184

FORMY ZABAWOWE ĆWICZEŃ KOREKCYJNYCH.

Wstęp

Szybkie tempo zmian zachodzących w środowisku człowieka odbija się na nim w

sposób niekorzystny. Ludzkie mechanizmy adaptacyjne często nie nadąŜają za dynamizmem
zmian cywilizacyjnych.  Ponadto wyeliminowanie czynnych form ruchu  z Ŝycia codziennego
na  korzyść  biernego  siedzenia  przed  telewizorem  czy  komputerem,  jest  przyczyną  róŜnych
schorzeń narządów ruchu oraz wad postawy i budowy ciała.

Diagnoza, leczenie i profilaktyka w zakresie wad i schorzeń narządów ruchu to nie

tylko  zadanie  medycyny,  ale  i  gimnastyki  korekcyjnej.  W  przedszkolach,  szkołach,  domach
kultury,  klubach  sportowych  ta  forma  ćwiczeń  ruchowych  jest  ostatnio  bardzo  popularna.
Obejmując  swym  zasięgiem  dzieci  i  młodzieŜ,  daje  nadzieję  na  sprawnych  i  zdrowych
dorosłych.

Gimnastyka korekcyjna, traktowana przez prowadzących i uczestniczących jak dobra

zabawa, ma duŜo większe szanse powodzenia. Zabawa jest bowiem naturalną, dobrowolną i
przynoszącą  radość  aktywnością,  będącą  celem  samym  w  sobie.  Tak  pojęta  gimnastyka
korekcyjna  posiada  zatem  nie  tylko  znaczenie  zdrowotne,  ale  i  wychowawcze.  Sprzyjając
rozwojowi  fizycznemu,  stanowi  zachętę  do  komunikowania  się  z  innymi,  pozwala
rozładować  napięcia  emocjonalne  i  stres,  uczy  koncentracji  i  uwagi  oraz  samodzielności  i
wytrwałości.    Poza  tym  zadowolenie  z  pracy  nad  własnym  ciałem  i  z  prawidłowo
wykonywanych  zadań,  podnosi  niewątpliwie  poczucie  własnej  wartości.  Odczuwanie  i
przeŜywanie  „inteligencji”  i  estetyki  swojego  ciała  to  waŜne  czynniki  sprzyjające  powstaniu
pozytywnego obrazu samego siebie.

Wskazania ogólne

Specjaliści z zakresu medycyny i wychowania fizycznego zgodnie twierdzą, Ŝe

najlepsze  rezultaty  przynosi  systematyczne  uprawianie  ćwiczeń.  Korzystniej  jest  ćwiczyć
codziennie, choćby krótko, niŜ raz na jakiś czas dłuŜej.
Do  ćwiczeń  korekcyjnych  dziecko  musi  przystępować  wypoczęte.  KaŜde  z  ćwiczeń  naleŜy
powtórzyć kilka razy, zaleŜnie od charakteru ćwiczenia; trudne: 2-4 razy, łatwe: 8-10 razy.

Wiek przedszkolny i wczesnoszkolny charakteryzuje się na ogół duŜą plastycznością

aparatu  ruchowego,  ale  jeszcze  stosunkowo  słabą  koordynacją  ruchów,  dlatego  teŜ  u  dzieci
przedszkolnych większą wartość mają zajęcia prowadzone krótko i powtarzane parokrotnie w
ciągu dnia.
W  ćwiczeniach  stosujemy  wolne  tempo.  Szybkie  tempo  utrudnia,  a  nawet  uniemoŜliwia
poprawne wykonywanie ćwiczeń. Zakres ruchu zawęŜa się, precyzja jest znikoma, a korekcja
utrudniona.
Nauczyciel  powinien  ćwiczyć  razem  z  dzieckiem.  Przed  ćwiczeniami  właściwymi
organizowana jest krótka rozgrzewka, która przygotowuje dziecko fizycznie i psychicznie do
ć

wiczeń.

Przykłady

Stojąc unieść ramiona do góry, wdech nosem, opuścić ramiona, ugiąć kolana, pochylić się
luźno do przodu i głośno wypuścić powietrze (wydech).

W siadzie skrzyŜnym ręce na biodrach. Cofając łokcie do tyłu, wdech nosem. Pochylić
głowę, wydech ustami przez zęby, głośno sycząc.

W leŜeniu tyłem ręce i nogi wykonują „ruchy osła”.

W leŜeniu przodem ręce przed siebie, nogi ugięte w kolanach, „klaskanie” rękami i
nogami.

Na początku i na końcu zajęć ćwiczenia nie powinny być zbyt męczące.

W ćwiczeniach, gdzie wymagana jest precyzja i głębsze zastanowienie się, nie naleŜy
ponaglać dziecko do pośpiechu.
Poza tym trzeba dziecku przypominać, jak niezmiernie waŜny jest regularny oddech podczas
ć

wiczeń i nie wstrzymywanie powietrza.

Największym wrogiem gimnastyki korekcyjnej jest monotonia i nuda, dlatego teŜ

kaŜde z zajęć powinno zawierać coś nowego.
MoŜna  dokonywać  zmian  kolejności  ćwiczeń,  czy  teŜ  wprowadzać  nowe  przybory.  Dziecko
powinno być pogodne i radosne oraz mieć szansę wyŜycia się w ćwiczeniach.
Ć

wiczenia czyni interesującymi wprowadzenie elementu współzawodnictwa, którego celem

jest „kto dokładniej, ten lepiej”, a nie „ kto szybciej”.

