Szkoła Policji w Katowicach
Podstawowe postawy strzeleckie
Opracowanie:
podkom. Jerzy Sterczewski
asp. szt. Marek Kwaczała
Zakład Wyszkolenia Specjalnego
Wydawnictwo
Szkoły Policji w Katowicach
2009
S
Z
K
O
ŁA
POL
IC
J
I
2
Wszelkie prawa zastrzeŜone – Szkoła Policji w Katowicach 2009
KsiąŜki nie wolno reprodukować (adaptować) ani w całości, ani w części, niezaleŜnie od
zastosowanej techniki (druk, fotografia, komputer, kserograf, fonografia itd.), bez pisemnej zgody
Wydawcy.
Druk i oprawa: Szkoła Policji w Katowicach
3
SPIS TREŚCI
1.
Wprowadzenie
5
2.
Przyjęcie postawy strzeleckiej
6
3.
Trzymania /chwyt/ broni
7
4.
Celowanie
10
5.
Oddychanie
11
6.
Ściąganie języka spustowego
12
7.
Wytrzymanie strzału
13
8.
Postawy strzeleckie
14
9.
Postawy strzeleckie wysokie
15
10.
Postawy strzeleckie niskie
21
11.
Literatura
25
4
5
WPROWADZENIE
Posługiwanie się bronią palną jest bardzo specyficzną umiejętnością
zastrzeŜoną dla wąskiej i wybranej grupy osób. Niniejsze opracowanie zawiera
wybrane postawy strzeleckie, z których policjanci na wstępnym etapie szkolenia
korzystają najczęściej. W miarę nabywania doświadczenia moŜna stosować inne,
trudniejsze i bardziej zaawansowane techniki posługiwania się bronią. Oprócz
postawy, na celność strzału mają wpływ równieŜ inne czynniki. W ostatnim okresie
nastąpiła radykalna zmiana poglądów w kwestiach metodyki treningu strzeleckiego
w kierunku istotnego zwiększenia jego dynamiki.
Wyszkolenie strzelca do tzw. poziomu minimalnego, na którym jest on
w stanie posługiwać się bronią samodzielnie jest bardzo trudne, zaleŜy od bardzo wielu
czynników. W kaŜdej grupie są osoby, którym czynności manualne nie sprawiają
większych trudności - osoby te uczą się bardzo szybko, są teŜ i tacy, którym
opanowanie szkolenia sprawia wiele problemów.
MoŜna uŜyć tutaj analogii do prowadzenia samochodu, kiedy pewne czynności
kierowca wykonuje mimowolnie podczas jazdy. Odruchowo naciska pedały,
przyspiesza, hamuje. Podobnie jest przy posługiwaniu się bronią. Zadaniem całego
procesu szkolenia strzeleckiego jest doprowadzenie do sytuacji, w której strzelec
niejako automatycznie wykonuje czynności związane z wyjęciem, odbezpieczeniem,
przeładowaniem oraz wycelowaniem. Maksymalnie szybkie i automatyczne wykonanie
tych czynności pozostawia czas na myślenie, czy nacisnąć język spustowy czy teŜ nie,
a czasami ratuje Ŝycie strzelca.
Autorzy
opracowania
wyraŜają
podziękowanie
słuchaczom
kursu
podstawowego KP – 16, którzy uŜyczyli swoich wizerunków na potrzeby niniejszej
publikacji.
6
PRZYJĘCIE POSTAWY STRZELECKIEJ
NiemoŜność pełnego unieruchomienia broni wynika z anatomicznej budowy
człowieka. Poszczególne części ciała są połączone stawami o róŜnym stopniu
ruchliwości. Amplituda i częstotliwość ruchów broni w trakcie celowania zaleŜą od
stopnia utrzymania stałości napięcia mięśni biorących udział w zapewnieniu
stabilności ciała strzelca wraz z bronią w postawie strzeleckiej.
To bardzo zawiłe stwierdzenie uświadamia nam, jak bardzo istotnym
czynnikiem jest przyjęcie odpowiedniej postawy strzeleckiej.
Zapewnienie absolutnego bezruchu pistoletu jest oczywiście niemoŜliwe,
ujemny wpływ na celność trafienia w strzelaniu z pistoletu mają ruchy w stawach
nadgarstka i barkach rąk, stawy skokowe nóg, łączenia kości podudzia i stopy.
