LABORATORIUM MIERNICTWA
KOMPUTEROWEGO
Ćwiczenie nr 3
Przetwornik ADC - pomiary napięcia i prądu
ADC FLASH
IN
ZM IF UMK
dioda LED,
wykonywanie pomiaru
wejście pomiarowe
wkręt mocujacy kartę do kasety EURO
wkręt mocujacy kartę do kasety EURO
wkręt mocujący płytę czołową panelu
do płytki z obwodem drukowanym
wkręt mocujący płytę czołową panelu
do płytki z obwodem drukowanym
BUSY
Złącze do programowania
układów programowalnych na karcie
ISPVCC
Wejście napięcia programującego
w czasie programowania
KARTA PRZETWORNIKA A/C FLASH
PODSTAWOWE WŁAŚCIWOŚCI KARTY
Karta przetwornika analogowo-cyfrowego jest modułem pomiarowym przeznaczonym
do pracy w systemie EURO. System ten jest zainstalowany w Pracowni Miernictwa
Komputerowego. Głównym zadaniem karty jest przetwarzanie napięciowego sygnału
analogowego na postać cyfrową. Podstawowe cechy karty to:
⇒
Rozdzielczość 12 bitów
⇒
Szybkość przetwarzania do 25 MSPS (milionów próbek na sekundę)
⇒
Wewnętrzny bufor danych 32 k
⇒
Dwa zakresy napięć wejściowych
±1V i ±2V
⇒
Wejście DC lub AC
⇒
Ω
Ω
(trigger)
⇒
D
i
⇒
Dwa rekonfigurowalne w systemie układy sterujące pracą karty [5].
ASADA DZIAŁANIA
ych każdy ma inne
adanie. Bloki te przedstawione są na poniższym schemacie blokowym:
Impedancja wejściowa 50 lub 1M
⇒
Układ wyzwalania
wa tryby pracy:
• pojedyncze próbk
• seria 32k próbek
Z
Kartę można podzielić na kilka bloków funkcyjnych, z któr
z
Rys. 1. Schemat blokowy karty przetwornika A/C
BUFO
gdy dane przesyłane są po magistrali w dwóch
kierunkach pomiędzy wieloma urządzeniami.
UKŁA
jest automatyczne,
na poziomie programu komputerowego, sterowanie tą kartą.
BLOK
ono w takim przedziale napięć jaki jest wymagany przez
przetw
nę
ygnału TRIG z logicznej jedynki na logiczne zero (i odwrotnie w przeciwnym wypadku).
PAMIĘ
R
Bufor służy do odseparowania wewnętrznej magistrali danych od magistrali danych
EURO. Rozwiązanie to jest konieczne wtedy,
D IDENTYFIKACJI KARTY
Układ identyfikacji karty umożliwia wykrycie jej w systemie oraz gdy jest więcej kart
pomiarowych w kasecie EURO – jej rozpoznanie. Dzięki temu możliwe
wykonywane
A/C
W bloku A/C sygnał podawany na wejście jest przetwarzany na sygnał cyfrowy.
Znajduje się tu między innymi układ, dzięki któremu możliwa jest zmiana trybu pracy na DC
lub na AC. Pozwala to przetwarzać sygnały ze składową stałą lub bez niej. Blok A/C
umożliwia także wybór impedancji wejściowej: 50
Ω lub 1 MΩ. Daje to możliwość
podłączenia do wejścia przewodu koncentrycznego o impedancji 50
Ω, lub też pracę z dużą
impedancją wejściową tak by nie obciążać źródła sygnału. W omawianym bloku zastosowany
jest wzmacniacz operacyjny, którego zadaniem jest przesunięcie wejściowego napięcia
symetrycznego tak by znalazło się
ornik analogowo – cyfrowy.
