Szkoła Główna Służby Pożarniczej
Warszawa
Temat: Bezpieczeństwo ratowników
podczas akcji ratowniczej w
warunkach pożarowego zadymienia.
Szkoła Główna Służby Pożarniczej
Warszawa
Temat: Bezpieczeństwo ratowników
podczas akcji ratowniczej w
warunkach pożarowego zadymienia.
Spis treści
Wstęp
1. Pomieszczenia zadymione.
2. Zachowanie się wobec wysokich
temperatur.
3. Działania podczas zagrożenia
wybuchem.
4. Otwieranie przejść.
Literatura
Rysunki
Wstęp
Każdy
pożar
stwarza
określone
niebezpieczeństwa dla bliższego i dalszego
otoczenia, w którym powstało ognisko
pożaru. Nierzadko niebezpieczeństwa te
zagrażają również życiu oraz zdrowiu ludzi i
zwierząt.
Usunięcie
tych
niebezpieczeństw,
tj.
przerwanie ich niszczącego działania oraz ich
ostateczna likwidacja i niedopuszczenie, już
w czasie trwania pożaru, do powstania
nowych niebezpieczeństw stanowi główne
zadanie
jednostek
Państwowej
Straży
Pożarnej na miejscu każdego pożaru.
Niebezpieczeństwa występujące podczas
pożarów stanowią więc podstawowy czynnik
taktyczny, który określa zarówno warunki
działania, jak i sposoby postępowania PSP
w
czasie
ich
zwalczania.
Znajomość
podstawowych
zjawisk,
związanych
z
powstawaniem pożaru, jego przebiegiem i
rozszerzaniem
się
oraz
z
niebezpieczeństwami
towa rzyszącymi
pożarom jest zatem głównym warunkiem
opanowania
i
właściwego
stosowania
taktyki walki z pożarami.
Zważywszy, że działania ratowniczo-
gaśnicze przebiegają w warunkach
utrudnionych, stwarzających zagrożenie dla
zdrowia i życia strażaka, należy rozpatrzyć
różne sytuacje, w jakich trzeba będzie
podjąć działania, wskazując na momenty
szczególnie niebezpieczne i podstawowe
zasady pracy, by zwiększyć bezpieczeństwo
strażaka i umożliwić działania skutecznymi.
1.Pomieszczenia zadymione.
Dym stanowi istotne niebezpieczeństwo dla
człowieka, w warunkach pożaru utrudnia
obserwację przestrzeni w której się porusza.
U strażaków niedoświadczonych powoduje
także dezorganizację, dezorientację i lęk.
Wchodząc do pomieszczeń zadymionych
obowiązuje strażaków wyposażenie w sprzęt
ochrony dróg oddechowych, a przy pracy
wewnątrz obiektu w linkę ratownicza sprzęt
oświetleniowy a także w podręczny sprzęt
burzący.
Rys.1. Aparat powietrzny PA 90
firmy DRÄGER
Obowiązuje nas przestrzeganie
następujących zasad pracy:
Drogi dojścia powinny być określone przez
dowódcę, po uzyskaniu orientacji co do
sytuacji
pożarowej
i
rozkładu
wnętrz
obiektu.
Jeżeli
dysponujemy
odpowiednim
wyposażeniem
technicznym
należy
sprawdzić obecność i stężenie toksycznych
par i gazów. bądź substancji lotnych
pożarowe niebezpiecznych
.
Piotr Bielicki, Taktyka pożarnicza dla szeregowców (skrypt),
WOSzP, Wałbrzych, 1991, str.99.
Bezwzględnie stosować sprzęt ochrony dróg
oddechowych.
Maski
należy
zakładać
i
zdejmować w strefie powietrza czystego, ale
możliwie najbliżej miejsca akcji. Strażacy
posiadający ruchome protezy zębowe muszą
wyjąć je z ust. Jeżeli stwierdzono obecność
substancji
toksycznych,
oddziaływujących
przez skórę, należy stosować specjalne ubrania
ochronne. Czas pracy nie powinien przekraczać
30
minut.
Obowiązuje
stałe
utrzymanie
łączności. Warunek ten może być spełniony
przy pomocy radiotelefonów z laryngofonem
albo też przy pomocy linki, której drugi koniec
pozostaje przed wejściem do pomieszczenia w
rękach
strażaka
ubezpieczającego.
Linka
powinna być lekko naprężona, aby można było
wyczuwać ruch strażaka będącego wewnątrz
obiektu.