Podczas ćwiczeń korekcyjnych zalecane jest teŜ uŜycie muzyki. Odpowiednio

dobrany  podkład  stanowi  źródło  inspiracji,  sprawiając  przyjemność  prowadzącemu  i
dzieciom.  Pod  wpływem  muzyki  znikają  zwykle  u  ćwiczących  zahamowania  wewnętrzne,
niepewność,  nieśmiałość,  a  wytwarza  się  nastrój  aktywnego  zainteresowania  i  zadowolenia.
Muzyka  wyzwala  ruchy  dynamiczne,  a  zarazem  lekkie  i  pełne  wdzięku.  Wprowadzając  do
zajęć ruchowych radość, zastępuje jednocześnie komendę i zaprowadza ład i dyscyplinę.

W gimnastyce korekcyjnej wykorzystuje się właściwie wszystkie metody i formy

stosowane  w  wychowaniu  fizycznym:  naśladowczą,  zabawową,  improwizacji,  ilustracji  czy
opowieści  ruchowej,  jak  i  zadaniową,  ścisłą,  pokazową,  opisową,  bezpośredniej  celowości
ruchu, syntetyczną, analityczną oraz kombinowane.
U  dzieci  młodszych  dominuje  forma  naśladowcza  w  postaci  wesołej  zabawy,  u  starszych  –
bezpośredniej celowości ruchu i zadaniowa. Zawsze jednak waŜne jest, by zachęcić dzieci do
współpracy.

Metoda zabawowo-naśladowcza naleŜy do grupy metod podających. Polega na

naśladowaniu  zademonstrowanych,  obserwowanych,  widzianych  lub  wyobraŜanych  wzorów
ruchowych,  co  bardzo  odpowiada  psychoruchowym  właściwościom  okresu  dziecięcego.
Dziecko ilustruje ruchem, znane mu z doświadczenia, proste czynności ludzi i zwierząt, pracę
maszyn  oraz  zjawiska  przyrody.  Zasadniczym  warunkiem  prawidłowego  wykonania  ruchu
jest istnienie jego obrazu w świadomości dziecka.
Osiągnięcie zamierzonego celu w zajęciach prowadzonych tą metodą zaleŜy w duŜym stopniu
od przyjęcia poprawnej pozycji wyjściowej.

Metoda bezpośredniej celowości ruchu stanowi formę przejściową od ćwiczeń

stosowanych  w  formie  ruchów  naśladowczo-zabawowych  do  zadań  wykonywanych  ściśle
według  pewnych  prawideł.  Polega  ona  na  rozumnym  zestawieniu  odpowiednio  dobranej
pozycji  wyjściowej  z  przemyślanym  przebiegiem  ruchu  wykonywanym  często  z  uŜyciem
przyborów pomocniczych: piłki, krąŜka, szarfy, obręczy itp.

Na uwagę zasługuje równieŜ metoda ekspresji ruchowej, zwana teŜ metodą

improwizacji  ruchowej.  Daje  ona  prowadzącemu  zajęcia  duŜą  swobodę  wyboru  zadań.
Dzieciom naleŜy jedynie wyjaśnić, co mają robić. Natomiast, jak to robić, będzie wynikało z
inwencji twórczej dzieci, ich pomysłowości, fantazji i doświadczeń ruchowych. W metodzie
tej  stosowane  są  róŜne  formy  pracy:  naśladowanie,  inscenizacja,  mimika,  gimnastyka
artystyczna i sportowa, taniec itp. Metodę tą moŜna wykorzystywać na zajęciach z gimnastyki
korekcyjnej,  ale  raczej  w  formie  fragmentów  zajęć,  trwających  5-6  minut,  przy  muzyce,  z
uŜyciem ciekawych przyborów oraz z zastosowaniem ruchu korekcyjnego.

Bez względu na stosowaną metodę, warto pamiętać, Ŝe przerobione ćwiczenia naleŜy

powtarzać. Powtarzanie pozwala na to, Ŝe z czasem ćwiczenia stają się coraz łatwiejsze,
zwiększa się tym samym zaufanie dziecka do samego siebie, a przez to wzrasta motywacja do
uczenia się nowych ćwiczeń.

wiadomy i aktywny udział dziecka w zajęciach moŜna równieŜ osiągnąć przez

włączenie  go  do  prowadzenia  zajęć.  Często  dzieci  „odrzucone”  przez  grupę,  traktowane  jak
przysłowiowe niedorajdy, mogą w ten sposób zdobyć  akceptację, a takŜe uwierzyć w swoje
moŜliwości na tym polu, które dotychczas było źródłem upokorzeń i stresów.

Dobrze jest czasem włączyć do ćwiczeń równieŜ rodziców dzieci. Dzieje się to

podczas  tzw.  zajęć  lub  lekcji  otwartych.  Zajęcia  te  mogą  mieć  charakter  instruktaŜowy
(zawierają  ćwiczenia  zalecane  do  domu)  lub  prezentują  postępy  dzieci,  ich  wzrastającą
sprawność,  wytrzymałość  i  umiejętności  korygowania  postawy.  Zajęcia  mogą  mieć  równieŜ
charakter  mieszany.  Rodzice  biorą  wówczas  czynny  udział  w  ćwiczeniach:  podczas
asekuracji,  sędziowania  itp.  Wytwarza  się  wtedy  atmosfera  wspólnego  działania,  która  jest
niezbędna  przy  kaŜdej  długofalowej  pracy.  Czynny  charakter  udziału  rodziców  w  zajęciach
nie  tylko  w  większym  stopniu  angaŜuje  ich  emocjonalnie,  ale  i  uczy  lepiej  rozumieć  i
wykonywać ćwiczenia z własnym dzieckiem.

