PN-71-B-06280

UKD 624.012.45:693.55

POLSKI KOMITET

NORMALIZACYJNY

P O L S K A N O R M A

PN-71

B-06280

Konstrukcje z wielkowymiarowych

prefabrykatów żelbetowych

Wymagania w zakresie wykonywania i badania przy

odbiorze

Zamiast:

Grupa katalogowa

VII 09

Structures of large size precast

reinforced concrete. Code of practice

and acceptance testing

Constructions de grands éléments

préfabriqués en béton armé. Conditions

concernant l'exécution et les essais de

réception

áîđíűĺ ęîíńňđóęöčč čç ćĺëĺçîáĺňîííűő

ýëĺěĺíňîâ. Ňđĺáîâŕíč˙ ďî ďđîčçâîäńňâó č

ďđčĺěęĺ

đŕáîň

1. WSTĘP

1.1. Przedmiot normy. Przedmiotem normy są wymagania w zakresie wykonywania robót i badań technicznych przy
odbiorze konstrukcji żelbetowych wykonywanych z wielkowymiarowych elementów prefabrykowanych.

1.2. Zakres stosowania normy. Postanowienia normy mają zastosowanie przy dokonywaniu odbiorów częściowych
konstrukcji i odbioru końcowego konstrukcji żelbetowych montowanych na budowie z wielkowymiarowych elementów
prefabrykowanych z betonu zwykłego lub lekkiego.

Zasady wykonywania robót i badań przy odbiorze podane w niniejszej normie stanowią podstawę do oceny technicznej
prawidłowości wykonanej konstrukcji.

Postanowienia normy nie dotyczą wykonywania montażu konstrukcji z elementów sprężonych oraz konstrukcji
specjalnych np.: kominów wolnostojących, mostów, budowli hydrotechnicznych, energetycznych itp. oraz budowli
wznoszonych na terenach szkód górniczych.

1.3. Określenia

1.3.1. Montaż swobodny - montaż elementów prefabrykowanych wielkowymiarowych, wykonywany na styk prosty,
bez pomocy części łączących ograniczających wielkości odchyłek montażowych, pozwalający na swobodne wzajemne
przesunięcia względem siebie montowanych elementów.

1.3.2. Montaż przymusowy (wymuszony) - montaż elementów prefabrykowanych wielkowymiarowych,
wyposażonych w płaszczyznach stykowych w złącza montażowe ograniczające odchyłki montażowe, wyznaczające
dokładne miejsce usytuowania elementów w konstrukcji budynku oraz uniemożliwiające swobodne przesunięcia
poprzeczne i podłużne względem siebie montowanych elementów.

1.4. Normy związane

PN-63/B-06250 Beton zwykły

PN-65/B-14504 Zaprawy budowlane cementowe

PN-60/M-69772 Spawanie. Określanie wad złącz spawanych ze stali na podstawie radiogramów

Strona 1

PN-64/M-70055 Ultradźwiękowe badania spoin. Wytyczne przeprowadzania badań spoin doczołowych w
konstrukcjach stalowych

2. WYMAGANIA

2.1. Zgodność z dokumentacją techniczną. Konstrukcje żelbetowe z wielkowymiarowych elementów
prefabrykowanych powinny być wykonywane zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją techniczną
projektowo-kosztorysową sporządzoną w oparciu o postanowienia odpowiednich norm.

Dopuszcza się tylko takie odstępstwa od zatwierdzonej dokumentacji technicznej, które nie naruszają postanowień
norm a są uzasadnione technicznie i uzgodnione z projektantem oraz są udokumentowane zapisem dokonanym w
dzienniku budowy, potwierdzonym przez nadzór techniczny lub innym równorzędnym dowodem.

2.2. Elementy i materiały

2.2.1. Elementy prefabrykowane jak: płyty ścienne, bloki z kanałami dymowymi, spalinowymi i wentylacyjnymi, płyty
stropowe, płyty dachowe, belki stropowe, dźwigary, słupy itp. przeznaczone do montażu konstrukcji powinny
odpowiadać wymaganiom określonym w odpowiednich normach przedmiotowych.

Elementy prefabrykowane nieznormalizowane powinny odpowiadać wymaganiom podanym w projekcie,
sporządzonym w oparciu o postanowienia odpowiednich norm, wymagania dotyczące stylizacji oraz powinny mieć
ś

wiadectwo dopuszczające element do stosowania w budownictwie, wystawione przez upoważnioną instytucję (np.