Broń w rękach strzelca przez cały czas wykonuje ruchy, o umiejscowieniu
przestrzeliny na tarczy decyduje precyzja skierowania do niej lufy broni w momencie
opuszczenia jej przez pocisk. Wszystkie czynności strzelca muszą zmierzać do tego,
aby wielokrotnie wytworzyć taką precyzję podczas oddawania kolejnych strzałów.
W miarę postępu szkolenia wszystkie czynności powinny być limitowane
w czasie, sukcesywnie skracanym zgodnie z
doskonaleniem się umiejętności strzelca.
Obowiązuje tu jednak zasada, Ŝe pierwszeństwo nad czynnikiem szybkości wykonania
ć
wiczenia ma kryterium celności strzałów. Policjant stara się coraz szybciej dobywać
broni, przygotowywać ją do uŜycia, i oddać z niej pierwszy strzał, dba jednak przede
wszystkim o pozytywny efekt treningu – trafienie celu wszystkimi wystrzelonymi
pociskami. Brak tej skuteczności powinien skłonić instruktora do spowolnienia tempa
treningu na rzecz jego efektywności, do czasu trwałego (za kaŜdym razem)
uzyskiwania liczby trafień równej liczbie wystrzelonych pocisków.
Znaczny wpływ na zachowanie się broni w końcowej fazie celowania ma
sposób ściągania języka spustowego, który został omówiony w innym rozdziale.
7
TRZYMANIA /CHWYT/ BRONI
Dla lepszego zrozumienia wpływu chwytu na umiejscowienie przestrzelin,
warto przypomnieć niektóre prawa mechaniki. Podczas spalania prochu rozpręŜające
się gazy wyrzucają pocisk z lufy, równocześnie wywierając nacisk na dno łuski
opierającej się o zamek, co powoduje odrzut broni.
Sile odrzutu przeciwstawia się ręka strzelca utrzymująca broń. PoniewaŜ oś
lufy pistoletu przebiega ponad dłonią strzelca, powoduje to podrzut broni do góry.
Siła odrzutu działa, gdy pocisk przemieszcza się w lufie i krótko podczas wzlotu
gazów z lufy.
PoniewaŜ najwaŜniejsze dla celnego strzelania jest usytuowanie lufy
w momencie, gdy pocisk ją opuszcza, jakakolwiek zmiana siły chwytu powoduje
zmianę kąta podrzutu lufy a tym samym zmianę toru lotu pocisku.
Bardzo waŜnym czynnikiem jest trzymanie /uchwycenie/ broni. W szkoleniu
wstępnym preferuje się trzymanie broni oburącz, prawidłowy sposób uchwycenia
i trzymania broni naleŜy intensywnie ćwiczyć szczególnie w początkowym szkoleniu.
Chwyt broni naleŜy starannie umieścić we wgłębieniu pomiędzy palcem wskazującym
a kciukiem - oś lufy ma być przedłuŜeniem przedramienia ręki, która trzyma broń.
Dłoń układamy moŜliwie wysoko, kciuk przylega do bocznej okładki rękojeści, kabłąk
opieramy na środkowym palcu ręki trzymającej broń. Palce: środkowy, serdeczny
i mały obejmują pewnie chwyt broni i trzymają go ze stałą siłą. Słabe trzymanie jest
błędem, zbyt mocne równieŜ nie jest wskazane, gdyŜ drgania mięśni przenoszone są
na broń, dłoń powinna przylegać do chwytu moŜliwie jak największą powierzchnią.
Podczas trzymania broni oburącz, dłoń ręki wspomagającej obejmuje palce dłoni
trzymającej broń. Palec wskazujący opiera się pod kabłąkiem lub teŜ moŜe być oparty
o jego przednią część, kciuk leŜy równolegle do kciuka ręki trzymającej. Po uniesieniu
rąk do strzelania, ręka trzymająca broń lekko wypycha ją do przodu, natomiast ręka
wspomagająca jak gdyby instynktownie powstrzymuje ten ruch. Takie ustawienie
zapewnia poprawną statykę trzymania, pamiętajmy równieŜ o zablokowaniu
nadgarstków obu rąk.