Rola zabaw i gier ruchowych w gimnastyce korekcyjnej.

RóŜnorodność, swoboda działania, prostota ruchów, moŜliwość wyboru rozwiązań i
sprawdzenia się z rówieśnikami.

Atrakcyjne dla wszystkich grup wiekowych, takŜe dla młodzieŜy i dorosłych.

Mobilizacja ćwiczących do większego wysiłku i aktywnego udziału w całokształcie korekcji.

Przybory do ćwiczeń korekcyjnych:

piłki róŜnej wielkości, gumowe, skórzane, woreczki, szarfy, laski gimnastyczne, małe kocyki,
linki, kręgle, obręcze małe i duŜe, krąŜki, drobne pomoce typu: róŜnego kształtu i wielkości
klocki, kamyki, kasztany, szmatki, kawałki sznurka, tasiemki, kulki waty, ołówki drewniane,
gumki, kartonowe kółka itp.

Zakończenie

Lekarze, nauczyciele i rodzice powinni zdawać sobie sprawę, Ŝe tylko systematyczne

wiczenia ruchowe, ukierunkowane na postawę ciała, przyczyniają się do poprawy stanu

zdrowia dzieci i młodzieŜy.
Właściwie  dobrane  zestawy  ćwiczeń,  prowadzone  w  zabawowej  formie,  dzieci  mogą
wykonywać  nie  tylko  na  zajęciach  zorganizowanych,  ale  równieŜ  w  domu,  pod  okiem
rodziców.    Dobrze  zorganizowany  proces  pedagogizacji  rodziców  w  dziedzinie  korekty,
profilaktyki i przeciwdziałania wadom postawy, to juŜ połowa sukcesu.
Poza tym naprawdę warto zrezygnować ze zbyt niskich stolików i krzeseł, niedopasowanych
do  wzrostu  dziecka,  nadmiernego  pochylania  się  w  czasie  pisania  czy  rysowania,  a  takŜe  z
cięŜkich toreb na jedno ramię i niewłaściwie przylegających do ciała plecaków. O to musimy
zadbać juŜ tylko i wyłącznie my – dorośli.

Bibliografia

Bondarowicz M., Owczarek S., Zabawy i gry ruchowe w gimnastyce korekcyjnej, WSiP,
Warszawa 1997.

Dziak A., Kuś W., Ćwiczenia gimnastyczne zapobiegające bólom krzyŜa, CRZZ,
Warszawa 1979.

Kotecka – Noceń M., Płukarz H., Stopy płaskie u dzieci. Gimnastyka lecznicza, PZWL,
Warszawa 1986.

Kutzner – Kozińska M., Korekcja wad postawy, WSiP, Warszawa 1986.

Kutzner – Kozińska M., Wlaźnik K., Gimnastyka korekcyjna dla dzieci 6-10-letnich,
WSiP, Warszawa 1995.

Owczarek S., Korekcja wad postawy. Pływanie i ćwiczenia w wodzie, WSiP, Warszawa
1999.

PRZYKŁADY ĆWICZEŃ KOREKCYJNYCH

DO ZASTOSOWANIA W DOMU

DLA DZIECI W WIEKU PRZEDSZKOLNYM

ĆWICZENIE 1

Wysyp z wiaderka na kocyk wszystkie klocki, kamyki, kasztany, kawałki sznurka, kuli waty,
gałganki oraz inne „skarby”. Usiądź na krześle, chwytaj palcami stóp leŜące drobiazgi i
wkładaj je z powrotem do wiaderka. Mniejsze podnoś jedną nogą, większe – obiema. Nie
ś

piesz się. na pewno ci się uda. Nogi nie są tak zdolne jak ręce, ale teŜ duŜo mogą się

nauczyć.

ĆWICZENIE 2

Usiądź na kocyku, przechyl się nieco do tyłu i oprzyj ręce szeroko za plecami lub podeprzyj
dłońmi biodra. Nogi wyciągnij do przodu i złącz. Wykonuj stopami powolne ruchy w
kierunku podłogi i do siebie, w dół i w górę (stopy robią pa... pa... jak ręce przy poŜegnaniu.
Następnie ugnij nogi i spróbuj kilka razy rozstawić i ściągnąć palce stóp jak wachlarzyk.

ĆWICZENIE 3

PołóŜ się na plecach z rękoma odsuniętymi na bok, unieś ugięte nogi i rozchyl na boki kolana.
Zwróć stopy podeszwami do siebie tak, aby powstało okienko. Staraj się bić brawa stopami
podobnie jak rękoma.

ĆWICZENIE 4

Usiądź na kocyku, podeprzyj się rękoma z boku. Kolana rozchyl na boki tak, aby podeszwy
stóp „patrzyły’ na siebie. Palcami obu stóp trzymaj dwa ołówki. na jeden ołówek nałóŜ małe
kółeczko wycięte z kartonu, a drugim staraj się je zdjąć. Twoje stopy robią na drutach, jak
mama lub babcia.