Przed wejściem do pomieszczenia należy
umówić się co do sygnałów umownych,
które mogą oznaczać np.;
dwa szarpnięcia — „woda stój",
trzy szarpnięcia — oznaczać mogą
zapytanie o sytuację lub samopo czucie,
podobnie,
trzy szarpnięcia z drugiej strony mogą
być po twierdzeniem, że wszystko jest w
porządku.
U c h w y t m o c u j ą c y
M i k r o f o n c h r z ą s t k o w y
S ł u c h a w k a
P i e r ś c i e ń m o c u j ą c y
U c h w y t z a b e z p i e c z a j ą c y
p r z e w ó d
Z ł ą c z e w t y k o w e
Z a b e z p i e c z e n i e z ł ą c z a
P r z e ł ą c z n i k
n a d a w a n i e - o d b i ó r
W t y k d o r a d i o t e l e f o n u
Rys.2
Urządzenie
nadawczo
odbiorcze
Ostrokom
wykonane w
wersji Ex, firmy
Galet.
Szereg energicznych szarpnięć oznaczać może
niebezpieczeństwo
i
konieczność
udzielenia
natychmiastowej pomocy. Brak sygnału nakazuje
natych miastowe
działanie
celem
sprawdzenia
przyczyny. Strażak pracujący wewnątrz obiektu unika
obchodzenia elementów wyposażenia wnętrza lub
elementów konstrukcyjnych by i nie doprowadzić do
zaplątania się linki. Przy wchodzeniu grupą należy
posuwać się rzędem. Grupę prowadzi dowódca,
natomiast strażak idący jako ostatni kontroluje
otoczenie i prowadzi obserwację grupy. Obowiązuje
utrzymanie łączności wzrokowej lub zachowanie
odległo ści pozwalającej na wyczuwanie poprzednika
ręką. Przy bardzo silnym zadymieniu, jako środek
łączności można wykorzystać linkę lub wąż trzymane
przez wszystkich członków grupy. Poruszać należy się
wzdłuż ścian. Kierunek ruchu określa do wódca.
Kierunek ten musi być zachowany co zwiększy
współczynnik bezpieczeństwa uczestników akcji.
W strefie nierozpoznanej należy badać
teren przed sobą, aby uniknąć miejsc
niebezpiecznych, powstałych np. w wyniku
przepalenia
konstrukcji.
Obowiązuje
zapamiętanie
punktów
pozwalają
na
zachowanie orientacji i odtworzenie drogi
powrotnej. Wycofując się skorzystamy z
rozwiniętej wcześniej linki ratowniczej lub
linii wężowej.
Na klatkach schodowych poruszamy się w
pobliżu ścian. Schodząc w dół idziemy
tyłem
rozkładając
ciężar
ciała
na
maksymalnie dużą powierzchnię, badając
nogą każdy kolejny stopień.
Sprzęt oświetleniowy powinien być
przystosowany do warunków akcji.
Pamiętać należy o występujących
substancjach pożarowe niebezpiecznych i
wybuchowych zmuszających do
stosowania sprzętu w obudowie
przeciwwybuchowej.
Wobec rozproszenia światła przez
cząsteczki dymu należy znaleźć taki
poziom, na którym zasięg widoczności
jest największy, niejednokrotnie należy
pochylić się oświetlając podłogę przed
sobą.
Opuszczenie pomieszczeń i przerwanie
pracy bez rozkazu możliwe jest tylko w
przypadku wystąpienia złego
samopoczucia, uszkodzenia sprzętu
ochrony dróg oddechowych, zużycia
tlenu lub powietrza do granic
niezbędnych na czas powrotu,
gwałtownej zmiany sytuacji stanowiącej
zagrożenie osobiste o ile nie mamy
sposobu przeciwdziałania.
R o z w ó j p o ż a r u w s k u te k p r z e n o s z e n ia s ię c ie p ła d r o g ą k o n w e k c ji
Wejście do pomieszczenia zadymionego bez
sprzętu ochronnego możliwe jest gdy
powierzchnia pomieszczenia jest niewielka,
istnieje łatwy dostęp z zewnątrz, stężenie
dymu nie jest duże, oraz gdy sytuacja nie
pozwala na zwłokę.
Należy wówczas poruszać się w pozycji
schylonej gdy dymy unoszą się w górę,
natomiast w pozycji wyprostowanej gdy dym
zalega w dole. Poruszamy się w pobliżu
okien, drzwi i innych otworów. Drogi
oddechowe należy chronić prowizorycznym
tamponem, w miarę możliwości zwilżonym
(chusteczka do nosa, szalik itp.).
