background image

1

Promocja zdrowia jamy ustnej

J. Sobieszcza

ń

ski

Edukacja zdrowotna

jest podstawow

ą

 metod

ą

 walki z chorobami. Dotyczy to 

równie

ż

 stomatologii. Inicjowanie prawidłowych 

zachowa

ń

 zdrowotnych u dzieci i stałe u

ś

wiadamianie 

członków społecze

ń

stwa we wszystkich grupach wieku, 

warunkuje mo

ż

liwo

ść

 zapobiegania chorobom jamy 

ustnej i całego układu stomatognatycznego.

System 
opieki 
zdrowotnej 
(stomatologi-
cznej)

15%

Styl 

ż

ycia

(w odniesieniu do

narz

ą

du  

ż

ucia)

50%

Uwarunkowania 

ś

rodowiskowe:         

-społeczne
-polityczne
-ekonomiczne
-naturalne

20%

Uwarunkowania 

genetyczne

15%

Stan zdrowia

(stan zdrowotny jamy ustnej)

Udział poszczególnych czynników, w ogólnym 
stanie zdrowia jednostki 

!

!

Według ekspertów 

Ś

wiatowej Organizacji Zdrowia, 

zdrowie jamy ustnej

, to :

pozytywny standard zdrowotny umo

ż

liwiaj

ą

cy 

swobod

ę

 mówienia, spo

ż

ywania pokarmów, 

utrzymywania kontaktów towarzyskich z innymi 

lud

ź

mi, przy braku dyskomfortu czy 

skr

ę

powania 

Badania wpływu ró

ż

norodnych czynników na stan zdrowia 

populacji, ujawniaj

ą

 bardzo istotne znaczenie rodzaju 

stylu 

ż

ycia, a wi

ę

c nawyków zdrowotnych (anty- i 

prozdrowotnych) na stan zdrowia. We współczesnej 
medycynie wypracowano uzasadniony pogl

ą

d, 

ż

korzystne uwarunkowania osobnicze nie gwarantuj

ą

dobrego stanu zdrowia jamy ustnej, który w głównej 
mierze zale

ż

ny jest od szeroko rozumianych czynników 

społecznych. 

Oznacza to, 

ż

e od samego człowieka i jego otoczenia w 

przewa

ż

aj

ą

cej cz

ęś

ci zale

ż

y stan (poziom) zdrowia. 

Promocja zdrowia

, według WHO, jest to:

zespół działa

ń

 kształtuj

ą

cych prawidłowe zachowania 

zdrowotne, u

ś

wiadamiaj

ą

cych pacjentom, 

ż

e w znacznej 

mierze oni sami s

ą

 odpowiedzialni za swoje zdrowie i dbanie 

o prawidłowy stan narz

ą

du 

ż

ucia, jest ich obowi

ą

zkiem. 

Uwa

ż

a si

ę

ż

e mo

ż

liwe jest utrzymanie prawidłowego stanu 

zdrowia jamy ustnej do ko

ń

ca 

ż

ycia, je

ś

li pacjent b

ę

dzie 

wiedział, co ma robi

ć

jak kiedy.

background image

2

Zakres stomatologicznej edukacji zdrowotnej obejmuje 

przede wszystkim:

1. zasady od

ż

ywiania, 

2. higien

ę

jamy ustnej, 

3. zapobieganie: próchnicy, periodontopatiom, 

chorobom błony 

ś

luzowej, wadom zgryzu, 

szkodliwym nawykom, parafunkcjom

4. kształtowanie 

ś

wiadomo

ś

ci potrzeby regularnego 

korzystania z zabiegów profilaktycznych 
i leczniczych, zwalczanie l

ę

ku przed gabinetem 

stomatologicznych. 

Metody stosowane w edukacji zdrowotnej 
dotycz

ą

cej chorób jamy ustnej dzieli si

ę

 na:

1. 

