USTAWA 

z dnia 27 lipca 2002 r.

o szczególnych 

warunkach sprzedaży 

konsumenckiej 

oraz o zmianie 

Kodeksu cywilnego

Dz. U. z 2002 r. Nr 141, poz. 1176 z 

późn. zm. 

Ustawę stosuje się do:

• dokonywanej w zakresie 

działalności przedsiębiorstwa 
sprzedaży rzeczy ruchomej 
osobie fizycznej, 

• która nabywa tę rzecz w celu 

niezwiązanym z działalnością 
zawodową lub gospodarczą 
(towar konsumpcyjny).

Art. 4. 1.

•

Sprzedawca 

odpowiada 

wobec 

kupującego

, jeżeli towar 

konsumpcyjny w chwili jego wydania 
jest 

niezgodny 

z umową;

 

•

w przypadku stwierdzenia 
niezgodności 

przed upływem sześciu 

miesięcy

 

od wydania towaru

 

domniemywa się, że istniała ona 
w chwili wydania.

Art. 7.

•

Sprzedawca nie odpowiada za 

niezgodność towaru 

konsumpcyjnego

z umową, gdy:



kupujący o tej niezgodności wiedział 

lub, oceniając rozsądnie, powinien 

był wiedzieć. 



To samo odnosi się do niezgodności, 

która wynikła z przyczyny tkwiącej w 

materiale dostarczonym przez 

kupującego.

Art. 8. 1.

•

Jeżeli towar konsumpcyjny jest 
niezgodny z umową, kupujący 
może żądać 



nieodpłatnej naprawy 



albo wymiany na nowy, 





chyba że naprawa albo wymiana 

są niemożliwe lub wymagają 
nadmiernych kosztów. 

Art. 8. 3.



 

Jeżeli sprzedawca, który 

otrzymał od 
 kupującego żądanie nie 
ustosunkował 
 się do tego żądania 

w terminie 

14 dni

, 

 uważa się, że uznał je za 
uzasadnione.

Art. 8. 4.

• Jeżeli kupujący nie może żądać naprawy 

ani wymiany albo jeżeli sprzedawca nie 

zdoła uczynić zadość takiemu żądaniu w 

odpowiednim czasie lub gdy naprawa 

albo wymiana narażałaby kupującego na 

znaczne niedogodności, ma on prawo 

domagać się:

  stosownego obniżenia ceny 

  albo odstąpić od umowy; 

• od umowy nie może odstąpić, gdy 

niezgodność towaru konsumpcyjnego z 

umową jest nieistotna. 

• Przy określaniu odpowiedniego czasu 

naprawy lub wymiany uwzględnia się 

rodzaj towaru i cel jego nabycia.

Art. 9. 1.

• Kupujący traci uprawnienia, jeżeli 

przed upływem 2 miesięcy

 od 

stwierdzenia niezgodności towaru 
konsumpcyjnego z umową nie 
zawiadomi o tym sprzedawcy. 

• Do zachowania terminu wystarczy 

wysłanie zawiadomienia przed jego 
upływem.

Art. 10. 1.

•

Sprzedawca odpowiada za niezgodność 
towaru konsumpcyjnego z umową jedynie 
w przypadku jej stwierdzenia 

przed 

upływem
2 lat

 od wydania tego towaru kupującemu; 

• termin ten biegnie na nowo w razie 

wymiany towaru

. 

•

Jeżeli przedmiotem sprzedaży jest rzecz 
używana, strony mogą ten termin skrócić, 
jednakże nie poniżej jednego roku.

GWARANCJA - Art. 13.

•

Udzielenie kupującemu gwarancji następuje 
bez odrębnej opłaty przez oświadczenie 
gwaranta, zamieszczone w dokumencie 
gwarancyjnym lub reklamie, odnoszących 
się do towaru konsumpcyjnego; 

•

określa ono obowiązki gwaranta i 
uprawnienia kupującego w przypadku, gdy 
właściwość sprzedanego towaru nie 
odpowiada właściwości wskazanej w tym 
oświadczeniu. 