Przechodząc przez pomieszczenia
zadymione z linią wężową należy zadbać o
to, aby nie została ona zaczepiona lub
zaciśnięta między elementami konstrukcji
lub wyposażenia wnętrza.
Wszystkie napotkane na drodze drzwi
powinny zostać otwarte i zabezpieczone
przed zamknięciem.
Pomieszczenia należy oddymiać poprzez
wymianę powietrza w nich, osadzenie bądź
wyparcie dymu.
W przypadku złego samopoczucia i trudności
w opuszczeniu pomieszczenia należy podejść
do okna by móc odetchnąć świeżym
powietrzem, położyć się na podłodze. W
strefie zadymionej w żadnym wypadku nie
zdejmować maski aparatu ochronnego, nie
chować się w miejscach dających złudne
poczucie bezpieczeństwa.
Dokonywać stałej obserwacji miejsca pracy,
nasłuchiwać trzasków i szumów, badać
zmiany temperatury.
2.Zachowanie się wobec wysokich temperatur.
Efekt wydzielania dużych ilości ciepła jest
nierozerwalnie związany ze zjawiskiem spalania, a
zatem umiejętność zachowania się wobec wysokich
temperatur jak i wystąpienia zadymienia należy
do podstaw sztuki gaszenia i działania
ratowniczego. Dla doświadczonego strażaka
płomień jest mniej niebezpieczny od zadymienia,
bowiem w nim ulega wypaleniu znaczna ilość
substancji toksycznych i dymotwórczych. Niemniej
potęguje on groźbę rozprzestrzeniania się pożaru,
powoduje utratę statyczności obiektu wobec
przepalenia elementów nośnych bądź ich
odkształcenia, w sposób znaczący utrudnia też
prowadzenie działań uniemożliwiając dotarcie do
ogniska pożaru bądź ludzi czy obiektów
wymagających ratowania. Występuje także groźba
bezpośredniego kontaktu z płomieniem bądź arem
powodującego zagrożenie dla życia i zdrowia
człowieka
.
Taktyka walki z pożarami, str.14.
Poważne zagrożenie stanowić mogą tzw. ognie
żgące, powstające w wyniku gwałtownego
kontaktu nagrzanych gazów, sadzy i pyłów
tlenem zawartym w otoczeniu. Istnieje także
niebezpieczeństwo oparzenia dróg
oddechowych w wyniku kontaktu z gorącymi
masami powietrza.
Pamiętać należy, że wzrost intensywności
napromieniowania mniejsza odporność
człowieka na jego wpływ. W warunkach
oddziaływania dużych ilości ciepła dochodzi do
zaburzeń równowagi cieplnej w organizmie
człowieka. Znaczny wpływ na funkcjonowanie
ustroju wywiera obok temperatury otoczenia
także i stopień wilgotności względnej. W
wyniku oddziaływania ciepła mogą wystąpić
różne stany chorobowe, nawet z
nieodwracalnymi zmianami patologicznymi.
P o w ie tr z e
P o w ie tr z e P o w ie tr z e
P o w ie tr z e
P o w ie tr z e
P o w ie tr z e
Rys.4. Obieg gazów pożarowych przy różnym
Rys.4. Obieg gazów pożarowych przy różnym
położeniu otworów wentylacyjnych.
położeniu otworów wentylacyjnych.
Podstawowe zasad zachowania się strażaków w
strefie oddziaływania cieplnego:
Stosować należy właściwą odzież ochronną i
sprzęt ochrony dróg oddechowych. Warto tutaj
zwrócić uwagę chociażby na noszenie odzieży
specjalnej. W akcjach gaśniczych nogawice
powinny zachodzić na cholewy butów, co
zabezpiecza przed przedostawaniem się wody,
rozżarzonych drobin materiału, popiołu, iskier itp.
Dłonie powinny być chronione rękawicami, a oczy
okularami lub przyłbicami przeciwpożarowymi. W
sytuacjach trudniejszych należy posługiwać się
ubraniami żaro i ognioochronnymi. Dla uniknięcia
zatruć należy stosować także sprzęt ochrony dróg
oddechowych. Nie zaleca się w przypadkach pracy
w ubraniach ochronnych używania aparatów
powietrznych z odkrytymi puszkami zaworów
redukcyjnych, wobec możliwości zwiększenia
trudności w oddychaniu.