Metody narracyjne

, polegaj

ą

ce na indywidualnych 

rozmowach z pacjentami, b

ą

d

ź

 rodzicami dzieci, 

prowadzone przez lekarzy stomatologów i higienistki 
stomatologiczne. Powinny one mie

ć

 charakter ci

ą

gły i by

ć

 

powtarzane przy ka

ż

dej styczno

ś

ci pacjenta z lekarzem w 

gabinecie stomatologicznym. Prowadzone s

ą

 tak

ż

pogadanki z szersz

ą

 grup

ą

 pacjentów i dotyczy to 

zazwyczaj dzieci i młodzie

ż

y. Ta metoda jest 

wykorzystywana najcz

ęś

ciej w przedszkolach, szkołach lub 

na obozach w czasie ferii szkolnych. 

Metody narracyjne powinny by

ć

 wzbogacone o instrukta

ż

 

higieny jamy ustnej, wykonywany przy pomocy odpowiednich 
akcesoriów. Towarzyszy

ć

 mog

ą

 im pokazy i projekcje filmów 

o

ś

wiatowych. Istotna jest w tej metodzie mo

ż

liwo

ść

 

przeprowadzenia dyskusji z odbiorc

ą

, dzi

ę

ki której pacjent 

mo

ż

e rozwin

ąć

 interesuj

ą

ce go tematy i pozby

ć

 si

ę

 

nieprawidłowej wiedzy. W wi

ę

kszych o

ś

rodkach mog

ą

 by

ć

 

wydrebnione specjalne pomieszczenia które zapewni

ą

 

odpowiednie warunki dla tych działa

ń

.

Zwalczanie strachu przed zabiegami stomatologicznymi 
powinno polega

ć

 na zbudowaniu odpowiedniej relacji mi

ę

dzy 

lekarzem a pacjentem, wytłumaczeniu na czym b

ę

dzie 

polegał zabieg i wyja

ś

nieniu 

ż

e zabiegi stomatologiczne nie 

musz

ą

 by

ć

 bolesne.

2. 

Publikacje

, w formie artykułów w pismach 

popularnonaukowych, broszur, ulotek, czy plakietek. W 
metodzie tej wa

ż

ne jest przekazanie istotnej wiedzy 

w przejrzystej, zwartej formie, z uwypukleniem haseł, które 
mog

ą

 by

ć

 łatwo zapami

ę

tane przez odbiorc

ę

.

3. 

Formy wizualne

, w postaci plakatów, wystaw, czy gazetek 

ś

ciennych. Miejscem propagowania zachowa

ń

 

prozdrowotnych t

ą

 metod

ą

, powinna by

ć

: poczekalnia w 

gabinecie stomatologicznym, przychodnia, przedszkole czy 
szkoła.

4.

Formy audiowizualne

, jak pokazy slajdów, pokazy 

multimedialne z u

ż

yciem animacji komputerowych, strony 

internetowe, audycje radiowe i programy telewizyjne. Ta 
forma charakteryzuje si

ę

 mo

ż

liwo

ś

ci

ą

 dotarcia do 

najszerszej grupy odbiorców. U

ż

ycie metod nowoczesnej 

techniki komputerowej stanowi o atrakcyjno

ś

ci tych 

działa

ń

 szczególnie w odniesieniu do dzieci, natomiast 

animacje pomagaj

ą

 zrozumie

ć

 trudne do wyja

ś

nienia 

fizjologiczne i patologiczne procesy zachodz

ą

ce w jamie 

ustnej. 

Obecnie najcz

ę

stszy kontakt ze stomatologi

ą

 w tej sferze 

ma charakter komercyjny (reklamy, akcje koncernów 
stomatologicznych). 

http://www.colgat
e.com/app/Kids-
World/US/Home
Page.cvsp

background image

3

12 wrze

ś

nia 2008

r. po raz pierwszy w historii obchodzimy 

Ś

wiatowy Dzie

ń

 Zdrowia Jamy Ustnej, ustanowiony przez 

Federacj

ę

 FDI, jedn

ą

 z najstarszych mi

ę

dzynarodowych 

zawodowych organizacji, uznanym 

ś

wiatowym, kompetentnym i 

niezale

ż

nym głosem stomatologów.

Uchwał

ę

 o ustanowieniu 

Ś

wiatowego Dnia Zdrowia Jamy Ustnej 

FDI przyj

ę

ło jesieni

ą

 zeszłego roku w Dubaju.