•

Nie uważa się za gwarancję oświadczenia, 
które nie kształtuje obowiązków gwaranta.

Art. 13.

•

Sprzedawca udzielający gwarancji 

wydaje kupującemu wraz z 

towarem dokument gwarancyjny; 

•

powinien także sprawdzić 

zgodność znajdujących się na 

towarze oznaczeń z danymi 

zawartymi w dokumencie 

gwarancyjnym oraz stan plomb i 

innych umieszczonych na towarze 

zabezpieczeń.

Art. 13.

•

Oświadczenie gwarancyjne powinno być 
sformułowane jasno, zrozumiale i nie 
wprowadzające w błąd;

•

informacje w języku polskim, wystarczające 
do prawidłowego i pełnego korzystania ze 
sprzedanego towaru konsumpcyjnego. 

•

Jednakże uchybienie tym wymaganiom 
pozostaje bez wpływu na ważność gwarancji i 
nie pozbawia kupującego wynikających 
z niej uprawnień.

Dokument gwarancyjny



Podstawowe dane potrzebne do 

dochodzenia roszczeń z gwarancji, w tym 

w szczególności:



nazwę i adres gwaranta lub jego 

przedstawiciela w Rzeczypospolitej 

Polskiej, 



czas trwania i terytorialny zasięg ochrony 

gwarancyjnej;



stwierdzenie, że 

gwarancja na sprzedany 

towar konsumpcyjny nie wyłącza, nie 

ogranicza ani nie zawiesza uprawnień 

kupującego wynikających z niezgodności 

towaru z umową

.

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA 

GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI 

SPOŁECZNEJ z dnia 30 stycznia 2003 r.

w sprawie terminów zawiadomienia 

sprzedawcy o stwierdzeniu 

niezgodności towaru 

żywnościowego 

z umową

(Dz. U. Nr 31, poz. 258) 

Kupujący traci uprawnienia z tytułu 

niezgodności towaru żywnościowego z 

umową, jeżeli nie zawiadomi o tym 

sprzedawcy niezwłocznie po 

stwierdzeniu niezgodności towaru z 

umową, jednak nie później niż:

• w terminie 3 dni

 od dnia 

otwarcia

 

opakowania

 w przypadku towaru 

paczkowanego;

• w terminie 3 dni

 od dnia sprzedaży 

lub otrzymania towaru - w przypadku 

towaru sprzedawanego luzem, 

odmierzanego w miejscu zakupu lub 

dostarczanego do miejsca 

zamieszkania kupującego.

• Zawiadomienie o stwierdzeniu 

niezgodności z umową powinno 
nastąpić nie później niż:

• przed upływem daty minimalnej 

trwałości towaru lub terminu 
jego przydatności do spożycia. 

Ustawa z dnia 2 marca 2000 r . 
o 

ochronie niektórych praw 

konsumentów

 oraz 

o 

odpowiedzialności za szkodę 

wyrządzoną przez produkt 
niebezpieczny

• Dz.U. z 2000 r. Nr 22, poz. 271 z późn. 

zm

.

Umowy zawierane poza lokalem 
przedsiębiorstwa

• Konsument może od umowy odstąpić 

bez podania przyczyn, składając 

stosowne oświadczenie na piśmie 

w 

terminie 10 dni od zawarcia umowy

. 

• Do zachowania tego terminu wystarczy 

wysłanie oświadczenia przed jego 

upływem. 

• Nie jest dopuszczalne zastrzeżenie, że 

konsumentowi wolno odstąpić od umowy 

za zapłatą oznaczonej sumy 

(odstępne).

• W razie odstąpienia umowa jest 

uważana za niezawartą, a konsument 

jest zwolniony 

z wszelkich zobowiązań. 

• To, co strony świadczyły, ulega 

zwrotowi 

w stanie niezmienionym, chyba że 

zmiana była konieczna w granicach 

zwykłego zarządu. 

• Zwrot powinien nastąpić 

niezwłocznie, nie później niż w

 

terminie 14 dni

.