Wykorzystywać należy wszelkie możliwe zasłony
jakie znajdziemy na drodze, mogą to być
urządzenia, materiały, nierówności terenowe,
elementy konstrukcyjne obiektu. Posłużyć
możemy się także tarczami ochronnymi.
Poruszamy się możliwie najbliżej podłoża, gdzie
temperatura jest niższa i ułatwione jest także
oddychanie.
W strefie zagrożonej powinny znajdować się
najmniej
dwie
osoby
odpowiednio
zabezpieczone, a praca odbywać się powinna pod
nadzorem
dowódcy
załogi.
Zwiększa
to
współczynnik bezpieczeństwa, pozwalając na
udzielenie sobie wzajemnej pomocy.
Właściwie operować prądem gaśniczym, który
obok efektu gaśniczego stwarza tę możliwość
zmniejszenia
promieniowania
cieplnego,
co
uzyskuje
się
poprzez
stosowanie
prądów
rozproszonych. Zwrócić należy jednakże uwagę
na szybkość odparowywania wody i groźbę
poparzeń parą wodną. Niebezpieczeństwo takie
może wystąpić w sytuacji pożaru wewnętrznego
przy
silnie
nagrzanych
konstrukcjach
budowlanych i elementów wyposażenia. W tych
sytuacjach rozpoczynamy pracę strumieniem
zwartym skierowanym ku górze, po czym
zmieniamy strumień wody na prąd rozproszony i
dopiero wówczas można przemieszczać się w
głąb pomieszczenia.
Skuteczną zasłonę przed działaniem
wysokich temperatur może stanowić obłok
proszku gaśniczego (manewr ten ze względów
ekonomicznych bywa rzadko stosowany).
Wprowadzane linie gaśnicze powinny być
zabezpieczone przed promieniowaniem
cieplnym.
Przy pożarach wewnętrznych należy
pomieszczenia przewietrzać np. przez
otwarcie okien, drzwi wykonanie otworów
sztucznych. Zabieg ten nie tylko poprawia
widoczność ale też obniża temperatury w
pobliżu źródła ognia
.
Andrzej Biedroń Kalinowski, Taktyka gaszenia pożarów na terenach wsi,
Arkady, Warszawa 1967, str. 79.
Ten sposób działania może być podjęty w
przypadku gdy nie wzmaga to samego
pożaru, bądź gdy jesteśmy w stanie zjawisku
temu przeciwdziałać. W przypadkach gdy nie
dysponujemy odpowiednim
zabezpieczeniem, a sytuacja wymaga
natychmiastowego wejścia w strefę
oddziaływania cieplnego lub pokonania
przestrzeni objętej' płomieniem, należy
stosować prowizoryczne tampony chroniące
drogi oddechowe, przykryć się jakimkolwiek
okryciem (płaszczem, zasłoną okienną,
kocem itp.), o ile istnieje możliwość
zwilżonym. Okrycie to można będzie
natychmiast, poza strefą niebezpieczną
odrzucić.
Kraty zabezpieczające otwory zdejmujemy
zależnie od tego w jaki sposób są one
zamocowane. W obiektach, w których
przebywają ludzie warto pamiętać, że co
trzecie okno powinno być oknem
ewakuacyjnym, przystosowanym do łatwego
otwarcia.
Kraty ramowe uwalniamy z haków a
następnie wyjmujemy je. W innych
przypadkach można je usunąć przy pomocy
kotwic i łańcuchów zahaczonych do środków
transportu (np. ciągników lub pojazdów
pożarniczych), bądź posługiwać się łopatami
lub piłami do cięcia metali. Sprzętu tego nie
stosujemy w obiektach pożarowe
niebezpiecznych.
Rys.5 Piła do cięcia betonu i stali „ PARTNER K
650”.
Wykonując otwory w konstrukcjach
budowlanych należy dokładnie rozpoznać
stan konstrukcji obiektu. Otwór musi być
wykonany w miejscu nie naruszającym statyki
obiektu. Do jego wykonania posługujemy się
odpowiednim sprzętem, dobranym sto sownie
do możliwości (wyposażenie jednostki) i
rodzaju materiału budowlanego. Otwór musi
gwarantować swobodne przejście człowieka,
powinien posiadać min. 1 m
2
powierzchni.
Niedopuszczalne jest przeciskanie się
strażaka przez szczeliny o mniejszej
powierzchni do nierozpoznanych pomieszczeń
o czym już wspomniano.