Instytut Techniki Budowlanej).

Do każdej partii prefabrykatów dostarczanych na budowę, powinno być dołączone zaświadczenie o jakości wystawione
przez producenta. Zaświadczenie to powinno potwierdzać prawidłowość wykonania prefabrykatów pod względem:

- jakości materiałów użytych do produkcji (kruszywa, cementu, wody, specjalnych dodatków, stali zbrojeniowej, okuć,
osadzonej w elemencie stolarki),

- zgodności z projektem: kształtu, wymiarów, masy prefabrykatu oraz dopuszczalnych odchyłek i wymagań
wytrzymałościowych,

- wielkości dopuszczalnych odchyłek w odniesieniu do wymiarów gabarytowych prefabrykatu,

- wielkości dopuszczalnych odchyłek w odniesieniu do wymiarów otworów i ich usytuowania w elemencie oraz do
prawidłowości usytuowania i rozstawu śrub, sworzni, prętów, blach łącznikowych itp. elementów umieszczonych w
prefabrykacie.

Wielkość partii prefabrykatów dostarczanych na budowę uzależniona jest od przyjętych rozwiązań technologicznych w
projekcie montażu i organizacji budowy i powinna być każdorazowo uzgodniona między producentem a odbiorcą.

2.2.2. Zaprawy cementowe i betony do wykonywania konstrukcyjnych połączeń elementów prefabrykowanych.
Do wykonywania na "mokro" spoin lub styków konstrukcyjnych węzłów montażowych należy używać zapraw
cementowych przygotowanych wg PN-65/B-14504 oraz betonów wg PN-63/B-06250.

Wymagania szczegółowe dotyczące zapraw i betonów powinny odpowiadać warunkom podanym w projekcie montażu
z tym, że marka betonu przeznaczonego do połączeń powinna być wyższa niż betonu z którego wykonane są
prefabrykaty.

2.2.3. Materiały do uszczelniania styków w konstrukcjach z elementów prefabrykowanych powinny zabezpieczać
przed możliwością przedostawania się wody do wnętrza budynków. Powinny one odznaczać się łatwością stosowania i
wymiany.

Kity, wkładki i uszczelki z tworzyw sztucznych lub innego materiału powinny mieć jakość potwierdzoną
zaświadczeniem o jakości wystawionym przez producenta i być dopuszczone do stosowania zgodnie z
obowiązującymi przepisami.

2.2.4. Pręty zbrojeniowe i blachy łącznikowe przeznaczone do wbudowania w złącza powinny być dostarczone na
miejsce montażu w postaci gotowej do wbudowania tzn. o wymaganej projektem długości i kształcie.

Powinny one mieć powierzchnię czystą, bez łuszczącej się rdzy, zendry, zanieczyszczenia smarami, ziemią itp.
Nagwintowane końce zbrojenia powinny być odpowiednio zabezpieczone przed uszkodzeniami mechanicznymi i
korozją.

Strona 2

2.3. Prawidłowość i dokładność wykonania robót montażowych

2.3.1. Zasady ogólne. Przy wykonywaniu montażu i łączeniu elementów prefabrykowanych należy przestrzegać
następujących zasad ogólnych:

a) stosownie do przyjętych metod montażu (montaż swobodny, montaż przymusowy), uwzględniających
charakterystykę techniczną budowli i montowanych prefabrykatów oraz podziału budowli dylatacjami jak również w
zależności od konstrukcji, budowla powinna być podzielona na działki montażowe stanowiące zamkniętą całość
konstrukcyjną, których wielkość wynika z projektu organizacji montażu,

b) wszystkie podstawowe parametry (udźwig, wysięg, wysokość podnoszenia itp.) przeznaczonego do robót
montażowych sprzętu mechanicznego (żurawie, suwnice bramowe i in.) oraz urządzenia pomocnicze do montażu
prefabrykatów (rozpory, prowadnice, zawiesia, chwytaki, łączniki, drabiny, rusztowania itd.) powinny być dostosowane
do rodzaju prefabrykatów i konkretnych warunków budowy zgodnie z wymaganiami ustalonymi w projekcie technologii
i organizacji montażu,

c) montaż konstrukcji z elementów prefabrykowanych należy rozpoczynać po stwierdzeniu, że dostarczone na budowę
elementy spełniają właściwe dla nich wymagania i odpowiadają postanowieniom 2.2.1., a liczby dostarczonych
elementów odpowiadają projektowanemu zakresowi robót.

