Środki odurzające i
Środki odurzające i
substancje
substancje
psychotropowe w
psychotropowe w
analizie
analizie
toksykologicznej
toksykologicznej
Środki odurzające i
Środki odurzające i
substancje
substancje
psychotropowe w
psychotropowe w
analizie
analizie
toksykologicznej
toksykologicznej
Ustawodawstwo
Pojęcie środka odurzającego i substancji
psychotropowej definiowane jest przez:
Ustawa z dnia
24 kwietnia 1997
roku o przeciwdziałaniu
narkomanii (Dz.U. Nr. 75, poz. 468)
Ustawa z dnia
26 października 2000
roku o zmianie
ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U. Nr. 103, poz.
1097)
Ustawa z dnia
6 września 2001
roku o zmianie ustawy o
przeciwdziałaniu narkomanii oraz o zmianie innych ustaw
(Dz.U. Nr. 125, poz. 1367)
W rozumieniu przepisów wyżej wymienionych ustaw
do
środków odurzających i substancji
psychotropowych zalicza się tylko te związki,
które są wymienione w wykazach stanowiących
integralne ich części.
Ustawodawstwo
Zgodnie z ustawą i jej późniejszymi zmianami
karalne jest:
posiadania środków odurzających i
substancji psychotropowych
wytwarzanie, przetwarzanie albo
przerabianie środków odurzających
przywóz z zagranicy, wywóz za granicę lub
przywóz w tranzycie takich środków
wprowadzanie ich do obrotu
Ustawa rozróżnia
dwie odmiany maku lekarskiego (
nisko- i
wysoko-morfinowy)
dwie odmiany konopi (
włókniste i inne
)
§
Podział
Środki odurzające (N)
Substancje psychotropowe (P)
Dzieli się na
cztery grupy
w zależności od:
-
stopnia ryzyka powstania uzależnienia w
przypadku
używania ich w celach
niemedycznych
-
zakresu ich stosowania w celach medycznych
.
Środki odurzające
Morfina
Kodeina
Alkaloidy opium
Heroina
Przetwory ze słomy makowej
Ziele konopi (marihuana) i żywica
(haszysz)
Substancje
psychotropowe
Amfetamina i jej pochodne
9
-Tetrahydrokannabinol –
psychoaktywny składnik konopi
Zadania analityka
Identyfikacja
123 środków odurzających
110 substancji psychotropowych
24 prekursorów
Wykazanie ich obecności w różnych materiałach w
tym biologicznym
Oznaczanie ich czystości
Wyznaczenie ich stężenia w:
płynach ustrojowych
sekcyjnym materiale biologicznym
tzw. materiałach alternatywnych (np. włosy, ślina)
Identyfikacja domieszek, które mogą być istotne do
ustalenia źródła pochodzenia środka czy metody jego
otrzymania
Analiza ilościowa składników biologicznie czynnych
(morfina,
9
-tetrahydrokannabinol)
w surowcach
roślinnych
(słoma makowa, konopie).
Zadania analityka
Wybór odpowiedniego związku do oznaczenia
– związek najbardziej reprezentatywny i specyficzny
dla danej substancji uzależniającej:
wskaźnik narażenia
wskaźnika skutków działania środka odurzającego na
organizm ludzki
Dobór takiego
biomarkera
warunkuje
wyciąganie prawidłowego wniosku
dotyczącego:
czasu przyjęcia tego środka
czasu trwania narażenia
częstotliwości przyjmowania
określenie biernego lub czynnego narażenia
Zadania analityka
Dobór odpowiednich metod
analitycznych
(metody sprawdzone w
międzylaboratoryjnych testach kontroli jakości
wyników badań)
W toksykologii sądowej obowiązuje
zasada potwierdzania każdego wyniku
drugą niezależną
(opartą na innych
podstawach teoretycznych)
metodą.
Dobór materiału do badań
(zasadniczą rolę odgrywa czas, jaki upłynął od
przyjęcia środka uzależniającego bądź
narażenia na niego – czy też wystąpienia
objawów – do wykonania analizy).
