Wstęp 

 
Gratulujemy  zakupu  teleskopu  Celestron  CGE!  CGE  bierze  swój  początek  w  nowej 

generacji  automatycznych,  skomputeryzowanych  teleskopów.  Seria  Celestron  CGE 
kontynuuje  tą  chwalebną  tradycję  łącząc  optykę  o  dużej  aperturze  z  zaawansowaniem  i 
łatwością użycia naszego skomputeryzowanego montażu GoTo. 
 

Jeśli  jesteś  nowy  w  astronomii,  być  może  zechcesz  zacząć  od  wbudowanej  w  CGE 

funkcji  Sky  Tour,  która  każe  CGE  znaleźć  najciekawsze  obiekty  na  niebie  i  automatycznie 
przewija  do  każdego  z  nich.  A  jeśli  jesteś  doświadczonym  amatorem,  na  pewno  docenisz 
bogatą bazę ponad 40000 obiektów, zawierającą spersonalizowane listy najlepszych obiektów 
deep  sky,  jasnych  gwiazd podwójnych  i  zmiennych.  Bez  względu  na  to  na  jakim  poziomie 
zaczynasz,  CGE  odsłoni  przed  Tobą  i  Twoimi  przyjaciółmi  wszystkie  cuda  Wszechświata. 
Oto niektóre z wielu standardowych funkcji CGE: 
- w pełni wewnętrzne kodery optyczne do lokalizacji pozycji 
- ergonomicznie zaprojektowany montaż, który da się rozłożyć na zwarte i przenośne części 
-  zakresy  dla  filtrów  nakładanych  na  bazę  pozwalające  tworzyć  spersonalizowane  listy 
obiektów 
- przechowywanie programowalnych obiektów określonych przez użytkownika 
oraz wiele innych funkcji zapewniających wysokie osiągi! 
 

Luksusowe  funkcje  CGE  łączą  się  z  legendarnym  systemem  optycznym  Schmidta-

Cassegraina  aby  dać  miłośnikom  astronomii  najbardziej  zaawansowane  i  łatwe  w  użyciu 
teleskopy z dostępnych na współczesnym rynku. 
 

Poświęć trochę czasu na przejrzenie tej instrukcji zanim wyruszysz w swoją podróż po 

Wszechświecie. Zanim oswoisz się ze swoim CGE może upłynąć kilka sesji obserwacyjnych 
tak  więc  powinieneś  trzymać  tą  instrukcję  pod  ręką  aż  w  pełni  opanujesz  obsługę  swojego 
teleskopu.  Pilot  od  CGE  ma  wbudowane  polecenia  aby  poprowadzić  Cię  przez  wszystkie 
procedury wyrównywania potrzebne do tego aby przygotować i uruchomić teleskop w ciągu 
zaledwie  minut.  Używaj  tej  instrukcji  w  połączeniu  z  poleceniami  pokazującymi  się  na 
ekranie  pilota.  Instrukcja  podaje  dokładne  informacje  na  temat  każdego  kroku  jak  również 
potrzebny  materiał  odniesienia  oraz  pomocne  wskazówki,  które  zagwarantują,  że  Twoje 
obserwacje będą tak łatwe i przyjemne jak to tylko możliwe. 
 

Twój  teleskop  CGE  jest  zaprojektowany  tak,  aby  dać  Ci  mnóstwo  zabawy  i 

satysfakcjonujących obserwacji. Niemniej jednak należy wziąć pod uwagę kilka rzeczy zanim 
użyjesz  swojego  teleskopu,  które  pozwolą  zapewnić  Ci  bezpieczeństwo  i  ochronić  Twój 
sprzęt. 
 
Uwaga 
-  Nigdy  nie  patrz  bezpośrednio  na  Słońce  gołym  okiem  ani  przez  teleskop  (chyba  że  masz 
właściwy filtr słoneczny). Inaczej spowodujesz trwałe i nieodwracalne uszkodzenie wzroku. 
-  Nigdy  nie  używaj  swojego  teleskopu  do  rzutowania  obrazu  Słońca  na  jakąkolwiek 
powierzchnię.  Nagromadzenie  ciepła  wewnątrz  niego  może  spowodować  że  kiedyś 
urządzenia  w  nim  pękną  pozwalając aby  nieprzefiltrowane  światło  słoneczne  dostało  się  do 
oka. 
- Nigdy nie zostawiaj teleskopu bez opieki, bez względu na to czy w pobliżu są dzieci czy też 
dorośli,  którzy  mogą  nie  być  zaznajomieni  z  właściwymi  procedurami  obsługi  Twojego 
teleskopu. 

Rysunek 2.1 - teleskop CGE (pokazano CGE 1400) 

 

 

 
1.

  Soczewka korektora Schmidta 

2.

  Tubus 

3.

  Szukacz 

4.

  Okular 

5.

  Przystawka kątowa 

6.

  Zaciskowa blokada w deklinacji 

7.

  Skala regulacji szerokości geograficznej 

8.

  Panel kontrolny (zobacz poniżej) 

9.

  Uchwyt pilota / rzemyk 

10.

 Pilot ręcznego sterowania 

11.

 Trójnóg 

12.

 Centralny łącznik nóg trójnoga 

13.

 Przeciwwagi 

14.

 Trzon przeciwwagi 

15.

 Zaciskowa blokada rektascensji 

 

 

PANEL KONTROLNY 
A.

  Port silnika deklinacji 

B.

  Port silnika rektascensji 

C.

  Port interfejsu peceta 

D.

  Port autoguidera 

E.

  Gniazdo wyjścia 12 V 

F.

  Włącznik 

G.

  Port pomocniczy 1 

H.

  Port pomocniczy 2 

I.

  Port ręcznego sterowania 

 
Składanie 
 

Ten  rozdział  zawiera  instrukcje  składania  Twojego  teleskopu  Celestron  CGE.  Za 

pierwszym  razem  należy  go  składać  w  domu  aby  można  było  łatwo  zidentyfikować  różne 
części i zaznajomić się z właściwą procedurą zanim spróbujesz ją przeprowadzić na dworze. 
 

 

CGE 800 
(#11058) 

CGE 925 
(#11059) 

CGE 1100 
(#11061) 

CGE 1400 
(#11063) 

Okular 

Okular 25 mm 
Plossl - 1.25” 

Okular 25 mm 
Plossl - 1.25” 

Okular 40 mm 
Plossl - 1.25” 

Okular 40 mm - 
2” 

Przystawka 
kątowa 

Przystawka 
gwiazdowa  - 
1.25” 

Przystawka 
gwiazdowa  - 
1.25” 

Przystawka 
gwiazdowa  - 
1.25” 

Przystawka 
zwierciadlana  - 
2” 

Szukacz 

6 x 30 z klamrą 

6 x 30 z klamrą 

9 x 50 z klamrą 

9 x 50 z klamrą 

Zasilanie 

Adapter do 
akumulatora 
samochodowego 

Adapter do 
akumulatora 
samochodowego 

Adapter do 
akumulatora 
samochodowego 

Adapter do 
akumulatora 
samochodowego 

Przeciwwaga 

Jedna - 11 
funtów (4.98 kg) 

Jedna - 25 
funtów (11.33 
kg) 

Jedna - 25 
funtów (11.33 
kg) 

Dwie - 25 funtów 
(11.33 kg) 

 
Teleskopy Celestron CGE są wysyłane w czterech pudłach. Poszczególne pudła zawierają: 
 
- Tubus oraz standardowe akcesoria 
- Montaż paralaktyczny, wspornik elektroniki, pilota i trzon przeciwwagi 
- Trójnóg Super HD 
- Przeciwwagę (-gi) 
 

Wyjmij  poszczególne  części  z  pudeł  i  umieść  na  płaskiej,  wolnej  powierzchni 

roboczej.  Duży  wolny  obszar  podłogi  będzie  idealny.  Rozstawiając  swojego  Celestrona 

musisz  zacząć  od  trójnogu  i  powoli  przechodzić  dalej.  Niniejsze  polecenia  są  ułożone  w 
kolejności w jakiej należy wykonać każdą czynność. 
 
