Migracje w UE
Podstawowa zasada polityki imigracyjnej
opiera się na założeniu, że państwo jest w
stanie wpływać na kształt imigracji zgodnie z
określonymi celami.
W Unii Europejskiej polityka ta pojawia się
zarówno w bardzo wąskim znaczeniu, jako
działania podejmowane wobec obywateli
państw trzecich przebywających już na
obszarze państwa członkowskiego, jak i w
sensie szerokim, a więc całokształtu działań
wpływających na procesy migracyjne.
Migracje w UE
Polityka imigracyjna wydaje się mieć bardzo
silny związek z demografia. Współczesna
demografia
nie
zna
innych
czynników
wpływających na liczebność populacji jak
narodziny, zgony oraz migracje.
Wydłużanie życia de facto osiągnięte.
Zwiększanie
dzietności
mimo
wysiłków
państwa niezadowalające.
W efekcie z przyczyn demograficznych rośnie
rola imigracji, z czego zdają sobie sprawę
władze państw UE.
Migracje w UE
W raporcie Komisji Europejskiej z 2008 r.
powtórzono prognozy dla krajów Unii, dla
których w 2050 r. przewiduje się. że na każdą
osobę
w
wieku
poprodukcyjnym (skończone 65 lat lub więcej)
będą przypadały zaledwie dwie osoby w wieku
produkcyjnym.
w 2005 r. migracje stanowiły 86% wzrostu
liczebności populacji.
Migracje w UE
W ujęciu klasycznym polityka imigracyjna
traktowana jest jako zjawisko obejmujące
politykę wizową i azylową. W prawodawstwie
europejskim są one traktowane oddzielnie.
Traktat z Maastricht w artykułach 61-63
wymienia
osobno
polityki
będące
„przedmiotem wspólnego zainteresowania”
m.in.: politykę azylową, politykę imigracyjną i
politykę wobec obywateli krajów trzecich,
zasady regulujące przekraczanie zewnętrznych
granic państw członkowskich i sprawowanie
kontroli nad tym ruchem.
Migracje w UE
Od szczytu w Tampere w 1999 r. możemy mówić o
wspólnotowej polityce imigracyjnej.
Geneza Schengen to konferencja szefów państw i
rządów państw Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej
(EWG) w Paryżu w grudniu 1974. Faktyczne wcielenie w
życie idei zniesienia na granicach kontroli policyjnej i
celnej zapoczątkowane było umową międzyrządową
między Francją i Republiką Federalna Niemiec,
zawartą w Saarbrucken 13 lipca 1974 r., zaś po
zainteresowaniu się układem krajów Beneluxu
podpisano Układ z Schengen (14 czerwca 1985 r.).
Komisję Europejską obarczono zadaniem przygotowania
projektu unii paszportowej, zrealizowanie tej koncepcji w
ramach Wspólnot Europejskich okazało się niezwykle
utrudnione, mimo przygotowania przez Komisję nawet
osobnej dyrektywy.
Migracje w UE
Traktat Amsterdamski w 1999 r. faktycznie włączył
dotychczasowy dorobek Układu Schengen (aquis
Schengen) do prawa europejskiego, wszystkie państwa
członkowskie były zobowiązane do przyjęcia tych
rozwiązań.
Protokół nr 19 do Traktatu Amsterdamskiego wyłączał
Wielka Brytanię oraz Irlandię z niektórych przepisów
Układu z Schengen, a także wziął pod uwagę
„szczególne stanowisko Danii”.
Obszary polityki imigracyjnej, azylowej i wizowej
Unii
Europejskiej
są
obecnie
dość
dokładnie
zdefiniowane w Traktacie o Funkcjonowaniu Unii
Europejskiej po zmianach w Lizbonie w grudniu 2007r.
Migracje w UE
Podstawowym celem UE jest prowadzenie
nowoczesnej i kompleksowej europejskiej
polityki migracyjnej, opartej na solidarności.
Polityka migracyjna ma na celu zapewnienie
wyważonego podejścia do legalnej migracji i
nielegalnej imigracji.
Traktaty z Amsterdamu, Nicei i Lizbony
wprowadzały kolejno zmiany do tej polityki,
która była też regulowana przez program
sztokholmski na lata 2010–2014.