Materiał do analiz
Do analizy wykonywanej
równocześnie z
występowaniem objawów
materiałem
z wyboru jest
krew lub ślina, a
wykonywanej później – mocz i pot.
Do wykonania analizy w celu stwierdzenia
przyjęcia narkotyku
w okresie od
tygodnia do nawet roku najlepszym
materiałem do badania są włosy.
Badanie włosów noworodków i małych
dzieci dostarcza informacji o ich
narażeniu na te środki zarówno w życiu
płodowym, jak i po urodzeniu.
Analiza włosów
Analiza ta umożliwia:
długofalową, retrospektywną diagnostykę
przyjęcia narkotyku
daje możliwość, po podzieleniu włosa na
odpowiednie odcinki, określenia
przybliżonego czasu, jaki upłynął od przyjęcia
narkotyku
określenie okresu, w którym narkotyk był
przyjmowany
stwierdzenia, czy był przyjmowany
okazjonalnie, czy regularnie
Analiza włosów
Aspekty kontrowersyjne analizy
narkotyków we włosach:
rozróżnienie zanieczyszczenia zewnętrznego
włosa narkotykiem (np. oparami kokainy) od
jego obecności w tym materiale
spowodowanej aktywnym użyciem tego
narkotyku oraz kontaminacją endogenną (np. z
potu)
Badanie tego materiału wymaga
zastosowania bardzo czułych metod:
GC/MS
GC/MS z chemiczną jonizacją
i derywatyzacji analitu
Analiza materiału
sekcyjnego
Materiał sekcyjny - bardzo małe próbki materiału
(np. 100 mg wątroby czy mózgu)
Jest to materiał nieodtwarzalny, zmienny w czasie
Do interpretacji uzyskanego wyniku w odniesieniu
do przyczyny zgonu z powodu zatrucia, konieczne
jest
oznaczenie tego środka i jego
metabolitów zarówno w postaci wolnej, jak i
sprzężonej.
Badanie wykonuje się używając kilku rodzajów
materiału i określa się stosunek stężeń związku
macierzystego i metabolitów w tych materiałach.
Środki uzależniające
Alkaloidy opium
Amfetamina i jej pochodne
Konopie i ich składniki
czynne biologicznie
Środki halucynogenne
Alkaloidy opium
Opium
- zatężony sok z niedojrzałych
makówek maku lekarskiego (Papaver
somniferum L.).
Największa zawartość opium spotykana jest
w maku uprawianym w
Złotym Trójkącie
(Birma, Laos, Tajlandia), w
Złotym Rożku
(Iran, Irak, Afganistan, Pakistan), w
dolinie
BKA
(Liban), a także w Turcji, Indiach, Nigerii
i Meksyku.
Alkaloidy opium
Zawiera około
40 alkaloidów
, które
można podzielić na dwa rodzaje:
- pochodne fenantrenu
- pochodne izocholiny
W opium znajdują się głównie:
morfina (8-14%)
narkotyna (noskapina) (2-8%)
papaweryna (0.7-3%)
tebaina (0.2-1%)
kodeina
Alkaloidy opium
Pierwsze doniesienia – 3000-2500 B.C.
Homer w Odysei opisuje napój
zawierający opium
Stosowane w prawie wszystkich
kulturach głównie w celach leczniczych
Szczególnie szeroko opium stosowano
w Europie i USA w XIX wieku (Anglia –
stosowanie opium jak aspiryny)
Alkaloidy opium
Opium było w przeszłości używane jako
środek:
przeciwbólowy
uspokajający
nasenny
odurzający
Stosowane było głównie w postaci
nalewki
alkoholowej (laudanum) lub palone
Próby ograniczania sprowadzania
brytyjskiego opium do Chin doprowadziły
do wojen opiumowych.
Heroina
Heroina
(diacetylomorfina, C
21
H
23
NO
5
)
półsyntetyczny narkotyk otrzymywany
w wyniku
acetylacji morfiny
od
7 do
8 razy silniej działający i
uzależniający niż morfina
Narkotyk ten po raz pierwszy
wyprodukowano
w
Niemczech
w
1874
roku i zaczęto wykorzystywać w
celach medycznych, jako silny środek
przeciwbólowy.