Przed przystąpieniem do robót montażowych należy sprawdzić, czy wszystkie czynności przygotowawcze zostały
wykonane zgodnie z projektem oraz czy konstrukcja podporowa wraz ze złączami osiągnęła wytrzymałość nie
mniejszą niż 0,7 wytrzymałości projektowanej (jeżeli projekt organizacji montażu nie stanowi inaczej),

d) przyjęta kolejność montażu elementów prefabrykowanych powinna być zgodna z projektem technologii i organizacji
montażu umożliwiającym jak najszybsze tworzenie, w każdym etapie procesu montażowego, bezpiecznej pod
względem statycznym całości konstrukcji oraz powinna zapewniać łatwość i bezpieczeństwo montażu,

e) elementy, które zostały postawione, a z jakichkolwiek powodów zachodzi potrzeba zmiany ich położenia, powinny
być podniesione, zaprawa usunięta a miejsce styku dokładnie oczyszczone z resztek zaprawy. Ponowne, prawidłowe
ustawienie tych elementów należy wykonać na świeżej zaprawie.

2.3.2. Dopuszczalne odchyłki przy montażu w zależności od rodzaju prefabrykatów podano na rysunku i w tabl. 1.

Tablica 1

Strona 3

Rodzaj elementu

Przesunięcie

elementu w

pionie

∆z

Przesunięcie elementu w

poziomie

Wychylenie

elementu z

pionu

∆w

Przesunięcie elementu

górnej kondygnacji w

stosunku do dolnej

∆p

w kierunku

poprzecznym

∆x

w kierunku
podłużnym

∆y

Fundamenty

± 16

± 25

Elementy ścienne
bez faktury

± 6

± 10

± 4

± 6

Elementy ścienne z
fakturą

± 4

± 6

± 3

± 4

Słupy, ramy

± 6

± 10

± 4

± 6

Płyty stropowe
ż

ebrowe

± 5

± 6

Płyty stropowe
pełne

± 10

Płyty dachowe

± 10

Biegi schodowe

± 4

± 6

Belki, podciągi,
dźwigary

± 6

± 10

Prefabrykaty
łączone na śruby,
sworznie itp.

± 3

± 4

± 2

± 3

Elementy
wypełniające

± 10

± 16

± 6

± 8

Elementy obudowy
sanitarnej,
elektrycznej itp.

± 6

± 10

± 4

± 6

2.3.3. Montaż elementów prefabrykowanych

2.3.3.1. Montaż elementów fundamentowych. Przy stosowaniu pod słupy prefabrykowanych stóp żelbetowych,
powinny one odpowiadać warunkom technicznym określonym w projekcie. Stopy powinny być usytuowane zgodnie z
siatką słupów, na określonym w projekcie poziomie, a dopuszczalne odchyłki przy montażu powinny odpowiadać
wymaganiom podanym w tabl. 1.

W przypadku wykonywania fundamentów specjalnych (np. pale, studnie) powinny one odpowiadać wymaganiom
odpowiednich norm lub też każdorazowo opracowanym instrukcjom wykonania.

2.3.3.2. Montaż części podziemnej budynku może nastąpić dopiero po stwierdzeniu prawidłowości wykonania robót
fundamentowych.

Prefabrykaty ścian piwnic i podziemi powinny być ustawione pionowo w taki sposób, aby uzyskać wyrównane lico
ś

ciany. Prawidłowość ustawienia elementów powinna być sprawdzona po ich ustawieniu na klinach montażowych,

usuwanych po stwardnieniu podlanego betonu lub zaprawy, na których te elementy zostały ustawione. Miejsca po
klinach należy szczelnie wypełnić betonem lub zaprawą tej samej marki, jakiej użyto do utwierdzenia elementu.

Strona 4

Po sprawdzeniu prawidłowości ustawienia elementów, późniejsze ich przesuwanie jest niedopuszczalne.

2.3.3.3. Montaż elementów ściennych kondygnacji nadziemnych może być rozpoczęty dopiero po dokonaniu
odbioru stanu zerowego budynku, sprawdzeniu poziomu stropu i ustaleniu punktów kontrolno-pomiarowych.