ĆWICZENIE 5

Usiądź na kocyku, odchyl się trochę ku tyłowi i podeprzyj rękoma biodra w sposób widoczny
na zdjęciu. Nogi wyprostuj w kolanach w kolanach i nieco oddal od siebie, zrób mały
rozkrok. Powoli zbliŜaj stopy do siebie tak, aby się spotkały podeszwami (stopy się całują).

ĆWICZENIE 6

Usiądź na kocyku, przechyl się do tyłu i podeprzyj dłońmi biodra. Wyprostuj plecy. Chwyć
podeszwami stóp leŜący kręgiel i staraj się ustawić go pionowo. To ćwiczenie nie jest wcale
takie łatwe i wymaga zręczności, ale nie zniechęcaj się . Na pewno się uda!

ĆWICZENIE 7

PołóŜ się tyłem na kocyku. trzymając mocno stopami woreczek wyciągnij ręce do przodu lub
ułóŜ wzdłuŜ tułowia. Turlaj się w takiej pozycji jak kloc drzewa – w jedną stronę , a potem w
drugą. Gdy poczujesz zmęczenie, połóŜ się na brzuchu, oprzyj brodę na złoŜonych dłoniach i
oddychaj chwile przez nos.

ĆWICZENIE 8

Usiądź na krześle, rękoma przytrzymaj się jego bocznej krawędzi, wyprostuj plecy. Unieś jak
najwyŜej pięty do góry i wolno rozpocznij małymi kroczkami „spacer” do przodu. Idź tak

daleko, aŜ stopy prawie płasko dotkną podłogi, następnie cofnij je do tyłu. Przy wykonywaniu
tego ćwiczenia nogi powinny być złączone, a pięty jak najbliŜej siebie.

ĆWICZENIE 9

PołóŜ się na plecach lub usiądź. Obejmij stopę rękoma tak, abyś mógł zobaczyć jej podeszwę
– będzie to twoje lusterko, w którym moŜna się przeglądać. Zrób to samo z drugą stopą.
Przeglądaj się raz w jednym, raz w drugim lusterku. A moŜe potrafisz tak ustawić stopy, aby
powstało z nich jedno duŜe lustro?

ĆWICZENIE 10

Usiądź na krzesełku. PołóŜ szarfę przed jedną nogą. Chwyć palcami stopy leŜącą szarfę i
podciągnij kawałek pod podeszwę, następnie chwyć kolejny kawałek i znów podciągnij. Rób
to tak długo, aŜ cała szarfa zniknie pod twoją stopą (zostanie „połknięta”). To samo ćwiczenie
wykonaj drugą stopą. Spróbuj teŜ ćwiczyć obiema nogami równocześnie. Nie odrywaj pięt od
podłogi i nie przesuwaj ich.

ĆWICZENIE 11

Usiądź na kocyku, podeprzyj się z tyłu rękoma. Obracaj stopami leŜącą na podłodze laskę,
niech kręci się dookoła siebie jak bąk. Jeśli udało ci się w jedną stronę, spróbuj takŜe w
odwrotnym kierunku. Staraj się obracać laskę w jej środkowej części.

ĆWICZENIE 12

Usiądź na kocyku. Palcami stopy chwyć leŜącą chusteczkę i połóŜ się na plecach. Powtórz to
samo drugą nogą. Chusteczka nie powinna wypaść, trzymaj ją więc mocno wszystkimi
palcami. A moŜe spróbujesz ćwiczyć równocześnie obie nogi? Wykorzystaj wówczas dwie
chusteczki.

ĆWICZENIE 13

Usiądź na podłodze, podeprzyj się łokciami. Ujmij piłkę stopami jak rękoma i przechylając
się do tyłu, unieś piłkę jak najwyŜej. Licz głośno sprawdzając, jak długo potrafisz utrzymać ją
w górze. Następnie, zginając nogi, pozwól piłce upaść na podłogę, odpocznij chwilę i powtórz
ć

wiczenie jeszcze raz.

ĆWICZENIE 14

Usiądź  na  kocyku  i  chwyć  rękoma  jedną  nogę  w  pobliŜu  stopy  tak,  aby  podeszwa  była
zwrócona  do  środka  i  by  moŜna  było  się  w  niej  „przeglądać”  jak  w  lusterku.  Powoli,  nie
szarpiąc  nogi,  dotknij  palcami  stopy  kolejno:  brody,  nosa,  czoła,  uszu  i  barków.  Ćwicz  na
przemian, raz jedną, raz drugą nogę.

ĆWICZENIE 15

Usiądź na kocyku. Chwyć palcami stopy lub obu stóp leŜący na podłodze woreczek i steraj
się go wrzucić do obręczy. Początkowo siadaj w nieduŜej odległości od celu, a w miarę
nabierania wprawy w coraz celniejszym rzucaniu, moŜesz odległość zwiększyć. Zagraj mecz
z kolegami, np. kto będzie miał więcej trafnych rzutów na 6 prób, ten wygrywa.

ĆWICZENIE 16

Usiądź na kocyku, ręce oprzyj z tyłu. Chwyć piłkę stopami tak, aby obejmowały ją wszystkie
palce. Ugnij uniesione nogi w biodrach i w kolanach. Nie wypuszczając piłki, obracaj się
dookoła własnej osi. Pomagaj sobie przy tym, odpychając się rękoma od podłogi.

