Wykład IV
Style kierowania
Wykład IV
Style kierowania
STYLE KIEROWANIA
Wśród stylów kierowania można wyróżnić styl potencjalny i styl rzeczywisty
Potencjalny styl kierowania jest zbiorem metod i technik oddziaływania
kierownika na podwładnych, który jego zdaniem winien być stosowany
dla najsprawniejszego wywiązania się z akceptowanych
ról przełożonego
Tak wypracowany styl ma charakter potencjalny, gdyż w ten oto sposób
kierownik ma zamiar postępować.
W wyniku korekt potencjalnego stylu zarządzania kształtuje się styl rzeczywisty.
Rzeczywisty styl kierowania to system metod i technik oddziaływania kierownika
na podwładnych, który jest faktycznie stosowany ze względu na aktualne cele
postawione kierownikowi przez jego zwierzchników oraz warunki, w których
przyszło je realizować
Rzeczywisty styl kierowania należy traktować jako swego rodzaju kompromis
miedzy stylem potencjalnym a zmiennymi interweniującymi, które kierownik
wziął pod uwagę, dostosowując wyjściowy model oddziaływania na
podwładnych do rzeczywistych warunków kierowania.
Nastawienie na pracowników określenie zachowań kierownika, który akceptuje
stosunki międzyludzkie. Osobiście interesuje się potrzebami swoich
pracowników i godzi się z występowaniem indywidualnych różnic między
członkami grupy.
Nastawienie na produkcję określenie zachowań kierownika, który kładzie
nacisk na techniczne czy zadaniowe aspekty pracy, troszczy się głownie
o doprowadzenie do wykonania zadań grupy i traktuje jej członków jako środek
do osiągnięcia tego celu.
SIATKA KIEROWANICZA
O stylu kierowania decydują dwa czynniki:
koncentrowanie się kierownika na zadowoleniu podwładnych- troska o ludzi,
nastawienie na stosunki międzyludzkie.
nastawienie kierownika na zadania- troska o wydajność, troska o produkcję.
Na tej podstawie zbudowali siatkę kierowniczą. Wyróżnili w niej 5 stylów kierowania:
Styl 1.1 NIEINGERUJĄCY- kierownik „ stoi z boku „, przygląda się, ingeruje gdy okoliczności
zmuszają go do tego.
Styl 1.9 DYREKTYWNY- kierownik autokrata. Pracownik nie liczy się. Ważne są jedynie zadania.
Styl 9.1 INTERGRATYWNY- KLUBOWY. Kluczową postacią i wartością jest podwładny, jego
potrzeby, emocje, przyjazna atmosfera pracy.
Styl 9.9 ZESPOLOWY -IDEALNY. Wysokie efekty osiąga kierownik przez łączenie celów
Pracowniczych z celami firmy. Wzajemne zaufanie i szacunek.
Styl 5.5 PRZECIĘTNY. Cechuje przeciętnych kierowników. Jest mieszanką 4 stylów poprzednich.
SIATKA KIEROWANICZA R. Blake’a i J. Mouton
Nastawienie
kierownika na
stosunki
międzyludzkie
WYSOKIE
WYSOKIE
Nastawienie
kierownika do
zadania
STYL
PRZECIĘTNY
STYL
KLUBOWY
STYL
ZESPOŁOWY
STYL
NIEINTEGRUJĄCY
STYL
DYREKTYWNY
SIATKA KIEROWANICZA wg J. W. Reddina
Nastawienie
kierownika na
stosunki
międzyludzkie
Nastawienie
kierownika do
zadania
NISKIE
NISKIE
STYL
TOWARZYSKI
STYL
ZINTEGROWANYI
STYL
SEPARUJĄCY
STYL
ODDANY
*
*
*
*
8 STYLÓW REDDINA
• SEPARUJĄCY SIĘ ( A )
1. DEZERTER- „ucieczka„ od kierowania.
Wiele problemów, które powinien rozwiązać
bądź nie rozwiązuje wcale, bądź też
przekazuje do rozwiązania innym.