Kolejną funkcją jaką wykonuje blok A/C jest wytwarzanie na wyjściu sygnału TRIG,
który ma poziomy napięć zgodne z technologią TTL . Jego dodatnie lub ujemne zbocze może
być wykorzystane przez układ sterujący jako sygnał inicjujący proces przetwarzania a/c. Przy
pisaniu programu komputerowego do obsługi karty, należy zwrócić uwagę na fakt, iż sygnał
wejściowy przechodzący przez zero od wartości ujemnych do dodatnich generuje zmia
s
Ć
Na wyjściu omawianego bloku A/C podawane są przetworzone dane pomiarowe,
które mogą zostać dalej przesłane, za pośrednictwem bufora, do magistrali EURO lub też
mogą być zgromadzone w wewnętrznej pamięci. Dzieje się tak gdy szybkość przetwarzania
przez przetwornik analogowo – cyfrowy jest większa od szybkości przesyłania danych
pomiędzy kartą a komputerem. Zastosowana na karcie pamięć składa się z dwóch
ośmiobitowych układów pamięci statycznej, które pracują równolegle. Każda z nich ma
pojemność 32 kilobajtów, dzięki czemu możliwe jest zapamiętanie całego dwunastobitowego
słowa danych w jednym takcie zegara. Adresowaniem komórek pamięci oraz generowaniem
sygnałów sterujących pracą pamięci zajmuje się układ sterujący. Należy jednak pamiętać, że
w tym systemie pomiarowym pierwsza poprawna dana cyfrowa pojawia się dopiero po
czwartym impulsie zegarowym, natomiast wpis do pamięci rozpoczyna się już po pierwszym
impulsie. Można więc zignorować cztery pierwsze dane odczytane z pamięci przy dalszej
nalizie pomiaru.
UKŁA
resy) karty. Przyporządkowanie
wewnę znych adresów zastawione jest w poniższej tabeli:
Tabela 1. Funkcje we
w karty A/C
a
D STERUJĄCY
Cały układ sterujący składa się praktycznie z dwóch układów programowalnych typu
ispLSI1016E firmy Lattice Semiconductor. Wewnątrz nich znajdują się układy logiczne
odpowiedzialne za sterowanie pracą karty oraz komunikację z systemem EURO. Dodatkowo
w skład układu sterującego wchodzi prosty układ sygnalizacji pracy przetwornika, tranzystor
wymuszający sygnał przerwania na magistrali EURO oraz scalony generator częstotliwości
wzorcowej 50 MHz.. W pierwszym z układów zastosowany jest między innymi dekoder
adresu. Umożliwia on prawidłowe odwoływanie się do karty oraz do jej wewnętrznych
funkcji. Jak wiadomo sterownik EURO komunikuje się z kartą za pomocą ośmiobitowej
magistrali adresowej, ośmiobitowej magistrali danych oraz sygnałów odczytu i zapisu. Jeżeli
karta zostanie zaadresowana, czyli cztery starsze bity adresu EURO są zgodne z adresem
karty, możliwa jest prawidłowa komunikacja między kartą a sterownikiem EURO. Natomiast
cztery młodsze bity określają wewnętrzne funkcje (ad
tr
wnętrznych adresó
Adres
Funkcja odczytu
Funkcja zapisu
0
Bajt identyfikacji
Bajt kontrolny
1
Bit przerwania
Bajt sterujący
2
Młodsza część słowa danych (8 bitów)
3
Starsza część słowa danych (4 bity)
4
Odczyt bajtu kontrolnego
Funkcje odczytu umożliwiają pobranie danych z odpowiedniego adresu karty. Bajt
identyfikacji jest numerem jakim karta się przedstawia w systemie EURO. Umożliwia on
sprawdzenie czy karta jest podłączona czy też nie. Pod adresem nr 1 znajduje się bit
sygnalizacji przerwania, który informuje nas czy przerwanie jest aktualnie obsługiwane lub
nie obsługiwane. W kolejnych dwóch adresach układ sterujący zapisuje przetworzone dane.
Funkcja spod adresu czwartego umożliwia odczyt bajtu kontrolnego.
Funkcje zapisu pozwalają na ustawienie wszystkich parametrów obsługi karty.