8
ZDJĘCIA OD NUMERU 1 DO 4
OBRAZUJĄ TRZYMANIE BRONI OBURĄCZ PRZY RÓśNYM UŁOśENIU KCIUKÓW
ORAZ PALCA WSKAZUJĄCEGO RĘKI WSPOMAGAJĄCEJ
ZDJĘCIE 1
ZDJĘCIE 2
9
ZDJĘCIE 3
ZDJĘCIE 4
10
CELOWANIE
Pistolety i rewolwery posiadają mechaniczne, otwarte przyrządy celownicze,
muszkę i szczerbinkę. Prawidłowe zgranie tych elementów polega na umieszczeniu
muszki w środku szczerbinki, wierzchołek muszki musi pokrywać się z górną
krawędzią szczerbinki. Przyrządy celownicze muszą być ustawione prostopadle do
podłoŜa, pochylenie lub skręcenie broni jest błędem.
Poprawnie celować moŜna zarówno jednym okiem jak i obydwoma, waŜne jest
aby zorientować się, które oko ma rolę dominującą. PrzewaŜnie będzie to oko po
stronie ręki dominującej, tzn. u strzelca praworęcznego dominować będzie oko prawe,
u leworęcznego oko lewe. Są jednak wyjątki od tej reguły, dlatego trzeba to
koniecznie sprawdzić. Wystarczy ująć do ręki np. ołówek i trzymać go na
wyciągniętych rękach przed sobą na wysokości oczu. Przy takim ustawieniu wybrać
sobie konkretny cel przed sobą, skoncentrować wzrok na wierzchołku ołówka
i skierować go na ten cel. Zamykając kolejno prawe a potem lewe oko zauwaŜymy, Ŝe
w jednym przypadku wierzchołek ołówka pozostanie na celu a w drugim przesunie się
na bok. To oko, które patrząc na cel widzi na nim ołówek jest okiem dominującym,
odgrywa ono zasadniczą rolę podczas strzelania. Zawsze staramy się ustawić
przyrządy po stronie oka dominującego Test ten wskazuje równieŜ, Ŝe bez większych
problemów moŜna wycelować broń, nie zamykając jednego oka. Jeśli jednak celujemy
jednym okiem, to robimy to zawsze okiem dominującym.
Celowanie z obu oczu ma tę zaletę, Ŝe widzimy większy obszar i łatwiej
dostrzegamy napastników oraz zagroŜenia. Wszystkie podręczniki strzeleckie podają
zasadę, Ŝe podczas celowania wzrok naleŜy koncentrować na muszce i szczerbince,
natomiast cel powinien być widziany nieostro.
Istota celowania z dwojga oczu powoduje, Ŝe cel nie jest widziany ostro, staje
się nieco nieostrym zamazanym tłem – plamą. Ta technika celowania uniemoŜliwia
precyzyjne mierzenie, ale sprawdza się w sytuacjach, które wymagają szybkiej reakcji
i równocześnie moŜliwie pełnej obserwacji przedpola. Nasuwa się pytanie, jaką
dokładnością charakteryzuje się strzelanie w tzw. plamę. ZaleŜy ono od dystansu
i umiejętności strzelca. Jeśli przyjmiemy, Ŝe odległość ta wynosi ok. 10 m (typowy
dystans sytuacji wymiany ognia podczas napadu lub samoobrony), to dobrze
przygotowany strzelec ulokuje pociski za kaŜdym razem w kole o średnicy około
30 - 40 cm. Taka dokładność ognia jest wystarczająca, zapewnia poraŜenie dowolnie
wybranej strefy przeciwnika, co oznacza wręcz pewne jego obezwładnienie.
Po odpowiednim treningu czynność taka powinna być wykonywana bez
wysiłku. Niektóre przyrządy celownicze w nowoczesnych jednostkach broni mają
białe, Ŝółte lub fosforyzujące plamki pozwalające bardzo szybko zgrać przyrządy. Jest
to ułatwienie szczególnie przydatne w celowaniu w stresie jak i przy słabej
widoczności.
11
ODDYCHANIE
W czasie oddychania człowiek jest tylko pozornie unieruchomiony, ruchy klatki
piersiowej przenoszą się na ramiona i dłonie, w których trzymana jest broń. W takiej
sytuacji trudno zgrać przyrządy celownicze, które „tańczą” na tle celu, ramiona szybko
się męczą, a my sami zaczynamy się denerwować. Regulacja oddechu jest sprawą
bardzo istotną, ma duŜy wpływ na celność strzału. Naukę rozpoczynamy oddając
strzał w tzw. pauzie oddechowej, tj. w przerwie pomiędzy wdechem a wydechem.