Do montażu elementów każdego kolejnego piętra budynku wielokondygnacyjnego, można przystąpić dopiero po
wykonaniu wszystkich połączeń przewidzianych projektem, wypełnieniu spoin poziomych zaprawą, zabetonowaniu
złącz, zdjęciu prowadnic urządzeń pomocniczych i tymczasowych łączników oraz dokonaniu kontroli prawidłowości
robót wykonanych na danej kondygnacji lub działce montażowej.

Elementy ścienne należy ustawić na warstwie zaprawy cementowej o grubości 15 ÷ 20 mm, jeśli technologia montażu

nie przewiduje innego rozwiązania.

Płyty ścian zewnętrznych powinny być ustawione zgodnie z wymaganiami projektu i z dokładnością zależną od metody
montażu.

Płyty ścian wewnętrznych powinny być ustawione zgodnie z wymaganiami przyjętej metody montażu.

Bloki z kanałami dymowymi, spalinowymi i wentylacyjnymi powinny być montowane w sposób zapewniający dokładne
i szczelne połączenie przewodów, a równocześnie zabezpieczający przed wpadaniem do nich podczas montażu
zaprawy, betonu lub różnych przedmiotów.

2.3.3.4. Montaż słupów, ram itp. Słupy i ramy w budynkach wielokondygnacyjnych powinny być montowane przy
użyciu specjalnych rozpór lub prowadnic ustawionych na słupach niższej kondygnacji, umożliwiających ostateczną
regulację położenia elementów. Typ prowadnic i innych urządzeń mocujących tymczasowo konstrukcje powinien być
ustalony w projekcie montażu zgodnie z 2.3.1.b).

Nie dopuszcza się zdejmowania tych urządzeń do czasu osiągnięcia przez beton w złączach wytrzymałości nie
mniejszej niż 0,7 wytrzymałości projektowanej.

Prawidłowość ustawienia w płaszczyźnie pionowej i poziomej słupów i ram należy kontrolować przyrządami
geodezyjnymi. Montaż prefabrykowanego szkieletu żelbetowego każdej wyżej położonej kondygnacji budynku
wielopiętrowego powinien być wykonywany po całkowitym zamocowaniu i sprawdzeniu usytuowania elementów
bezpośrednio niższej kondygnacji lub działki montażowej oraz po osiągnięciu przez beton w złączach wytrzymałości co
najmniej 0,7 wytrzymałości projektowanej, zgodnie z zasadami ogólnymi wg 2.3.1c).

2.3.3.5. Montaż belek nośnych, rygli, wiązarów kratowych itp. Przed przystąpieniem do montażu tych elementów,
należy dokładnie sprawdzić poziom górnych powierzchni obu podpór. W przypadku stwierdzenia różnicy, poziomy
należy wyrównać przez nadbetonowanie podpory niższej.

Montaż elementów powinien być wykonany w sposób zapewniający prawidłowe i dokładne ich ułożenie, a usztywnienie
tych elementów powinno być zgodne z projektem.

Zawiesia i inne urządzenia pomocnicze używane przy montażu tych elementów powinny być zgodne z projektem
technologii montażu.

2.3.3.6. Montaż płyt stropowych, dachowych itp. może nastąpić po sprawdzeniu poziomów podpór jak w 2.3.3.5.
Każda płyta powinna być ułożona na warstwie zaprawy cementowej o marce określonej projektem. Grubość spoin nie
powinna przekraczać 20 mm, jeżeli projekt nie ustala inaczej.

Płyty wspornikowe ułożone w konstrukcji powinny być do czasu wykonania trwałych połączeń konstrukcyjnych,
zabezpieczone za pomocą specjalnych odciągów.

Montaż elementów przekryć kolejnej, wyżej leżącej kondygnacji może nastąpić dopiero po osiągnięciu przez beton lub
zaprawę w połączeniach elementów wytrzymałości co najmniej równej 0,7 wytrzymałości projektowanej, jeżeli projekt
nie ustala inaczej.

