Terapia małżeństw

Bogdan de Barbaro

 

Katedra Psychiatrii - Collegium 

Medicum 

Uniwersytet Jagielloński

Diagnoza indywidualna: 
nieuprawniona 
dekontekstualizacja?

Konwencjonalne diagnozy wymieniane 

w DSM IV czy ICD-10 nie są użyteczne 

jako źródło wskazań do terapii rodzin
Punktem wyjścia jest problem określony 

z perspektywy zachowań i interakcji
Gdy koncentrujemy się na interakcjach, 

psychopatologia indywidualna „znika”

Osobowość: „coś 
trwałego”?

Trwałe: 

 wzorce relacji? 
 strategie rodzinne? 
 wzorce narracyjne? 
 wzory przywiązania? 
 „tańce rodzinne”?

Trwałe (?) wzorce 
narracyjne

 Opowieści dominujące 
konstytuują życie 
 Związek z tym, kto podtrzyma 
wzorzec  narracyjny
 Narracje konstruują problemy w 
związku

Trwałe (?) wzory 
przywiązania

Wzory dotyczą bliskości, zaufania, 
intymności, wspierania się
Znaczenie stabilnej, pozytywnej więzi 
Wzory przywiązania odtwarzają się w

    kolejnych relacjach

Trudności: 
słaba motywacja do zmiany

Terapia jako część gry „Kto jest 
winny?”
Od bycia wzajemnymi ofiarami do 
rozumienia cyrkularności interakcji
Gotowość do zmiany jako progowy – 
przynajmniej deklarowany - 
warunek kontraktu

Szansa: wzmocnienie 
poprzez sprzężenie

Identyfikacja dysfunkcjonalnych i 
destruktywnych pętli
Kontr-strategia: praca nad zmianą 
pętli
Zmiana „tańca rodzinnego”

Próby wyjścia z impasu

Renegocjowanie kontraktu
Równoległa terapia indywidualna
Terapia pary jako wstęp do terapii 
indywidualnej

Czego dotyczy zmiana? 

„Uaktywnianie rejestrów dotąd 
niewywoływanych przez kontekst”
Techniki: zadanie domowe, 
paradoks, pozytywne 
przeformułowania
Łączenie podejścia strategicznego z 
perspektywą postmodernistyczna

Uwagi końcowe

Wieloobraz perspektyw: strategicznej – 

psychoanalitycznej – narracyjnej
Skoro rzeczywistość jest konstruowana 

przez język, to jakimi względami 

kierujemy się przy wyborze języka:

 praktycznymi? (to wybieramy, co skuteczne)
 środowiskowymi i tradycją? (to wybieramy, co 

pasuje do ideologii, która nas zawłaszczyła)
 innymi???