Dzie

ń

 12 wrze

ś

nia nie został wybrany przypadkowo. Data ta ma 

swoj

ą

 symbolik

ę

 i tradycj

ę

. Jest to data urodzin wielkiego 

propagatora idei zdrowia jamy ustnej, zało

ż

yciela FDI dra 

Charlesa Godona, który urodził si

ę

 12 IX 1854 r. oraz rocznica 

przełomowej konferencji 

Ś

wiatowej Organizacji Zdrowia (WHO) 

po

ś

wi

ę

conej podstawowej opiece zdrowotnej, równie

ż

 

stomatologicznej (Ałma Ata, 12 IX 1978 r.).

Ś

wiatowy Dzie

ń

 Zdrowia Jamy Ustnej

Kiedy i co powinno by

ć

 przekazywane?

Działania edukacyjne powinny rozpoczyna

ć

 si

ę

 ju

ż

kiedy kobieta jest w ci

ąż

y. Dotyczy to propagowania 

higienicznego trybu 

ż

ycia, odpowiedniej diety, ze 

szczególnym uwzgl

ę

dnieniem witamin i mikroelementów. 

Po narodzinach dziecka ci

ęż

ar odpowiedzialno

ś

ci za 

jego zdrowie spoczywa na obojgu rodzicach, b

ą

d

ź

 

opiekunach. Osoby te nale

ż

y informowa

ć

 o negatywnym 

działaniu lepkich, słodkich pokarmów i płynów, 
negatywnych skutkach u

ż

ywania smoczków, konieczno

ś

ci 

stosowania regularnych zabiegów higienicznych w jamie 
ustnej. 

Wyczulenie na złe nawyki parafunkcje mo

ż

e ustrzec 

dziecko przed wadami zgryzu. Lekarze stomatolodzy 

powinni informowa

ć

 o mo

ż

liwo

ś

ciach stosowania 

preparatów zawieraj

ą

cych fluor, w postaci kropel lub 

tabletek, drog

ą

 endogenn

ą

, a dzi

ę

ki znajomo

ś

ci 

zawarto

ś

ci fluoru w wodzie i w powietrzu na danym 

terenie powinni ustala

ć

 odpowiednie dawki tych 

preparatów.

Edukacja zdrowotna  powinna by

ć

 kontynuowana do 

ko

ń

ca 

ż

ycia pacjenta i uparcie powtarzana. Pami

ę

tajmy 

ż

e to co dla lekarza jest oczywiste dla pacjentamo

ż

e by

ć

 

niejasne. 

Nale

ż

y podkre

ś

li

ć

ż

e sukces promocji zdrowia 

prowadzonej przez lekarza stomatologa jest zale

ż

ny 

od rodzaju relacji (kontaktu) z pacjentem. Nawi

ą

zanie 

wła

ś

ciwych relacji jest mo

ż

liwe przy przestrzeganiu 

regularnych wizyt w gabinecie stomatologicznym. 

Słu

ż

y to utrzymaniu prawidłowego procesu profilaktyki i 

leczenia.

Zaniedbania w zakresie o

ś

wiaty zdrowotnej :

1. Nie wszyscy lekarze szerz

ą

 o

ś

wiat

ę

 zdrowotn

ą

2. Zbyt mało czasu lekarz po

ś

wi

ę

ca edukacji 

pacjenta

3. Zbyt rzadko lekarz udziela odpowiednich 

informacji (powinny by

ć

 cyklicznie powtarzane)

4. Brak kontroli realizacji zalece

ń

5. Nie wszyscy pacjenci stosuj

ą

 si

ę

 do zalece

ń

 –

brak ch

ę

ci, motywacji, mo

ż

liwo

ś

ci finansowych

6. Bł

ę

dne stosowanie si

ę

 do zalece

ń

 – z powodu 

złego ich przedstawienia, b

ą

d

ź

 złego 

zrozumienia lub ograniczonych mo

ż

liwo

ś

ci 

realizacji.  

background image

4

Autorzy bada

ń

 socjologicznych (Ainamo, Green, Hamp, 

Jensen) wyodr

ę

bnili przyczyny niskiej zgłaszalno

ś

ci 

osób do gabinetów dentystycznych, i były to:

- brak czasu 

- odkładanie terminów wizyt, bez okre

ś

lenia na 

kiedy

- nierealna, bezkrytyczna samoocena stanu 

zdrowia jamy ustnej (szczególnie przyz

ę

bia i błony 

ś

luzowej)

- słaba wi

ęź

 informacyjna mi

ę

dzy stomatologiem a 

pacjentem lub potencjalnym pacjentem.