Migracje w UE
TYTUŁ I POSTANOWIENIA WSPÓLNE- Artykuł
3 (dawny artykuł 2 )
Unia zapewnia swoim obywatelom przestrzeń
wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości bez
granic wewnętrznych, w której zagwarantowana
jest swoboda przepływu osób, w powiązaniu z
właściwymi środkami w odniesieniu do kontroli
granic zewnętrznych, azylu, imigracji, jak
również
zapobiegania
i
zwalczania
przestępczości
Art. 79 do 80 TFUE (dawne art. 63 do 64
Traktatu WE)
Migracje w UE
Zasada solidarności: zgodnie z Traktatem z Lizbony polityka
imigracyjna podlega zasadzie solidarności i sprawiedliwego
podziału odpowiedzialności między państwami członkowskimi,
w tym również na płaszczyźnie finansowej (art. 80 TFUE).
W Traktacie z Lizbony potwierdzono cel, jakim jest
stworzenie wspólnej polityki w obszarze imigracji, oraz
wprowadzono procedury współdecyzji i głosowania
większością kwalifikowaną w odniesieniu do legalnej
migracji, a także nową podstawę prawną dla
wspierania środków integracji.
Oprócz tego po raz pierwszy w Traktacie stwierdzono, że
kompetencje w tej dziedzinie UE współdzieli z państwami
członkowskimi, w szczególności w odniesieniu do liczby
migrantów przybywających do poszczególnych państw
członkowskich.
Migracje w UE
Na wypadek nagłego napływu obywateli
państw trzecich do jednego z państw
członkowskich w Traktacie zawarto przepis
umożliwiający przyjęcie środków służących
wsparciu danego państwa członkowskiego.
Zniesiono ograniczenia w roli Trybunału
Sprawiedliwości w dziedzinie imigracji i azylu,
które określono we wcześniejszych Traktatach.
Migracje w UE
Zbiorem fundamentalnych praw jest przyjęta
wraz z Traktatem Lizbońskim Karta Praw
Podstawowych UE.
Według art. 12 ust. 1 „Każdy ma prawo do
swobodnego, pokojowego zgromadzania się
oraz do swobodnego stowarzyszania się na
wszystkich poziomach, zwłaszcza w sprawach
politycznych, związkowych i obywatelskich, z
którego wynika prawo każdego do tworzenia
związków zawodowych i przystępowania do
nich dla obrony swoich interesów”.
Migracje w UE
Zgodnie z art. 21 ust.1 „Zakazana jest wszelka
dyskryminacja w szczególności ze względu na płeć,
rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub
społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub
przekonania, poglądy polityczne lub wszelkie inne
poglądy, przynależność do mniejszości narodowej,
majątek, urodzenie, niepełnosprawność, wiek lub
orientację seksualną”.
Natomiast art. 39 ust. 1 stanowi, że „Każdy
obywatel Unii ma prawo głosowania i kandydowania
w wyborach do Parlamentu Europejskiego w
Państwie Członkowskim, w którym ma miejsce
zamieszkania, na takich samych warunkach jak
obywatele tego państwa”.
Migracje w UE
W art. 40 podkreślono możliwości
przysługujące obywatelowi UE
„Każdy obywatel Unii ma prawo głosowania i
kandydowania w wyborach do władz lokalnych
w Państwie Członkowskim, w którym ma
miejsce zamieszkania, na takich samych
warunkach jak obywatele tego państwa.”
Migracje w UE
Na tej podstawie można jasno stwierdzić, że w
Unii Europejskiej stosowane są rożne standardy
w odniesieniu do imigrantów i obywateli UE, co
samo w sobie jest problematyczne.
Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej
zawiera prawa o charakterze uniwersalnym,
które
przysługują
także
imigrantom,
nie
posiadającym obywatelstwa (min. artykuły
dotyczące godności art.1-5; równości art. 20-26;
wolności art. 6-12). W Karcie zawarte są również
prawa, które przysługują tylko obywatelom UE
(art. 15;art. 39; art. 40; art.45; art. 46).
Migracje w UE
1. Europejski pakt o imigracji i azylu
(przyjęty przez Radę Europejską w dniu
15
15
października 2008 r.)
października 2008 r.)
