Anomalia siły 

ciężkości.

Redukcja Faye’a.

Świeboda Oliwia
Kobylańska Natalia

Anomalia siły ciężkości

Anomalia siły ciężkości 

to 

różnica między zmierzoną i 

zredukowaną do poziomu 

elipsoidy w danym punkcie 

siłą ciężkości a normalną siłą 

ciężkości dla danej szerokości 

geograficznej.

Jednostką używaną do opisania 

anomalii są 

miligale

.

Poprawki anomalii:

W wyznaczaniu anomalii stosuje się kilka 

poprawek:

• poprawka wolnopowietrzna (redukcja 

Faye’a ) 

– sprowadza punkt pomiarowy 

do poziomu elipsoidy

• poprawka na płytę płaskorównoległą 

– 

uwzględnia masy leżące między 

punktem pomiaru a powierzchnią 

odniesienia

• poprawka topograficzna 

– uwzględnia 

wpływ ukształtowania otaczającego 

terenu

• poprawka lunisolarna

– uwzględnia 

wpływ oddziaływania słońca i księżyca.

Dzięki anomalii siły ciężkości 

można określić położenie i 
kształt niektórych struktur 

geologicznych. Obiekty o 

gęstości wyższej niż otoczenie 

oddziałują dodatnio na siłę 

ciężkości, natomiast te o 

gęstości mniejszej - ujemnie. 

Warto zaznaczyć, że nad górami 

anomalie są ujemne, natomiast 

nad morzami dodatnie.

Redukcja Faye’a

Redukcja Faye’a

, niekiedy 

zwana również redukcją 

wolnopowietrzną jest redukcją 

grawimetryczną, która polega 

na uwzględnieniu wpływu 

wysokości stanowiska ponad 

geoidą na wartość 

pomierzonego przyspieszenia 

siły ciężkości.

Innymi słowy 

redukcja Faye’a 

wyraża zmianę przyśpieszenia 

siły ciężkości 

w kierunku pionowym, jednakże 

nie uwzględnia mas będących 

pomiędzy stanowiskiem a geoidą. 

Nazwa „wolnopowietrzna” 

powstała po założeniu, iż masy 

wzdłuż drogi redukcji nie istnieją.

Redukcję tę wyraża 

się wzorem:

Jako że wartość rzeczywistego 

gradientu przyspieszenia

 nie 

jest powszechnie dostępna, 

najczęściej posługuje się 

gradientem przyspieszenia 

normalnego

, który można 

łatwo wyliczyć. Po przyjęciu 

przeciętnej wartości dla całej 

Ziemi otrzymuje się: 

  

Po zastosowaniu tej redukcji 

oraz po wprowadzeniu poprawki 

terenowej, geoida ma kształt 

regularny, czyli żadna masa nie 

„wystaje” ponad nią. Jeżeli 

poprawka terenowa nie zostanie 

wprowadzona, to wszystkie 

masy powyżej horyzontu punktu 

jaki jest rozpatrywany nadal 

pozostaną ponad geoidą.

Wprowadzenie redukcji Faye’a 

jest równoznaczne z 

„wgnieceniem” warstw mas 

występujących między 

poziomem morza a poziomem 

stanowiska, tak aby wszystkie 

masy znajdowały się równo z 

poziomem morza.

Takie przesunięcie mas 

regularyzuje geoidę, nie 

zmieniając przy tym ogólnej 

masy Ziemi. Jednakże zmienia 

się przy tym potencjał Ziemi, 

a co za tym idzie również i 

położenie geoidy. 

Zniekształcenie to jest często 

nazywane 

„odstępami 

cogeoidy Faye’a”. 

Odkształcenia te jednak 

rzadko przekraczają 1 metr.

Anomalia Faye’a

Anomalie wyliczone przy 

użyciu redukcji 

wolnopowietrznej to 

anomalie 

wolnopowietrzne i 

wyrażone są wzorem:

Redukcja i anomalia Faye’a 

są 

silnie związane z wysokością, 

co oznacza związek z 

ukształtowaniem terenu. 

Uniemożliwia interpolację 

anomalii na terenach 

górskich. Aby częściowo 

rozwiązać ten problem stosuje 

się 

anomalie Bougera

.

Dziękujemy za 

uwagę