Rozstawianie trójnoga 
 

Nogi trójnoga przymocowuje się do wspornika elektroniki, przez co powstaje trójnóg, na 

którym  mocujemy  montaż  paralaktyczny.  Trójnóg  ma  dwie  klamry  podtrzymujące  nogi  - 
jedną  składaną  która  jest  już  zamocowana  w  dolnej  części  nóg  oraz  zdejmowaną,  którą 
dopiero należy przymocować. Aby rozstawić trójnóg: 
 

1.

  Ustaw trójnóg pionowo na płaskiej powierzchni kierując stopki do dołu. 

2.

  Chwyć dolną część dwóch z trzech nóg trójnogu i lekko unieś je nad ziemię tak aby 

trójnóg opierał się na trzeciej nodze. 

3.

  Rozstaw nogi trójnoga rozciągając je na zewnątrz aż składana klamra będzie w pełni 

rozpostarta. 

 
Zanim  trójnóg  będzie  gotowy  utrzymać  głowicę  paralaktyczną  oraz  tubus  należy  najpierw 
zainstalować centralny łącznik podtrzymujący nogi. 
 

Rys. 2-2 

 

 

 
Mocowanie centralnego łącznika nóg 
 

Dla  zapewnienia maksymalnej  sztywności,  trójnóg Super  HD  ma  centralny  łącznik  nóg, 

który  zakłada  się  na  gwintowany  pręt  poniżej  głowicy  trójnogu.  Łącznik  ten  jest  ściśle 
dopasowany  do  nóg  trójnogu  zwiększając  stabilność  i  redukując  wibracje  i  ugięcia.  Aby 
zamocować centralny wspornik nóg: 
 

2.

  Odkręć gałkę naprężenia na nagwintowanym pręcie poniżej głowicy trójnogu. 

3.

  Załóż centralny łącznik nóg na nagwintowany pręt tak aby pokrywa na końcu każdej z 

klamr pasowała konturem do krzywizny na nogach trójnogu. 

4.

  Obracaj gałką naprężenia na nagwintowanym pręcie aż łącznik będzie bardzo dobrze 

dopasowany do każdej z nóg trójnogu. 

uchwyt pilota 
ręcznego 
sterowania 

noga 
trójnogu 

Wspornik 
elektroniki 

centralny łącznik 
nóg 

Mocowanie wspornika elektroniki 
 

Zanim  będzie  można  zainstalować  głowicę  paralaktyczną,  należy  zamocować 

wspornik elektroniki na trójnogu. Aby zamocować wspornik: 
 
1. ustaw środkową kolumnę tak aby moduł elektroniki był zwrócony właściwą stroną do góry 
(czyli żebyś mógł przeczytać nadruk). 
2. umieść dolny koniec środkowej kolumny nad głowicą trójnogu. 
3. obracaj kolumnę aż trzy otwory zrównają się z nawierconymi dziurkami na boku głowicy 
trójnogu.  Konsolę  elektroniki  należy  umieścić  bezpośrednio  między  dwoma  zawiasami  nóg 
trójnogu  aby  zapewnić  łatwy  dostęp  nawet  gdy  jest  zamocowany  trzon  przeciwwagi  oraz 
przeciwwaga (-gi). 
4. Wsuń trzy załączone wkręty zatykające z łbem guzikowym, o gwincie 3/8-16, przez otwory 
we wsporniku elektroniki i umieść je w głowicy trójnogu. 
5. Dokręć śruby aby trzymały kolumnę bezpiecznie na miejscu. 
 
Mocowanie montażu paralaktycznego 
 

Gdy  już  trójnóg  jest  rozstawiony,  jesteś  gotowy  żeby  przymocować  montaż 

paralaktyczny. Montaż ten to platforma do której mocuje się teleskop i pozwoli Ci przesuwać 
go w rektascensji i deklinacji. Aby zamocować montaż paralaktyczny do trójnogu: 
 
1. wsuń podstawę montażu paralaktycznego do górnej części wspornika elektroniki. 
2. obracaj montaż paralaktyczny na wsporniku elektroniki aż otwory w montażu zrównają się 
z  tymi  we  wsporniku  a  wnęka  deklinacji  (gdzie  wchodzi  trzon  przeciwwagi)  znajdzie  się 
dokładnie nad jedną z nóg trójnogu. 
3.  wsuń  trzy  pozostałe  wkręty  zatykające  z  łbem  guzikowym,  o  gwincie  3/8-16  oraz 
podkładki załączone do zestawu przez otwory w środkowym wsporniku i umieść w montażu 
paralaktycznym. 
4. dokręć śruby aby utrzymywały montaż paralaktyczny na miejscu. 
Instalowanie pręta przeciwwagi 
 
Abyś  mógł  właściwie  zbalansować  teleskop  montaż  jest  dostarczany  z  prętem  przeciwwagi 
oraz  conajmniej  jedną  przeciwwagą  (zależnie  od modelu).  Pręt  przeciwwagi  znajduje  się  w 
tym  samym pudełku co głowica montażu paralaktycznego - w wycięciu na dole pudła. Aby 
zainstalować pręt przeciwwagi: 
 
1. Znajdź otwór w montażu paralaktycznym na osi deklinacji. Znajduje się on po przeciwnej 
stronie niż platforma mocowania teleskopu. 
2. Wkręcaj pręt przeciwwagi do wnęki aż będzie ciasno. 
 
Gdy  już  pręt będzie  bezpiecznie  umocowany  na  miejscu  będziesz  gotowy  do  zamocowania 
przeciwwagi. 