Pakt
ten
odzwierciedla
kompleksowe
zaangażowanie w stworzenie wspólnej polityki
imigracyjnej i azylowej w oparciu o pięć
filarów, z czego trzy dotyczą imigracji:
Migracje w UE
organizowanie legalnej imigracji w sposób
uwzględniający priorytety, potrzeby i zdolności
przyjmowania określone przez każde państwo
członkowskie, i sprzyjanie integracji;
kontrolowanie nielegalnej imigracji, zwłaszcza
poprzez zapewnienie skutecznych powrotów
cudzoziemców przebywających nielegalnie do
państw pochodzenia lub tranzytu;
stworzenie kompleksowego partnerstwa z
państwami pochodzenia i tranzytu w celu
sprzyjania osiąganiu synergii między migracją
a rozwojem.
Migracje w UE
2. Program sztokholmski
W grudniu 2009 r. Rada Europejska przyjęła
dokument pt. „Program sztokholmski –
otwarta i bezpieczna Europa dla dobra i
ochrony obywateli”. Program sztokholmski,
opierający się na programach z Tampere i
haskim, był nowym wieloletnim programem
na lata 2010–2014.
W programie tym określono priorytety UE w
dziedzinie
migracji,
obejmujące
w
szczególności:
Migracje w UE
opracowanie globalnego podejścia UE do
migracji w oparciu o rzeczywiste partnerstwo
z państwami pochodzenia i tranzytu spoza
Unii;
prowadzenie wspólnej polityki przez państwa
członkowskie w odniesieniu do utrzymywania
krajowych wymogów dotyczących rynków
pracy;
Migracje w UE
bardziej stanowczą politykę integracyjną,
mającą na celu nadanie obywatelom państw
trzecich, którzy legalnie przebywają w UE,
praw i obowiązków porównywalnych z prawami
i obowiązkami obywateli UE;
skuteczne strategie polityczne ukierunkowane
na zwalczanie nielegalnej imigracji,
skuteczną i zrównoważoną politykę powrotów i
zawieranie umów o readmisji;
objęcie osób nieletnich pozbawionych opieki
specjalną ochroną
Migracje w UE
Od 2008 r. przyjęto kilka ważnych dyrektyw
odnoszących się do kwestii imigracji i azylu:
1. Legalna migracja
W dyrektywie 2009/50/WE w sprawie warunków
wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w celu
podjęcia
pracy
w
zawodzie
wymagającym
wysokich
kwalifikacji
określono
tzw.
„Niebieską/Błękitną
Kartę
UE”
tj.
przyspieszoną procedurę wydawania specjalnego
zezwolenia na pobyt i pracę na bardziej
atrakcyjnych warunkach dla pracowników z państw
trzecich w celu podjęcia w państwie członkowskim
pracy w zawodzie wymagającym wysokich
kwalifikacji.
Migracje w UE
2. Integracja
Komisja
rozważała
dokonanie
przeglądu
dyrektywy 2003/86/WE w sprawie prawa do
łączenia rodzin. Sporządzona została ZIELONA
KSIĘGA w sprawie prawa do łączenia rodzin
obywateli państw trzecich zamieszkujących w
Unii Europejskiej.
W kwietniu 2010 r. Komisja opublikowała
trzecie wydanie „Podręcznika integracji dla
osób odpowiedzialnych za kształtowanie i
wdrażanie polityki”.
Migracje w UE
Unia Europejska wspiera państwa członkowskie
w zakresie polityki integracyjnej tworząc nie tylko
podstawy prawne, wpiera je również finansowo.
Jednym z programów Unii Europejskiej jest INTI -
Integration of Third Country Nationals
(Integracja Obywateli Państw Trzecich), który ma
na celu promowanie nowych sposobów integracji
obywateli państw trzecich. W ramach programu
wspierana jest również współpraca między
państwami
członkowskimi,
a
także
upowszechnianie i wymiana „dobrych praktyk”
oraz pogłębianie wiedzy na temat integracji
Migracje w UE
3. Nielegalna migracja
UE przyjęła dwa główne akty ustawodawcze dotyczące
walki z nielegalną migracją.
W dyrektywie w sprawie powrotów (dyrektywa
2008/115/WE w sprawie wspólnych norm i procedur
stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do
powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw
trzecich) określono wspólne unijne normy i procedury
dotyczące powrotów.