• Jeżeli konsument dokonał 

jakichkolwiek 

przedpłat

, należą się od 

nich 

odsetki ustawowe od daty 

dokonania przedpłaty

.

Umowy zawierane poza lokalem przedsiębiorstwa

Informacje przed zawarciem 

umowy

• prawo odstąpienia od umowy w terminie 

10-dniowym

, 

• wręczyć wzór oświadczenia o odstąpieniu, 

z oznaczeniem swojego imienia i nazwiska 

(nazwy) oraz adresem zamieszkania (siedziby); 

• wręczyć konsumentowi pisemne potwierdzenie 

zawarcia umowy, stwierdzające jej datę i rodzaj 

oraz przedmiot świadczenia i cenę.

• Konsument, na żądanie przedsiębiorcy, 

poświadcza na piśmie, że został poinformowany 

o prawie odstąpienia i że otrzymał wzór 

oświadczenia 

o odstąpieniu od umowy.

•

Jeżeli konsument nie został 
poinformowany na piśmie o prawie 
odstąpienia od umowy, bieg terminu, nie 
rozpoczyna się. 

•

W takim wypadku konsument może 
odstąpić od umowy w 

terminie dziesięciu 

dni

 od uzyskania informacji o prawie 

odstąpienia. 

•

Konsument nie może jednak z tego 
powodu odstąpić od umowy 

po upływie 

trzech miesięcy

 od jej wykonania. 

• Umowy zawierane na odległość

Umowy zawierane z konsumentem bez 

jednoczesnej obecności obu stron, przy 

wykorzystaniu środków porozumiewania się na 

odległość, w szczególności

• drukowanego lub elektronicznego formularza 

zamówienia niezaadresowanego lub zaadresowanego, 

• listu seryjnego w postaci drukowanej lub elektronicznej, 
• reklamy prasowej z wydrukowanym formularzem 

zamówienia, reklamy w postaci elektronicznej, katalogu, 

• telefonu, telefaksu, radia, telewizji, automatycznego 

urządzenia wywołującego, wizjofonu, wideotekstu, 

• poczty elektronicznej lub innych środków komunikacji 

elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 18 lipca 

2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz.U. 

144, poz. 1204 z późn. zm.), 

• są umowami na odległość, jeżeli kontrahentem 

konsumenta jest przedsiębiorca, który w taki sposób 

zorganizował swoją działalność.

Umowy zawierane na odległość

• Konsument może od umowy odstąpić bez 

podania przyczyn, składając stosowne 

oświadczenie na piśmie 

w terminie 10 dni 

od zawarcia umowy

. 

• Do zachowania tego terminu wystarczy 

wysłanie oświadczenia przed jego 

upływem. 

• Nie jest dopuszczalne zastrzeżenie, 

że konsumentowi wolno odstąpić od 

umowy za zapłatą oznaczonej sumy 

(odstępne).

• W razie odstąpienia umowa jest uważana 

za niezawartą, a konsument jest zwolniony 

z wszelkich zobowiązań. 

• To, co strony świadczyły, ulega 

zwrotowi 

w stanie niezmienionym, chyba że 

zmiana była konieczna w granicach 

zwykłego zarządu. 

• Zwrot powinien nastąpić 

niezwłocznie, 

nie później niż w

 terminie 14 dni

.

• Jeżeli konsument dokonał 

jakichkolwiek 

przedpłat

, należą się od 

nich 

odsetki ustawowe od daty 

dokonania przedpłaty

.

Umowy zawierane na odległość

Szczególne przepisy o umowach 

zawieranych 

na odległość

dotyczących usług finansowych

• Usługi finansowe:

• czynności bankowe,
• umowy kredytu konsumenckiego

• Konsument, który zawarł na odległość umowę o 

usługi finansowe, może od niej odstąpić bez podania 

przyczyn, składając stosowne oświadczenie na 

piśmie, w terminie 

14 dni

 od dnia zawarcia umowy lub od dnia 

potwierdzenia informacji

• Usługi finansowe dotyczące czynności 

ubezpieczeniowych:

• konsument może odstąpić od umowy, w ciągu 

30 dni

 

od dnia poinformowania go o zawarciu umowy

• Dyrektywa

 Parlamentu Europejskiego i 

Rady 

2011/83/UE

 z dnia 25 

października 2011 r. w sprawie praw 
konsumentów, zmieniająca dyrektywę 
Rady 93/13/EWG i dyrektywę 
1999/44/WE Parlamentu Europejskiego 
i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 
85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE 
Parlamentu Europejskiego i Rady

• Ustawa z dnia 23 sierpnia 2007 r. 

o przeciwdziałaniu nieuczciwym 
praktykom rynkowym

• Dz. U. z 2007 r. Nr 171, poz. 1206

Praktyka rynkowa stosowana 

przez przedsiębiorców wobec 

konsumentów 

1)

jest nieuczciwa

 

•

jeżeli jest sprzeczna z dobrymi obyczajami 

•

i w istotny sposób zniekształca 

•

lub może zniekształcić zachowanie rynkowe 

przeciętnego konsumenta: 



przed zawarciem umowy dotyczącej produktu, 



w trakcie jej zawierania 



lub po jej zawarciu.

2)

 Za nieuczciwą praktykę rynkową uznaje się 

w szczególności:

•

praktykę rynkową wprowadzającą w błąd

•

agresywną praktykę rynkową, 

•

stosowanie sprzecznego z prawem kodeksu 

dobrych praktyk, 

•

jeżeli działania te spełniają przesłanki określone 

w ust. 1.

• Podział na nieuczciwe praktyki rynkowe

• wprowadzające w błąd (wprowadzające w błąd 

działania oraz wprowadzające w błąd zaniechania)

• praktyki agresywne.

• Podział na nieuczciwe praktyki rynkowe

• Szara lista praktyk zakazanych 

• Czarna lista 31 praktyk zakazanych w każdych 

okolicznościach (praktyki wprowadzające w błąd oraz 

praktyki agresywne). 

Legitymacja do występowania 

z indywidualnymi roszczeniami z tytułu 

nieuczciwych praktyk rynkowych w 

pierwszej kolejności przysługuje 

konsumentowi 

•

Katalog roszczeń przysługujących konsumentowi, którego 

interes został zagrożony lub naruszony w razie dokonania 

nieuczciwej praktyki: 

1.

roszczenie o zaniechanie tej praktyki

2.

usunięcie skutków tej praktyki

3.

złożenie jednokrotnego lub wielokrotnego oświadczenia 

odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie

4.

naprawienie wyrządzonej szkody na zasadach ogólnych, w 

szczególności żądanie unieważnienia umowy z 

obowiązkiem wzajemnego zwrotu świadczeń oraz zwrotu 

przez przedsiębiorcę kosztów związanych z nabyciem 

produktu

5.

zasądzenie odpowiedniej sumy pieniężnej na określony cel 

społeczny związany ze wspieraniem kultury polskiej, 

ochroną dziedzictwa narodowego lub ochroną 

konsumentów.

Legitymacja czynna

• Rzecznik Praw Obywatelskich, 
• Rzecznik Ubezpieczonych, 
• krajowa lub regionalna organizacja, której 

celem statutowym jest ochrona interesów 

konsumentów, 

• powiatowy (miejski) rzecznik konsumentów 

• wskazanym podmiotom nie 

przysługują roszczenia, o których 

mowa w pkt 2 i 4.

Ustawa z dnia 16 lutego 2007 r. o 

ochronie konkurencji i konsumentów 

(Dz. U. z 2007 r. Nr 50, poz. 331 z późn. 

zm.)

Praktyki naruszające zbiorowe 

interesy konsumentów:

•

stosowanie postanowień wzorców 

umów, które zostały wpisane do 

rejestru postanowień wzorców 

umowy uznanych za niedozwolone, 

•

naruszanie obowiązku udzielania 

konsumentom rzetelnej, 

prawdziwej 

i pełnej informacji, 

•

nieuczciwe praktyki rynkowe lub 

czyny nieuczciwej konkurencji.