Wykonujemy dwa, trzy głębokie wdechy, po ostatnim wydechu organizm uspokoi się
na kilka sekund co powinno wystarczyć na oddanie strzału. Strzelanie podczas pauzy
oddechowej naleŜy kontynuować do czasu uzyskania odpowiednich wyników,
z czasem nabiera się wprawy i regulacja oddechu następuje samoistnie.
W czasie wymiany ognia, w sytuacji stresowej strzelec będzie oddychał wcale
o tym nie myśląc, i nawet wtedy, gdy zapomni o oddychaniu, co niewątpliwie wpłynie
na celność, przestrzeliny będą znajdować się w obrębie celu, co jest zasługą treningu.
Ten właśnie aspekt jest najwaŜniejszy w strzelaniu obronnym, liczą się trafienia celu
a nie „dziesiątki”.
12
ŚCIĄGANIE JĘZYKA SPUSTOWEGO
Palec moŜe leŜeć na spuście tylko wtedy, gdy broń skierowana jest do celu, do
którego zamierzamy strzelać. To bardzo waŜna zasada, potknięcie, szarpnięcie, odgłos
wystrzału mogą spowodować zdenerwowanie i mimowolny skurcz mięśni,
a w konsekwencji przypadkowy strzał. Nawet podczas treningu, kiedy któryś z jego
uczestników przechodzi „pod lufą”, automatycznie opuszczamy broń i jednocześnie
zdejmujemy palec ze spustu.
Palec powinien dotykać spustu częścią pomiędzy opuszkiem a pierwszym
stawem, jego praca to ruch do tyłu i do przodu – równolegle do osi lufy. Ruch palca od
momentu dotknięcia spustu do wystrzału powinien być jednym płynnym
pociągnięciem. Ruch ten trzeba wytrenować, kaŜdy model broni ma inną
charakterystykę spustu, początkowy luz a później wyraźny opór, lub teŜ jednostajny
opór podczas całej drogi spustu. W początkowym okresie szkolenia strzał powinien
być dla strzelca zaskoczeniem, w miarę zdobywania doświadczenia zaskoczenie
strzałem powinno być coraz mniejsze. Mówimy tu o płynnej pracy na spuście,
wyciskaniu języka spustowego lub teŜ o zwiększeniu nacisku na spust aŜ do momentu
strzału. Gwałtowne pociągnięcie spustu lub teŜ ruch palca na boki powodują
odchylenie broni i bardzo niekorzystnie wpływają na celność. Sumienny trening
wyeliminuje te błędy, a strzelec będzie dokładnie wiedział kiedy padnie strzał.
Archaizmem jest twierdzenie, Ŝe broń raz do roku strzela sama. W taki sposób
próbują usprawiedliwiać się ci, którzy popełnili błędy przy posługiwaniu się bronią.
Broń palna to nie zabawka, nie znosi pomyłek, gdy jesteśmy zmuszeni uŜyć jej
przeciwko człowiekowi wymagana jest wręcz chirurgiczna dokładność. Strzał musi
nastąpić w dokładnie wybranym momencie i tylko do rozpoznanego celu.
Przedstawione powyŜej zasady układania palca i ściągania języka spustowego
są stosowane powszechnie i uwaŜa się je za właściwe. Są jednak strzelcy, którzy
układają palec głębiej lub stosują inne zasady a pomimo tego dobrze strzelają.
Wypracowanie jednak własnej metody wymaga ogromnego doświadczenia i dlatego
zachęcamy początkujących strzelców do korzystania ze wskazówek zawartych w tym
opracowaniu. W miarę nabywania doświadczenia sami wypracujecie sposób ściągania
spustu oraz inne aspekty poprawnego strzelania.
13
WYTRZYMANIE STRZAŁU
PowyŜszy element techniki strzelania jest rzadko opisywanym w literaturze,
a stanowi jego waŜny składnik. Głównym powodem utrzymania pełnej koncentracji
uwagi i napięcia mięśni przez około 1 do 2 sekund po strzale jest uniknięcie
psychicznego i fizycznego rozluźnienia. WaŜne jest, aby juŜ w czasie celowania
i wyciskania języka spustowego nastawić się psychicznie na wytrzymanie po strzale.