2.3.4. Wykonanie połączeń pomiędzy elementami

2.3.4.1. Połączenia spawane wszystkich typów przy długości spoin większej niż 250 mm i grubości powyżej 12 mm
oraz spawanie prętów zbrojeniowych o średnicy większej niż 20 mm lub spawanie prętów ze stali o podwyższonej
wytrzymałości, niezależnie od grubości i długości spoin, powinny być wykonane według ustalonych zasad,
określających sposób spawania, kolejność nakładania spoin oraz warunki spawania.

Strona 5

Rodzaje elektrod przeznaczonych do spawania złącza powinny być dostosowane do rodzaju stali i podane w projekcie.
W przypadku spawania stali o podwyższonej wytrzymałości ze stalą zwykłej jakości należy stosować elektrody o
otulinie zasadowej, tzn. takie jak dla stali o podwyższonej wytrzymałości.

Wprowadzenie zmian w konstrukcji węzłów, stosowanie podkładek, przekładek lub wstawek nie przewidzianych w
rysunkach, jest niedopuszczalne bez uprzedniego uzgodnienia z autorem projektu i wpisania postanowień do dziennika
budowy.

Przed rozpoczęciem spawania należy dokonać sprawdzenia prawidłowości położenia części spawanych. Bezpośrednio
przed nałożeniem spoin wszystkie wystające z elementu części metalowe przeznaczone do spawania powinny być
starannie oczyszczone.

Spawanie powinno być wykonywane w temperaturze nie niższej niż dopuszczalna dla danego rodzaju spawania, a w
każdym razie nie niższej niż -5°C.

Wykonana spoina powinna odpowiadać następującym wymaganiom:

- powinna mieć gładką, drobnołuskową powierzchnię, bez napływów i przerw,

- naspawany metal powinien być zwarty na całej długości spoiny, bez pęknięć i raków (kraterów),

- przejście naspawanego metalu do metalu łączonych prętów powinno być płynne (stopniowe),

- długość spoin bocznych z każdej strony pręta przy spawaniu prętów okrągłych z płaskownikami lub kształtownikami
nie powinna być mniejsza niż 5 średnic pręta łączonego.

Po zakończeniu spawania, a przed przystąpieniem do zabezpieczania części metalowych przed korozją, należy
wszystkie spoiny oczyścić i sprawdzić ich jakość, a stwierdzone wady usunąć.

Wady złącz spawanych zaleca się określać na podstawie badań nieniszczących, np. metodą badań ultradźwiękowych
wg PN-64/M-70055 lub na podstawie radiogramów wg PN-60/M-69772.

Dopuszczalne odchyłki wymiarów i wady połączeń spawanych przy montażu konstrukcji prefabrykowanych podano w
tabl. 2.

Tablica 2

Strona 6

Lp.

Wyszczególnienie wad

Dopuszczalna wielkość odchyłek lub wad

Przesunięcie osi nakładek z prętów okrągłych
względem osi prętów łączonych przy spoinach
jednostronnych i nakładkach podwójnych

nie więcej niż 0,1d w stronę przeciwległą do spoin

Odchyłka długości nakładek styków spawanych

± 0,5d

Przesunięcie osi prętów w złączach przy spawaniu z
okrągłymi nakładkami

± 0,1d

Odchyłka długości spoiny bocznej w stosunku do
długości obliczonej

± 0,5d

Odchyłka szerokości spoiny bocznej w stosunku do
szerokości obliczonej

± 0,15d

Wysokość spoiny bocznej

nie mniej niż 0,2d lecz nie więcej niż 4 mm

Załamanie osi prętów w złączach

nie więcej niż 2°

Przepały, pęknięcia, gąbczastość spoin

niedopuszczalne

Pustki i wtrącenia żużlowe:

a) na powierzchni spoiny (licząc na odcinku długości
dwóch średnic)

najwyżej 3 sztuki

b) w przekroju spoiny przy średnicy prętów nie
przekraczającej 16 mm

najwyżej 2 sztuki

c) w przekroju spoiny przy średnicy prętów powyżej
16 mm

najwyżej 3 sztuki

rednica porów lub wtrąceń żużlowych:

a) na powierzchni spoiny

nie więcej niż 1,5 mm

b) w przekroju spoiny przy średnicy prętów nie
przekraczającej 16 mm

nie więcej niż 1,0 mm

c) w przekroju spoiny przy średnicy prętów powyżej
16 mm

nie więcej niż 1,5 mm

2.3.4.2. Wypełnianie złącz i spoin konstrukcyjnych pionowych zaprawą cementową lub mieszanką betonową
należy wykonywać dopiero po stwierdzeniu prawidłowości ustawienia elementów, dokonaniu odbioru połączeń
spawanych lub ułożonego zbrojenia, stwierdzeniu zabezpieczenia części metalowych przed korozją i usunięciu
wszelkich zanieczyszczeń mechanicznych.