Przez otoczenie jest oceniany jako
niezaangażowany w pracę.
2. BIUROKRATA- przywiązuje wagę do
formalnych procedur i kontroli podległego
mu personelu.
Przez otoczenie oceniany jest jako
sumienny i skrupulatny. Może osiągnąć
niezłe wyniki działania.
8 STYLÓW KIEROWANIA REDDINA
• POŚWIĘCAJĄCY SIĘ ( B )
3. AUTOKRATA- dążący za wszelką
cenę do wykonania zadań.
Przez otoczenie oceniany jest jak nie
mający zaufania do ludzi, apodyktyczny,
nieżyczliwy, co sprawia, że trudno mu
uzyskiwać dobre rezultaty, nie mówiąc już o
klimacie wewnątrz kierowanego zespołu.
4. ŻYCZLIWY AUTOKRATA- stara się
realizować zadania bez zrażania sobie
ludzi.
Tych ostatnich traktuje co prawda
instrumentalnie, ale w miarę im ufa i
pozostawia samodzielność działania. Dzięki
temu może mieć dobre wyniki nawet przy
ambitnych zadaniach.
8 STYLÓW KIEROWANIA REDDINA
• TOWARZYSKI ( C )
5. MISJONARZ- wkłada wiele wysiłku.
Przede wszystkim w zapewnienie jak
najlepszych stosunków międzyludzkich.
Przez otoczenie odbierany jest jako
człowiek miły, ale nieskuteczny, nie
umiejący stawiać zadań, a bardziej jeszcze
egzekwować ich wykonania.
6. ROZWOJOWIEC- uważany jest za
człowieka ufnego, chętnie delegującego
uprawnienia na podwładnych, dbającego
zarazem o ich rozwój. Takie nastawienie
zapewnia mu sukcesy tym większe, im
bardziej zintegrowany jest zespół
pracowniczy.
8 STYLÓW KIEROWANIA REDDINA
• ZINTEGROWANY ( D )
7. KOMPROMISTA- bardzo podatny na
wpływy otoczenia. Lubi zgadzać się
ze wszystkim i zawsze.
Koncentruje się przede wszystkim na
rozwiązywaniu zagadnień bieżących,
pomijając te o dużym horyzoncie czasu.
8. ADMINISTRATOR- umie stawiać i
stawia wysokie wymagania sobie i
podwładnym.
Kładzie nacisk na pracę zespołową. Potrafi
skutecznie dobierać bodźce, co zapewnia
mu skuteczność w realizacji zadań.
TEORIA STYLÓW KIEROWANIA wg P. HERSEY’A I K. BLANCHARD’A
Poziom
nastawienia na
stosunki
międzyludzkie
Poziom
nastawienia
kierownika na
zadania
DUŻA
UMIARKOWANA
UMIARKOWANA
MAŁA
DOJRZAŁOŚC PODWŁADNYCH
MAŁY
UMIARKOWANY
DUŻY
MAŁY
DUŻY
U
M
IA
R
K
O
W
A
N
Y
SYTUACJA IV
SYTUACJA III
SYTUACJA II
SYTUACJA I
STYL
INSTRUKTAŻOWY
STYL
KONSULTATYWNY
STYL
DELEGUJĄCY
STYL
PARTYCYPACYJNY
Zmienność skutecznego stylu przywództwa w zalewności od sytuacji
Źródło: F. E. Fiedler, M. M. Chemers, Leadership and Effective Managment, Glenview 1974, s. 80.
1
2
3
4
5
6
7
8
Stosunki miedzy
przywódcą a
członkami
dobre
dobre
dobre
dobre
złe
złe
złe
złe
Struktura zadania
ustrukturyzowana
ustrukturyzowana
ustrukturyzowana
Nie
ustrukturyzowana
Pozycja władcza
przywódcy
silna
słaba
silna
słaba
silna
słaba
silna
słaba
I
II
III
IV
V
VI
VII
VIII
Przywódcy zorientowani
na pracowników
są efektywniejsi
Przywódcy zorientowani
na zadania są aktywniejsi