Obecnie w większości krajów jego
stosowanie w medycynie jest
zabronione.
Heroina
Dzięki grupom acetylowym szybciej
przechodzi przez barierę krew-mózg
W mózgu jest enzymatycznie
metabolizowana do aktywnych
terapeutycznie metabolitów (morfina)
-prolek
Farmaceutyczna postać heroiny
stosowana w leczeniu osób silnie od niej
uzależnionych (Wielka Brytania -
Diagesil®
, Szwajcaria, Holandia)
Heroina
Heroina
może mieć postać białego, różowego,
brązowego lub niebieskiego proszku, w zależności
od miejsca jego produkcji i sposobu oczyszczania.
Rozprowadzane przez dealerów dawki (działki)
posiadają masę średnio
0.1 grama
zawierają
zazwyczaj
20-30 mg
czystej heroiny. Pozostałość
to glukoza, mąka, efedryna, cukry itp.
„
Heroina nr.4
” (80%)
czy „
brown sugar
”,
przyjęte bez rozcieńczenia
są śmiertelne dla człowieka.
Heroina
Polska heroina
– „
kompot
” -
ciemnobrunatny płyn wytwarzany ze słomy
makowej warunkach domowych.
Zawiera
oprócz
morfiny
i
heroiny
inne
alkaloidy, np.
kodeinę
, a także
pozostałości
stosowanych do produkcji odczynników
chemicznych i materiału roślinnego
.
Bardziej szkodliwy i działa znacznie silniej niż
czysta heroina oraz szybciej prowadzi do
uzależnienia
Alkaloidy opium
W organizmie łączą się z tymi samymi
receptorami, co
endogenne odpowiedniki np.
endorfiny (hormony peptydowe - hormony
szczęścia)
Działanie:
wpływanie depresyjnie na centralny układ nerwowy i
ośrodek oddechowy
działanie uspokajająco
działanie nasennie
działanie przeciwbólowe
Po przyjęciu występuje euforia, uczucie
wewnętrznego spokoju, błogostanu i harmonii
trwające od 3-6 godzin.
Widoczne objawy
Alkaloidy te powodują rozszerzenie
naczyń wieńcowych i mózgowych,
blokują bodźce seksualne.
Do widocznych objawów wskazujących
na przyjęcie opiatów należą:
zamazane szkliste oczy, zwężone źrenice
brak apetytu, katar
wymioty, ból mięśni
gęsia skórka, gorączka
zimne poty, łzawienie
Głód narkotyczny
Głód narkotyczny
- objawy odstawienia,
8-12 godzin od przyjęcia ostatniej dawki.
Do objawów tych należą:
przyspieszona praca serca (kołatanie)
bóle głowy, wymioty
niepokój, bezsenność, depresja, rozdrażnienie
biegunka, podwyższona temperatura
zaburzenia oddychania i widzenia
epilepsja, zaburzenia neurologiczne, paraliż,
zapaść
myśli samobójcze
Heroina
Heroina
w większej dawce może
wpływać paraliżująco na centralny układ
nerwowy, a szczególnie ośrodek
naczyniowo-ruchowy w pniu mózgowym
Zapaść krążeniowo-oddechowa lub
zakrztuszenie się własnymi wymiocinami
– śmierć
Alkaloidy opium
Regularne przyjmowanie tych środków
odurzających powoduje wytworzenie się
silnego
psychicznego i fizycznego
uzależnienia i tolerancji
W celu uzyskania tego samego efektu trzeba
zwiększyć dawkę np. od 1 do 10 ml kompotu
Sytuacje stresowe, choroby, czy nawet
krótki okres abstynencji, obniżają tolerancję,
co stwarza zagrożenie przedawkowania, w
wyniku którego może nastąpić zgon.