Polega to na utrzymaniu wszystkich stanów mięśni jak przed strzałem, natomiast po
jego nastąpieniu przyrządy celownicze powinny znów uchwycić rejon celowania.
Objawami braku wytrzymania po strzale są gwałtowne opuszczenie broni, zamknięcie
oczu podczas strzału, gwałtowne zwolnienie języka spustowego.
14
POSTAWY STRZELECKIE
POSTAWA BEZPIECZNA - „Gotów”
Postawa ta stosowana jest na strzelnicy w początkowym okresie szkolenia
strzeleckiego policjantów jako postawa wyjściowa. Charakteryzuje się ona tym, Ŝe
broń skierowana jest w stronę kulochwytu (celu) z lufą równolegle ustawioną do
podłoŜa blisko ciała, przy biodrze. Sylwetka ciała jest wyprostowana. Nogi w lekkim
rozkroku. CięŜar ciała równomiernie rozłoŜony. W sytuacjach realnych postawa ta
daje moŜliwość ochrony broni, czy to przez skręcenie ciała, czy wykorzystanie drugiej
wolnej ręki, bezpiecznego poruszania się oraz daje moŜliwość szybkiego
wyprowadzenia broni na linię celowania. Modyfikacją tej postawy są jeszcze:
bezpieczna dolna i górna, w których lufa broni skierowana jest odpowiednio w dół lub
górę o kąt nie przekraczający ok. 45 stopni. MoŜna równieŜ podtrzymywać broń drugą
ręką, co przy prawidłowym chwycie powoduje, Ŝe bardzo szybko moŜna wyprowadzić
ją do celu i oddać strzał.
15
POSTAWY STRZELECKIE WYSOKIE
POSTAWA FRONTALNA
W postawie tej ciało strzelca jest naturalnie wyprostowane. Nogi w lekkim
rozkroku i cięŜar ciała równomiernie rozłoŜony. Podniesiona lekko do góry broda
sprawia, Ŝe nie ma problemu ze swobodnym oddychaniem oraz prawidłowym
zgraniem przyrządów celowniczych. Ręce wyprostowane, zablokowane w łokciach,
tworzą „trójkąt” z tułowiem. W postawie tej moŜna oddać celne, mierzone strzały
i dlatego stosuje się ją bardzo często w strzelaniach precyzyjnych, wyczynowych
a takŜe wtedy, gdy policjant uŜywa kamizelki kuloodpornej. Mankamentem tej
postawy jest to, Ŝe wystawione jest na ewentualny ostrzał przeciwnika całe ciało
strzelca.
16
POSTAWA FRONTALNA OBNIśONA
Jest modyfikacją postawy frontalnej wysokiej. RóŜni się ona tym, Ŝe do jej
przyjęcia konieczne jest większe odstawienie jednej nogi w bok (im dalej, tym
bardziej będzie obniŜona) oraz ugięcie kolan w taki sposób, który imituje ruch
siadania. Istotne jest przy tym, aby tułów był prosty (linia kręgosłupa powinna być
prostopadła do podłoŜa). Głębokość obniŜenia zaleŜy od indywidualnych moŜliwości
i upodobań strzelca. Jest to postawa bardzo stabilna, umoŜliwiająca oddanie szybkich
strzałów a przy tym, poprzez obniŜenie, staje się trudniejszym celem do raŜenia.
Pamiętać jednak naleŜy o tym, Ŝe ugięcie powoduje napięcie mięśni ud (im głębiej tym
bardziej), a przez to zmęczenie, które moŜe spowodować drgania mogące mieć wpływ
na celność. Dlatego w tej postawie preferowane jest oddawanie krótkiej serii strzałów.