Do inwencji lekarza i jego zespołu, nale

ż

y wi

ę

c przekonuj

ą

ce 

motywowanie i ewentualne przypominanie osobom 
zgłaszaj

ą

cym si

ę

 do stomatologa nieregularnie o konieczno

ś

ci 

odbycia wizyty kontrolnej (program taki był prowadzony na 
poziomie populacji kraju w Finlandii). 

W promowaniu zdrowia jamy ustnej stomatolog powinien 
posługiwa

ć

 si

ę

 w najlepszej intencji swoj

ą

 wiedz

ą

inteligencj

ą

. Szczególne znaczenie ma indywidualne 

podej

ś

cie do ka

ż

dego pacjenta, a nawet stosowanie 

odpowiednich metod socjotechnicznych (w krajach 
zachodniej Europy, jak RFN i Skandynawii organizowano 
specjalne kursy kształc

ą

ce w kierunku wykorzystywania 

metod socjotechnicznych dla u

ż

ytku promocji zdrowia) 

Praktyczne korzy

ś

ci wynikaj

ą

ce z 

prawidłowej promocji zdrowia jamy 
ustnej:

DLA PACJENTA:

1. Lepsze samopoczucie 

2. Lepszy wygl

ą

d

3. Mniejsze nakłady finansowe dla 

utrzymania dobrego stanu jamy ustnej

4. Lepsza wydolno

ść

 

ż

ucia

5. Mo

ż

liwo

ść

 przekazywania wiedzy 

dzieciom i otoczeniu

DLA LEKARZY DENTYSTÓW:

1. Wi

ę

ksza skuteczno

ść

 zabiegów

2. Łatwiejsza praca w sensie praktycznym 

3. Mo

ż

liwo

ś

c lepszego planowania 

komleksowego leczenia jamy ustnej

4. Znacznie lepszy komfort pracy (czysto

ść

 jamy 

ustnej)

5. Zrozumienie przez pacjenta zalece

ń

 – lepszy 

kontakt interpersonalny

6. Mniej reklamacji

Profilaktyka próchnicy z

ę

bów

PRÓCHNICA

BAKTERIE 
PŁYTKI 
NAZ

Ę

BNEJ

CZAS

PODATNO

ŚĆ

 

Z

Ę

BA

W

Ę

GLOWODANY

Próchnica z

ę

bów jest chorob

ą

 o zło

ż

onej etiologii. 

Skuteczne działania profilaktyczne, w odniesieniu do tej 
choroby, powinny dotyczy

ć

 ka

ż

dego ze znanych 

czynników kariogennych. Wła

ś

ciwie prowadzone 

działania profilaktyczne powinny dotyczy

ć

:

1. wpływu na struktur

ę

 twardych tkanek z

ę

ba w okresie 

rozwoju i po wyrzni

ę

ciu,

2. likwidowania płytki naz

ę

bnej,

3. izolowania powierzchni z

ę

bów, predysponowanych do 

próchnicy, od działania czynników próchnicotwórczych, 
przez uszczelnianie bruzd i zagł

ę

bie

ń

.

background image

5

Dla prawidłowego rozwoju z

ę

bów i profilaktyki próchnicy 

bardzo wa

ż

na jest dieta. Dotyczy to składu posiłków, ich 

konsystencji, sposobu i cz

ę

stotliwo

ś

ci jedzenia. Pokarmy 

powinny by

ć

 pełnowarto

ś

ciowe, bogate w witaminy 

(szczególnie A, C i D) i sole minerale, a ich twardo

ść

 