Alkaloidy opium
Powodują
:
obniżenie progu wrażliwości na ból, co
prowadzi do ignorowania przez
narkomanów symptomów pojawiającej się
choroby i wycieńczenia organizmu
uszkodzenia mózgu
powstanie zakrzepów
zakażenie wirusem HIV czy żółtaczki i
wielu innych schorzeń
utratę masy ciała i impotencję
Alkaloidy opium -
metabolizm
Po podaniu
heroina
ulega szybkiemu procesowi
deestryfikacji do
6-monoacetylomorfiny (6-
MAM)
i w dalszej kolejności do
morfiny
.
Czas biologicznego półtrwania wynosi:
5 minut – heroina
45 minut -
6-monoacetylomorfiny
Obecna w kompotach
kodeina
również
ulega
metabolizmowi do morfiny
.
Morfina
w znacznej części
jest wydalana z
organizmu z moczem w postaci
glukuronidów i siarczanów
; tylko nieznaczna
część morfina wydalana jest jako wolna zasada.
Metabolizm heroiny
Amfetamina
1-fenylopropylo-2-amina
(benzedryna, psychedryna, perwityna)
Mieszanina racemiczna:
(2S)(+)-1-fenylo-2-aminopropan
(dekstroamfetamina)
(2R)(-)-1-fenylo-2-aminopropan
(lewoamfetamina)
Amfetamina i jej
pochodne
XIX/XX wiek - pierwsze syntezy i badania
związków pobudzających:
amfetamina
(1887)
metylenodioksyamfetamina
(
MDA
, 1910)
3,4-metylenodioksymetamfetamina
(
MDMA
, 1912)
metamfetamina
(1919)
inne pochodne zsyntezowane na bazie
fenyloetyloaminy
Do tej pory zdefiniowano działanie ok.
200
tego typu związków
Syntetyczne pochodne
Najbardziej rozpowszechnione w Polsce syntetyczne
pochodne fenyloprolyloaminy:
amfetamina
(speed) i jej analogi
MDA
(love pill)
MDE
(Eve)
MDMA
(Ecstasy, Adam)
efedryna
oraz jej produkt domowej przeróbki –
metkatynon
Ostatnio szczególnego znaczenia nabiera
p-
metoksy -amfetamina (PMA, death)
i
współobecna z nią w tabletkach
p-
metoksymetamfetamina (PMMA)
PMA
- opóźnione działanie psychoaktywne, prowadzi
do przedawkowania.
Amfetamina i jej
pochodne
Enancjomery tych związków wykazują
odmienne działanie na organizm
człowieka manifestujące się różną
toksycznością i odmiennymi efektami
behawioralnymi.
Enancjomery (S)-(+) amfetaminy i
metamfetaminy wykazują pięć razy
silniejsze działanie pobudzające na
ośrodkowy układ nerwowy niż
enancjomery R-(-)
.
Amfetamina i jej
pochodne
W nielicznych krajach Europy
(
Szwajcaria
)
kontrolowane prawnie są
tylko enancjomery prawoskrętne
amfetaminy i metamfetaminy
, przy
czym w powszechnym obrocie
aptecznym znajdują się leki z
lewoskrętnymi enancjomerami tych
związków (Vicks Inhaler
®
- do inhalacji
przez nos) lub leki, które metabolizują
do takich enancjomerów.
Amfetamina i jej
pochodne
W Polsce analiza enancjoselektywna nie
jest rutynowo prowadzona
. Ustawa z dnia
24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu
narkomanii obejmuje kontrolą mieszaninę
racemiczną amfetaminy i jej pochodnych.
Większość leków będących prekursorami
amfetaminy nie znajduje się w urzędowym
wykazie środków farmaceutycznych
dopuszczonych do obrotu w Polsce.
Leki dostępne zagranicą, środki działające
anorektycznie, nie są prawnie kontrolowane.
Amfetamina i jej
pochodne
Łańcuchowe pochodne amfetaminy i
metamfetaminy
znajdują zastosowanie w
lecznictwie ze względu na działanie
znoszące
łaknienie i rozszerzające naczynia oraz w
leczeniu choroby Parkinsona
. Leki te nie są
objęte kontrolą prawną.