 

 

Ponieważ  w  pełni  złożony  teleskop  jest  dość  ciężki,  ustaw  montaż  tak  aby  noga  nad 

którą  znajduje  się  pręt  przeciwwagi  skazywała  na  północ  zanim  przymocujesz  tubus  i 
przeciwwagę. To sprawi, że procedura nastawiania na oś biegunową będzie dużo łatwiejsza.  
oś deklinacji, pręt przeciwwagi 
 
Instalowanie przeciwwagi 
 

Zależnie  od  tego  jaki  model  teleskopu  CGE  masz,  dostaniesz  albo  jedną  albo  dwie 

przeciwwagi. Aby zainstalować przeciwwagę (-gi): 
 
1. Ustaw montaż tak aby pręt przeciwwagi wskazywał w kierunku ziemi. 
2.  Wyjmij  śrubę  motylkową  zabezpieczającą  przeciwwagę  oraz  podkładkę  na  końcu  pręta 
przeciwwagi (czyli po przeciwnej stronie końca, który łączy się z montażem). 
3. Poluzuj śrubę blokującą na boku przeciwwagi. 
4. Nasuń przeciwwagę na trzon. 
5. dokręć śrubę blokującą na boku ciężarka aby utrzymywała przeciwwagę na miejscu 
6. umieść z powrotem na miejscu śrubę zabezpieczającą przeciwwagi oraz nakrętkę 
 

Rys. 2-4 

 

 

 
 

pręt 
przeciwwagi 

oś deklinacji 

Ś

ruba 

blokująca 
przeciwwagi 

Ś

ruba 

zabezpieczająca i 
podkładka 

Mocowanie tubusu do montażu 
 

Teleskop  łączy  się  z  montażem  za  pośrednictwem  wsuwanego  pręta  typu  jaskółczy 

ogon który  jest mocowany wzdłuż dolnej części tubusa teleskopu. Zanim zamocujesz tubus, 
upewnij  się że  gałki zaciskowe deklinacji  i rektascensji są dokręcone. Dzięki temu będziesz 
miał  pewność  że  montaż  nie  przesunie  się  nagle  podczas  mocowania  teleskopu.  Aby 
zamocować tubus teleskopu: 
 
1. Poluzuj gałki blokujące  na boku platformy mocowania teleskopu. To pozwoli Ci nasunąć 
pręt typu jaskółczy ogon w teleskopie na montaż . 
2. Wsuń jaskółczy ogon  na tubusie teleskopu do platformy mocowania w montażu. Wsuwaj 
teleskop  tak  aby  tylna  część  jaskółczego  ogona  była  prawie  zrównana  z  tyłem  platformy 
mocowania. 
3.  Dokręć  gałki  blokujące  z  boku  platformy  mocowania  aby  utrzymywały  teleskop  na 
miejscu. 
 
Teraz  gdy  już  tubus  jest  bezpieczny  na  miejscu,  można  zamocować  do  teleskopu  akcesoria 
wizualne. 
 
Ważne! Aby montaż CGE mógł sam skutecznie zlokalizować swoje przełączniki deklinacji, 
platformę mocowania należy ustawić tak aby śruby blokujące jaskółczego ogona znalazły się 
po wschodniej stronie montażu gdy jest on wyrównany na oś biegunową. Innymi słowy, gdy 
stoisz za montażem zwrócony na północ, gałki blokujące jaskółczego ogona powinny być po 
prawej stronie montażu. 
 

Rys. 2-5 

 

 

 
Mocowanie wspornika wizualnego 
 

Wspornik wizualny to urządzenie  które pozwala Ci mocować do teleskopu akcesoria 

wizualne. CGE 1400 jest dostarczany ze  zwierciadlaną przystawką  kątową 2", którą mocuje 
się  bezpośrednio  do  tubusu  bez  użycia  wspornika  wizualnego.  Aby  zamocować  wspornik 
wizualny: 
 

Wsuwany pręt 
jaskółczego 
ogona 

gałki blokujące 
jaskółczego ogona 

platforma mocowania 

1. Zdejmij plastikową pokrywę z tylnej komory. 
2. Umieść znajdujący się na wsporniku wizualnym wsuwany pierścień z rowkami na gwincie 
tylnej komory. 
3.  Utrzymuj  wspornik  wizualny  za  pomocą  śruby  nastawnej    w  wygodnej  pozycji  i  obracaj 
rowkowanym wsuwanym pierścieniem w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara aż 
będzie ciasno. 
 
Gdy  już  zostanie to  zrobione,  jesteś  gotowy  do  zamocowania  innych  akcesoriów  takich  jak 
okulary, pryzmaty kątowe itp. 
 
Jeśli chcesz zdjąć wspornik wizualny, obracaj wsuwany pierścień w kierunku przeciwnym do 
ruchu wskazówek zegara aż oddzieli się od tylnej komory. 
 
Instalowanie gwiazdowej przystawki kątowej 

 

Gwiazdowa przystawka  kątowa to pryzmat, który kieruje światło pod kątem prostym 

względem osi optycznej teleskopu. To pozwoli Ci obserwować w pozycjach, które są bardziej 
wygodne niż gdybyś patrzył na wprost. Aby zamocować przystawkę kątową na CGE 800, 925 
lub 1100: 
 
1.  Obracaj  śrubę  nastawną  we  wsporniku  wizualnym  aż  jej  koniec  przestanie  wchodzić  do 
(albo zasłaniać) wewnętrzną średnicę wspornika wizualnego. 
2. Wsuń chromowaną część przystawki kątowej do wspornika wizualnego. 
3. Dokręć śrubę nastawną we wsporniku wizualnym aby utrzymywała przystawkę kątową na 
miejscu. 
 

Jeśli  chcesz  zmienić  orientację  przystawki  kątowej,  poluzowuj  śrubę  nastawną  na 

wsporniku wizualnym aż przystawka będzie mogła się swobodnie obracać. Obróć przystawkę 
do żądanej pozycji i dokręć śrubę nastawną. 
 
CGE  1400  jest  dostarczany  ze  zwierciadlaną  przystawką  kątową  2",  którą  mocuje  się 
bezpośrednio na tylnych gwintach tubusa 14-calówki. Zobacz rysunek 2-6. 
 

Rys. 2-6 

 

 
 

Okular z cylindrem 2" 

nakręcana przystawka 
lustrzana 2" 

Rys. 2-7 

 

Instalowanie okularu 
 

Okular  to  element  optyczny,  który  powiększa  obraz  ogniskowany  przez  teleskop. 

Okular  mocuje  się  albo  bezpośrednio  we  wsporniku  wizualnym,  w  gwiazdowej  przystawce 
albo w przystawce lustrzanej 2". Aby zainstalować okular: 
 
1. Poluzowuj śrubę nastawną w gwiazdowej przystawce aż jej koniec przestanie wystawać do 
wewnętrznej średnicy końca przystawki na którym znajduje się okular. 
2. Wsuń chromowaną część okularu do przystawki gwiazdowej. 
3. Dokręć śrubę nastawną w przystawce kątowej aby utrzymywała okular na miejscu. 
 
Aby wyjąć okular, poluzuj śrubę nastawną w przystawce gwiazdowej i wysuń okular. Możesz 
w jego miejsce wstawić inny (zakupiony oddzielnie, nie dostarczany z zestawem). 
 
UWAGA:  Przystawka  lustrzana  2"  ma  adapter  dla  okularów  1  1/4"  aby  można  było  ich 
używać. Można wyjąć adapter i używać okularów 2". 
 

Okulary  zwykle  są  opisywane  przez  ich  długość  ogniskowej  oraz  średnicę  cylindra. 

Długość  ogniskowej  każdego  okularu  jest  nadrukowana  na  cylindrze  okularu.  Im  większa 
długość ogniskowej  (czyli  im  większa  liczba)  tym  mniejsze jest  powiększenie  okularu  a  im 
krótsza  długość  ogniskowej  (czyli  im  mniejsza  liczba)  tym  wyższe  powiększenie.  Ogólnie 
rzecz  biorąc  podczas  obserwacji  będziesz  używał  niskich  do  umiarkowanych  powiększeń. 
Aby uzyskać więcej  informacji  na temat tego  jak określić powiększenie, zobacz rozdział  na 
temat obliczania powiększenia. 
 