odpowiednia, tzn. taka, aby nie przeci

ąż

a

ć

 z

ę

bów lub 

uszkadza

ć

 ich, ale stanowi

ć

 wystarczaj

ą

ce obci

ąż

enie dla 

łuków z

ę

bowych, co jest wa

ż

ne dla ich rozwoju. Poza tym 

pokarmy twarde maj

ą

 mniejsze zdolno

ś

ci adhezyjne do 

szkliwa, a nawet własno

ś

ci oczyszczaj

ą

ce. Przyjmowanie 

pokarmów powinno by

ć

 regularne i zako

ń

czone 

szczotkowaniem z

ę

bów. Bardzo niebezpieczne jest 

„podjadanie” mi

ę

dzy posiłkami, szczególnie kiedy nie 

nast

ę

puje po nich mycie z

ę

bów. Najsilniejsze działanie 

próchnicotwórcze wywieraj

ą

 w

ę

glowodany, w szczególno

ś

ci 

lepkie i adhezywne, których eliminacja b

ą

d

ź

 ograniczanie w 

diecie s

ą

 wskazane 

Z

ę

by człowieka tu

ż

 po wyr

ż

ni

ę

ciu i pojawieniu si

ę

 w jamie ustnej

nara

ż

one s

ą

 na odkładanie si

ę

 na ich powierzchni płytki 

naz

ę

bnej. Jej tworzenie rozpoczyna si

ę

 od selektywnej adsorpcji 

glikoprotein 

ś

liny, w wyniku czego powstaje błonka nabyta 

(pellicle). Nast

ę

pnie bakterie zasiedlaj

ą

 t

ę

 błonk

ę

 tworz

ą

kolonie. S

ą

 to głównie Streptococcus sanguis s. mutans. Na 

tym etapie mo

ż

na ju

ż

 mówi

ć

 o płytce naz

ę

bnej. To jej obecno

ść

 

na powierzchni z

ę

ba warunkuje powstawanie próchnicy. Bardzo 

wa

ż

ne jest wi

ę

c, codzienne stosowanie zabiegów usuwania tej 

płytki z powierzchni z

ę

bów, podczas szczotkowania. Wpływa to 

pozytywnie nie tylko na stan z

ę

bów, ale ma równie

ż

 decyduj

ą

ce 

znaczenie w utrzymaniu zdrowia przyz

ę

bia. Szczotkowanie 

z

ę

bów powinno nast

ę

powa

ć

 po ka

ż

dym posiłku, a w sytuacji, 

kiedy jest to technicznie niemo

ż

liwe zaleca si

ę

 stosowanie 

bezcukrowych gum do 

ż

ucia, podnosz

ą

cych pH w jamie ustnej. 

Jednak warto

ść

 profilaktyczna gum do 

ż

ucia jest znacznie 

ni

ż

sza ni

ż

 szczotkowania z

ę

bów, dlatego te

ż

 

ż

ucie ich nie mo

ż

go zast

ą

pi

ć

Bardzo wa

ż

ne jest dopasowanie twardo

ś

ci i kształtu szczotki 

do indywidualnych potrzeb pacjenta oraz przestrzeganie 
terminów jej wymiany. 

Ś

redni czas przydatno

ś

ci szczoteczki, 

okre

ś

la si

ę

 na 2–3 miesi

ą

ce. W ostatnich latach zaleca si

ę

 

równie

ż

 stosowanie szczotek elektrycznych, które ułatwiaj

ą

 

dokładne usuni

ę

cie płytki naz

ę

bnej, szczególnie u osób 

upo

ś

ledzonych umysłowo lub takich, u których istniej

ą

 fizyczne 

przeszkody utrudniaj

ą

ce zabiegi higieniczne. 

Czynno

ś

ci szczotkowania ułatwiaj

ą

 powszechnie dost

ę

pne, 

w bardzo szerokiej gamie, pasty i szczotki do z

ę

bów. Prawie 

wszystkie pasty posiadaj

ą

 fluor, w ró

ż

nej postaci, oraz 

szereg dodatków warunkuj

ą

cych ich przydatno

ść

, w ró

ż

nych 

zakresach wieku pacjentów i przy okre

ś

lonych chorobach 

jamy ustnej. Pasty do z

ę

bów wyparły ju

ż

 praktycznie, kiedy

ś

 