W dyrektywie 2009/52/WE określono kary i środki, które
mają być stosowane przez państwa członkowskie wobec
pracodawców łamiących zakaz zatrudniania nielegalnie
przebywających obywateli państw trzecich.
Umowy o readmisji.
Migracje w UE
Legalna migracja: UE jest uprawniona do
precyzowania warunków wjazdu i pobytu
obywateli państw trzecich, którzy wjeżdżają do
danego państwa członkowskiego i przebywają
w nim w celu uzyskania zatrudnienia,
rozpoczęcia nauki lub łączenia rodzin. Państwa
członkowskie wciąż zachowują prawo do
określania liczby osób poszukujących pracy,
jaką mogą przyjąć na swoje terytorium z
państw trzecich.
Migracje w UE
Integracja: UE może stwarzać zachęty i
zapewniać
wsparcie
dla
działań
podejmowanych przez państwa członkowskie
w
celu
promowania
integracji
legalnie
przebywających na terytorium tych państw
obywateli z państw trzecich; nie istnieją
natomiast
postanowienia
mówiące
o
harmonizacji krajowego prawa i przepisów.
Migracje w UE
Zwalczanie nielegalnej migracji: UE jest
zobowiązana do zapobiegania nielegalnej imigracji
i ograniczania jej, w szczególności poprzez
prowadzenie skutecznej polityki powrotów, przy
właściwym poszanowaniu praw podstawowych.
Nielegalny migrant to osoba, która przybywa do UE
bez odpowiedniej wizy lub zezwolenia, bądź która
pozostaje w UE po wygaśnięciu ważności wizy.
Umowa o readmisji: UE ma prawo do zawierania
z państwami trzecimi umów o readmisji obywateli
państw trzecich, którzy nie spełniają warunków
wjazdu, obecności lub pobytu na terytorium
jednego z państw członkowskich lub przestali je
spełniać, do państw pochodzenia lub państw
tranzytu.
Migracje w UE
Legalna migracja
Z uwagi na trudności, jakie napotkano podczas
przyjmowania
ogólnych
przepisów
obejmujących wszystkie aspekty imigracji
zarobkowej w UE, nowe podejście polega na
przyjmowaniu prawodawstwa sektorowego, w
podziale na kategorie migrantów, w celu
stworzenia polityki w dziedzinie legalnej
migracji na szczeblu UE.
Migracje w UE
W dyrektywie 2009/50/WE w sprawie
warunków wjazdu i pobytu obywateli państw
trzecich w celu podjęcia pracy w zawodzie
wymagającym
wysokich
kwalifikacji
wprowadzono „niebieską kartę UE”, tj.
przyspieszoną
procedurę
wydawania
specjalnego zezwolenia na pobyt i pracę na
bardziej
atrakcyjnych
warunkach
dla
pracowników z państw trzecich w celu
podjęcia w państwie członkowskim pracy w
zawodzie
wymagającym
wysokich
kwalifikacji.
Dyrektywę tę należało wdrożyć do dnia 19
czerwca 2011 r.;
Migracje w UE
Dyrektywa w sprawie jednego
zezwolenia (2011/98/UE) ustanawia
wspólną uproszczoną procedurę dla
obywateli
państw
trzecich,
którzy
ubiegają się o zezwolenie na pobyt i
pracę w państwie członkowskim, jak też
wspólny
zbiór
praw
przyznanych
legalnym imigrantom. Dyrektywę tą
należało wdrożyć do dnia 25 grudnia
2013 r.; pierwsze sprawozdanie w tej
sprawie powinno zostać przedstawione
najpóźniej w grudniu 2016 r.;
Migracje w UE
Kolejne dwa instrumenty ustawodawcze
zostały przedstawione przez Komisję w dniu 13
lipca 2010 r.: wniosek dotyczący dyrektywy w
sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli
państw trzecich w ramach przeniesienia
wewnątrz przedsiębiorstwa (COM(2010)0378)
oraz wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie
warunków wjazdu i pobytu obywateli państw
trzecich w celu podjęcia pracy sezonowej
(COM(2010)0379). Obydwa wnioski są ujęte w
harmonogramie prac PE i Rady.
Migracje w UE
W dniu 25 marca 2013 r. Komisja przedstawiła
nowy wniosek (COM(2013)0151) dotyczący
dyrektywy
usprawniającej
istniejące
instrumenty prawne mające zastosowanie do
obywateli państw trzecich, którzy ubiegają się
o wjazd na terytorium UE w celu odbywania
studiów lub prowadzenia badań naukowych
(dyrektywy 2004/114/WE i 2005/71/WE).
