KONIKOTOMIA TRACHEOTOMIA
KONIKOPUNKCJA TRACHEOPUNKCJA
KONIKOPUNKCJA:
nakłucie więzadła pierścienno- tarczowego
np. igłą
KONIKOTOMIA:
nacięcie więzadła pierścienno- tarczowego i
wprowadzenie rurki do tchawicy
WSKAZANIA:
Gdy intubacja dotchawicza jest niemożliwa z powodu
niedrożności w obrębie krtani
Szybko narastający obrzęk głośni jako objaw reakcji
anafilaktycznej
Niemożność udrożnienia dróg oddechowych w
jakikolwiek inny sposób
Miejscem do wykonania
nakłucia lub nacięcia jest
wiązadło pierścienno-
tarczowe. Najczęściej
wykonuje się przez nakłucie
wenflonem o jak
największym świetle, lub też
nacięcie skalpelem .
Dostępne są gotowe
zestawy np.
Mini-Trach, Quick-Trach,
PCK .
Konikopunkcja jest
postępowaniem przejściowym
umożliwiającym tylko
prowadzenie tlenoterapii. Po
natlenieniu pacjenta, dalszym
etapem jest wykonanie pełnego
dostępu do dróg oddechowych.
ZESTAWY MINI-
TRACH
Konikotomia- poprzez
uzyskanie większego dostępu
do dróg oddechowych
umożliwia wprowadzenie
poprzez nacięte więzadło
pierścienno- tarczowe rurki
do tchawicy i rozpoczęcie
efektywnej wentylacji np.
workiem „AMBU”. Do
konikotomii można
zastosować zarówno rurkę
tracheotomijną, jak i zwykłą
rurkę dotchawiczą.
PRZEBIEG:
1)
PACJENT POWINIEN LEŻEĆ Z GŁOWĄ ODCHYLONĄ
DO TYŁU
2)
NALEŻY WYCZUĆ CHRZĄSTKĘ TARCZOWATĄ I
WIĄZADŁO PIERŚCIENNO- TARCZOWE
3)
NASTĘPNIE NACIĘCIE POPRZECZNE WIĄZADŁA
SKALPLEM LUB NAKŁUCIE ZESTAWEM LUB
GRUBYM WENFLONEM.
4)
WPROWADZENIE KANIULI O ODPOWIEDNIEJ
ŚREDNICY TJ. 5-6 mm.
5)
PODJĘCIE WENTYLACJI PACJENTA
Najczęstsze powikłania to:
krwawienie z przeciętych naczyń
przesunięcie się igły : odma podskórna i
śródpiersia,
ryzyko barotraumy
niezamierzone wprowadzenie kaniuli do śródpiersia
zmiana głosu, związana zwykle ze złamaniem
chrząstek krtani na skutek wprowadzenia rurki o
zbyt dużym rozmiarze w stosunku do wielkości
błony pierścienno-tarczowej,
dysfonia w wyniku uszkodzenia strun głosowych.
Tracheotomia- jest to zabieg
ratujący życie, wykonywany
w warunkach szpitalnych
polegający na wycięciu
otworu w tchawicy w celu
wprowadzenia rurki np.
tracheotomijnej do światła
dróg oddechowych i tą drogą
prowadzenia wentylacji płuc
.
WSKAZANIA:
Częściowa niedrożność górnych dróg oddechowych- w
urazach szczękowo- twarzowych, przy obrzęku głośni,
guzach krtani i gardła, ciałach obcych
Całkowita niedrożność dróg oddechowych poniżej
wiązadła pierścienno- tarczowego
Konieczność długotrwałej wentylacji mechanicznej na
OIOM-ie
.
PRZEBIEG TRACHEOTOMII:
pionowe nacięcie skóry poniżej chrząstki
pierścieniowatej krtani.
po przecięciu mięśni powierzchownych szyi
dochodzi
się do gruczołu tarczowego który zsuwa się
lub przecina, odsłaniając chrząstki tchawicy
przy pomocy skalpela wycina się w II lub III
chrząstce tchawicy otwór, przez który wprowadza się
rurkę tracheotomijną.
RURKA
TRACHEOSTOMIJNA
UWAGA!
Tracheotomia nie jest zalecana do
wykonania w stanach nagłych
pozaszpitalnych - jako metoda
pozwalająca uzyskać dostęp do dróg
oddechowych!
POWIKŁANIA:
Natychmiastowe - odma opłucnowa , przetoka
tchawiczo-przełykowa, uszkodzenie większych
naczyń, krwawienie.
Wczesne - zatkanie wydzielinami i śluzem,
wysunięcie rurki, zatrzymanie oddychania.
Późne - krwawienie z przetoki (może być obfite),
zwężenie tchawicy z powodu niedokrwienia
wywołanego przez rurkę tracheotomijną.