stosowane proszki do czyszczenia z

ę

bów, które były tanim 

i skutecznym, ale mniej wygodnym w u

ż

yciu 

ś

rodkiem 

higieny jamy ustnej 

Szczotkowanie z

ę

bów nale

ż

y do podstawowych zabiegów w 

higienie jamy ustnej, ale cz

ę

sto niewystarczaj

ą

cym. Włókno 

szczotki nie si

ę

ga do wszystkich powierzchni z

ę

bów, w 

zwi

ą

zku, z czym potrzebne s

ą

 akcesoria dodatkowe, aby 

poprawi

ć

 dokładno

ść

 usuwania płytki naz

ę

bnej. Do 

ś

rodków 

tych nale

żą

: nici dentystyczne, wykałaczki (stosowane 

rzadziej, z powodu mo

ż

liwo

ś

ci uszkadzania brodawek 

mi

ę

dzyz

ę

bowych), szczoteczki mi

ę

dzyz

ę

bowe i 

jednop

ę

czkowe. Przedmioty te s

ą

 szczególnie niezb

ę

dne u 

osób, które maj

ą

 stałe aparaty ortodontyczne lub posiadaj

ą

 

szyny, mosty protetyczne, a tak

ż

e uzupełnienia oparte na 

wszczepach. Przydatnym uzupełnieniem w czynno

ś

ciach 

higieny jamy ustnej jest stosowanie płukania. Najcz

ęś

ciej do 

tego celu u

ż

ywane s

ą

 płyny z fluorem, dodatkami 

antybakteryjnymi, przeciwzapalnymi i od

ś

wie

ż

aj

ą

cymi. W 

chorobach przyz

ę

bia stosuje si

ę

 cz

ę

sto płukanki ziołowe 

oraz płyny z dodatkiem chlorheksydyny. 

W profilaktyce próchnicy szczególne miejsce zajmuje 
fluor, w postaci jonu fluorkowego, poł

ą

czonego z 

kationem organicznym lub nieorganicznym. Działanie 
kariostatyczne fluoru opiera si

ę

 na kilku mechanizmach

background image

6

W okresie przederupcyjnym z

ę

ba:

-Katalizuje powstawanie mineralnej fazy szkliwa, czyli 
hydroksyapatytu [Ca10(PO4)6(OH)2].
-Podstawienie grupy fluorkowej w miejsce grupy 
hydroksylowej w hydroksyapatycie.
-Sprzyja prawidłowemu tworzeniu sieci krystalicznej, 
zapobiegaj

ą

c powstawaniu 

ś

rubowych i kraw

ę

dziowych 

dyslokacji przestrzennych.
-Promuje tworzenie wi

ę

kszych kryształów apatytów, o ni

ż

szej 

zawarto

ś

ci w

ę

glanów.

-Uczestniczy w procesie odwadniania i pozbawiania 
substancji organicznych nowopowstałego szkliwa.
-Wpływa na korzystniejsz

ą

 struktur

ę

 morfologiczn

ą

 z

ę

ba –

płytsze bruzdy i zaokr

ą

glone guzki z

ę

bów.

W okresie poerupcyjnym z

ę

ba:

-Podstawienie grupy fluorkowej w miejsce hydroksylowej w 
hydroksyapatycie szkliwa, dzi

ę

ki czemu powstaje bardziej 

odporny fluoroapatyt.
-Zakłócanie pocz

ą

tkowej adherencji bakterii do błonki 

nabytej.
-Blokowanie enzymów bakteryjnych (enolazy i kinazy 
pirogronianowej) flory płytki naz

ę

bnej.

-Hamowanie transportu glukozy przez błon

ę

 komórkow

ą

 

bakterii.
-Hamowanie produkcji wielocukrów wewn

ą

trz- i 

zewn

ą

trzkomórkowych przez bakterie próchnicotwórcze.