Bardzo ważne jest
rozróżnienie
metamfetaminy lub amfetaminy
pochodzącej z zapisanego przez lekarza
leku oraz z metabolizmu tych leków od
pochodzącej z nadużywania
niedozwolonych
(prawnie kontrolowanych)
związków
.
Amfetamina i jej
pochodne
Wyniki analizy toksykologicznej
powinny stanowić podstawę do
rozstrzygnięcia, czy amfetamina i
metamfetamina stwierdzone w
materiale biologicznym pochodzą
z przypisanych leków, czy powstały
w wyniku metabolizmu lub ich
nadużycia w celach pobudzających.
Amfetamina i jej
pochodne
Amfetamina oraz metamfetamina -
związki najczęściej przyjmowane w celach
pobudzających centralny układ nerwowy
Ich pierścieniowe pochodne –
MDA, MDE,
MDMA
, zaliczane do nowej klasy środków
zwanych
ENTAKTOGENAMI
(narkotykami rekreacyjnymi)
,
charakteryzują się działaniem
nieprzewidywalnym.
MDA i MDMA
- działanie halucynogenne.
Amfetamina i jej
pochodne
W niskich dawkach wywołują
:
pobudzenie psychiczne
wzmagają aktywność umysłową, koncentrację myśli
ułatwiają percepcję i kojarzenie wrażeń
Po ich przyjęciu może wystąpić również stan
gotowości, czuwania oraz bezsenność, niekiedy
zaś przemijające stany ociężałości lub senności.
Związki te powodują
:
przyspieszoną akcję serca
podwyższenie ciśnienia krwi
suchość w jamie ustnej
rozszerzenie źrenic
podwyższenie temperatury ciała
Amfetamina i jej
pochodne
Rynek narkotykowy – substancje
dostępne w postaci tabletek w
różnych kolorach (różowym,
pomarańczowym i zielonym) z
różnymi wytłoczonymi, popularnymi
znakami czy napisami.
Najczęściej sprzedawane w postaci
proszku (50 do 80mg w porcji) o
różnej zawartości składnika
czynnego.
Amfetamina - analiza
Trudności w jednoznacznej identyfikacji:
nieznaczne różnice w strukturze
Izomery położeniowe:
1-PEA i 2-PEA
metamfetamina i fentermina,
Większość z nich to mieszaniny
enancjomerów.
Amfetamina - analiza
Trudności w analizie
:
Materiał biologiczny – naturalny składnik to aminy, których
rodzaj i stężenie zmienia się w toku rozkładu gnilnego.
Obecność interferujących amin endogennych - fałszywie
dodatnie wyniki uzyskane metodami
immunoenzymatycznymi.
W próbkach moczu i materiału sekcyjnego można stwierdzić
piki interferujące z metamfetaminą przy analizie metodą
chromatografii gazowej z detekcją uczuloną na azot
Powstawanie artefaktów podczas analizy amfetamin
dokonywanej szczególnie metodami GC-MS.
W materiale biologicznym wykrywa się więcej niż jedną
pochodną amfetaminową.
Amfetamina - analiza
Trudności w interpretacji wyniku
analizy:
przyjmowanie różnych związków w niewielkich
odstępach czasu
amfetamina i MDA są obecne w moczu jako
produkty demetylacji odpowiednio –
metamfetaminy i MDMA oraz MDE
wprowadzenie do organizmu, wraz z
amfetaminą, zanieczyszczeń powstałych
podczas syntezy (MDMA często towarzyszy
MDE)
Amfetamina - analiza
Analiza proszków pochodzących z rynku
narkotykowego
- półprodukty
charakterystyczne dla zastosowanej syntezy
Substancje stosowane do fałszowania
–
środki farmakologicznie czynne:
Metamizol
Paracetamol
Aminofenazon
Kwas acetylosalicylowy
Kwas askorbinowy
Środki używane do rozcieńczania
:
cukier, glukoza, skrobia, laktoza, węglan sodu
Konopie
Konopie
– roślina uprawiana i
używana w Europie
Główny odbiorca i kraj tranzytowy
konopi - Holandia
Dystrybucja - Belgia i Albania
W 1996r. skonfiskowano w Europie 410
ton konopi, głównie w Hiszpanii
Konopie (Cannabis)
Środki odurzające pochodzące z
konopi:
Marihuana
(suche, szczytowe i owocujące
części roślinne)
Haszysz
(sprasowana w kostki żywica)
Olej haszyszowy
Skład konopi
Identyfikacja ponad
400
substancji chemicznych
, z
których około
100
odpowiada za ich
charakterystyczny zapach. Większość z nich to lotne
terpeny i seskwiterpeny.