Instalowanie szukacza 
 

Teleskopy CGE są dostarczane z szukaczem 6x30 lub 9x50 który pomaga odszukać i 

wyśrodkować  obiekty  w  polu  widzenia  Twojego  głównego  teleskopu.  Aby  to  osiągnąć, 
szukacz ma wbudowaną siatkę celowniczą która pokazuje optyczny środek szukacza. 
 
Zacznij od wyjęcia szukacza i sprzętu z plastikowej folii. Są załączone następujące rzeczy: 
 
- szukacz 

wspornik 
wizualny 

gwiazdowa 
przystawka 
kątowa 

Okular 

- klamra szukacza 
- gumowy pierścień 
- trzy śruby motylkowe z nylonowymi końcówkami (10-24x1/2") 
- dwie śruby z łbem Phillipsa (8-32x1/2" lub 10-24x1/2") 
 
Aby zainstalować szukacz: 
 
1.  Zamocuj  klamrę  na  tubusie.  Aby  to  zrobić,  umieść  zakrzywioną  część  klamry  ze  slotem 
nad  dwoma  otworami  w  tylnej  komorze.  Klamra  powinna  być  zorientowana  tak  aby 
pierścienie  które  utrzymują  szukacz  były  nad  tubusem  teleskopu  a  nie  nad  tylną  komorą 
(zobacz Rys. 2-8). Zacznij wkręcać śruby ręcznie i dokręć do końca za pomocą klucza Allana. 
2.  Częściowo  wkręć  trzy  śruby  motylkowe  z  nylonowymi  końcówkami  które  utrzymują  na 
miejscu  szukacz  wewnątrz  klamry.  Dokręcaj  śruby  aż  nylonowe  łby  znajdą  się  naprzeciw 
wewnętrznej średnicy pierścienia klamry. NIE wkręcaj ich całkowicie bo zaczną wpływać na 
ułożenie szukacza (instalowanie szukacza  gdy śruby  już są  na miejscu będzie łatwiejsze  niż 
gdybyś miał próbować wsunąć śruby już po zainstalowaniu szukacza). 
3.  Nasuń  gumowy  pierścień  na  tylną  część  szukacza  (NIE  będzie  on  pasował  na  koniec 
szukacza  po  stronie  obiektywu).  Możliwe  że  trzeba  go  będzie  trochę  rozciągnąć.  Gdy  już 
znajdzie się na głównym korpusie szukacza, przesuń go do góry o około jeden cal względem 
końca szukacza. 
4. Obracaj szukacz aż jedna linia celownika stanie się równoległa do osi rektascensji a druga 
będzie równoległa do osi deklinacji. 
5. Wsuwaj koniec szukacza znajdujący się po stronie okularu do przedniej części klamry. 
6.  Lekko  dokręć  trzy  śruby  motylkowe  z  nylonowymi  końcami  na  przednim  pierścieniu 
klamry aby utrzymywały szukacz na miejscu. 
7. Gdy już będzie nałożony, przesuń szukacz aż gumowy pierścień będzie wciśnięty w tylny 
pierścień klamry szukacza. 
8. Ręcznie dokręć trzy śruby motylkowe z nylonowymi końcami aż będą dobrze dopasowane. 
 

Rys. 2-8 

 

 
 
 
 

szukacz 

nylonowa śruba 
nastawna 

klamra szukacza 

Ręczne przesuwanie teleskopu 
 

Aby prawidłowo zbalansować swój teleskop będziesz musiał go ręcznie przesuwać na 

różne części nieba aby obserwować różne obiekty. Aby nastawiać go z grubsza, poluzuj lekko 
gałki zaciskowe rektascensji i deklinacji i przesuń teleskop w pożądanym kierunku. 
Zarówno oś rektascensji jak i deklinacji ma 2 gałki aby zacisnąć każdą z osi teleskopu. Aby 
poluzować  zaciski  w  teleskopie,  obróć  gałki  w  kierunku  przeciwnym  do  ruchu  wskazówek 
zegara. Obróć gałki zacisków w każdej osi w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara 
aby zablokować teleskop na miejscu. 
 
Regulowanie montażu 
 

Aby napęd zegarowy mógł dokładnie śledzić oś obrotu teleskopu musi być równoległa 

do osi obrotu Ziemi - proces ustawiania tego nazywamy nastawianiem na oś biegunową. NIE 
robi  się  tego  przesuwając  teleskop  w  rektascensji  lub  deklinacji  ale  regulując  położenie 
montażu w pionie czyli względem wysokości oraz w poziomie czyli względem azymutu. Ten 
rozdział omawia po prostu prawidłowe poruszanie teleskopem podczas procedury nastawiania 
na  oś  biegunową.  Sama  procedura  nastawiania,  czyli  ustawiania  osi  obrotu  teleskopu 
równolegle  do  osi  obrotu  Ziemi,  jest  opisana  w  dalszej  części  tej  instrukcji  w  rozdziale 
"nastawianie na oś biegunową". 
 

 

 
Aby wyregulować wysokość montażu: 
 

1.

  znajdź bolec regulacji wysokości tuż nad kolumną trójnoga (zobacz rys. 2-10). 

2.

  za pomocą dołączonego do zestawu klucza Allena, obracaj bolec regulacji wysokości 

aż montaż będzie na właściwej wysokości 

 
Całkowity  zakres  rozciąga  się od  13 do 65  stopni.  Mając  przeciwwagę 23  funty  (10.43  kg) 
zamocowaną  na  trzonie  przeciwwagi,  możesz  zniżyć  głowicę  paralaktyczną  nawet  do  20 
stopni bez uderzenia w nogę trójnogu. 
 
Aby wyregulować montaż w azymucie: 

 

1.

  Znajdź bolec regulacji w azymucie na płaskiej części kolumny trójnogu (zobacz rys. 

2-10). 

2.

  Poluzuj dwie gałki blokady w azymucie położone na szczycie kolumny trójnogu. 

3.

  Obracaj bolec regulacji w azymucie za pomocą klucza Allena 7/32” aż oś biegunowa 

Gałki zacisku osi 
rekrastensji 

Gałka zacisku osi 
deklinacji 

będzie wskazywać we właściwym kierunku. 

4.

  Dokręć  gałki  blokady  w  azymucie  aby  utrzymać  montaż  na  miejscu.  Można  go 

przesuwać +/- 7 stopni w azymucie za pomocą wspomnianych bolców. 

 

 

 

Pomocna wskazówka

: z boku głowicy montażu paralaktycznego znajduje się otwór, 

który  służy  jako  wygodne  miejsce  do  przechowywania  klucza  Allena  używanego  przy 
nastawianiu na oś biegunową. Dzięki temu nie zgubisz tego narzędzia gdy będziesz nastawiał 
na oś biegunową w terenie. 
 

