48
REHABILITACJA W PRAKTYCE 3/2006
JAK ONI TO ROBIĄ?
Rozmawiamy z
dr. med. Samerem Tayarą, dyrektorem Ośrodka Rehabilitacji
Kompleksowej przy warszawskiej Akademii Wychowania Fizycznego, specjalistą
z zakresu rehabilitacji oraz marketingu i zarządzania w ochronie zdrowia z wielo-
letnim doświadczeniem w zarządzaniu dużymi, prywatnymi centrami medycznymi,
których też był współtwórcą. Dr Tayara jest także autorem opracowań, które
publikujemy w „RwP” w dziale „Porady, Prawo, Zarządzanie”.
Biznes
i rehabilitacja
Marek Jarzębski: Dotychczas w tej rubryce
pisaliśmy o działających już ośrodkach. Tym
razem spotykamy się w zakładzie, który dopiero
przygotowuje się do przyjęcia pacjentów. Wiem,
że jego geneza jest dość nietypowa.
Samer Tayara: W warszawskiej AWF po-
wstał swego czasu zamysł, aby uruchomić
ośrodek rehabilitacyjno-dydaktyczny funk-
cjonujący w strukturach wydziału rehabi-
litacji. Decyzje w tej sprawie zapadały na
przełomie 2005 i 2006 roku. W tej chwili
1
mamy już za sobą wszystkie procedury
formalno-prawne. Jesteśmy niepublicznym
zakładem opieki zdrowotnej. Kilka dni
temu komisja Mazowieckiego Centrum
Zdrowia Publicznego przeprowadziła
kontrolę przedrejestracyjną ośrodka. Po
tej kontroli, która wypadła pozytywnie,
w ciągu kilku dni otrzymam decyzję o wpi-
sie do rejestru MCZP. Kiedy ukaże się ten
numer „Rehabilitacji w Praktyce”, ośrodek
powinien być już gotowy do przyjęcia
pierwszych pacjentów.
Ośrodek jest już – o czym przed chwilą mogłem się
naocznie przekonać – w pełni wyposażony. Do wy-
konywania, jakich usług jesteście przygotowani?
O naszym potencjale świadczy nazwa
„Ośrodek Rehabilitacji Kompleksowej”.
Mamy tu pełne wyposażenie, jak sprzęt
do fizykoterapii i kinezyterapii, odnowy
biologicznej etc. Zakupiliśmy najnowo-
cześniejszą aparaturę, która będzie nam
służyła również do diagnostyki rehabili-
tacyjnej.
Dysponujemy sprzętem do hydroterapii,
hydromasażu i odnowy biologicznej. Na
miejscu jest sauna. Mam nadzieję, że do końca
września rozstrzygną się sprawy kriokomory.
Posiadamy też salę do kinezyterapii.
Także do września musimy – w sąsiednim
budynku – przygotować infrastrukturę
dla dydaktyki tak, aby z początkiem roku
akademickiego móc rozpocząć zajęcia ze
studentami.
Rozumiem, że w ośrodku pracować będą fa-
chowcy z AWF?
Tak, ale nie wyłącznie. Zakład będzie
działał prawdopodobnie od godziny 8 do
21. Myślę, że znajdzie się też miejsce dla
specjalistów spoza akademii.
Planujecie świadczenie usług komercyjnych
czy też ograniczycie się wyłącznie do kontraktu
z Narodowym Funduszem Zdrowia?
Prawdopodobnie z naszych usług będą
mogli korzystać zarówno pacjenci w ra-
mach umowy z Narodowym Funduszem
Zdrowia, jak i pacjenci pełnopłatni, tzw.
komercyjni. Tym bardziej, że jeszcze nie
wiemy, w jakiej wysokości uda nam się
ten kontrakt wynegocjować. Jest mało
prawdopodobne, aby pokrył wszystkie
potrzeby naszych pacjentów, stąd, żeby
uniknąć kolejek i optymalnie wykorzy-
stać wszystkie nasze „moce przerobowe”
– jeśli taka będzie ich wola – będziemy
świadczyli także usługi na zasadach
komercyjnych.
A konkurencja? Ile jest w Warszawie ośrodków
o podobnej wielkości i możliwościach?
Niewiele, jak na duże stołeczne miasto.
Natomiast małych gabinetów, prywatnych
praktyk jest oczywiście multum. Trudno je
jednak porównywać do naszego ośrodka,
gdzie na powierzchni około 1000 metrów
kwadratowych wykonywać będziemy
rehabilitację kompleksową. Jak powie-
działem wcześniej, dysponujemy pełnym
spektrum możliwości: hydroterapią,
krioterapią, fizyko- i kinezyterapią oraz
gabinetami do masażu. Poza tym zdrowa
konkurencja przynosi tylko korzyści dla
pacjentów.
Gdy przygotowywał pan plan biznesowy tego
przedsięwzięcia, przyjął pan, że jaką liczbę
pacjentów należałoby obsłużyć, żeby – mówiąc
kolokwialnie – „wyjść na swoje”?
Samer Tayara, dyrektor Ośrodka Rehabilitacji Kom-
pleksowej
Jedno z pomieszczeń hydroterapii
Mój rozmówca demonstruje „bicz szkocki”