-Wpływ na procesy demineralizacji i remineralizacji 
powierzchownych warstw szkliwa – obecnie mechanizm ten 
uwa

ż

any jest za najwa

ż

niejszy w pozytywnym działaniu 

fluoru na z

ę

by 

Metody stosowania fluoru w stomatologii mo

ż

na podzieli

ć

 na 

dwie du

ż

e grupy: endogenn

ą

 i egzogenn

ą

. Pierwsza z nich 

polega na wprowadzeniu fluoru do organizmu przez przewód 
pokarmowy, aby dostał si

ę

 do płynów ustrojowych. Fluor 

omywaj

ą

c zawi

ą

zek z

ę

ba wpływa pozytywnie na jego 

struktur

ę

. Uzyskuje si

ę

 to przez spo

ż

ywanie wody pitej, soli 

kuchennej lub innych produktów 

ż

ywno

ś

ciowych 

zawieraj

ą

cych zwi

ą

zki fluoru. Jednak nie ma tutaj pełnej 

kontroli nad ilo

ś

ci

ą

 wchłoni

ę

tego fluoru, dlatego te

ż

 stosuje 

si

ę

 podawanie tabletek fluorkowych o dokładnie 

sprecyzowanej dawce. Metody fluoryzacji endogennej nie 
mog

ą

 by

ć

 stosowane w rejonach, gdzie st

ęż

enie fluoru w 

wodzie i w powietrzu jest wysokie. Informacje na ten temat 
powinny by

ć

 dost

ę

pne dla stomatologa w regionalnych 

stacjach sanitarno-epidemiologicznych. 

Fluoryzacja egzogenna polega na aplikacji fluoru na 
powierzchni

ę

 szkliwa wyrzni

ę

tych z

ę

bów. W metodzie tej 

stosuje si

ę

:

-płukanie, 

-szczotkowanie, 

-wcieranie i powlekanie, 

-aplikacj

ę

 na ły

ż

kach,

- jonoforez

ę

 z

ę

bów preparatami o wy

ż

szych st

ęż

eniach 

zwi

ą

zków fluoru ni

ż

 w pastach do z

ę

bów. 

W przeci

ą

gu wielu lat powstały ró

ż

ne metody 

stosowania profilaktyki fluorkowej, o ró

ż

nej skuteczno

ś

ci. 

Obecnie najcz

ęś

ciej u

ż

ywane s

ą

 lakiery fluorowe, których 

zalet

ą

 jest adhezja do szkliwa i przedłu

ż

ony czas kontaktu 

z z

ę

bem.

Inn

ą

 metod

ą

 profilaktyki fluorkowej jest stosowanie laków 

szczelinowych. Sens tej metody polega na wypełnieniu 
bruzd i szczelin na powierzchni z

ę

ba płynnym materiałem 

kompozytowym z dodatkiem fluoru. Zabiegi te skutecznie 
zapobiegaj

ą

 zaleganiu resztek pokarmowych w trudnych 

lub niemo

ż

liwych do oczyszczenia miejscach. Dodatkow

ą

 

korzy

ś

ci

ą

 jest powolne wydzielanie fluoru z materiału. 

Krytycznym punktem w tej metodzie jest kwalifikacja 
z

ę

bów do u

ż

ycia laku, gdy

ż

 przykrywana bruzda musi by

ć

 

wolna od próchnicy. Dlatego te

ż

 metoda ta stosowana jest 

wcze

ś

nie, tu

ż

 po wyrzni

ę

ciu z

ę

ba 

Nowoczesn

ą

 metod

ą

 walki z próchnic

ą

, stoj

ą

c

ą

 na 

pograniczu profilaktyki i leczenia, jest ozonoterapia. Metoda 
ta polega na wykorzystaniu alotropowej odmiany tlenu –
ozonu (trójatomowy tlen). Ozonoterapia jest stosowana w 
medycynie ju

ż

 od wielu lat, natomiast w stomatologii 

mo

ż

liwo

ś

ci jej zastosowania pojawiły si

ę

 niedawno. Ozon 

posiada silne działanie bakteriobójcze, a jego aplikacja na 
z

ą

b umo

ż

liwia usuni

ę

cie prawie 100% bakterii 

próchnicotwórczych z ogniska próchnicowego. Autorzy 
bada

ń

, z tego zakresu, podkre

ś

laj

ą

 mo

ż

liwo

ść

 pó

ź

niejszej 

remineralizacji, tak odka

ż

onego ubytku. Prace nad ocen

ą

 

efektywno

ś

ci ozonoterapii w stomatologii trwaj

ą

background image

7

koniec.