ĆWICZENIE 17

Usiądź  na  brzegu  krzesełka,  ręce  oprzyj  z  tyłu.  Chwyć  palcami  stopy  leŜący  na  podłodze
woreczek  i  przenieś  go  na  kolano  drugiej  nogi.  Po  chwili  zrzuć  woreczek  stopą  na  podłogę.
To samo ćwiczenie wykonaj uŜywając drugiej stopy i drugiego kolana.

ZABAWY DLA DZIECI MŁODSZYCH

WADA – PLECY OKRĄGŁE

1. PŁYWANIE NA PLECACH

Przybory i przyrządy: zbędne
Uczestnicy: minimum 2 osoby
Organizacja i przebieg: LeŜenie na plecach z wyprostowanymi i złączonymi nogami i rękoma
wzdłuŜ tułowia. Na hasło: Płyniemy na plecach – podnoszenie równocześnie obu
wyprostowanych rąk do pionu i opuszczanie ich na podłogę przy głowie, a następnie
przesuwanie po podłodze w kierunku tułowia (pływanie Ŝabką na plecach). Po 10-15 s hasło:
Odpoczywamy – oddychanie w bezruchu. Czas trwania zabawy – około 2 minuty.
Oddziaływanie korekcyjne:
-

odciąŜenie kręgosłupa od ucisku osiowego,

rozciąganie mięśni piersiowych,

wzmacnianie mięśni ściągających łopatki.

Przeciwwskazania: brak

2. WBIJANIE GWOŹDZI

Przybory i przyrządy: zbędne
Uczestnicy: minimum 2 osoby
Organizacja  i  przebieg:  LeŜenie  na  brzuchu  z  dłońmi  pod  brodą.  Na  hasło:  Wbij  gwóźdź  –
unoszenie  rąk  nad  podłogę  i  imitowanie  ruchów  wbijania  gwoździa  młotkiem  w  podłogę
przed  sobą.  Jedna  ręka  „trzyma  gwóźdź”,  druga  „młotek”,  rytmicznymi  ruchami  uderzanie
młotkiem  w  gwóźdź.  Po  10  uderzeniach,  hasło:  Odpoczynek  –  leŜenie  bez  ruchu  5-10  s,
głęboki oddech. Następnie powtórzenie ćwiczenia ze zmianą rąk.
Oddziaływanie korekcyjne:
-

odciąŜenie kręgosłupa od ucisku osiowego,

wzmocnienie prostownika grzbietu odcinka piersiowego,

wzmocnienie mięśni karku.

Przeciwwskazania: brak

3. LOT SAMOLOTU

Przybory i przyrządy: zbędne
Uczestnicy: minimum 2 osoby
Organizacja  i  przebieg:  LeŜenie  na  brzuchu  z  dłońmi  po  brodą.  Nogi  wyprostowane  i
złączone. Na hasło: Samolot leci – przenoszenie wyprostowanych rąk w bok i unoszenie ich
jak  najwyŜej,  z  jednoczesnym  uniesieniem  głowy.  W  tym  samym  czasie  nisko  unoszone  są
wyprostowane  nogi.  Taką  pozycję  naleŜy  utrzymać  przez  3-6  s.  Na  hasło:  Samolot  ląduje  –
opuszczenie rąk i nóg, powrót do pozycji wyjściowej. Czas trwania zabawy: 2 minuty.
Oddziaływanie korekcyjne:
-

odciąŜenie kręgosłupa od ucisku osiowego,

wzmocnienie mięśnia prostownika grzbietu,

wzmocnienie mięśni karku,

wzmocnienie mięśni ściągających łopatki,

wzmocnienie mięśni kulszowo-goleniowych.

Przeciwwskazania: brak

4. DZIĘCIOŁ SIEDZĄCY

Przybory i przyrządy: bębenek
Uczestnicy: dowolna liczba
Organizacja  i  przebieg:  Siad  skrzyŜny  w  pozycji  skorygowanej.  Na  hasło:  Dzięcioł  kuje  –
szybkie  pochylenie  głowy  w  przód  i  wyprostowanie  jej,  naśladowanie  dzięcioła  stukającego
w korę drzewa. Tułów przez cały czas jest wyprostowany i nieruchomy. Ruch dotyczy tylko
głowy.  Tempo  wykonywania  ruchów  głową  dyktuje  rytm  bębenka.  Czas  trwania  zabawy:
około 2 minut.
Oddziaływanie korekcyjne:
-

wzmocnienie prostownika grzbietu odcinka piersiowego,

wyrobienie nawyku prawidłowej postawy.

Przeciwwskazania: duŜe wysunięcie do przodu głowy dziecka.

5. DZIĘCIOŁ LEśĄCY

Przybory i przyrządy: po 1 woreczku dla kaŜdego uczestnika, bębenek
Uczestnicy: dowolna liczba
Organizacja i przebieg: LeŜenie na brzuchu, nogi wyprostowane i złączone. Ręce wzdłuŜ
tułowia, broda oparta na woreczku. Na hasło: Dzięcioł kuje – uniesienie głowy i opuszczenie
jej, dotknięcie lekko nosem woreczka, naśladowanie dzięcioła stukającego w korę drzewa.
Tempo wykonywania ruchów głową dyktuje rytm bębenka. Zabawa trwa około 1,5 minuty.
Oddziaływanie korekcyjne:
-

wzmocnienie prostownika grzbietu odcinka piersiowego,

odciąŜenie kręgosłupa od ucisku osiowego,

wzmocnienie mięśni karku.