Odbywa się to przez włączenie lub wyłączenie odpowiednich bitów bajtu kontrolnego oraz
bajtu sterującego. Zawartości obu tych bajtów są omówione w dalszej części rozdziału.
Poza dekoderem adresu w pierwszym z układów programowalnych znajduje się
generator sygnału zegarowego, w skład którego wchodzi dwudziestobitowy licznik binarny
LICZ oraz multiplekser MUX20T1. Sygnały wejściowe oraz wyjściowe obu tych bloków
przedstawione są na poniższym schemacie:
LICZ
Q0
Q1
Q2
Q3
Q4
Q5
Q6
Q7
Q8
Q9
Q10
Q11
Q12
Q13
Q14
Q15
Q16
Q17
Q18
Q19
CLK
RST
CLK
nRST
S0
S1
S2
S3
S4
A0
A1
A2
A3
A4
A5
A6
A7
A8
A9
A10
A11
A12
A13
A14
A15
A16
A17
A18
A19
S0
S2
S1
S3
S4
MUX20T1
OUT
OUTCLK
Rys. 2. Sygnały licznika LICZ oraz multipleksera MUX20T1
Sygnał z generatora zegarowego o częstotliwości 50 MHz jest dzielony w kolejnych
stopniach licznika przez dwa, co daje coraz mniejszą częstotliwość na kolejnych wyjściach.
Multiplekser pozwala skierować sygnał z jednego z dwudziestu wyjść licznika na wyjście
OUTCLK. Daje to dwadzieścia różnych częstotliwości, z jakimi może zachodzić
próbkowanie w przetworniku analogowo-cyfrowym. Wyboru odpowiedniej częstotliwości
dokonuje się przez ustawienie odpowiednich bitów w bajcie sterującym, zgodnie z tabelą 2.
Dodatkowo każdy wpis do rejestru sterującego powoduje wyzerowanie licznika.
Dzięki włączeniu odpowiednich bitów w bajcie sterującym możliwe jest ustalenie:
- odpowiedniej częstotliwości pracy generatora zegarowego;
- impedancji wejściowej karty;
- typu wejścia (AC lub DC).
Opis funkcji poszczególnych bitów bajtu sterującego zawiera poniższa tabela:
Tabela 2. Opis funkcji poszczególnych bitów w bajcie sterującym
Wartość
Bit
Funkcja
„1”
„0”
B0
B1
B2
B3
B4
Wybór częstotliwości próbkowania (patrz tabela nr 3)
B5
Impedancja wejściowa karty
1 M
Ω
50
Ω
B6
Typ wejścia
AC
DC
B7
Nie jest wykorzystany
Tabela 3. Częstotliwości próbkowania
B4
B3
B3
B1
B0
Częstotliwość
0
0
0
0
0
25 MHz
0
0
0
0
1
12,5 MHz
0
0
0
1
0
6,25 MHz
0
0
0
1
1
3,125 MHz
0
0
1
0
0
1,5625MHz
0
0
1
0
1
781,25 kHz
0
0
1
1
0
390,625 kHz
0
0
1
1
1
195,3125 kHz
0
1
0
0
0
97,6562 kHz
0
1
0
0
1
48,8281 kHz
0
1
0
1
0
24,4140 kHz
0
1
0
1
1
12,207 kHz
0
1
1
0
0
6,1035 kHz
0
1
1
0
1
3,0517 kHz
0
1
1
1
0
1,5258 kHz
0
1
1
1
1
762,9394 Hz
1
0
0
0
0
381,4697 Hz
1
0
0
0
1
190,7348 Hz
1
0
0
1
0
95,3674 Hz
1
0
0
1
1
47,6837 Hz
Podstawowym zadaniem drugiego układu programowalnego jest kluczowanie
impulsów z generatora zegarowego oraz adresowanie pamięci podczas zbierania i w trakcie
odczytu danych. Dodatkowo układ steruje wyborem zakresu pomiarowego oraz może
generować sygnał przerwania IRQ (o ile funkcja ta jest aktywna). Sterowanie pracą tego
układu odbywa się poprzez ustawienie odpowiednich bitów w słowie kontrolnym. Znaczenie
poszczególnych bitów przedstawia poniższa tabela:
Tabela 4. Opis funkcji poszczególnych bitów w słowie kontrolnym