Pamiętaj  że  regulacja  montażu  jest  przeprowadzana  wyłącznie  podczas  nastawiania 

na  oś  biegunową.  Gdy  już  zostanie  to  zrobione,  NIE  należy  przesuwać  montażu. 
Nakierowywanie teleskopu wykonuje się poruszając montażem w rektascensji i deklinacji tak 
jak to opisano we wcześniejszej części tej instrukcji. Gdy już zostaną wykonane odpowiednie 
regulacje  i  wyrównasz  teleskop  względem  bieguna  niebieskiego,  włącz  napęd  zegarowy  a 
teleskop zacznie śledzeni. 
 
Balansowanie montażu w rektascensji 
 

Aby  wyeliminować  niepożądane  naprężenia  montażu,  teleskop  należy  odpowiednio 

zbalansować  wokół  osi  biegunowej.  Odpowiednie  zbalansowanie  jest  kluczowe  dla 
dokładnego śledzenia. Aby zbalansować montaż: 
 

1.

  Sprawdź czy gałki zabezpieczające na platformie mocowania teleskopu są dokręcone. 

2.

  Poluzuj gałki blokowania w rektascensji i przechyl teleskop na jedną stronę montażu. 

Pręt przeciwwagi rozciągnie się poziomo po przeciwnej stronie montażu. 

3.

  Puść teleskop - STOPNIOWO - aby sprawdzić w którą stronę zacznie się „zataczać” 

4.

  Poluzuj śruby nastawne z boku przeciwwagi tak aby można ją było przesuwać wzdłuż 

całej długości pręta przeciwwagi. 

5.

  Przesuń  przeciwwagę  do  miejsca  gdzie  zrównoważy  teleskop  (czyli  doprowadź  do 

sytuacji  że  teleskop  pozostanie  stacjonarny  gdy  gałki  blokady  rektascensji  są 
poluzowane). 

6.

  Dokręć śrubę nastawną na przeciwwadze aby utrzymać ją na miejscu. 

Gałki blokady w 
azymucie 

Bolec regulacji 
wysokości 

Podczas  gdy  powyższe  instrukcje  opisują  idealne  dobranie  zbalansowania,  należy 

pozostawić LECIUTKIE niezrównoważenie aby zapewnić najlepsze możliwe śledzenie. Gdy 
teleskop  znajduje  się  po  zachodniej  stronie  montażu,  przeciwwaga  powinna  być  lekko 
niezrównoważona  po  stronie  pręta  przeciwwagi.  A  gdy  tubus  jest  po  wschodniej  stronie 
montażu,  należy  pozostawić  lekkie  niezrównoważenie  po  stronie  teleskopu.  Robi  się  to  tak 
aby ślimacznica była lekko obciążona. Ten poziom niezrównoważeni jest bardzo nieznaczny. 
Podczas  wykonywania  astrofotografii,  proces  balansowania  można  przeprowadzić  dla 
określonego obszaru na który jest skierowany teleskop aby jeszcze bardziej  zoptymalizować 
dokładność śledzenia. 
 

Rys. 2-11 

 

 
Balansowanie montażu w deklinacji 
 

Chociaż teleskop nie wykonuje śledzenia w deklinacji, należy go zbalansować także w tej 

osi aby zapobiec wszelkim nagłym ruchom gdy gałka blokady w deklinacji jest poluzowana. 
Aby zbalansować teleskop w deklinacji: 
 

2.

  Poluzuj  gałki  blokady  w  rektascensji  i  obróć  teleskop  tak  aby  znalazł  się  po  jednej 

stronie  montażu  (czyli  tak  jak  opisano  w  poprzednim  rozdziale  „Balansowanie 
montażu w rektascensji”). 

3.

  Dokręć gałki blokady w rektascensji aby utrzymać teleskop na miejscu. 

4.

  Poluzuj  gałki  blokady  w  deklinacji  i  obracaj  teleskopem  aż  tubus  będzie  ustawiony 

równolegle względem gruntu. 

5.

  Puść  tubus  -  STOPNIOWO  -  aby  sprawdzić  w  którą  stronę  obróci  się  wokół  osi 

deklinacji. ALE NIE PUSZCZAJ TUBUSA CAŁKOWICIE! 

6.

  Lekko  poluzuj  gałki  które  utrzymują  teleskop  na  platformie  montażu  i  przesuwaj 

teleskop do przodu lub do tyłu aż będzie pozostawał na miejscu gdy jest poluzowana 
blokada  w  deklinacji.  NIE  puszczaj  tubusa  podczas  gdy  jest  poluzowana  gałka  na 
platformie mocowania. 

7.

  Dokręć gałki na platformie mocowania teleskopu aby utrzymać go na miejscu. 

 

Gdy  już  teleskop  jest  zbalansowany  w  deklinacji,  przesuń  klamrę  zabezpieczającą  pręt 

jaskółczego ogona na dół wzdłuż pręta teleskopu aż dotknie do platformy mocowania i dokręć 
bolec blokujący. Nie tylko działa to jako zabezpieczenie w razie poluzowania gałek platformy 
mocowania ale także pozwoli Ci założyć tubus na montaż w dokładnie takiej samej pozycji za 
każdym razem dla uzyskania idealnego zrównoważenia. 
 

Podobnie jak w przypadku równoważenia w rektascensji, istnieją ogólne wytyczne dla tej 

czynności,  które  pozwolą  zredukować  niepożądane  naprężenia  montażu.  Podczas 
wykonywania  astrofotografii,  proces  balansowania  należy  przeprowadzać  dla  konkretnego 

obszaru na który jest skierowany teleskop. 
 
Podłączanie przewodów silników 
 

Montaż CGE  jest dostarczany  z dwoma przewodami zasilania  służącymi do podłączenia 

każdego z silnika do wspornika elektroniki. Aby podłączyć przewody silnika: 
 

1.

  Znajdź  przewód  deklinacji  (ten  dłuższy)  i  podłącz  jeden  jego  koniec  do  portu  we 

wsporniku  elektroniki  z  napisem  „DEC  Port”  a  drugi  koniec  przewodu  podłącz  do 
portu położonego na spodzie silnika deklinacji (zobacz rysunek 2-12). 

2.

  Znajdź  przewód  rektascensji  (ten  krótszy)  i  podłącz  jeden  jego  koniec  do  portu  na 

wsporniku  elektroniki  z  napisem  „RA  Port”  a  drugi  koniec  przewodu  do  portu 
znajdującego się na spodzie silnika rektascensji (zobacz rys. 2-12). 

 

Rys. 2-12 

 

 

 
Zasilanie teleskopu 
 
CGE można zasilać z załączonego do zestawu adaptera dla akumulatora samochodowego albo 
opcjonalnie 12v AC. Używaj wyłącznie adaptera dostarczonego przez Celestrona. Używanie 
jakiegokolwiek  innego  adaptera  może  uszkodzić  elektronikę  i  spowoduje  utratę  gwarancji 
producenta. 
 

3.

  Aby  zasilać  CGE  z  adaptera  dla  akumulatora  samochodowego  (albo  adaptera  12v 

AC), po prostu podłącz okrągłą końcówkę do gniazdka 12v na wsporniku elektroniki a 

Przewód do silnika 
deklinacji 

Przewód do silnika 
rektascensji 
 

Porty silników 

drugi  koniec  podłącz  do  zapalniczki  samochodowej  albo  przenośnego  zasilacza 
(zobacz  Opcjonalne  akcesoria).  Uwaga:  aby  zapobiec  przypadkowemu  wyrwaniu 
przewodu zasilania, okręć go wokół zmniejszacza  naprężeń znajdującego się poniżej 
włącznika. 