Najważniejsze związki występujące w konopiach to:
Δ
9
-tetrahydrokannabinol (Δ
9
-THC lub THC)
kannabidiol (CBD) i produkt jego rozkładu
kannabinol (CBN),-pinen
myrcen
trans-β-ocymen
-terpinolen
trans-kariofilen
-humulen
tlenek kariofilenu
(wykrywany przez psy tropiące
narkotyki)
Marihuana
Podczas jej palenia na skutek pirolizy
tworzy się ponad
2000
związków.
Na znane farmakologiczne i
toksykologiczne działanie marihuany
ma wpływ
osiemnaście klas
związków chemicznych
(związki
azotowe w tym aminokwasy,
węglowodory, cukry, terpeny, kwasy
organiczne proste i tłuszczowe).
Kannabinoidy
Składniki odpowiedzialne za
psychoaktywność konopi (ponad 60 różnych
związków)
Związki chemiczne oddziałujące na receptory
kannabinoidowe w mózgu.
Obecnie ta grupa związków dzieli się na:
kannabinoidy roślinne - występują jako alkaloidy
roślinne,
endokannabinoidy - występują w ciałach ludzi i
zwierząt,
kannabinoidy syntetyczne - zostały stworzone
przez człowieka
Tetrahydrokannabinol
(THC)
Tetrahydrokannabinol
(nazwa angielska
T
etra
H
ydro
C
annabinol, C
21
H
30
O
2
) - THC -
główna substancją psychoaktywną zawartą w
konopiach indyjskich.
Istnieje kilka izomerów THC różniących się
położeniem wiązania podwójnego. Dwa
izomery -
Δ
9
-THC
i
Δ
8
-THC
- występują w
naturze.
Główną substancją aktywną konopi indyjskich
jest izomer
L-trans-Δ
9-
tetrahydrokannabinolu
THC
THC posiada dwa chiralne
centra o konfiguracji trans.
Badania (lata 1969-1972)
wykazały, że wszystkie główne
kannabinoidy występujące w
marihuanie oraz otrzymane
syntetycznie posiadają
pentylową grupę dołączoną
do pierścienia aromatycznego
.
Niektóre próbki marihuany
zawierają 9THC z metylowym i
propylowym łańcuchem bocznym
9
-Tetrahydrokannabinol
Średnia zawartość
9
-tetrahydrokannabinolu (9THC)
w:
marihuanie – 2.9%
haszyszu – 3.4%
oleju haszyszowym – 16.5%
Najwyższe stężenie 9THC
dochodziły do:
27.7% w marihuanie
29.9% w haszyszu
43.2% w oleju haszyszowym
.
Kannabinole
Kannabinol
(
CBN
) wykazuje 10%
aktywności
9THC
, a
kannabidiol
(
CBD
) nie posiadając własnej
aktywności moduluje działanie
9THC
i
CBN
.
CBD
w czasie palenia przekształca się
w
9THC
Konopie - analiza
Konopie różnego pochodzenia
(konopie
włókniste pochodzące z prywatnych upraw w
różnych warunkach - w ogródkach,
szklarniach, doniczkach i w różnym okresie
rozwoju rośliny).
Wyznaczanie zawartości 4 naturalnych
składników konopi:
CBD (kanabidiol)
CBN (kannabinol)
9THC
kannabinochromenu (CBCh)
CBN
CBD
Przedmiot badań
Żadna z popularnych metod
(TLC, GC, HPLC-
UV, HPLC-DAD)
nie rozdziela zadawalająco
9THC i 8THC.