Przy wypełnianiu złącz zaleca się wykonywać zagęszczenie zaprawy przez wibrowanie lub tłoczenie pod ciśnieniem.

Przy stosowaniu procesów "mokrych", temperatura otoczenia podczas wykonywania tych robót nie powinna być niższa
niż +5°C, a w przypadku konieczności wykonywania ich w temperaturze niższej należy stosować środki
zabezpieczające wiązanie i twardnienie zaprawy lub mieszanki betonowej przewidziane dla robót prowadzonych w
warunkach zimowych.

2.3.4.3. Uszczelnianie złącz i spoin niekonstrukcyjnych ścian zewnętrznych, chroniące budowlę przed
przeciekami wód opadowych lub gruntowych albo innych spoin niekonstrukcyjnych powinno być wykonane za pomocą
kitów, uszczelek ze spienionych tworzyw sztucznych oraz uszczelek wykonanych na bazie kauczuku itp. materiałów,
zgodnie z ustaleniami 2.2.3.

Strona 7

2.3.5. Dopuszczalne odchyłki montażowe dla całego budynku lub jego części, np.: stropy, ściany zewnętrzne i
wewnętrzne itd., nie powinny być większe niż wartości graniczne podane w tabl. 3.

Tablica 3

Wymiar budynku lub rodzaj jego

elementów (części)

Rodzaj i wielkość dopuszczalnych odchyłek dla wymiarów całego budynku i

jego elementów, mm

w pionie

∆z

w kierunku

poprzecznym

∆x

w kierunku
podłużnym

∆y

wychylenie z

pionu

∆w

Podstawowe wymiary budynku:

wysokość

szerokość

długość

± 100

± 30

± 60

Strop w obrębie jednej kondygnacji

± 20

± 15

± 30

ciany zewnętrzne podłużne i

szczytowe, wewnętrzne ściany nośne

± 70

± 30

± 40

± 30

Dla budynków niższych niż 5 kondygnacji podane wartości należy zmniejszyć o 40%.

3. BADANIA

3.1. Rodzaje badań. Podstawę do odbioru technicznego konstrukcji zmontowanych z żelbetowych elementów
prefabrykowanych stanowią następujące badania:

a) sprawdzanie zgodności z dokumentacją techniczną (2.1),

b) badania materiałów (2.2),

c) badanie prawidłowości i dokładności wykonania robót montażowych (2.3):

- sprawdzanie fundamentów (konstrukcji podporowych) przeprowadzone w trakcie odbioru częściowego
(międzyoperacyjnego),

- sprawdzanie jakości wykonania stanu surowego budynku po zakończeniu montażu elementów, wykonaniu złącz i
wypełnieniu spoin zewnętrznych i wewnętrznych.

3.2. Warunki przystąpienia do badań. Do odbioru całości zakończonych robót montażowych wykonawca
obowiązany jest przedstawić dokumentację techniczną wg 2.1 oraz dodatkowo:

- protokół badań kontrolnych lub zaświadczenie o jakości materiałów i prefabrykatów,

- protokoły odbiorów częściowych (międzyoperacyjnych) i zapisy w dzienniku budowy dotyczące wykonanych robót.

Na podstawie tych dokumentów należy sprawdzić:

- kompletność roboczej dokumentacji wykonawczej na budowie wraz ze wszystkimi zatwierdzonymi zmianami,
poprawkami i uzupełnieniami, jakie zostały do niej wprowadzone,

- kompletności zaświadczeń o jakości materiałów i elementów itp. oraz dowodów ich zgodności z ustalonymi
wymaganiami,

- prawidłowości i kompletności protokołów z częściowych odbiorów budynku,

Strona 8

- prawidłowości prowadzenia dziennika budowy, kompletności zapisów oraz wykonaniu wpisanych poleceń,

- wykonania zaleceń zawartych w ekspertyzach, opiniach itp. dodatkowych dokumentach, jeżeli były one dokonywane
w związku z montażem.