Status obywateli państw trzecich będących
rezydentami
długoterminowymi
w
Unii
Europejskiej reguluje wciąż dyrektywa Rady
2003/109/WE.
Migracje w UE
Dyrektywa 2014/66/UE ustanawiająca warunki
wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w
ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa
została przyjęta dnia 15 maja 2014 r.
Nowa
dyrektywa,
która
zostanie
wdrożona
najpóźniej dnia 29 listopada 2016 r., ułatwi
przedsiębiorstwom i korporacjom wielonarodowym
czasowe
przenoszenie
pracowników
kadry
kierowniczej,
specjalistów
i
pracowników
odbywających staż do oddziałów lub jednostek
zależnych na terytorium Unii Europejskiej. Pierwsze
sprawozdanie z jej wdrożenia powinno zostać
przedstawione najpóźniej w listopadzie 2019 r.
FRONTEX
Różne analizy Frontexu oraz wprowadzenie
systemu
informacyjnego
Schengen
drugiej generacji (SIS II) dodatkowo
przyczyniły się do pogłębienia wiedzy. SIS II
zawiera ulepszone funkcje w celu ułatwienia
analizy informacji.
Swobodny przepływ osób jest ułatwiony dzięki
wprowadzeniu
wizowego
systemu
informacyjnego
(VIS)
oraz
pakietu
dotyczącego inteligentnych granic na który
składają się wnioski ustawodawcze dotyczące
systemu wjazdu/wyjazdu (EES) i programu
rejestrowania podróżnych (RTP).
EUROSUR
Ważnym środkiem jest wejście w życie pod
koniec 2013 r. EUROSUR – wielozadaniowego
systemu
służącego
do
wykrywania
i
zapobiegania przestępczości transgranicznej
oraz przyczyniającego się do ratowania życia
migrantów na zewnętrznych granicach strefy
Schengen.
Innym środkiem jest wejście w życie nowych
przepisów dotyczących zarządzania strefą
Schengen. Zgodnie z założeniem mają one
usprawnić ocenę i monitorowanie, zapewnić
niezbędne wsparcie państwom członkowskim
oraz usunąć ewentualne niedociągnięcia, aby
utrzymać
wzajemne
zaufanie
w
strefie
Schengen.
Europejska Sieć Migracyjna (ESM) powstała w 2008
roku na mocy Decyzji Rady Unii Europejskiej
(Decyzja 2008/381/WE).
Głównym
celem
ESM
jest zaspokojenie
zapotrzebowania instytucji Unii oraz organów
i
instytucji
państw
członkowskich
na
aktualne,
obiektywne,
wiarygodne
i
porównywalne informacje w zakresie migracji
i azylu. Informacje te mają bowiem stanowić
swoisty
punkt
wyjścia
dla
decydentów
kształtujących politykę na poziomie krajowym i
europejskim do lepszego rozumienia aktualnych
wyzwań w dziedzinie migracji, w tym przede
wszystkim
wspierać
Komisję
Europejską
w
decydowaniu, czy potrzebne są dalsze działania na
poziomie europejskim.
Upowszechniane przez ESM informacje mają również
przyczyniać się do podnoszenia wiedzy na temat
zjawisk w zakresie migracji i azylu ogółu
społeczeństwa.
ESM
składa
się
z 29
Krajowych
Punktów
Kontaktowych (KPK) ustanowionych we wszystkich
państwach członkowskich oraz w Norwegii. W skład
krajowego punktu kontaktowego wchodzi co najmniej
trzech ekspertów. Jeden z nich pełni funkcję krajowego
koordynatora. Pozostali eksperci mogą pochodzić z tej
samej jednostki lub innych instytucji krajowych i
międzynarodowych
organizacji
publicznych
lub
prywatnych, mających siedzibę w danym państwie
członkowskim.
Pracami
Krajowych
Punktów
Kontaktowych
kieruje Komisja Europejska, która co roku
przekazuje im również granty operacyjnej na
działalność.
