Nauczanie kierowane wg. Peto

Twórcą tej metody był węgierski lekarz

neurolog, filozof, pedagog, poeta- Andreas

Peto

Zdaniem twórcy systemu;



Usprawnianie ruchowe dzieci z mózgowym

porażeniem dziecięcym należy zawsze łączyć z

intensywnym oddziaływaniem psychopedagogicznym i

opanowaniem wiadomości szkolnych



Metoda powinna zawierać oddziaływania o

charakterze postępowania usprawniającego

( gimnastyka lecznicza) , ale obok elementów

ergoterapii, terapii logopedycznej oraz pedagogiki

specjalnej



Głównym zaś jej celem jest przygotowanie

niepełnosprawnego dziecka do samodzielnego

życia

W związku z tą

metoda wykształcił

się nowy zawód-

przewodniczki

(konduktora), która

pełni wszystkie

konieczne funkcje-

m.in. terapeutki,

wychowawczyni,

nauczycielki i

psychologa za

razem.

Dzieci kwalifikowane do terapii



Dzieci ze wszystkimi

postaciami zaburzeń

ruchowych

pochodzenia

ośrodkowego



Dzieci nawiązujące

kontakt z otoczeniem

Badanie dzieci:

- neurologiczne, ortopedyczne,

dentystyczne, audiologiczne

- badanie tzw.

Podstawowego Wzorca

Ruchu

- badanie kontaktu społecznego, poziomu

inteligencji, oraz poziom dojrzałości

społecznej

Początek terapii



W przypadku poważnych zaburzeń

psychomotorycznych usprawnianie należy

rozpocząć przed trzecim rokiem życia. W takim

przypadku zajęcia prowadzone są w miejscu

stałego zamieszkania chorego i trwają co

najmniej 2 godziny dziennie.



W innych przypadkach ( nieznaczne lub

umiarkowane objawy uszkodzenie OUN )

terapię w instytucie rozpoczyna się w

późniejszym wieku przedszkolnym i

wczesnym szkolnym ( 3-6 rok życia). Ten

przedział wg Peto jest najlepszy dla

procesu pedagogizacji

Średni czas pobytu

dziecka w ośrodku

trwa około 2-3 lata.

W ciągu dnia

dziecko jest

usprawniane 12-13

godzin

Aby zlikwidować

objawy „ choroby

szpitalnej”, dziecko

może przebywać w

Instytucie wraz

matką

Przebieg terapii



Sprawne intelektualnie dzieci zostają

podzielone na grupy według podobnych-

jednak średnio ciężkich zaburzeń

ruchowych



Dzieci łączone są w grupy liczące 12-22

osób, a jedną grupą zajmuje się 5-6

osobowy personel ( w tym 2-3 osoby

uczące się, studenci, praktykanci)

Za niezwykle istotny uważa się tutaj

troskliwie zorganizowany, przejrzysty

przebieg dnia, a także czynności

praktyczne:

-samodzielne jedzenie

-ubieranie i rozbieranie

-mycie się i sprzątanie

-poruszanie się bez pomocy osób trzecich

-zabawa i nauka szkolna

Ćwiczenia



Gimnastyka oddechowa



Ćwiczenia utrzymywania

coraz to wyższych

pozycji



Stania i chodzenia



Ćwiczenia rąk i pisania



Ćwiczenia mowy



Ćwiczenia równoważne i

obronne



Dużą uwagę zwraca się

na ćwiczenia z zakresu

samoobsługi

Interesującym elementem tej metody jest

wyliczanie i powtarzanie (słowny opis ruchu)

Rytm wypowiedzi:

- zmienia poziom napięcia mięśniowego

- poprawia koordynację, a sam opis ćwiczenia (zawsze w pierwszej

osobie liczby pojedynczej), uświadamia dziecku, że to ono samodzielnie

wykonuje ćwiczenie

- stymuluje rozwój mowy, jedną z najważniejszych umiejętności człowieka



Ćwiczenia stopniuje się od łatwiejszych do

trudniejszych



Jeśli jakieś dziecko ma trudności, korzysta z

pomocy kolegów a nie osób prowadzących



Każde ćwiczenie czy też jego pojedynczy element

ma zawsze swoje odbicie w czynnościach dnia

codziennego



Na każde zajęcia przewodnik musi mieć dokładnie

przygotowany plan zajęć, który jednak w

zależności od potrzeb pojedynczego dziecka –

musi być cały czas modyfikowany

Sprzęt do ćwiczeń



Drewniana prycza,



Stół z uchwytami



Stabilne drewniane krzesła z

podwyższonym oparciem w

kształcie drabinki



Każda grupa żyje razem w

pomieszczeniu, które służy

jako sypialnia, pokój

mieszkalny oraz sala do

ćwiczeń, nauki i zabawy



Każde dziecko ma swoją

pryczę, która jest

równocześnie łóżkiem,

stołem i „matą” do

ćwiczeń



Krzesło natomiast służy

jako drabinka do ćwiczeń

oraz pomoc przy

chodzeniu, podczas

którego krzesło jest

przesuwane, co ułatwia

wyposażenie jego

podstawy w „powierzchnie

ślizgowe”

Podsumowanie

W metodzie Peto ułatwienie terapii odbywa

się dzięki:



pracy przewodnika



współpracy dzieci w grupie



odpowiednio przygotowanemu programowi



wyposażeniu sali



stymulacji słownej

Bibliografia;

J.Nowotny

„Podstawy Fizjoterapii”

A.Zembaty

„Kinezyterapia”

Document Outline