Przeciwwskazania: brak

6. ODPOWIADANIE RUCHAMI GŁOWY

Przybory i przyrządy: zbędne
Uczestnicy: dowolna liczba
Organizacja i przebieg: Siad w półkolu skrzyŜnie z rękoma ułoŜonymi w „skrzydełka”, twarzą
do prowadzącego, który zadaje pytania, np. Czy teraz jest noc?, Czy świeci słońce?, Czy pada
deszcz? itp. Dzieci odpowiadają ruchami głowy: w płaszczyźnie strzałkowej (ruchy
potakiwania), w płaszczyźnie poprzecznej (ruch przeczenia). Ruchy głowy muszą być
obszerne, a tułów jest nieruchomy. Zabawa trwa około 2 minut.
Oddziaływanie korekcyjne:
-

zwiększenie ruchomości odcinka szyjnego kręgosłupa,

wzmocnienie mięśni ściągających łopatki,

nauka utrzymania pozycji skorygowanej.

Przeciwwskazania: brak

7. SPŁOSZONE WRÓBELKI

Przybory i przyrządy: zbędne
Uczestnicy: dowolna liczba
Organizacja i przebieg: Siad skrzyŜny w wyznaczonym miejscu sali – gnieździe, w pozycji
skorygowanej ze „skrzydełkami”. Na hasło: Wróbelki fruwają – powstanie, wyjście z
„gniazda” i bieg po sali we wspięciu na palcach z jednoczesnym „machaniem skrzydełkami”.
Na hasło: Jastrząb – powrót do „gniazda” do pozycji wyjściowej. Zabawę powtórzyć 3-5 razy.
Oddziaływanie korekcyjne:
-

utrwalenie nawyku pozycji skorygowanej,

wzmocnienie mięśni ściągających łopatki.

Przeciwwskazania: brak

8. LIS I GĘSI

Przybory i przyrządy: kocyk dla kaŜdego uczestnika, szarfa do oznaczenia lisa
Uczestnicy: dowolna liczba
Organizacja  i  przebieg:  Z  jednej  strony  sali  –  „zagroda  dla  gęsi”,  po  przeciwnej  stronie  –
„nora lisa”. Lis jest oznaczony szarfą. Pozostali to gęsi. Gęsi gromadzą się w „zagrodzie” na
kocykach.  Siad  na  piętach,  ręce  w  „skrzydełka”.  Na  hasło:  Gęsi  na  wodę  –  opuszczenie
„zagrody” ślizgiem na kocyku i „pływanie po wodzie”. Na hasło: Gąski do domu – powrót do
„zagrody” bez zmiany pozycji. W tym czasie lis opuszcza norę i ślizgając się na kocyku stara
się  złapać  jedną  lub  kilka  gąsek,  które  nie  zdąŜyły  skryć  się  do  „zagrody”.  Złapane  gąski

przechodzą do nory lisa i tam w postawie skorygowanej czekają do końca zabawy. Zabawa
trwa około 3 minut.
Oddziaływanie korekcyjne:
-

wzmocnienie mięśni karku,

wzmocnienie mięśnia prostownika grzbietu odcinka piersiowego,

wzmocnienie mięśni ściągających łopatki,

wyrabianie nawyku prawidłowej postawy.

Przeciwwskazania: brak

ZABAWY DLA DZIECI MŁODSZYCH

WADA – SKOLIOZA

1. POPATRZ PRZEZ OBRĘCZ

Przybory i przyrządy: 1 mała obręcz dla kaŜdego uczestnika
Uczestnicy: dowolna liczba
Organizacja  i  przebieg:  LeŜenie  na  podłodze  na  brzuchu  z  nogami  wyprostowanymi  i
złączonymi.  Obręcze  trzymane  pionowo  w  dłoniach.  Na  hasło:  Popatrz  przez  obręcz  –
uniesienie rąk z obręczą nad podłogę blisko głowy i patrzenie przez nią na prowadzącego. Na
hasło: Odpocznij – połoŜenie obręczy  i rąk na podłodze. Zabawę moŜna powtórzyć 3-5 razy.
Oddziaływanie korekcyjne:
-

odciąŜenie kręgosłupa od ucisku osiowego,

elongacja kręgosłupa,

wzmocnienie prostownika grzbietu odcinka piersiowego,

wzmocnienie mięśni ściągających łopatki,

wzmocnienie mięśni karku.

Przeciwwskazania: brak

2. KAPELUSZ

Przybory i przyrządy: 1 plastikowy krąŜek dla kaŜdego uczestnika
Uczestnicy: dowolna liczba
Organizacja  i  przebieg:  LeŜenie  na  brzuchu,  trzymanie  w  dłoniach  krąŜka.  Na  hasło:  ZałóŜ
kapelusz – podniesienie rąk i głowy nad podłogę, przeniesienie krąŜka nad głowę i ułoŜenie
go jak kapelusz. Łokcie powinny być w górze, ustawione szeroko. Na hasło: Zdejmij kapelusz
–  przeniesienie  krąŜka  w  przód  i  połoŜenie  go  na  podłodze.  Zabawę  moŜna  powtórzyć  3-5
razy.
Oddziaływanie korekcyjne:
-

odciąŜenie kręgosłupa od ucisku osiowego,

wzmocnienie prostownika grzbietu odcinka piersiowego,

wzmocnienie mięśni ściągających łopatki,

wzmocnienie mięśni karku.

