Giełdowe ABC – Artykuł 4: Analiza fundamentalna 

 
Podstawę  podejmowania  decyzji  inwestycyjnych  na  giełdzie  stanowią 

najczęściej analiza fundamentalna wraz z analizą techniczną.  

 
Oba rodzaje analiz są znane i stosowane przez inwestorów już od kilkudziesięciu 

lat, a więc znacznie przed narodzinami nowoczesnych finansów. Od tamtych czasów do 
dzisiaj oba podejścia do analizy papierów wartościowych cały czas ewoluowały, ale – co 
ciekawe  –  wiele  prawd  wygłoszonych  przed  laty  jest  jak  najbardziej  aktualnych  także 
dzisiaj.  

W  pierwszych  latach  istnienia  warszawskiej giełdy z całą pewnością dominowała 

analiza  techniczna  –  właśnie  jej  wskazówkami  kierowali  się  giełdowi  gracze  szukający 
szybkiego  zysku  przy  swoich  wyborach  inwestycyjnych.  Dopiero  krach  w  1994  roku 
uświadomił  inwestorom  absurdalność  podejmowania  decyzji  kierowanych  wyłącznie 
wykresami kursów, średnimi ruchomymi, różnego rodzaju oscylatorami, falami  i liniami 
trendu,  w  zupełnym  oderwaniu  od  fundamentalnej  wyceny  akcji.  Giełdowi  gracze 
zainteresowali się wtedy innymi niż wskazówki analizy technicznej aspektami wzrostów i 
spadków  kursów  danych  spółek.  W  dzisiejszych  czasach  nie  ma  chyba  inwestora,  który 
nie zetknąłby się z jednego i drugiego rodzaju analizą papierów  wartościowych i chyba 
każdy gracz ma możliwość wyboru strategii, która bardziej mu odpowiada.  

Najlepsze  rezultaty  daje  z  reguły  połączenie  jednej  i  drugiej  metody.  Kanon 

inwestowania  zakłada  w  pierwszym  etapie  wybór  przedmiotu  inwestycji  (na  podstawie 
analizy  fundamentalnej),  a  w  drugim  -  wybór  momentu  dokonania  inwestycji  (na 
podstawie analizy technicznej). 

Analiza  fundamentalna,  jak  sama  nazwa  wskazuje,  opiera  się  na 

„fundamentach”,  czyli  na  kondycji  gospodarki  oraz  kondycji  emitenta  papieru 
wartościowego.  Uważa  się,  że  im  lepsza  jest  kondycja  finansowa  emitenta,  tym 
wyższa  jest  wartość  jego  akcji  i  tym  bardziej  jest  ona  atrakcyjna  dla  inwestora.  W 
analizie  fundamentalnej  wykorzystuje  się  informacje  o  gospodarce  oraz  informacje 
finansowe  o  spółkach.  Analiza  nie  służy  jednak  do  oceny  opłacalności  inwestycji  w 
krótkim  okresie.  W  długim  okresie  –  co  stwierdzono  empirycznie  –  występuje  silna 
korelacja  pomiędzy  wzrostem  zysków  spółki,  a  jej  wyceną  rynkową.  Dlatego  analiza 
fundamentalna  stosowana  jest  dla  inwestycji  o  długim  horyzoncie  czasowym,  służy 
do wyszukiwania spółek, których akcje będą osiągać wyższe niż obecnie ceny. 

W praktyce analiza fundamentalna przebiega w kilku etapach.  

1. 

Analiza  makroekonomiczna

  polega  na  ogólnej  ocenie  atrakcyjności  inwestowania  na 

danym rynku akcji. Analizowane są m.in. sytuacja społeczno-polityczną danego kraju, 
ogólna  sytuacja  ekonomiczna,  bieżąca  koniunktura  gospodarcza  (aktualna  inflacja, 
kursy  walut,  najważniejsze  wskaźniki  gospodarcze),  polityka  ekonomiczna 
prowadzona  przez  państwo,  dochód  narodowy,  budżet,  bilans  handlowy  i  płatniczy 
kraju, inflacja, zatrudnienie, bezrobocie itp. 
2. 

Analiza sektorowa

 dokonuje oceny atrakcyjności inwestowania w spółki należące 

do  danego  sektora  gospodarki  (przewidywana  opłacalność  inwestowania  w  daną 
branżę  oraz  ryzyko  towarzyszące  tej  inwestycji).  Analizowane  są  tu  zmiany  w 
trendzie  rozwoju  danej  branży  oraz  otoczenie  rynkowe,  badane  są  również 
wskaźniki  obrazujące  produkt  globalny  i  dochód  narodowy  wytworzony  w  danej 
gałęzi w porównaniu z innymi branżami. 

 

2

3. 