3.3. Opis badań

3.3.1. Sprawdzenie zgodności z dokumentacją techniczną polega na porównaniu zmontowanych konstrukcji z
projektem wg 2.1 i dokumentami według wymagań 3.2 oraz stwierdzeniu wzajemnej zgodności na podstawie oględzin
zewnętrznych i pomiaru.

3.3.2. Badanie materiałów i elementów prefabrykowanych należy przeprowadzać pośrednio na podstawie,
zaświadczeń kontroli jakości oraz zapisów w dzienniku budowy i innych dokumentów stwierdzających zgodność
użytych materiałów i elementów z wymaganiami dokumentacji technicznej i powołanymi normami oraz ustaleniami 2.2.

Materiały i elementy, których jakość nie jest potwierdzona odpowiednim zaświadczeniem, a budzą pod tym względem
wątpliwości, powinny być zbadane przez upoważnione laboratorium zgodnie z wymaganiami odpowiednich norm.

3.3.3. Badanie prawidłowości i dokładności robót montażowych

3.3.3.1. Sprawdzenie prawidłowości wykonania robót fundamentowych powinno być przeprowadzone w trakcie
odbioru częściowego, przed rozpoczęciem właściwych robót montażowych, a wyniki tego sprawdzenia powinny być
ujęte w protokole odbiorczym.

Protokół powinien zawierać m. in.:

a) dane dotyczące ustalenia punktów stałych (reperów) w terenie do prowadzenia kontroli dokładności montażu w
czasie wznoszenia budynków; punkty te powinny być utrwalone w sposób jednoznaczny w terenie, a w protokole
powinny być podane ich rzędne, kąty i inne dane niezbędne dla bazy pomiarowej danego obiektu,

b) wyniki kontroli podstawowych wymiarów budynku oraz siatki słupów i stwierdzenie ich prawidłowości w stosunku do
danych wg projektu roboczego,

c) wyniki kontroli poziomu stropu nad piwnicami stwierdzające zachowanie wymagań określonych projektem
roboczym i zawierające porównanie stwierdzonych odchyłek z dopuszczalnymi,

d) wyniki kontroli zbrojenia, blach łącznikowych, sworzni itp. elementów umieszczonych w wieńcach stropu nad
piwnicami, a służących do powiązania z elementami prefabrykowanymi ścian parteru, pod względem zgodności z
wymaganiami projektu, prawidłowości zabezpieczenia przed korozją itd., z podaniem wielkości stwierdzonych
odchyleń i braków,

e) wnioski i zalecenia z przeprowadzonej kontroli.

3.3.3.2. Sprawdzenie prawidłowości ustawienia elementów i ich powiązania z dolną kondygnacją lub
konstrukcją fundamentową należy przeprowadzić przy montażu wg 2.3.3 i wyniki kontroli każdej kondygnacji
zapisywać w dzienniku budowy oraz wykazywać w protokołach odbioru działek montażowych, a także przy odbiorze
całości zakończonych robót montażowych.

W zależności od rodzajów elementów i ich usytuowania w budynku do sprawdzenia prawidłowości ustawienia
elementów powinny być użyte przyrządy pomiarowe podane w instrukcji montażu obiektu.

Dopuszczalne odchyłki montażowe dotyczące przesunięcia elementu w pionie i w poziomie, skręcenia elementu na
jego długości, wychylenia elementu z pionu oraz przesunięcia elementu kondygnacji leżącej wyżej w stosunku do
położenia elementu kondygnacji leżącej niżej, nie powinny przekraczać wielkości podanych w tabl. 1.

3.3.3.3. Sprawdzenie dokładności wykonania złącz powinno obejmować kontrolę jakości wykonania połączeń
konstrukcyjnych w węzłach, wypełnienia węzłów i spoin, a także prawidłowości przebiegu spoin poziomych i pionowych
oraz ich szerokości.

W złączach śrubowych należy sprawdzić zgodność wykonanego złącza z projektem, a w szczególności ustawienia
podkładek pod śruby, prawidłowość naciągu śrub i zabezpieczenia przed rozluźnieniem nakrętek.

W złączach spawanych należy sprawdzić zgodność wykonania złącz z ustaleniami 2.3.4.1 przez oględziny zewnętrzne
i pomiar.