Przeciwwskazania: brak

3. DOTKNIJ LASKI LEśĄC

Przybory i przyrządy: 1 laska gimnastyczna
Uczestnicy: minimum 2 osoby
Organizacja i przebieg:  LeŜenie na brzuchu obok siebie w odstępie jednego kroku z rękoma
wyciągniętymi  przed  siebie.  Prowadzący  podchodzi  kolejno  do  kaŜdego  dziecka,  które
wyciągając  się  daleko  przed  siebie,  stara  się  dotknąć  laski  obiema  dłońmi.  Zabawa  trwa  do
zdobycia przez uczestnika ustalonej liczby punktów, np. 5-ciu.
Oddziaływanie korekcyjne:
-

odciąŜenie kręgosłupa od ucisku osiowego,

czynna elongacja kręgosłupa,

wzmocnienie prostownika grzbietu odcinka piersiowego,

wzmocnienie mięśni karku.

Przeciwwskazania: brak

4. RYBKI W STAWIE

Przybory i przyrządy: 1 kocyk dla kaŜdego uczestnika
Uczestnicy: minimum 2 osoby
Organizacja i przebieg: LeŜenie na brzuchu na kocyku, nogi wyprostowane i złączone. Ręce
ugięte w łokciach i oparte dłońmi o podłogę. Palce rąk skierowane do środka. Na hasło: Rybki
pływają – odpychanie się dłońmi od podłogi, ślizganie się po podłodze, jak rybki pływające w
stawie. Zabawa trwa około 2 minut.
Oddziaływanie korekcyjne:
-

odciąŜenie kręgosłupa od ucisku osiowego,

wzmocnienie prostownika grzbietu odcinka piersiowego,

wzmocnienie mięśni ściągających łopatki.

Przeciwwskazania: brak

5. RYWALIZACJA ZAPRZĘGÓW

Przybory i przyrządy: kocyk i skakanka na parę uczestników
Uczestnicy: minimum 4 osoby
Organizacja  i  przebieg:  W  sali  wyznacza  się  dwie  linie  startu  –  mety  i  półmetka.  Pary
powinny  być  dobrane,  biorąc  pod  uwagę  warunki  fizyczne  (wysokość  i  masę  ciała).  Pary
znajdują  się  przed linią  startu,  jeden  leŜy  na  brzuchu  na  kocyku  i  jest  woźnicą,  drugi  –  jako
konik staje tyłem do leŜącego, trzymając w dłoniach środek skakanki, końce skakanki trzyma
woźnica.  Na  hasło:  Wio  –  zaprzęgi  wolno  ruszają  w  kierunku  linii  półmetka.  Konik  musi
mieć wyprostowane plecy, a woźnica nie moŜe oderwać klatki piersiowej od podłogi. Na linii
półmetka  następuje  zmiana  ról  w  parz  i  powrót  do  startu  –  mety.  Zabawę  powtarza  się  2-4
razy.
Oddziaływanie korekcyjne:
-

odciąŜenie kręgosłupa od ucisku osiowego,

elongacja kręgosłupa,

wzmocnienie prostownika grzbietu odcinka piersiowego,

wzmocnienie mięśni ściągających łopatki,

wzmocnienie mięśni karku.

Przeciwwskazania: brak

6. DZIEŃ DOBRY

Przybory i przyrządy: zbędne
Uczestnicy: dowolna liczba
Organizacja i przebieg: siad w rozsypce na podłodze, skrzyŜnie ze „skrzydełkami”, twarzą do
prowadzącego. Jeden uczestnik staje tyłem do grupy i zgaduje, kto z grupy powiedział: Dzień
dobry, podając jego imię. Rozpoznane dziecko zajmuje miejsce zgadującego. JeŜeli zgadujący
pomyli się, ma jeszcze jedną szansę. Zabawa trwa około 3-4 minut.
Oddziaływanie korekcyjne:
-

utrwalenie nawyku postawy skorygowanej w siadzie,

wzmocnienie mięśnia prostownika grzbietu,

wzmocnienie mięśni ściągających łopatki.

Przeciwwskazania: brak

ZABAWY DLA MŁODSZYCH DZIECI

WADA – PLECY WKLĘSŁE

1. CHRZĄSZCZ NA GRZBIECIE

Przybory i przyrządy: zbędne
Uczestnicy: minimum 2 osoby
Organizacja i przebieg: leŜenie na plecach z rękoma i nogami w górze. Na hasło: Chrabąszcz
chce wstać – naśladowanie rękoma i nogami ruchów chrabąszcza przewróconego na grzbiet.
W czasie zabawy nie moŜna odrywać barków od podłogi. Na hasło: Chrabąszcz odpoczywa –
opuszczenie rąk i nóg na podłogę. Zabawa trwa około 2 minut.
Oddziaływanie korekcyjne:
-

odciąŜenie kręgosłupa,

wzmocnienie mięśni brzucha.