Każde stężenie 9THC
w badanych próbkach
-
suma stężeń tetrahydrokannabinoli
(9THC i 8THC)
Wykrywalność 9THC metodami HPLC jest
dwukrotnie wyższa niż 8THC, metodami TLC
pięciokrotnie, a metodą GC –
dziesięciokrotnie.
8
-
Tetrahydrokannabinol
8THC
występuje w konopiach w bardo
małych stężeniach nie przekraczających
0.1% masy próbki.
Aktywność 8THC jest 20 razy mniejsza
od 9THC
(cała aktywność psychofizyczna
konopi związana jest z zawartością 9THC)
Zawyżenie psychoaktywności konopi przez
sumowanie stężeń 8 i 9THC przybliża ją do
rzeczywistej, ponieważ w czasie palenia
niektóre nieaktywne składniki konopi,
ulegając dekarboksylacji, stają się
psychoaktywne.
Kannabinole
Występują w konopiach w formie
obojętnej i kwasowej.
Formy kwasowe przeważają w
roślinach młodych.
Istnieje wiele kryteriów podziału konopi
na odmiany:
bogate w CBD (kanabidiol)
bogate w 9THC
Podział konopi
Trzy główne typy konopi, różniące się pod
względem użytkowym, biologicznym i
morfologicznym:
konopie włókniste
(THC < 0.3% i CBD >
0.5%)
konopie pośrednie
(THC > 0.3%, CBD > 0.5%
z bardzo zmiennym stosunkiem THC/CBD)
konopie żywiczne
(
narkotyczne
, THC > 0.3%
i CBD < 0.5%).
Podział konopi
Żadne z dotychczasowych badań, nie
dają podstaw do jednoznacznego
zaliczenia pojedynczej próbki konopi do
typu włóknistego lub narkotycznego.
Dla celów sądowych
stosuje się
urzędowy podział na
konopie
włókniste i narkotyczne
na podstawie
ustawowo narzuconej zawartości
głównego składnika psychoaktywnego
konopi, tj.
9THC
.
Podział konopi
Susz konopi przechowywany przez
dłuższy czas – zmiana składu
chemicznego:
zmniejszenie zawartość 9THC
zwiększenie stężenia CBD
9THC
Aktywna dawka 9THC (5-20 mg)
powoduje:
silne działanie subiektywne w postaci uczucia
euforii
zaburzenia odczuwania i percepcji wrażeń
zmysłowych
zaburzenia osądu i pamięci oraz beztroski
może doprowadzić do psychozy toksycznej.
zwiększenie łaknienia
bóle głowy
nudności
zawroty głowy
pocenie się
zaczerwienienie spojówek i rozszerzenie źrenic.
9THC - analiza
W celu potwierdzenia przyjęcia 9THC
,
równocześnie z występowaniem objawów
jego działania, a więc
od kilku minut do
kilkudziesięciu godzin od wprowadzenia
marihuany lub haszyszu do organizmu
,
wykonuje się:
analizę toksykologiczną krwi
analizę toksykologiczną śliny
W dłuższym okresie czasu (kilka do
kilkunastu dni od wprowadzenia THC
)
:
analizę toksykologiczną moczu i potu
9THC - analiza
9THC można wykazać w powietrzu
wydychanym do 12 minut od chwili
wypalenia marihuany.
Stężenie we krwi
9THC 2-3 g/ml
-
wypalenie papierosa nie wcześniej
niż 6 godzin
od pobrania materiału.
Najsilniejszy efekt działania 9THC - po
30-40
minut od rozpoczęcia palenia
Substancje
halucynogenne
Związki psychodysleptyczne lub
halucynogeny
- substancje, których
główną składową działania jest
powodowanie zaburzeń percepcji
otaczającej rzeczywistości
HALUCYNOGEN - PSYCHODELIK
greckie słowa
psyche
– dusza
deloun
– ukazywać
Substancje
halucynogenne
Humphrey Osmond
- Brytyjczyk, w
latach 1960-tych w Ameryce Północnej
prowadził badania nad efektami
psychotropowymi meskaliny oraz LSD.