17
POSTAWA PÓŁFRONTALNA WYSOKA
Aby przyjąć tę postawę naleŜy wykonać wykrok do przodu jedną nogą (dla
strzelców praworęcznych lewą a dla leworęcznych prawą), przez co uzyskuje się
skręcenie ciała, które ustawia się lekko "po skosie" (tzw. pozycja walki
w samoobronie). Dzięki temu uzyskuje się efekt zmniejszenia obrysu sylwetki
wystawionej na działanie przeciwnika (szczególnie gdy nie dysponujemy pancerzem
osobistym). Ręka trzymająca broń jest wyprostowana i zablokowana w łokciu. Druga
ręka zamyka chwyt broni a ponadto dociska pierwszą do barku, dodatkowo ją
stabilizując. Ugięty łokieć zasłania część tułowia, stwarzając niejaką osłonę dla tej
części ciała. Sylwetka jest prosta, cięŜar ciała równomiernie rozłoŜony na obu nogach.
Istotne jest to, aby pięty nie były ustawione w jednej linii jedna za drugą, gdyŜ w ten
sposób postawa traci stabilność. Jest ona bardzo wygodna, stabilna i bezpieczna.
UmoŜliwia zarówno celne, szybkie oddanie strzałów, jak i pewne poruszanie się
z bronią. Jest chyba najbardziej naturalną i dlatego teŜ najczęściej stosowaną
w praktyce przez policjantów.
18
POSTAWA PÓŁFRONTALNA OBNIśONA
Jest modyfikacją postawy półfrontalnej wysokiej i zmienia się ona o tyle,
Ŝ
e wykonuje się przysiad, zachowując proste plecy. NaleŜy przy tym zwrócić uwagę,
aby kolana skierowane były na zewnątrz sylwetki. Przyjęcie tej postawy dodatkowo
zwiększa bezpieczeństwo strzelca przy wymianie ogniowej, gdyŜ oprócz zmniejszenia
obrysu sylwetki uzyskuje się efekt obniŜenia. Jej wadą, tak jak w postawie frontalnej
obniŜonej, jest szybkie męczenie się mięśni ud, ze wszystkimi tego konsekwencjami.
Bardzo waŜne jest, aby cięŜar ciała równomiernie rozłoŜyć na obie nogi, gdyŜ
najczęstszym błędem popełnianym przez strzelców jest przenoszenie cięŜaru na nogę
wykroczną oraz „zamykanie” sylwetki poprzez skierowanie kolana do jej wnętrza.
19
POSTAWA BOCZNA Z JEDNEJ RĘKI
Opisana tutaj postawa jest typową stosowaną w strzelectwie sportowym
i w praktyce strzelań policyjnych raczej jej się nie spotyka. Stosowana jest podczas
szkolenia funkcjonariuszy, aby zapoznać ich z moŜliwością uŜycia broni w sytuacji,
gdy jedna ręka jest wyłączona na skutek urazu lub gdy jest zajęta. Strzelanie odbywa
się zarówno z ręki wiodącej, jak i słabej.
W postawie tej ciało strzelca ustawione jest bokiem do celu. Nogi w lekkim
rozkroku. Stopy ustawione na szerokości ramion i cięŜar ciała równomiernie
rozłoŜony. Tułów wyprostowany z piersią wysuniętą nieco do przodu. Głowa skręcona
w bok w stronę celu, broda lekko uniesiona. Ręka trzymająca broń jest wyprostowana,
zablokowana w łokciu i tworzy wraz z ramionami jedną linię.
20
POSTAWA „Z BIODRA”
Technik przyjmowania tej postawy jest bardzo duŜo i zaleŜą od upodobań oraz
doświadczeń strzelca. Stosuje się ją najczęściej w sytuacji, gdy trzeba natychmiast
oddać strzał i nie ma czasu na wyprowadzenie broni na linię celowania w starciach na
bardzo bliskich odległościach.
W proponowanej postawie ciało strzelca ustawione jest tak, jak do postawy
półfrontalnej z lewą nogą wysuniętą do przodu (dla praworęcznych). Przedramię ręki
trzymającej broń oparte jest o tułów na wysokości biodra w taki sposób, aby pistolet
znajdował się w okolicy osi ciała. Pamiętać naleŜy jednak o tym, aby nie przysuwać
pistoletu zbyt blisko, gdyŜ pracujący zamek moŜe spowodować kontuzję. Celowanie
odbywa się (jeŜeli jest na to czas) „po lufie”’(muszka - cel). W momencie gdy lufa
ustawiona jest równolegle do podłoŜa, naleŜy podnieść nieco muszkę. Druga ręka
zamyka chwyt broni, choć często moŜe zdarzyć się tak, Ŝe strzał padnie z jednej ręki.