W dachach, gdy nie ma otworów, które
można wykorzystać,, wykonujemy przejście
w odległości 1,5 m od kalenicy dachu.
Wskazanym jest wykonanie otworu w
płaszczyźnie przeciwległej, bądź dwóch
otworów w tej Samej płaszczyźnie dla
zwiększenia wy miany powietrza oraz
odprowadzenie dymów i gorących mas
powietrza.
Zwrócić należy uwagę na zabezpieczenie
osób znajdujących się na dole przed
opadającymi elementami konstrukcji, które
nie powinny być zrzucane na dół. Dachówki i
belki należy odkładać na bok, papę i blachę
po odcięciu należy rolować pozostawiając je
na górze bądź opuszczając linkami w dół. W
przypadku przepalenia konstrukcji dachowej
stosować należy pomosty z drabin,
opieranych na stałych elementach nośnych.
Strażacy pracujący na dachach i przy
otworach powinni być zabezpieczeni linkami.
Wykonanie bądź otwarcie otworów może
nastąpić dopiero wtedy, gdy przygotowane
zostało stanowisko gaśnicze, mogące
natychmiast podjąć działanie. Nie
przestrzeganie tej zasady może stać się
przyczyną gwałtownego rozwoju pożaru i
raptownej zmiany sytuacji pożarowej.
3.Działania podczas zagrożenia wybuchem.
Rozproszony strumień wody kierujemy ku
górze starając się objąć nim możliwie
największą powierzchnię i kubaturę
pomieszczenia.
Ważnym zadaniem będzie zabezpieczenie
przed możliwością wybuchów wtórnych, które
poprzedzone bywają charakterystycznymi
objawami jak: tworzenie się wewnątrz obiektu
niezwykle gęstego, czarnego dymu, silnym
nagrzaniem zewnętrznej powierzchni ścian
przy braku lub niewielkim nasileniu płomieni.
Aby uniknąć niebezpieczeństwa należy
wówczas przed wejściem do pomieszczenia
przeprowadzić jego wentylację, prądy wody
podawać spoza ścian, drzwi, okien, stojąc
blisko jednej krawędzi otworu.
4.Otwieranie przejść.
Naturalną drogę dla stanowisk bojowych
podczas pożarów wewnętrznych stanowią
drzwi,
klatki
schodowe,
okna,
drzwi
balkonowe. Bywają jednak sytuacje gdy
trzeba będzie wykonywać otwory w ścianach
i przegrodach wewnątrz obiektu, w stropach
i dachach. Poważną przeszkodę stanowić
będą zamknięte otwory, które trzeba będzie
sforsować.
Należy
wtedy
przestrzegać
następujących zasad
:
Jerzy Lankajtes, BHP w Strażach Pożarnych, Instytut Wydawniczy CRZZ,
Warszawa 1974, str. 169.
Drzwi zamknięte na kłódkę otwieramy starając
się zdjąć ją z uchwytów, a jeżeli to się nie udaje
kłódkę należy zerwać.
Drzwi jednoskrzydłowe zamknięte na zamek
wewnętrzny otwieramy łomem lub toporem
wprowadzonym między drzwi a futrynę w
pobliżu zamka, naciskając w stronę futryny.
Jeżeli nie przynosi to rezultatu można zamek
wyrąbać lub wyciąć futrynę na przeciw zamka.
Drzwi
stanowiące
jednolitą,
masywną
płaszczyznę
można
wybić
tzw.
taranem
wykorzystując do tego celu belkę drewnianą lub
inny ciężki przedmiot. Podobnie otwieramy
drzwi dwuskrzydłowe z tym, że ostrze topora
lub łomu wprowadza się między skrzydła drzwi.
Innym sposobem może być wyważenie drzwi 2
zawiasów. Unikać należy wyrąbywania lub
taranowania całej płaszczyzny drzwi.
Okno otwieramy toporem wprowadzonym
między ramy okienne i naciskanym w stronę, w
którą pozwala konstrukcja ramy okiennej W
ostateczności wybijamy szybę stosując
odpowiednie środki ostrożności tzn. ręce należy
zabezpieczyć rękawicami; wykonujemy jak
największy otwór uderzając płasko toporem lub
bosakiem w górne części szyby. Odłamki szkła
odrzucamy od góry odsuwając wcześniej osoby
znajdujące się na dole. Wybijając szybę należy
zająć stanowisko z boku, co pozwoli na
uniknięcie kontaktu z gorącym dymem, gazami
powstałymi podczas spalania.
