ĆWICZENIE 11 

AUDIOMETRIA 

 
I.  Przygotowanie do pomiarów. 
 
1.  

Podłączyć audiometr do sieci. Włączyć urządzenie przez przyciśnięcie przez 2-3 sekundy 

małego  kwadratowego przycisku  znajdującego  się  na  tylnym  panelu  urządzenia.  Na 

wyświetlaczu powinny ukazać się następujące ustawienia: 

 
 

  

SIGNAL dBHL 

 

FREQUENCY Hz   

MASKING dBHL 

 

  

30dB   

 

 

1kHz   

 

 

OFF 

 

  

< > 

< > 

 
2. 

Umieścić słuchawki/osłony przeciwhałasowe Audiocups na głowie osoby badanej, w ten 

sposób,  by  zapewnić  możliwie  najlepszą  izolację  akustyczną  od  otoczenia.  Uwaga! 

Czerwona słuchawka jest przeznaczona dla ucha prawego, niebieska – dla lewego. W 

celu  zapewnienia  komfortu  badania  wyregulować  długość  mocowania  (pałąka) 

słuchawek. Sprawdzić poprawność funkcjonowania przycisku odpowiedzi badanego – po 
jego 

naciśnięciu na pulpicie urządzenia powinna zapalić się dioda RESPONSE. 

3.   

Osoba badana siada np. tyłem tak, aby nie widzieć audiometru ani żadnego ruchu 

ręki osoby wykonującej badanie. 

 

 

Poniższe pomiary powinna wykonać niezależnie każda osoba z pary!!! 

II.  Pomiar progowy przewodnictwa powietrznego. 
 
1. 

Włączyć  funkcję  prezentacji  tonów  pulsacyjnych  (przycisk  PULSE)  i jako aktywny 

wybrać kanał ucha lewego (powinna świecić dioda LEFT). 

2. 

Pomiar wykonywany może być w zakresie od -10 do 100 dB, gdzie 0 dB jest wartością 

progową  prawidłowego  słuchu.  Badanie  rozpoczynamy  od  częstotliwości  1 kHz  i 

poziomu natężenia dźwięku 30 dB – jest to wartość progowa u osób z lekką wadą słuchu. 

Od  tego  poziomu  natężenia  dźwięku  należy  również  rozpocząć  serię  pomiarów  dla 
ws

zystkich pozostałych częstotliwości. 

 
 

Poziom 

sygnału i częstotliwość ustawić za pomocą przycisków strzałek znajdujących się 

przy etykietach, odpowiednio, SIGNAL  i  FREQUENCY.  Ton jest generowany, gdy 

wciśnięty  jest  przycisk  PRESENT.  Badany,  ilekroć  usłyszy  testowy  ton  w  słuchawce, 

sygnalizuje ten fakt przyciśnięciem przycisku odpowiedzi (nie czeka na pytanie ze strony 

osoby badającej). Osoba badająca wypełnia tabelkę, wpisując progowe wartości decybeli 
tj. 

najniższe wartości, przy których osoba badana zapala lampkę. 

 
 

G

ranicę słyszenia dla zadanej częstotliwości określa się poprzez trzykrotne powtórzenie 

poniższego schematu (punkty 3.-4.) i uśrednienie wyników: 

3.  a) 

Jeśli badana osoba odpowie za pierwszym razem, zredukować poziom sygnału w 10 dB 

skokach do czasu

,  gdy  nie  udzieli  odpowiedzi.  Wówczas  zwiększać  poziom  sygnału  w 

5 dB skokach do momentu uzyskania odpowiedzi.  

 

b) 

Jeśli badany nie usłyszy pierwszego sygnału, wówczas zwiększać poziom sygnału w 

5 

dB skokach aż do uzyskania odpowiedzi.  

 

 

 

Wartość  poziomu  natężenia  dźwięku,  przy  której  badany  zareagował  naciśnięciem 

przycisku, zapisać w odpowiedniej kolumnie Tabeli 1  

 

4. 