21
POSTAWY STRZELECKIE NISKIE
POSTAWA KLĘCZĄCA WYSOKA
Postawę klęczącą wysoką przyjmuje się robiąc wykrok do przodu lewą nogą
(dla strzelców praworęcznych) i klękając na prawym kolanie. NaleŜy przy tym
zwrócić uwagę, aby kąt utworzony pomiędzy udem a podudziem nogi wykrocznej nie
był mniejszy niŜ 90 stopni, gdyŜ zmniejszenie kąta skutkuje utratą stabilności postawy
oraz moŜe spowodować podniesienie pięty z podłoŜa, a jednym z warunków jej
prawidłowości jest, aby stopa pewnie, całą powierzchnią przylegała do niego. Noga
zakroczna ustawiona równolegle do osi ciała, choć spotyka się, Ŝe noga skierowana
jest do wewnątrz sylwetki, z piętą skierowaną do góry. Palce stopy podwinięte (jak
w bloku startowym), co umoŜliwia w razie potrzeby szybką zmianę postawy bądź
przemieszczanie się.
Tułów wyprostowany i ręce trzymające broń tworzą z nim trójkąt, tak jak
w postawie frontalnej. Przyjmując tę postawę ewidentnie zmniejszamy swoją
sylwetkę, stając się przy tym mniejszym celem, a ponadto stosuje się ją przy
wykorzystaniu osłon.
22
POSTAWA KLĘCZĄCA NISKA
Postawa klęcząca niska jest modyfikacją postawy klęczącej wysokiej.
Przyjmuję się ją w identyczny sposób z tym, Ŝe w końcowej fazie biodra siadają na
pięcie nogi zakrocznej. Reszta jest identyczna jak poprzedniej postawie. W oczywisty
sposób zmniejsza się w ten sposób sylwetkę strzelca oraz moŜna korzystać z niskich
osłon podczas walki ogniowej. W praktyce stosuje się ją takŜe w sytuacji, gdy wystąpi
niesprawność broni, czy to na skutek zacięcia czy konieczności wymiany magazynka,
schodząc do niej w tym przypadku ze wszystkich wyŜej omawianych postaw. Nawyk
przyjmowania tej postawy w tych okolicznościach w bardzo znaczący sposób
zwiększa bezpieczeństwo strzelca podczas walki.
23
POSTAWA KLĘCZĄCA NISKA Z PODPARCIEM
24
POSTAWA LEśĄCA NA PLECACH
Przyjmowanie postawy leŜącej odbywa się w ten sam sposób, jak pad w tył
w samoobronie. Broń trzymana oburącz skierowana jest w stronę celu. Wykonuje się
głęboki przysiad, tak aby biodra znalazły się jak najniŜej przy podłoŜu i jak najbliŜej
stóp. W momencie gdy biodra znajdą się na podłoŜu, tułów równieŜ kładzie się na nim
jak największą powierzchnią. Głowa uniesiona obserwuje przyrządy celownicze.
W proponowanej postawie kolana ugięte, skierowane do góry oraz na zewnątrz. Stopy
oparte całą powierzchnią o podłoŜe. Ręce trzymające broń oparte niemal na całej
swojej długości o tułów.
W postawie tej strzelec jest najtrudniejszym celem do trafienia ze względu na
niewielką powierzchnię wystawioną na działanie przeciwnika, a przy tym dzięki duŜej
płaszczyźnie podparcia jest bardzo celna.
Przy przyjmowaniu tej postawy moŜna asekurować się ręką, która nie trzyma
broni. Wówczas ręka ta jako pierwsza dotyka podłoŜa, dodatkowo amortyzując.
25
LITERATURA
1.
Zarządzenie nr 6/2000 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r.
w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i uŜytkowania broni palnej przez
policjantów (Dz. Urz. KGP Nr 4, poz. 38 z późn. zm.).
2.
Decyzja nr 713/2005 Komendanta Głównego Policji z dnia 30 grudnia 2005 r.
w sprawie szkolenia strzeleckiego policjantów (Dz. Urz. KGP z 2006 r. Nr 3,
poz. 9).
3.
J. Ciupiński, A.B. Komar, Technika i taktyka strzelań policyjnych, wyd. KGP WSP
1999.