Kraty
zabezpieczające
otwory
zdejmujemy zależnie od tego w jaki sposób
są one zamocowane. W obiektach, w
których prze bywają ludzie warto pamiętać,
że co trzecie okno powinno być oknem
ewakuacyjnym,
przystosowanym
do
łatwego otwarcia.
Kraty ramowe uwalniamy z haków a
następnie
wyjmujemy
je.
W
innych
przypadkach
można
je
usunąć
przy
pomocy kotwic i łańcuchów zahaczonych
do środków transportu (np. ciągników lub
pojazdów pożarniczych), bądź posługiwać
się aparatami lub piłami do cięcia metali.
Sprzętu tego nie stosujemy w obiektach
pożarowe niebezpiecznych.
Wykonując otwory w konstrukcjach
budowlanych należy dokładnie rozpoznać stan
konstrukcji obiektu. Otwór musi być wykonany
w miejscu nie naruszającym statyki obiektu.
Do jego wykonania posługujemy się
odpowiednim sprzętem, dobranym stosownie
do możliwości (wyposażenie jednostki) i
rodzaju materiału budowlanego. Otwór musi
gwarantować swobodne przejście człowieka,
powinien posiadać min. 1 m
2
powierzchni.
Niedopuszczalne jest przeciskanie się strażaka
przez szczeliny o mniejszej powierzchni do
nierozpoznanych pomieszczeń o czym już
wspominaliśmy.
W dachach, gdy nie ma otworów, które
można wykorzystać, wykonujemy przejście
w odległości 1,5 m od kalenicy dachu.
Wskazanym jest wykonanie otworu w
płaszczyźnie przeciwległej, bądź dwóch
otworów w tej Samej płaszczyźnie dla
zwiększenia wymiany powietrza oraz
odprowadzenie dymów i gorących mas
powietrza.
Zwrócić należy uwagę na zabezpieczenie
osób znajdujących się na dole przed
opadającymi elementami konstrukcji, które
nie powinny być zrzucane na dół. Dachówki i
belki należy odkładać na bok, papę i blachę
po odcięciu należy rolować pozostawiając je
na górze bądź opuszczając linkami w dół. W
przypadku przepalenia konstrukcji dachowej
stosować należy pomosty z drabin,
opieranych na stałych elementach nośnych.
Strażacy pracujący na dachach i przy
otworach powinni być zabezpieczeni linkami.
Wykonanie bądź otwarcie otworów może
nastąpić dopiero wtedy, gdy przygotowane
zostało stanowisko gaśnicze, mogące
natychmiast podjąć działanie. Nie
przestrzeganie tej zasady może stać się
przyczyną gwałtownego rozwoju pożaru i
raptownej zmiany sytuacji pożarowej.
Literatura
-
Biedroń
Kalinowski
Andrzej,
Taktyka
gaszenia pożarów na terenach wsi. Arkady,
Warszawa 1967.
- Bielicki Piotr, Taktyka pożarnicza dla
szeregowców ( skrypt ). WOSzP,
Wałbrzych, 1991.
- Taktyka walki z pożarami. 1959 r.
- Jerzy Lankajtes, BHP w Strażach
Pożarnych. Instytut Wydawniczy CRZZ,
Warszawa 1974.
Rysunki
Rys.1. Aparat powietrzny PA 90 firmy DRÄGER str. 4
Rys.2 Urządzenie nadawczo odbiorcze Ostrokom wykonane w wersji
Ex,
firmy Galet.
str. 5
Rys.3. Rozwój pożaru wskutek przenoszenia się ciepła drogą
konwekcji.
str. 7
Rys.4. Obieg gazów pożarowych przy różnym położeniu otworów
Wentylacyjnych.
str. 9
Rys.5 Piła do cięcia betonu i stali „ PARTNER”. str. 11
UWAGA
Wzorcem do rysunków były materiały reklamowe;
prospekty, ulotki, instrukcja obsługi ( Ostrokom ), firm
produkujących ww. sprzęt.
Rysunek nr 3, 4, zaczerpnięto z książki p.t. Taktyka walki z
pożarami. Wykonane są tą samą technikom, którą wyżej
wymieniono. Nie podano autora rysunków bo w książce brak
strony tytułowej ale książka drukowana jest w 1959 roku więc
prawa autorskie wygasają po 25 latach.