Dwukrotnie zwiększyć o 10 dB natężenie sygnału (za każdym razem prezentując dźwięk 
osobie badanej). 

5.  Kroki 3. i 4. 

wykonać jeszcze dwukrotnie 

6.  D

la pozostałych częstotliwości, kolejno, 1,5 kHz, 750 Hz, 2 kHz, 500 Hz, 3 kHz, 250 Hz, 

4 kHz, 125 Hz, 6 kHz i 8 kHz p

odać  dźwięk  o  natężeniu  30 dB  i  (dla  każdej 

częstotliwości)  wykonać  pomiar  dolnej  granicy  słyszenia  (kroki  3.-5.),  uzupełniając 

Tabelę 1. (łącznie z policzeniem wartości średnich progów słyszenia). 

8. 

Całą sekwencję pomiarową (kroki 2.-6.) powtórzyć dla ucha prawego (przycisk RIGHT) i 

uzupełnić Tabelę 2., a następnie wyliczyć różnice w poziomach słyszenia miedzy lewym i 
prawy

m uchem dla każdej częstotliwości (umieścić te wartości w Tabeli 3.). 

 
III. Próba Webera. 
 
1. 

Zdjąć  słuchawki  audiometryczne.  Umieścić  na  czole  badanego  (w 

osi  twarzy,  w  równych  odległościach  od  obu  uszu)  przetwornik 

słuchawki  kostnej.  W  miarę  możliwości  wykorzystać  sprężynujący 

uchwyt  słuchawki,  by  podczas  pomiaru  badany  nie  musiał 

przytrzymywać słuchawki dłonią (jednak nie jest to konieczne). Na 

pulpicie  audiometru  wybrać  funkcję  BONE, która przekierowuje 

sygnał do przetwornika przewodnictwa kostnego. 

2. 

Jeśli  zaobserwowano  w zakresie 500-4000 Hz wyraźną  różnicę  (min.  10-15  dB)  w 

poziomie słyszenia obu uszu, to dla częstotliwości, dla której ta różnica jest największa, 

wykonać punkt 3a. niniejszej instrukcji. W przeciwnym wypadku kontynuować od punktu 
3b. 

z częstotliwością (w zakresie 500-4000 Hz) dla której ubytek słuchu był najmniejszy 

(lub stwierdzono jego brak)

. Pierwszy ton powinien być podany z natężeniem 30 dB, ale 

w  miarę  potrzeby,  gdyby  sygnał  był  słabo  słyszalny,  poziom  natężenia  dźwięku  można 
zw

iększyć. 

 
3a. 

Koncentrując się na odbieranym dźwięku, badany powinien określić, którym uchem lepiej 

słyszy odbierany ton. Wynik obserwacji zanotować na karcie kontrolnej. Zakończyć test. 

 
3b. 

Badany stara się zapamiętać subiektywne wrażenie, skąd (z jakiego kierunku) dociera do 

niego dźwięk, a następnie, zatykając lub zasłaniając lewe ucho, zaobserwować różnicę. To 

samo  doświadczenie  powtórzyć  dla  ucha  prawego.  Obserwacje  zanotować  na  karcie 
kontrolnej. 

 
IV. 

Zakończenie testu. 

 
1. 

Po  zakończeniu  pomiarów  audiometr  wyłączyć,  najpierw  wprowadzając  go  w  stan 

uśpienia:  przy  naciśnietym  przycisku  MENU  (pojawia  się  pytanie  o  wyłączenie 

urządzenia) wybrać przycisk YES. Po krótkiej chwili odłączyć urządzenie z sieci. 

 
V. Opracowanie wyników. 
 
1. 

Wykreślić audiogram dla obu uszu. 

2. 

Sformułować  wnioski  płynące  z  obu  części  doświadczenia  (odnieść  się  do  rodzajów 

przewodnictwa, typów uszkodzeń słuchu, itp.)