Jeden z wielu psychiatrów,
entuzjastycznie podchodzących do
możliwości wykorzystania
halucynogenów jako narzędzia
umożliwiającego głębszy wgląd w
psychikę człowieka.
Substancje
halucynogenne
Budowa – strukturalnie przypominają
neuroprzekaźniki – zakwalifikowane do
dwóch głównych grup:
pochodnych fenyloalkiloaminy
pochodnych indolalkiloaminy
Pozostałe substancje o właściwościach
halucynogennych, których struktura
jest nieco inna, umieścić można dla
celów systematycznych w dodatkowej
grupie.
Substancje
halucynogenne
Grupa pochodnych fenyloalkiloaminy
-związki o budowie epinefryny, norepinefryny
oraz dopaminy:
meskalina
2,5-dimetoksy-4-bromoamfetamina
2,5-dimetoksy-4-metyloamfetamina
3,4-metylenodioksymetamfetamina
(MDMA)
3,4-metylenodioksyamfetamina (MDA)
Substancje
halucynogenne
Grupa pochodnych
indolalkiloaminy -
związki o
strukturze przypominającej serotoninę:
dimetylotryptamina
(DMT)
psylocybina
harmalina
Dietyloamid kwasu
D-lizergowego
Lyserg Säure Diäthylamid – LSD
dietyloamid kwasu lizergowego
Przekształcenia
izomeryczne LSD
Substancje
halucynogenne
Substancje o budowie odmiennej niż
wymienione
ketamina
dekstrometorfan
mirystycyna
atropina
difenhydramina
Czynniki wywołujące
halucynacje
Stany chorobowe przebiegające z wysoką gorączką
Zaburzenia psychiczne
Uszkodzenie mózgu spowodowane zatruciami
pokarmowymi lub urazami mechanicznymi
Zatrucia pokarmowe pośrednio zaburzające pracę
mózgu
Nadprodukcja hormonów tyroidowych lub
adrenergicznych
Podawanie wysokich dawek kortyzonu
Kuracja hormonami tyroidowymi
Delirium tremens (obłęd opilczy)
Stany fizycznego wyczerpania
Metabolizm LSD
Dane dotyczące metabolizmu LSD - okres 30
lat od chwili jego odkrycia.
Szybkie wchłanianie z żołądka
We krwi występuje głównie w formie
związanej z białkami (ok. 90%)
Biologiczny okres półtrwania wynosi ok. 3 h
Główne metabolity LSD:
2-oksy-3-hydroksy-LSD (A)
N-desmetylo-LSD (B)
Metabolizm LSD
Przemiany mogą również polegać na
hydroksylacji pierścienia fenolowego i prowadzić
do powstania kolejnych dwóch metabolitów:
13-hydroksy-LSD (C)
14-hydroksy-LSD (D)
Obecność grup polarnych umożliwia tworzenie
połączeń LSD z kwasem glukuronowym i tym
samym dalszy spadek stężenia związku
macierzystego.
Wszystkie te przemiany sprawiają, iż jedynie
1%
niezmienionego LSD zostaje wydalone
wraz z moczem.
Metabolizm LSD
2-oksy-3-hydroksy-
LSD
N-desmetylo-
LSD
13-hydroksy-
LSD
14-hydroksy-LSD
Metabolizm LSD
Doniesienia literaturowe o
występowaniu innych metabolitów LSD:
2-oksy-LSD
N-desetylo-LSD
etylowinylo-LSD
Niskie stężenia LSD w materiale
biologicznym sprawiają, iż
możliwość
detekcji
jest ograniczono praktycznie
do 24 godzin po przyjęciu środka.
Metabolizm LSD
Ostatnie kilka lat – pojawienie się publikacji
dotyczących metodyki oznaczania
2-oksy-3-
hydroksy-LSD (metabolit A)
, którego
stężenie w moczu
jest do ok.
20-krotnie
wyższe niż LSD
. Możliwość potwierdzenia
przyjęcia LSD w znaczenie dłuższym czasie.
Oznaczanie
N-desmetylo-LSD (metabolit
B)
:
stężenia porównywalne z LSD
3-krotnie dłuższy czas biologicznego
półtrwania
