Dziecko w różnych kulturach

Wstęp:



Narodziny, zaślubiny oraz śmierć.

Niemalże we wszystkich kręgach

kulturowych niezależnie od regionu

świata te trzy istotne wydarzenia w

życiu rodziny, i szerzej - danej

społeczności, są obiektem swoistych

obrzędów i rytuałów oraz

pretekstem do uroczystego

spotkania w rodzinnym gronie.

Dzieci w Afryce:



Podczas obrzędów inicjacyjnych

dziewczyny są rytualnie

wprowadzane w sztukę życia

dojrzałego. Na pewien okres czasu

izoluje się je od społeczeństwa.

Jest to symboliczne doświadczenie

umierania, życia w świecie

duchów i ponownych narodzin.

Ponowne połączenie się z

rodzinami podkreśla i

dramatyzuje fakt, że młode

dziewczyny są teraz dojrzałymi

ludźmi, że mają nowe osobowości,

że utraciły swe dzieciństwo.

Rytuały inicjacyjne mają wielki cel

wychowawczy, bowiem oznaczają

początek procesu nabywania

wiedzy. Ważnym elementem

składowym inicjacji u wielu ludów

Afryki jest obrzezanie żeńskie.

Przedstawione przykłady ilustrują

jego zróżnicowane formy.



W Somalii panuje przekonanie, że między

nogami dziewczyny znajduje się coś

złego. Mimo, że dziewczęta przynoszą to

ze sobą na świat, to coś jest jakoby

nieczyste, więc musi zostać usunięte.

Wszystko, czyli łechtaczka, mniejsze

wargi sromowe i większa część warg

większych. Zabieg obrzezania

doprowadza do usunięcia wymienionych

organów, a rana jest zaszywana, że po

organach płciowych pozostaje tylko

blizna z niewielkim otworem, przez który

uchodzi mocz i krew podczas

menstruacji. Szczegóły tego zabiegu dla

młodych dziewcząt pozostają jednak

tajemnicą. Wiedzą one jednak, iż

nadejdzie właściwy moment, kiedy

wydarzy się coś szczególnego. Wszystkie

dziewczyny w Somalii oczekują

niecierpliwie tej ceremonii oznaczającej

przejście ze świata dzieci do świata

kobiet. Dawniej odbywała siej to w

momencie osiągnięcia dojrzałości

płciowej. Z biegiem czasu obrzezaniu

poddaje się coraz młodsze dziewczynki,

nawet pięcioletnie.

Dzieci w Azji:



Dzieci pracują w całej Azji Południowej: w Indiach, Pakistanie, Bangladeszu, Nepalu i

na Sri Lance. Szacuje się, że w Indiach, najludniejszym kraju tego rejonu, nie mniej

niż dwadzieścia procent dochodu narodowego wypracowują nieletni. W co trzeciej

rodzinie indyjskiej, pakistańskiej czy banglijskiej zarobki pracujących dzieci są

ważnym składnikiem domowego budżetu. Dzieci widać wszędzie -- jak zbierają szmaty

na wysypiskach i odwożą do punktu skupu, jak pracują w "pralniach" wzdłuż rzek i

kanałów, tłukąc kijankami, jak pomagają w restauracjach i służą w domach, handlują

na bazarach. Starsze dziewczynki zajmują się młodszym rodzeństwem, gotują i

sprzątają. Nierzadko zmusza się je do uprawiania prostytucji. Więcej dzieci pracuje,

niż się uczy.



Dzieci pracują, bo muszą, dlatego że zarobki rodziców, jeśli jakiekolwiek są, nie

wystarczają na pokrycie podstawowych potrzeb rodziny. Jest to najczęstsze

wyjaśnienie problemu określanego oficjalnie jako "bolesna rzeczywistość", ale nie

jedyne możliwe. Dzieci są zmuszane do pracy również dlatego, że pracodawcy wolą

mieć do czynienia z nimi niż z dorosłymi. Dzieci nie mają związków zawodowych.

Łatwo je zastraszyć albo ukarać. Są często bite w miejscach pracy. Boją się skarżyć

inspektorom urzędu pracy na warunki panujące w fabrykach i warsztatach, na złe

traktowanie czy niewypłacanie pensji. Dzieci, jeszcze nie zniszczone wyczerpującą,

nadludzką pracą i złym odżywianiem, mają też często więcej siły niż dorośli. W hutach

szkła w Firozabadzie zatrudnia się je do przenoszenia gorących wyrobów z hali do

hali. Robią to biegiem. Ponieważ są małe i zwinne, dobiegają szybciej, a szkło mniej

stygnie, co jest ważne dla procesu produkcji. Dziewczynki z Sivakasi potrafią swoimi

małymi zwinnymi palcami wyprodukować w ciągu dnia więcej zapałek niż dorosły

robotnik. Takie palce potrzebne są też przy ręcznym tkaniu dywanów.



No i najważniejsza rzecz: dzieciom można płacić mniej albo

nawet nie płacić zupełnie nic. Często przez pierwszych kilka

lat "przyuczają się do zawodu", pracując za miskę strawy

dziennie. Często w zamian za pracę swoich dzieci rodzice

biorą pożyczkę. Prowadzi to do długoletniego uzależnienia

zarówno rodziców, jak i dzieci od pracodawcy, ponieważ

pożyczka jest oprocentowana i w praktyce, ze względu na

bardzo niskie pobory, niemożliwa do zwrócenia.



