnych ilości jonów w żołądku i w moczu. Co
ciekawe, osoby nadużywające PCP piją sok
żurawinowy w celu przyśpieszenia wydalania PCP
w moczu.
Oznaczanie
Wartość cut off w moczu w
metodzie immunochemicznej po 8-
55 h-Fencyklidyna 50 ng/ml
LSD
Inne nazwy:
LSD-25
lizergid
N,N-dietylo-D-lizergamid
dietyloamid kwasu 9,10-
didehydro-6-metyloergolino-8β-
-karboksylowego
Masa molowa
323,43
Wykaz środków odurzających
I-P
LSD
Jedna z najaktywniejszych substancji
psychodelicznych
Po raz pierwszy LSD zostało zsyntetyzowane w 1938
r. przez szwajcarskiego chemika Alberta Hofmanna
w laboratoriach firmy Sandoz (obecnie Novartis).
LSD zostało zsyntetyzowane z nadzieją, że będzie
lekiem działającym rozkurczowo na macicę w
trakcie porodu oraz że będzie miało działanie
stymulujące
Początkowo planowano wykorzystać tę substancję
jako lek działający pobudzająco na układ
krwionośny i oddechowy. W trakcie dalszych badań
poznano jego psychodeliczne własności. Lek był w
latach 40. i 50. XX wieku stosowany w psychiatrii. W
latach 60. i 70. XX w. jako narkotyk LSD uzyskało
popularność w pewnych kręgach młodzieży
szczególnie związanych z ruchem hipisowskim.
LSD- dawki
Jednorazowa dawka LSD waha się w
przedziale od 100 do 500 µg, jest to mniej
więcej jedna dziesiąta masy ziarenka piasku.
Efekt progowy występuje już przy 20 µg.
Maksymalne dawki przyjmowane przez ludzi
to około 1 mg, jednak taka ilość może
spowodować nasilenie nieprzyjemnych
efektów fizycznych i psychicznych. Nie są
znane przypadki uzależnienia ani fizycznego
ani psychicznego od LSD. Tolerancja
fizjologiczna występuje już po jednokrotnym
użyciu i jest skutecznym zabezpieczeniem
przed regularnym zażywaniem LSD, gdyż po
prostu kolejna z rzędu dawka nie będzie
miała działania psychoaktywnego.
LSD- dawki
Przedawkowanie LSD ze skutkiem
śmiertelnym jest praktycznie
niemożliwegdyż LSD nie jest włączone do
metabolizmu. Przypuszcza się że LD
50
LSD
dla człowieka zawiera się w przedziale 200
µg/kg do 1 mg/kg. Jednak większość źródeł
donosi, że są to tylko spekulacje gdyż nie są
znane przypadki tak znacznego
przedawkowania. Jedno tylko źródło
przytacza przypadek który miał miejsce w
1975, w Kentucky, gdy mężczyzna podał
sobie dożylnie, ze skutkiem śmiertelnym
około 300 mg (300 000 µg)
LSD
SD jest agonistą receptora 5-HT
2A
. Serotonina jest
jednym z neuroprzekaźników występującym głównie
w centralnym układzie nerwowym. LSD działa na
zasadzie sprzężenia zwrotnego dodatniego,
krótkotrwale obniża poziom serotoniny, co prowadzi
w efekcie do jej nadprodukcji. Kiedy, po ok. 30-120
minutach, LSD w wyniku rozpadu przestaje
oddziaływać z komórkami, następuje nagły wzrost
przewodnictwa -- impulsy między neuronami są
silniejsze, co prowadzi do wykorzystywania
połączeń, które w normalnym stanie (bez nadmiaru
neuroprzekaźnika) nie byłyby wykorzystane, bądź
miałyby mniejszy wpływ na reakcję mózgu. Może to
prowadzić — w zależności od ilości — do
potęgowania odczuć, halucynacji, synestezji oraz do
trwałych zmian w strukturze połączeń między
neuronami.
LSD
Fizyczne reakcje na LSD są bardzo różne,
jednak najczęściej występują: hipertermia,
gorączka, podniesiony poziom cukru we krwi,
skurcze macicy, gęsia skórka, przyspieszony
puls, nadprodukcja śliny, szczękościsk,
pocenie się, rozszerzenie źrenic, bezsenność,
parestezje, drgawki. Zażywający LSD
wymieniają też odrętwienie, roztrzęsienie,
osłabienie i mdłości. LSD często błędnie
określane jest jako halucynogen, jednak
substancja ta, podobnie jak większość
psychodelików nie wywołuje halucynacji,
czyli obrazów nieistniejących obiektów, tylko
zmiany w postrzeganiu psychicznym i
zmysłowym.
LSD-leczenie zatruć
W razie ostrych niepożądanych reakcji
zwykle pomaga zapewnienie pacjenta,
że dziwaczne myśli, wizje i dźwięki są
spowodowane środkiem
halucynogennym, a nie "załamaniem
nerwowym". Fenotiazyny należy
stosować z niezwykłą ostrożnością z
powodu niebezpieczeństwa spadków
ciśnienia tętniczego krwi. W
uogólnionym lęku pomagają krótko
działające barbiturany lub anksjolityki,
np. chlorodiazepoksyd lub diazepam.
LSD