Polityka migracyjna 2015
Nowy szef Komisji Europejskiej (KE), Jean-
Claude
Juncker,
wybrał
Dimitrisa
Avramopoulosa na stanowisko komisarza ds.
migracji i spraw wewnętrznych (jest to
przemianowana funkcja najpierw komisarza ds.
sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa, a
potem - komisarza ds. wewnętrznych, którą to
funkcję od 2010 r. pełniła Cecilia Malstrom).
Polityka migracyjna 2016
Program sztokholmski został zakończony w
grudniu 2014 r. W marcu 2014 r. Komisja przyjęła
nowy komunikat zatytułowany „Otwarta i
bezpieczna Europa: realizacja założeń”, w
którym przedstawiła swoją wizję dotyczącą
przyszłego
programu
w
dziedzinie
spraw
wewnętrznych.
Ostatecznie nowe wytyczne zostały określone
przez Radę Europejską 26-27 czerwca 2014.
W przeciwieństwie do wytycznych na lata 2010-
2014, które były określone w szczegółowym
programie sztokholmskim, opublikowanym w Dz.
Urzędowym UE, nowe wytyczne stanowiły część
konkluzji Rady Europejskiej.
Polityka migracyjna 2016
W strategicznych wytycznych na najbliższe lata
Rada Europejska określiła, że:
jednym z najważniejszych celów Unii jest
stworzenie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i
sprawiedliwości bez granic wewnętrznych i z
pełnym poszanowaniem praw podstawowych;
rozwój PWBiS w najbliższych latach będzie
wymagał m.in.:
lepszego zarządzania migracją we wszystkich
jej aspektach, m.in. poprzez przyciąganie
talentów, radzenie sobie z nielegalną migracją,
poprawę współpracy z państwami trzecimi,
silną politykę azylową oraz usprawnienie
zarządzania zewnętrznymi granicami Unii;
Polityka migracyjna 2016
zwalczania przestępczości zorganizowanej,
korupcji, terroryzmu i zapobiegania tym
zjawiskom, przy równoczesnej gwarancji praw i
wartości podstawowych;
poprawy
współpracy
wymiarów
sprawiedliwości, m.in. poprzez wzmacnianie
wspólnych narzędzi, w tym Eurojustu oraz
wzajemne uznawanie wyroków.
Polityka migracyjna 2016
Czterema priorytetami w ramach nowego
programu są:
skuteczny wspólny system azylowy - pełne i
spójne wdrożenie niedawno przyjętego wspólnego
europejskiego
systemu
azylowego;
wyeliminowanie przez KE istniejących rozbieżności
między krajowymi praktykami w zakresie polityki
azylowej; pogłębienie współpracy z państwami
trzecimi (zasadnicze znaczenie dla usunięcia
pierwotnych przyczyn migracji), uwzględnianie
migracji w opracowaniu strategii rozwoju, promocja
przez KE korzystania na większą skalę przez Unię
Europejską z relokacji i przesiedleń;
Polityka migracyjna 2015
nowa polityka europejska w dziedzinie
legalnej migracji - rozpoczęcie przez KE
przeglądu
unijnej
dyrektywy
w
sprawie
niebieskiej karty;
zdecydowane
zwalczanie
nielegalnej
migracji
i
handlu
ludźmi -
stworzenie
kompleksowego zestawu działań dotyczących
problemu przemytu ludzi, dalsze opracowywanie
konkretnych
środków
ukierunkowanych
na
priorytetowe państwa i szlaki przemytu, w ścisłej
współpracy z państwami trzecimi, w tym w
ramach istniejących
umów o readmisji i
współpracy
(np. proces
rabacki, proces
chartumski lub proces budapeszteński).
Polityka migracyjna 2015
zapewnienie
szczelności
granic
zewnętrznych - dalsze wzmacnianie (m.in.
finansowe, operacyjne unijnej agencji ds.
granic - FRONTEX, w tym zwiększenie przez
państwa członkowskie wspólnej puli zasobów.
W perspektywie średnio- i długookresowej :
wprowadzenie nowej polityki w zakresie legalnej
migracji poprzez aktualizację i przegląd systemu
„niebieskiej karty”, określenie nowych priorytetów
polityki integracyjnej oraz optymalizację korzyści
polityki migracyjnej dla osób i ich krajów
pochodzenia, na przykład dzięki tańszym,
szybszym
i
bezpieczniejszym
przekazom
pieniężnym
.
Document Outline