4.

  Włącz zasilanie CGE wybierając, za pomocą przełącznika znajdującego się pośrodku 

wspornika, pozycję „On”. 

 
Transportowanie CGE 
 
Ze względu na rozmiary i wagę teleskopu Celestron CGE powinieneś ZAWSZE zdejmować 
go z montażu gdy go transportujesz. Aby to zrobić: 
 

1.

  Zdejmij  teleskop  z  montażu  i  włóż  z  powrotem  do  pudła,  w  którym  został 

dostarczony. 

2.

  Zdejmij przeciwwagę z pręta przeciwwagi. 

3.

  Zdejmij pręt przeciwwagi z montażu. 

4.

  Zdejmij szukacz z tubusa. 

5.

  Zdejmij montaż paralaktyczny ze środkowej kolumny. 

6.

  Zdejmij z trójnogu centralną obejmę nóg. 

7.

  Złóż nogi trójnogu do środka, kierując je do siebie. 

 

Rys. 2-13 

 

 

 
 
Teraz  teleskop  jest  rozłożony  na  wystarczająco  dużo  części  aby  można  go  było  łatwo 
transportować. 
 
Uwaga

:  Przed  transportowanie  tubusa  zaleca  się  aby  dwie  śruby  blokady  zwierciadła 

znajdujące  się  na  tylnej  komorze  były  zablokowane.  Przed  dokręceniem  śrub,  zwierciadło 
główne należy przesunąć w kierunku tylnej komory tubusa. Obracaj gałką focusera zgodnie z 
ruchem wskazówek zegara aż poczujesz lekki opór. Śruby powinny się teraz wkręcić do płyty 
mocowania zwierciadła głównego. 
 
 

włącznik 

Zasilanie prądem 
stałym 12v 

zmniejszacz 
naprężenia kabla 

Gdy  go  nie  używasz,  możesz  pozostawić  swój  teleskop  CGE  w  pełni  złożony  i 

rozstawiony.  Niemniej  jednak  wszystkie  pokrywy  soczewek  i  okularów  należy  założyć  z 
powrotem  na  miejsce.  To  zredukuje  ilości  osadzającego  się  kurzu  na  wszystkich 
powierzchniach  optycznych  i  zmniejszy  konieczną  częstotliwość  czyszczenia  instrumentu. 
Być może zechcesz wszystko umieścić z powrotem w pojemniku, w którym zostało przysłane 
i  tak  przechowywać.  Jeśli  tak,  wszystkie  powierzchnie  optyczne  i  tak  należy  zasłonić  aby 
zapobiec zbieraniu się kurzu. 
 
Skomputeryzowane ręczne sterowanie 
 

Dzięki automatycznemu dostępowi do ponad 40000 obiektów i intuicyjnemu  menu, nawet początkujący  może 
opanować  bogactwo  jego  funkcji  w  ciągu  zaledwie  kilku  sesji  obserwacyjnych.  Poniżej  zamieszczamy 
szczegółowy opis poszczególnych części skomputeryzowanego ręcznego sterowania: 

 
1.

  Okienko  wyświetlacza  ciekłokrystalicznego  LCD:  ekran  na  dwie  linie  tekstu  po  16 

znaków  z  podświetleniem  dla  wygodnego  przeglądania  informacji  z  teleskopu  i 
przewijania tekstu. 

2.

  Wyrównanie: każe CGE wykorzystywać wybraną gwiazdę lub obiekt do wyrównywania 

3.

  Klawisze kierunku: pozwalają na pełną kontrolę ruchów w każdym kierunku. Używaj ich 

aby przesuwać teleskop do początkowych gwiazd wyrównania albo do wyśrodkowywania 
obiektów w okularze. 

 

 

Fot. Skomputeryzowane ręczne sterowanie 

4.

  Klawisze katalogów: ręczne sterowanie jest wyposażone w klawisze, które pozwalają na 

bezpośredni dostęp do każdego z katalogów w bazie danych. Są to następujące katalogi: 

Messier – pełna lista wszystkich obiektów z katalogu Messiera. 
NGC  –  pełna  lista  wszystkich  obiektów  mgławicowych  z  poprawionego  Nowego  Katalogu 
Generalnego. 
Caldwella – zbiór wybranych najciekawszych obiektów z katalogów NGC i IC. 
Planety – wszystkie 8 planet naszego układu oraz Księżyc. 
Gwiazdy – lista najjaśniejszych gwiazd z katalogu SAO. 
Lista – dla szybszego dostępu wszystkie najlepsze i najpopularniejsze obiekty w bazie danych 
CGE zostały podzielone na spersonalizowane listy w oparciu o ich rodzaj i/lub powszechnie 
używaną nazwę: 

 

Nazwane gwiazdy   Lista powszechnie używanych nazw najjaśniejszych gwiazd na niebie. 
Nazwane obiekty 

Alfabetyczna 

lista 

ponad  50 

najpopularniejszych 

obiektów 

mgławicowych. 

Gwiazdy podwójne  Numeryczno-alfabetyczne 

zestawienie 

najbardziej 

efektownych 

wizualnie podwójnych, potrójnych i poczwórnych gwiazd na niebie. 

Gwiazdy zmienne   Lista  wybranych  najjaśniejszych  gwiazd  zmiennych  o  najkrótszym 

okresie zmian jasności. 

Asteryzmy 

Unikalna lista najbardziej rzucających się w oczy małych „wzorków” z 
gwiazd. 

Obiekty CCD 

Spersonalizowana  lista  wielu  interesujących  par  galaktyk,  układów 
potrójnych  oraz  gromad  dobrze  nadających  się  do  fotografowania  za 
pomocą CCD. 

Obiekty IC 

Kompletna  lista  wszystkich  obiektów  mgławicowych  z  Katalogu 
Indeksowego. 

Obiekty Abella 

Kompletna  lista  wszystkich  obiektów  mgławicowych  z  Katalogu 
Abella. 

 

5.

  Info:  Wyświetla  współrzędne  i  przydatne  informacje  o  obiektach  wybranych  z  bazy 

danych. 

6.

  Wycieczka: Włącza tryb wycieczkowy, w  którym są wyszukiwane  najlepsze obiekty  na 

dany dzień i godzinę a następnie teleskop jest automatycznie na nie nakierowywany. 

7.

  Enter:  Wciśnięcie  Enter  pozwala  wybierać  funkcje  oraz  akceptować  wprowadzone 

parametry. 

8.

  Cofnij:  Cofnięcie  pozwoli  ci  wyjść  aktualnego  menu  i  wyświetlić  poprzedni  poziom 

menu.  Wciśnij  „cofnij”  wiele  razy  aby  wrócić  do  głównego  menu  albo  usunąć  dane 
wprowadzone przez pomyłkę. 

9.

  Menu:  Wyświetla  funkcji  ustawień  i  użytkowych  takich  jak  tempo  śledzenia,  obiekty 

użytkownika i wiele innych. 