Strona 9

Złącza spawane a następnie betonowane należy sprawdzać w dwóch etapach:

a) po wykonaniu spawów konstrukcyjnych ale przed zabetonowaniem złącza,

b) po zabetonowaniu złącza.

W złączach betonowych i żelbetowych należy szczelność wypełnienia sprawdzić przez kontrolę wyrywkową
przeprowadzoną w trakcie wykonywania tej czynności oraz zbadać wytrzymałość betonu na podstawie badania próbek
pobranych w czasie betonowania złącz i przechowywanych w warunkach budowy.

Kontrolę wykonania zbrojenia w złączu należy przeprowadzić przed zabetonowaniem i wyniki wpisać do dziennika
budowy. Prawidłowość wykonania spoin poziomych i pionowych oraz ich szerokość należy sprawdzać odpowiednio
dokładnymi przyrządami pomiarowymi na zgodność z ustaleniami projektu. Szczelność spoin należy badać tylko w
przypadku odpowiedniej decyzji komisji odbioru za pomocą polewania badanego fragmentu elewacji wodą i
prowadzenia obserwacji w pomieszczeniach sąsiednich oraz niższej kondygnacji czy nie występują zawilgocenia na
ś

cianach lub stropie. Badanie to powinno być przeprowadzone przez wyspecjalizowane zespoły z instytutów

naukowo-badawczych lub innych upoważnionych instytucji według ustalonego przez nie programu.

3.3.3.4. Sprawdzenie wielkości odchyłek montażowych dla całego budynku należy przeprowadzać wg 3.3.3.2,
przy czym wielkość tych odchyłek powinna spełniać wymagania określone w tabl. 3.

3.4. Ocena wyników badań. Jeżeli wszystkie badania przewidziane w 3.1 dały wynik dodatni, konstrukcje z
wielkowymiarowych prefabrykatów betonowych i żelbetowych należy uznać za wykonane zgodnie z wymaganiami
normy.

W przypadku, gdy choćby jedno z badań dało wynik ujemny, całość odbieranych robót lub ich część należy uznać za
niezgodne z wymaganiami normy.

W razie uznania całości lub części odbieranych robót za niezgodne z wymaganiami normy, należy ponadto ustalić czy
w danym przypadku stwierdzone odstępstwa od postanowień normy zagrażają bezpieczeństwu budowli.

Ponieważ konstrukcje wykonane niezgodnie z wymaganiami normy nie mogą być przyjęte, wykonawca obowiązany
jest dokonać poprawek w celu doprowadzenia elementów lub konstrukcji do zgodności z normą i przedstawić do
ponownych badań, których wynik jest ostateczny.

Jedynie w przypadku stwierdzenia usterek nie nadających się do usunięcia, ale nie wpływających na bezpieczeństwo -
konstrukcje mogą być przyjęte z uwzględnieniem procentowego obniżenia wartości robót.

3.5. Protokół końcowy powinien m.in. zawierać:

a) wyniki przeprowadzonych badań,

b) decyzję komisji dotyczącą przyjęcia lub nie przyjęcia odbieranej konstrukcji - z wykazaniem ewentualnych usterek i
podaniem sposobu i terminu ich usunięcia oraz wskazaniem kto ma dokonać kontroli po usunięciu usterek,

c) wniosek komisji dotyczący możliwości prowadzenia budowlanych robót wykończeniowych.

KONIEC

INFORMACJE DODATKOWE do PN-71/B-06280

Odpowiedniki w normach zagranicznych:

RWPG PC 136-65 Áĺňîííűĺ č ćĺëĺçîáĺňîííűĺ ęîíńňđóęöčč ńáîđíűĺ. Ďđŕâčëŕ ďđîčçâîäńňâŕ č ďđĺěęč đŕáîň

PN-71/B-06280 Konstrukcje z wielkowymiarowych prefabrykatów żelbetowych. Wymagania
w zakresie wykonywania i badania przy odbiorze
VII 09

zmiana 1
6.5.74 r.

Strona 10

Na stronicy 2 w p. 2.2.2, w 13 wierszu od dołu skreśla się treść zdania po słowie: montażu tj. z tym, że marka betonu
przeznaczonego do połączeń powinna być wyższa niż betonu, z którego wykonane są prefabrykaty.

(Biuletyn PKNiM nr 8/74, poz. 71)