Wartość
Bit
Funkcja
„1”
„0”
B0
Zezwolenie na start pomiaru
Tak
Nie
B1
Tryb pracy
Seria 32768
próbek
Pojedynczy
pomiar
B2
Przerwanie
Aktywne
Nieaktywne
B3
Wyzwalanie (TRIGGER)
Aktywne
Nieaktywne
B4
Zbocze wyzwalające
Dodatnie
Ujemne
B5
Zakres napięć wejściowych
± 1 V
± 2 V
Ustawienie bitu B0 powoduje rozpoczęcie procesu przetwarzania. Bit ten jest
włączany dopiero po wcześniejszym ustaleniu wszystkich parametrów przetwarzania. Bit B1
umożliwia wybór trybu pracy. W trybie serii 32768 próbek przetworzone dane są
automatycznie wpisywane do pamięci karty. Natomiast w trybie pojedynczego pomiaru dane
te są wysyłane od razu na magistralę EURO. Bit B3 umożliwia ustalenie czy zgłoszenie
przerwania ma być uwzględniane i obsługiwane, czy też ignorowane. W obecnej postaci
system EURO nie obsługuje przerwań, dlatego też opcja ta nie jest brana pod uwagę w pracy
(w programie do obsługi karty), aby nie wprowadzać zbędnego chaosu dla przyszłego
użytkownika, który z tego programu będzie korzystał. Jeżeli bit B3 ma wartość zero to
wyzwalanie nie jest aktywne i ustawienie bitu B0 powoduje rozpoczęcie procesu
przetwarzania. W przypadku gdy bit B3 ma wartość „1” (wyzwalanie aktywne), karta czeka
nie tylko na ustawienie bitu B0 na „1” ale również na moment, w którym napięcie podawane
na wejście karty przejdzie przez zero. Dodatkowo bit B4 umożliwia określenie czy ma to być
przejście przez zero od ujemnych wartości do dodatnich, czy też odwrotnie. Opcja ta nie jest
jednak dokładnie opracowana, ponieważ program do obsługi karty nie ma możliwości
określenia momentu, w którym karta rozpoznała przejście przez zero i zaczęła przetwarzać
sygnał wejściowy. A co za tym idzie nie można określić kiedy karta skończyła przetwarzać
dane i jest możliwe ich odczytanie z pamięci. Ostatni z bitów słowa kontrolnego określa nam
zakres napięć wejściowych:
± 1 V lub ± 2 V.
Z
powyższego opisu wynika, że karta może pracować w dwóch trybach przetwarzania:
pojedynczego pomiaru lub serii 32768 próbek. W drugim z tych trybów nie jest oczywiście
obowiązkowe czekanie aż karta przetworzy kilkadziesiąt tysięcy próbek. Dane w tym
przypadku będą zapisywane automatycznie do pamięci karty.
Opracowany w ramach pracy program do obsługi omawianej karty uwzględnia
wszystkie aspekty wynikające z pracy układu. W następnym rozdziale jest omówiona praca
programu widziana zarówno z punktu widzenia użytkownika jak i z punktu widzenia
programisty.
Pomiar wartości skutecznej przebiegów odkształconych napięcia i prądu.
Wartość skuteczną ( rms ) dowolnego przebiegu okresowego f(x) wyznacza się z zależności :
( )
[ ]
F
T
f x
dx
sk
T
=
∫
1
2
0
W pewnych szczególnych przypadkach wartość skuteczną napięcia lub prądu można
wyznaczyć na podstawie pomiaru wartości średniej i szczytowej przebiegów.
1 - Przebieg sinusoidalny ze składową stałą.