10.

 Klawisze przewijania: Używane aby przewijać w górę i w dół w obrębie list menu. Jeśli 

wyświetlone  menu  zawiera  podmenu,  to  po  prawej  stronie  wyświetlacza  pojawi  się 
podwójna strzałka. Submenu także możesz przewijać za pomocą tych klawiszy. 

11.

 Tempo:  Natychmiast  zmienia  prędkość  obrotu  silniczków  uruchamianych  przez 

naciśnięcie klawiszy kierunku. 

12.

 Złącze RS-232: Pozwala komunikować się z komputerem i zdalnie sterować teleskopem. 

 

Obsługa ręcznego sterowania 
 
Ten  rozdział  opisuje  podstawowe  procedury  stosowane  w  obsłudze  teleskopu  CGE.  Są  one 
pogrupowane  w  trzy  kategorie:  wyrównanie,  ustawienia  i  narzędzia.  Część  na  temat 

wyrównania mówi o wstępnym wyrównaniu teleskopu jak również o odnajdywaniu obiektów 
na  niebie.  W  części  o  ustawieniach  jest  omówione  zmienianie  parametrów  takich  jak  tryb 
ś

ledzenia oraz tempo śledzenia. Wreszcie ostatnia część omawia wszystkie funkcje użytkowe 

takie jak limity przewijania, limity filtrów bazy danych czy kompensacja luzów. 
 
Procedury wyrównywania 
 
Aby  CGE  mógł  się  dokładnie  nastawiać  na  wybrane  obiekty  na  niebie  trzeba  go  najpierw 
wyrównać  względem  dwóch  znanych  pozycji  (gwiazd)  na  niebie.  Dzięki  tym  informacjom 
teleskop może stworzyć model nieba, z którego będzie korzystać aby zlokalizować dowolny 
obiekt o znanych współrzędnych. Istnieje wiele sposobów wyrównywania teleskopu zależnie 
od  tego  jakich  informacji  może  udzielić  użytkownik.  Przy  automatycznym  wyrównywaniu 
użytkownik  zostanie  poproszony  o  wprowadzenie  informacji  o  dacie  i  położeniu  aby 
zlokalizować gwiazdy wyrównywania. Wyrównanie przy użyciu dwóch gwiazd nie wymaga 
od  użytkownika  wprowadzania  informacji  o  dacie  i  o  położeniu  –  zamiast  tego  należy 
samodzielnie  zidentyfikować  dwie  gwiazdy  wyrównywania  i  ręcznie  przestawić  na  nie 
teleskop. Przy szybkim wyrównywaniu zostaniesz poproszony o wprowadzenie tych samych 
informacji  co  przy  automatycznym.  Jednak  zamiast  przewijać  do  dwóch  gwiazd  w  celu 
wyśrodkowania  i  wyrównania,  teleskop  omija  ten  krok  i  po  prostu  tworzy  model  nieba  na 
podstawie  dostarczonych  informacji.  I  wreszcie  północne  i  południowe  wyrównanie 
równikowe zostało stworzone z myślą o wyrównywania teleskopu gdy jest nastawiony na oś 
biegunową  za  pomocą  platformy  równikowej.  Każda  z  metod  wyrównywania  szczegółowo 
omawiamy poniżej. 
 
Automatyczne wyrównywanie 
 

Automatyczne  wyrównywanie  pozwala  użytkownikowi  wprowadzić  wszelkie  informacje  potrzebne  do 
wyrównania teleskopu.  Gdy wybierzesz AutoAlign,  pilot poprosi cię abyś wprowadził najpierw datę i lokalny 
czas  a  potem  położenie  geograficzne.  Następnie  zostaniesz  poproszony  o  takie  przestawienie  teleskopu  w 
wysokości aby dwa  oznaczenia na ramieniu widelca zrównały się. Ostatni krok  to  obrócenie teleskopu w taki 
sposób  aby tubus  był  skierowany na  północ. CGE  ma  już  teraz wszystkie informacje,  których  potrzebuje  aby 
wybrać dwie jasne gwiazdy wyrównania i automatycznie do nich przewinąć. 

Mając  teleskop  ustawiony  na  dworze  z  przymocowanymi  wszystkimi  akcesoriami,  podążaj 
według opisanych poniżej kroków aby go automatycznie wyrównać: 
1.

  Gdy już jest włączony wciśnij ENTER aby rozpocząć wyrównywanie. 

2.

  Używaj  klawiszy  przewijania  „w  górę”  i  „w  dół”  (10)  aby  wybrać  automatyczne 

wyrównywanie i wciśnij ENTER. 

3.

  Ręczne  sterowanie  wyświetli  teraz  informacje,  które  należy  zaakceptować  lub 

zmodyfikować.  Używaj  klawiszy  przewijania  „w górę”  i  „w dół”  (10)  aby  je przewijać. 
Jeśli  jakikolwiek  z  parametrów  trzeba  zaktualizować,  wciśnij  przycisk  „cofnij”  i 
wprowadź aktualne informacje. Jeśli wszystkie  informacje  się zgadzają, wciśnij ENTER 
aby zaakceptować. 

 
Czas

  – wprowadź  aktualny  lokalny  czas  dla  swojej okolicy.  Możesz  wprowadzić  albo  czas 

lokalny (np. 8:00) albo wojskowy (np. 20:00). 
-

  Wybierz  PM  lub  AM.  Jeśli  został  wprowadzony  czas  wojskowy,  ręczne  sterowanie 

pominie ten krok. 

-

  Wybierz  między  czasem  standardowym  a  czasem  letnim.  Używaj  klawiszy  przewijania 

„w górę” i „w dół” (10) aby przewijać opcje. Zajrzyj do mapy stref czasowych w dodatku 
E aby uzyskać więcej informacji. 

Data

 – wprowadź miesiąc, dzień i rok twojej sesji obserwacyjnej. 

Pomocna wskazówka: jeśli do ręcznego sterowania zostały wprowadzone błędne informacje, 
klawisz  „cofnij”  będzie  działać  jak  klawisz  backspace  w  komputerze  pozwalając 
użytkownikowi ponownie wprowadzić informacje. 
4.

  Wreszcie,  musisz  wprowadzić  długość  i  szerokość  geograficzną  twojego  stanowiska 

obserwacyjnego.  Skorzystaj  z  tabeli  w  dodatku  C  aby  ustalić  najbliższą  długość  i 
szerokość  geograficzną  swojego  aktualnego  stanowiska  obserwacyjnego  i  wprowadź  te 
dane  gdy  poprosi  o  to  ręczne  sterowanie,  wciskając  ENTER  po  każdej  wprowadzonej 
pozycji. Pamiętaj aby wybrać „zachód” dla długości w Ameryce Północnej i „północ” dla 
szerokości  na  półkuli  północnej.  W  przypadku  miast  poza  USA,  właściwa  półkula  jest 
podana w zestawieniach zawartych w dodatkach. 

5.

  Ręczne sterowanie poprosi cię teraz abyś ustawił tubus w pozycji północnej i wyrównał 

znaczniki indeksowe. 