Przeciwwskazania: brak

2. WYCIERACZKI SAMOCHODOWE

Przybory i przyrządy: bębenek
Uczestnicy: dowolna liczba
Organizacja  i  przebieg:  LeŜenie  na  podłodze  na  plecach.  Nogi  wyprostowane,  złączone  i
uniesione do pionu, ręce w bok, wyprostowane, na podłodze. Na hasło: Wycieraczki pracują –
przenoszenie złączonych i wyprostowanych nóg w prawo, a następnie w lewo. Tempo pracy
„wycieraczek” dyktuje rytm bębenka. Gdy pada mały deszcz, wycieraczki pracują wolno, gdy
większy  –  szybciej.  Przez  cały  czas  zabawy  biodra  muszą  przylegać  do  podłogi.  Na  hasło:
Deszcz przestał padać – powrót do pozycji wyjściowej. Zabawa trwa około 1 minuty.
Oddziaływanie korekcyjne:
-

odciąŜenie kręgosłupa od ucisku osiowego,

wzmocnienie mięśni skośnych brzucha.

Przeciwwskazania: zabawa niewskazana dla dzieci ze skoliozą.

3. ROWER Z ŁAŃCUCHEM

Przybory i przyrządy: 1 szarfa dla kaŜdego uczestnika
Uczestnicy: dowolna liczba
Organizacja  i  przebieg:  LeŜenie  na  plecach  z  nogami  ugiętymi  rękoma  ułoŜonymi  w
„skrzydełka”.  Palce  jednej  stopy  trzymają  jeden,  drugiej  –  drugi  koniec  szarfy.  Na  hasło:
Jedziemy  na  rowerze  –  uniesienie  nóg  i  zataczanie  stopami  kółek,  jak  przy  pedałowaniu  na
rowerze.  jeŜeli  szarfa  wypadnie  spod  palców  stopy,  trzeba  ją  włoŜyć  tam  z  powrotem  i
kontynuować  zabawę.  Na  hasło:  Zatrzymujemy  rower  –  powrót  do  pozycji  wyjściowej.
Zabawa trwa około 2 minut.
Oddziaływanie korekcyjne:
-

wzmocnienie mięśni brzucha,

wzmocnienie mięśni wysklepiających stopy.

Przeciwwskazania: brak

4. DŹWIG

Przybory i przyrządy: 1 woreczek dla kaŜdego
Uczestnicy: minimum 2 osoby
Organizacja  i  przebieg:  Siad  na  podłodze  z  ugiętymi  nogami  w  odstępach  dwu  kroków  od
siebie.  Dłonie  oparte  o  podłogę  za  sobą.  Tułów  wyprostowany,  łopatki  ściągnięte.  Przed
kaŜdym leŜy woreczek. Na hasło: Dźwig pracuje – chwycenie palcami jednej stopy woreczka,
podniesienie go w górę i wyprostowanie nogi. Następnie, odpychając się dłońmi od podłogi,
wykonanie  pełnego  obrotu  na  pośladkach  w  miejscu  i  połoŜenie  woreczka  na  podłodze  –
dźwig  odpoczywa.  To  samo  drugą  nogą  w  przeciwną  stronę.  Zabawę  powtórzyć  parzystą
ilość razy.
Oddziaływanie korekcyjne:
-

wzmocnienie mięśni brzucha,

wzmocnienie mięśni wysklepiających stopy.

Przeciwwskazania: brak

5. HUŚTAWKA

Przybory i przyrządy: zbędne
Uczestnicy: minimum 2 osoby

Organizacja i przebieg: Siad prosty. Tułów wyprostowany, ręce ułoŜone w „skrzydełka”. Na
sygnał wykonanie padu do tyłu, do leŜenia na plecach z nogami w pionie i powrót do siadu
prostego, naśladowanie ruchów huśtawki. Przez cały czas trwania zabawy nogi powinny być
wyprostowane i złączone. Kąt między nogami a tułowiem powinien być niezmienny i
wynosić około 90 stopni. Zabawa trwa około 2 minut.
Oddziaływanie korekcyjne:
-

wzmocnienie mięśni brzucha,

wzmocnienie mięśni ściągających łopatki.

Przeciwwskazania: brak

6.KARUZELA

Przybory i przyrządy: 1 kocyk dla kaŜdego uczestnika
Uczestnicy: dowolna liczba
Organizacja  i  przebieg:  Siad  prosty  na  kocyku  w  odległości  1  m  od  siebie.  Na  sygnał
uniesienie  wyprostowanych  nóg  do  góry  i  wykonanie  siadu  równowaŜnego.  W  siadzie
równowaŜnym,  odpychając  się  rękami  od  podłogi,  obrót  dookoła  siebie  w  prawo.  Po
kolejnym energicznym odepchnięciu rękoma od podłogi, stopniowe ugięcie nóg w kolanach,
zwiększenie szybkości obrotu. Po zatrzymaniu się „karuzeli”, obroty w przeciwną stronę.
Oddziaływanie korekcyjne:
-

wzmocnienie mięśni brzucha.

Przeciwwskazania: zabawa niewskazana dla dzieci ze skoliozą.

PRZYKŁADY ZABAW I ĆWICZEŃ

SPIS

Zabawy dla dzieci młodszych, wada: plecy okrągłe.

Zabawy dla dzieci młodszych, wada: skolioza.

Zabawy dla dzieci młodszych, wada: plecy wklęsłe.

wiczenia korekcyjne do zastosowania w domu dla dzieci w wieku przedszkolnym, wada:

płaskostopie.

wiczenia w wodzie.