0
50
100
150
200
250
300
1,0
1,5
2,0
2,5
przebieg sinusoidalny ze składową stałą
N
api
ę
cie [
V ]
Czas [ s ]
Napięcie szczytowe ( maksymalne ) wynosi
U
V
m
= 2 7
,
, napięcie średnie
U
V
.
0
1 7
= ,
Wartość napięcia skutecznego można wyliczyć z zależności :
( ) (
)
( )
U
U
U
U
V
sk
m
=
+
−
=
+
=
0
2
0
2
2
2
1 7
0 5 1 84
,
,
,
.
2 - Przebieg prostokątny.
Wartość napięcia skutecznego można obliczyć z zależności :
( )
(
)
U
T
U
dt
U
U
dt
sk
m
m
t
T
t
=
+
−
⎡
⎣
⎢
⎤
⎦
⎥
∫
∫
1
2
2
0
2
0
0
0
,
całkując, otrzymamy zależność :
(
)
(
)
U
U
U
t U
T
U
U
sk
m
m
=
−
+
−
2
4
0
2
0
0
0
.
W przypadku szczególnym, kiedy współczynnik wypełnienia jest równy 1/2, (czyli t
0
= T / 2 )
zależność upraszcza się do postaci :
( ) (
)
U
U
U
U
sk
m
=
+
−
0
2
0
2
.
3 - Przebieg trójkątny.
W tym przypadku wartość skuteczną napięcia obliczamy z zależności :
(
)
(
)
U
T
U
U
U
T
t dt
U
U
U
U
T
t dt
sk
m
m
m
m
T
T
T
=
+
−
⎡
⎣
⎢
⎤
⎦
⎥
+
−
+
−
⎡
⎣
⎢
⎤
⎦
⎥
⎧
⎨
⎪
⎩⎪
⎫
⎬
⎪
⎭⎪
∫
∫
1
4
4
3
4
0
2
0
0
2
2
0
2
.
Po scałkowaniu otrzymamy :
( ) (
)
U
U
U
U
sk
m
=
+
−
0
2
0
2
3
.
Zadania do wykonania :
1 - oblicz wartość średnią i skuteczną przebiegu sinusoidalnego ze składową stałą,
2 - oblicz wartość średnią i skuteczną przebiegów prostokątnych o różnych
współczynnikach wypełnienia,
3 - oblicz wartość średnią i skuteczną przebiegu trójkątnego ze składową stałą.
Uwaga - w celu wyznaczenia wartości średniej i maksymalnej korzystaj z programu
Origin.
GRAFICZNY INTERFEJS PRZETWORNIKA A/C
ZREALIZOWANY W ŚRODOWISKU LABVIEW
OBSŁUGA PROGRAMU Z POZIOMU UŻYTKOWNIKA
Program do obsługi karty A/C powinien być uruchomiony po załadowaniu procedury
_start.vi. Z tego poziomu, po włączeniu programu, pojawi się aktywne okno wyboru portu:
Rys. 3. Panel wyboru portu – adres.vi
W oknie tym możemy wybrać numer portu, za pomocą którego karta sterownika
sytemu - EURODRIVER komunikuje się z komputerem. W okienku „Numer portu” mamy
do wyboru jedną z dwóch dostępnych opcji: 1 lub 2. Następnie należy wcisnąć klawisz
„AKCEPTUJ”. W tym momencie następuje próba komunikacji z EURODRIVEREM oraz z
kartą przetwornika A/C.
Jeśli program nie wykryje karty EURODRIVERA powiadomi użytkownika
stosownym komunikatem:
Rys. 4. Komunikat – brak współpracy z EURODRIVEREM
Z
praktyki
można wywnioskować, że najczęstszym źródłem takiego komunikatu jest
wyłączona lub uszkodzona kaseta EURO. Jeśli program znajdzie kartę EURODRIVERA w
systemie, próbuje nawiązać połączenie z kartą A/C. Gdy jej nie ma, pojawi się podobny
komunikat, tyle że informujący użytkownika o braku karty: „Brak współpracy z kartą”.