Rodzicom zależy, żeby ich dzieci pracowały. Niektóre zawody

tradycyjnie od dziesiątków lat przechodzą w tej samej

rodzinie na młodsze pokolenie. Tak jest na plantacjach

herbaty w Nepalu, Indiach i Sri Lance. Rodzice pragną

zagwarantować własnemu potomstwu pracę przy zbieraniu

herbaty, co najprościej można uczynić, zabierając je ze sobą

na plantację. Początkowo dzieci, zbierając herbatę za

darmo, pomagają matkom, potem przechodzą na własny

rozrachunek. Pracy jest mało i trzeba ją cenić.

Dzieci w Ameryce

południowej:



Na południowym zachodzie żyje największe obecnie plemię

indiańskie Narajo. Co roku w całych USA odbywają się ceremonie

pow. Spotykają się wówczas członkowie plemion z różnych stron

kraju. Zlotowi Indian towarzyszą konkursy strojów i rytualnych

tańców.



Sytuacja życiowa amerykańskich dzieci pogarsza się. Proces ten

rozpoczął się jeszcze zanim recesja gospodarcza stała się faktem.

Tak przynajmniej wynika z opublikowanego we wtorek raportu,

który przygotowany został na zlecenie Fundacji Annie E. Casey –

organizacji wspierającej pokrzywdzone dzieci.



Ostatnie wykorzystane w raporcie statystyki odnoszą się do lat

2006 i 2007, czyli do okresu poprzedzającego kryzys. Nie

odzwierciedlają więc skutków bezrobocia będącego jego

wynikiem. Fundacja uważana jest za jedno z najbardziej

kompetentnych źródeł programów dla dzieci, zwłaszcza tych z

rodzin o niskim dochodzie.

Dzieci w Japonii:



Nauka w Japonii:

2.Szkoła podstawowa (6-12 lat),

3.Szkoła średnia niższego stopnia (12-15lat),

4.Szkoła średnia wyższego stopnia (15-18 lat),

5.Szkoły wyższe.

Japońskie dzieci coraz częściej uzależniają się od

internetu, a nawet padają ofiarą przestępstw.

Wszystko przez powszechnie nadużywane telefony

komórkowe z dostępem do internetu. Japoński rząd

rozpoczął kampanię uświadamiającą rodzicom i

nauczycielom zagrożenia związane z nadużywaniem

telefonów komórkowych przez dzieci.



Posiadanie dzieci w Japonii, oznaczało trwanie klanu.

Symbolizował to pewien obyczaj. gdy pod jednym dachem żyły

aż cztery pokolenia, sąsiedzi prosili rodzinę by przeszła przez

most. Miało to zapewnić szczęście całej wiosce. Tuż przed

narodzinami dziecka, najbliżsi organizowali dla przyszłej matki

uroczystość, która miała ułatwić jej poród. Noworodek

otrzymywał imię, kiedy skończył tydzień. Po miesiącu rodzice

przynosili go do świątyni i polecali opiece bóstwa. Żona

cesarza rodziła poza pałacem, by nie zabrudzić krwią pięknych

sal. Wizyta, którą cesarz składał dziecku, była dla niego rzadką

okazją do wyjścia poza pałac. Narodziny chłopca przyjmowano

z większą radością, niż przyjście na świat dziewczynki.

Dziedzicem klanu zostawał zawsze najstarszy syn i to on

odprawiał obrzędy ku czci zmarłych przodków. Jeśli rodzina

miała same dziewczynki, rodzice adoptowali chłopca, który

przejmował obowiązki najstarszego syna. W wieku 5 – 6 lat,

dzieci zaczynały naukę czytania. Szkoły przy świątyniach

buddyjskich przyjmowały dzieci z bogatych rodów.

Dzieci w Polsce:



Jest coraz mniej dzieci; zmniejsza się także liczba żłobków,

przedszkoli i szkół podstawowych. Więcej niż przed dekadą jest

natomiast dzieci chorych na nowotwory, nerwice i po zatruciu

alkoholem czy narkotykami - wynika z badań GUS.



Według rankingu UNICEF polskie dzieci żyją w skrajnej biedzie.

Badania warunków materialnych, edukacyjnych oraz zdrowotnych

w 24 krajach. W rankingu Polska znalazła się na szarym końcu.



Raport UNICEF „Wykluczone dzieci” pokazał, że sytuacja

materialna najmłodszej części polskiego społeczeństwa znajduje

się w opłakanym stanie. Nierówności w dobrobycie dzieci

zmierzono za pomocą trzech czynników: dochodów pieniężnych,

warunków lokalowych oraz dostępu do elementarnych zasobów

edukacyjnych, takich jak: posiadanie przez dzieci biurka,

podręczników szkolnych czy Internetu.



Raport wykazał, że Polska na tle innych krajów bardzo słabo

wypadła w kwestii warunków lokalowych oraz materialnych (21.

miejsce). Najniższy wskaźnik nierówności sytuacji materialnej

dzieci odnotowały Szwajcaria, Islandia oraz Holandia

Document Outline