Analiza  sytuacyjna  spółki

  to  pierwszy  etap  analizy  konkretnych  spółek,  stanowi 

niejako  uszczegółowienie  przeprowadzanej  wcześniej  analizy  sektorowej. 
Głównym  celem  jest  tutaj  ocena  spółki  na  tle  całej  branży.  Badana  jest  pozycja 
firmy  na  rynku  i  jej  perspektyw  rozwoju  z  punktu  widzenia  aspektów 
pozafinansowych.  W  skład  analizy  sytuacyjnej  spółki  wchodzi  także  analiza 
SWOT (nazwa pochodzi od pierwszych liter czterech angielskich słów: Strength – 
siła, Weakness – słabość, Opportunities – szanse i Traps – zagrożenia), opisująca 
silne i słabe strony przedsiębiorstwa oraz stojące przed nim szanse i zagrożenia.  

Analiza sytuacyjna jako całość ma za zadanie zdefiniować i zrozumieć przedmiot 
działania  analizowanej  spółki,  a  w  szczególności:  czym  zajmuje  się 
przedsiębiorstwo,  na  czym  i  w  jaki  sposób  zarabia  pieniądze,  jaka  jest  jego 
polityka  i  cele  rynkowe  oraz  czym  kierują  się  zarządzający  firmą  realizując 
określoną politykę.  

4. 

Analiza  finansowa  spółki

  jest  z  punktu  widzenia  inwestora  najważniejszą  częścią 

analizy  fundamentalnej.  Dzięki  jej  wynikom  możemy  określić  ile  faktycznie  jest 
warta analizowana spółka, jaki jest jej aktualny standing finansowy oraz zdolność 
do generowania zysków w przyszłości. Efektywność inwestycji popartych analizą 
finansową jest znacząco wyższa. 

Analiza sprowadza się do zbadania trzech podstawowych sprawozdań finansowych 
(bilans, rachunek zysków i strat i sprawozdanie z przepływu środków pieniężnych) 
oraz  przeprowadzenia  analizy  wskaźnikowej.  Polega  ona  na  obliczeniu 
odpowiednich  wskaźników  finansowych  i  ich  ocenie  porównawczej  zarówno  w 
czasie (porównanie stanu na początku i na końcu okresu sprawozdawczego), jak i 
w  przestrzeni  (porównanie  wskaźników  spółki  ze  wskaźnikami  innych 
przedstawicieli  tej  branży).  Najczęściej  stosuje  się  wskaźniki  płynności, 
aktywności,  zadłużenia,  rentowności  (m.in.  ROE  i  ROA)  oraz  najważniejsze  dla 
inwestorów  wskaźniki  wartości  rynkowej (najpopularniejsze to P/E, P/BV i stopa 
dywidendy). 

5. 

Wycena akcji

, do której obecnie

 

najczęściej stosuje się metody zdyskontowanych 

strumieni  przepływów  środków  pieniężnych.  Opierają  się  one  na  zasadzie 
mówiącej,  że  „wartością  danego  papieru  wartościowego  jest  suma  wartości 
obecnych  wszystkich  przyszłych  przepływów  gotówkowych  generowanych  przez 
ten  walor”.  Dochód  z tytułu posiadania akcji może pochodzić z różnych źródeł – 
zmiany  ceny  akcji  w  okresie  inwestowania,  dywidend,  ewentualnie  innych 
dochodów 

przysługujących 

akcjonariuszowi, 

otrzymanych 

w 

okresie 

inwestowania  (np.  prawa  poboru).  Dochody,  które  mają  mieć  miejsce  w 
przyszłości  dyskontujemy  w  celu  wyznaczenia  ich  wartości  obecnej.  Suma 
zdyskontowanych  dochodów  z  tytułu  posiadania  akcji  daje  nam  właśnie  wartość 
wewnętrzną akcji.  

 

Każdy z etapów analizy fundamentalnej powinien się zakończyć odpowiedzią na pytanie 
o  opłacalność  inwestowania  w  akcje.  Tylko  pozytywna  odpowiedź  upoważnia  do 
przejścia  do  kolejnych  etapów  analizy  fundamentalnej.  Jeśli  odpowiedź  jest  negatywna, 
nie  przechodzimy  do  następnego  etapu,  poprzestając  na  dotychczasowej  analizie,  która 
wykazała nieopłacalność danej inwestycji.  

Na  podstawie  analizy  fundamentalnej  estymuje  się  wartość  akcji  –  tak  zwaną 

wartość  wewnętrzną.  Jest  to  cena,  po  której  –  teoretycznie  –  akcje  spółki  powinny  być 

 

3

notowane na giełdzie. Następnie tak określoną wartość wewnętrzną akcji porównuje się z 
jej  aktualną  ceną  rynkową,  określając  w  ten  sposób,  czy  akcje  są  niedoszacowane 
(wartość  wewnętrzna  przewyższa  cenę  rynkową)  czy  też  przeszacowane  (wartość 
wewnętrzna kształtuje się na niższym poziomie niż cena rynkowa). 

Wiemy  już  „co  kupić?”,  nie  wiemy  jeszcze  „kiedy?”.  Na  to  pytanie  odpowiada 

analiza techniczna, którą omówimy w następnej części Giełdowego ABC.