Jeżeli wszystkie kroki będą pomyślnie zakończone, okno z wyborem portu zniknie
i zostanie uaktywnione okno „_start”:
Rys. 5. Wybór opcji pracy karty
Panel „_start” jest główną procedurą, która ma bezpośredni wpływ na pracę karty.
W górnej części oprócz nagłówka znajdują się trzy wartości:
• Numer identyfikatora EURODRIVERA – jest to wartość odczytana z kasety
EURO;
• Numer identyfikatora karty – wartość ta nie jest odczytywana programowo,
tylko jest wpisana do programu na stałe;
• Adres karty – w tym polu wpisany jest adres karty, który program znalazł na
podstawie numeru identyfikatora karty.
Wartości tych trzech pól nie mogą być zmieniane przez użytkownika. Dzięki
wprowadzeniu do programu stałej wartości numeru identyfikatora karty możliwe jest
wykrycie jej w systemie EURO oraz automatyczne odczytanie jej adresu.
Poniżej tych trzech pół znajduje się obszar, w którym mamy do wyboru jeden z dwóch
trybów pracy karty:
• Pojedynczy pomiar;
• Seria pomiarów.
Aby przejść do następnego pulpitu, odpowiadającego wcześniej wybranej opcji,
należy wcisnąć klawisz „DALEJ”. Jeżeli natomiast chcemy zakończyć program należy
wcisnąć klawisz „WYJŚCIE”.
POJEDYNCZY POMIAR
Poniżej przedstawiony jest panel, który pojawia się na ekranie po wybraniu opcji:
„Pojedynczy pomiar”:
Rys. 6. Panel obsługujący kartę w trybie „Pojedyńczy pomiar”
W trybie pojedynczego pomiaru użytkownik ma możliwość natychmiastowego
odczytu przetworzonych danych. Jest to możliwe wtedy, gdy szybkość transmisji między
kasetą EURO a komputerem jest większa niż szybkość przetwarzania kolejnych próbek.
W dolnej części ekranu użytkownik może ustalić parametry pracy karty:
• Typ wejścia – określa czy sygnał na wejściu jest zmienny czy stały;
• Impedancja wejściowa – wybór 1MΩ lub 50Ω;
• Zakres napięć – możemy pracować w zakresie od –1V do 1V lub od
–2V do 2V;
•
Wyzwalanie (TRIGGER)
–
określa nam czy pomiar ma być inicjowany
poprzez badanie zbocza sygnału, czy bez jego analizy; jeśli opcja ta wskazuje na
wyzwalanie nieaktywne, to następny parametr: „Zbocze wyzwalające” jest
wygaszone i nie jest dostępne dla użytkownika;
•
Zbocze wyzwalające – przy ustaleniu, że wyzwalanie jest aktywne opcja ta jest
dostępna i umożliwia użytkownikowi określenie czy pomiar ma zaczynać się w
momencie przejścia sygnału z „minusa” na „plus”, czy odwrotnie.
W górnej części panelu możemy w polu „Ustaw offset” określić offset (przesunięcie),
który podawany jest w woltach. Dzięki temu możliwe jest uwzględnienie przesunięcia
sygnału względem zera. Pod tym polem znajduje się obszar „Wartość mierzona”, gdzie
podczas pomiaru pojawiają się kolejne zmierzone wartości. W ramce „Częstotliwość
próbkowania” możemy wybrać jedną z dostępnych częstotliwości (patrz: tabela nr 3 –
Częstotliwości próbkowania). Wybór konkretnej wartości może odbywać się poprzez
wciskanie małych strzałek umieszczonych obok, lub też „klikając” myszką na pole z
wyborem częstotliwości. Pojawi się wtedy pełna lista dostępnych pozycji:
Rys. 7. Wybór częstotliwości próbkowania.
Obok pola z wyborem częstotliwości znajduję się ramka: „Ilość próbek”. Określa ona
ile próbek ma być w jednym cyklu pomiarowym odczytanych z karty.
Poniżej ramek określających częstotliwość oraz ilość próbek przedstawiony jest
klawisz: „Kalibracja”. Jeśli jest on wyłączony (dioda LED nie pali się – jest czarna) to pole:
„Wartość średnia cyklu pomiarowego” oraz klawisz: „Ustaw jako offset” są wygaszone
i użytkownik nie ma do nich dostępu. Natomiast gdy kalibracja jest włączona (zielona dioda),
to obie pozycje są aktywne. W polu „Wartość średnia cyklu pomiarowego” program
wpisuje wartość średniej arytmetycznej, jaką wyliczył na podstawie zebranych danych z
jednego cyklu pomiarowego, która obejmuje tyle danych, ile jest określone w polu „Ilość
próbek”. Użytkownik może wtedy „przepisać” tą wartość do omawianego wcześniej pola
„Ustaw offset” wciskając klawisz „Ustaw jako offset”.
Cykl pomiarowy aktywuje się gdy użytkownik wciśnie klawisz „Pomiar”. Następuje
wtedy, na czas procesu odczytu danych z karty, wygaszenie klawiszy: „Pomiar” oraz
„Wyjście” a w ich miejsce pojawia się napis „Licznik próbek”, który informuje ile próbek
zostało już odczytanych z karty.
Jeśli użytkownik chce wrócić do panelu wyboru opcji pracy karty (pojedynczy pomiar
lub seria pomiarowa), musi wcisnąć klawisz „Wyjście”.
Dane zebrane podczas pomiaru mogą być zapisane na dyskietce lub twardym dysku.
Ramka, dzięki której jest to możliwe znajduje się w prawej części panelu i wygląda
następująco:
Rys. 8. Fragment panelu obsługi trybu „Pojedynczy pomiar” dotyczący zapisu danych
Użytkownik może tu wpisać własną ścieżkę dostępu oraz nazwę pliku, w którym będą
zapisane dane. Po wciśnięciu klawisza: „Zapisz dane” nastąpi zapis danych do pliku
o wskazanej uprzednio nazwie.
W centralnej części panelu znajduje się ostatni z omawianych elementów: klawisz
„Wykres”. Umożliwia on podgląd odczytanych danych na prostym wykresie:
Rys. 9. Panel obsługujący kartę w trybie „Pojedynczy pomiar” – widok z wykresem
Dzięki temu możliwe jest sprawdzenie kształtu sygnału podawanego na wejście karty
w funkcji ilości próbek. Po wciśnięciu tego klawisza zmieni on nazwę z „Wykres” na
„Parametry”. Jednocześnie na panelu w dolnej jego części zamiast parametrów widoczny
będzie wykres. Aby powrócić do poprzedniego widoku ponownie wciskamy klawisz , który
teraz ma już nazwę „Parametry”.
SERIA POMIARÓW
Poniżej przedstawiony jest panel, który pojawia się na ekranie po wybraniu opcji:
„Seria pomiarów”:
Rys. 10. Panel obsługujący kartę w trybie „seria 32768 próbek”
Praca karty w tym trybie umożliwia przetwarzanie sygnału z częstotliwościami
próbkowania, które uniemożliwiają natychmiastowe przesłanie danych do komputera. Dane te
są najpierw gromadzone w pamięci karty i dopiero później odbywa się ich odczyt. Działanie
tego trybu widzianego od strony użytkownika praktycznie nie różni się od trybu „Pojedynczy
pomiar”. Jedyną różnicą jaką widać jest sposób reprezentacji danych na wykresie. W tym
przypadku przebieg sygnału jest w funkcji czasu, natomiast w poprzednim możliwe jest tylko
pokazanie przebiegu w funkcji ilości próbek. Cały mechanizm pracy karty różni się
całkowicie dla obu trybów. Dokładnie omówione to jest w następnym podrozdziale
poświęconym głównie algorytmom działania poszczególnych bloków programu.