- Użyj klawiszy „w górę” i „w dół” (3) aby obracać teleskopem aż znacznik indeksowy, który 
porusza  się  razem  z  tubusem  zrównał  się  ze  stacjonarnym  znacznikiem  indeksowym  na 
ramieniu montażu widłowego. Zob. fot. 5-2. 
6.

  Użyj  klawiszy  ze strzałkami w lewo i prawo aby skierować przód teleskopu na północ. 

Można  odnaleźć  ten  kierunek  szukając  Gwiazdy  Polarnej  (Polaris)  albo  za  pomocą 
kompasu. Nie musisz kierować teleskopu na Gwiazdę Polarną, chodzi tylko o horyzont w 
kierunku  północnym.  Wyrównanie  nie  musi  być  zbyt  dokładne,  chociaż  jeśli  będziesz 
blisko to  automatyczne  wyrównanie zostanie  przeprowadzone  bardziej  precyzyjnie.  Gdy 
już  teleskop  znajdzie  się  w  pozycji  północnej  a  znaczniki  indeksowe  będą  wyrównane, 
wciśnij ENTER. 

 

W oparciu o te informacje, teleskop automatycznie wybierze jasną gwiazdę znajdującą się nad 
horyzontem i przewinie do niej. W tym momencie teleskop jest tylko z  grubsza wyrównany 
tak więc gwiazda wyrównania powinna być tylko w pobliżu pola widzenia szukacza Szukacz. 
Gdy  zakończysz  przewijanie,  na  wyświetlaczu  pojawi  się  prośba  abyś  użył  klawiszy  ze 
strzałkami  do  wyrównania  wybranej  gwiazdy  z  czerwoną  plamką  pośrodku  pola  widzenia 
Szukacza.  Jeśli  z  jakichś  powodów  gwiazda  jest  niewidoczna  (na  przykład  jest  za  drzewem 
albo budynkiem) możesz wcisnąć „cofnij” aby wybrać inną gwiazdę i do niej przewinąć. Gdy 
już  wyśrodkujesz  w  szukaczu,  wciśnij  ENTER.  Na  wyświetlaczu  pojawi  się  prośba  abyś 
wyśrodkował  gwiazdę  w  polu  widzenia  okularu.  Gdy  gwiazda  jest  wyśrodkowana  wciśnij 
WYRÓWNAJ aby zaakceptować tą gwiazdę jako twoją pierwszą gwiazdę wyrównania. Gdy 
już pierwsza gwiazda wyrównania zostanie wprowadzona, CGE automatycznie przewinie do 
drugiej gwiazdy wyrównania i poprosi o powtórzenie tej samej procedury także dla niej. Gdy 
teleskop zostanie wyrównany z obiema gwiazdami, na wyświetlaczu pokaże się „wyrównanie 
udało się” i jesteś teraz gotowy do odnalezienia swojego pierwszego obiektu.  
 
Usuwanie  problemów

:  jeśli  przeprowadzono  wyrównanie  na  niewłaściwej  gwieździe,  na 

wyświetlaczu pokaże się „wyrównanie nieudane” oraz „pozycje gwiazd wyrównania nie były 
zgodne  z  bazą danych”.  W  takim  przypadku  wciśnij  klawisz „cofnij”  i  ponownie  wyrównaj 
teleskop.  Pamiętaj  ze  gwiazdą  wyrównania  będzie  zawsze  najjaśniejsza  gwiazda  najbliżej 
pola widzenia szukacza. 
 
Wskazówka do obserwacji

: aby uzyskać  najlepszą możliwą dokładność celowania, zawsze 

wyśrodkowuj gwiazdy wyrównania za pomocą klawiszy „w górę” i „w prawo”. Zbliżanie się 
do  gwiazdy  od  tej  strony  wyeliminuje  większość  luzów  między  trybikami  i  zapewni 
najdokładniejsze  możliwe  wyrównanie.  Jeśli  jednak  zostały  zmienione  „opcje  Goto”  (zob. 
„opcje Goto” w dalszej części tego rozdziału) to pamiętaj żeby zawsze centrować gwiazdy w 
tym samym kierunku w jakim teleskop centruje gwiazdy gdy kończy przewijanie. 

 
Wyrównanie na dwóch gwiazdach 
 
Przy stosowaniu metody wyrównania na dwóch gwiazdach, teleskop wymaga od użytkownika 
znajomości pozycji tylko dwóch jasnych gwiazd aby dokładnie wyrównać teleskop względem 
nieba i zacząć szukanie obiektów. Oto opis procedury wyrównania na dwóch gwiazdach: 
1.

  Gdy  CGE  zostanie  włączony,  użyj  klawiszy  przewijania  „w  górę”  i  „w  dół”  (10)  aby 

wybrać wyrównanie na dwóch gwiazdach i wciśnij ENTER. 

2.

  CGE wyświetli komunikat „ustaw wysokość tak aby zrównały się znaczniki indeksowe”. 

Użyj klawiszy kierunkowych „w górę” i „w dół” (3) i obróć tubus aż znacznik indeksowy, 
który  przemieszcza  się  razem  z  tubusem  zrówna  się  ze  stacjonarnym  znacznikiem 
indeksowym na ramieniu montażu widłowego (zob. fot. 5-2). Wciśnij ENTER. 

3.

  W  górnym  wierszu  wyświetlacza  pokaże  się  komunikat  „wybierz  pierwszą  gwiazdę”. 

Użyj  klawiszy  przewijania  ze  strzałkami  „w  górę”  i  „w  dół”  (10)  aby  wybrać  gwiazdę, 
którą chcesz wykorzystać jako pierwszą gwiazdę wyrównania. Wciśnij ENTER. 

4.

  CGE  prosi  cię  teraz  abyś  wyśrodkował  w  okularze  wybraną  gwiazdę.  Użyj  klawiszy 

kierunkowych aby przewinąć teleskop do gwiazdy wyrównania i ostrożnie wyśrodkuj ją w 
okularze. 

 
Pomocna  wskazówka

:  Aby  dokładnie  wyśrodkować  gwiazdę  wyrównania  w  okularze, 

będzie  konieczne  zmniejszenie  tempa  obrotów  silniczków.  Robi  się  to  wciskając  klawisz 
TEMPO  (11)  w  ręcznym  sterowaniu  a  następnie  wybierając  liczbę,  która  odpowiada 
pożądanej prędkości (9 = najszybciej, 1 = najwolniej). 
5.

  Gdy  już  gwiazda  wyrównania  jest  wyśrodkowana  w  polu  widzenia  okularu,  wciśnij 

klawisz WYRÓWNAJ (2) aby zaakceptować wybraną pozycję. 

6.

  CGE  poprosi  cię  teraz  abyś  wybrał  i  wyrównał  drugą  gwiazdę  i  wcisnął  klawisz 

WYRÓWNAJ.  Dobrze  jest  wybierać  gwiazdy,  które  są  nieco  oddalone  od  siebie.  Jeśli 
będą oddalone o co najmniej 40 do 60 stopni to dadzą ci bardziej dokładne wyrównanie 
niż gwiazdy, które są blisko siebie. 

Gdy  już  wyrównywanie  na  drugiej  gwieździe  zostanie  przeprowadzone  prawidłowo,  na 
wyświetlaczu  pokaże  się  „wyrównanie  udało  się”  i  usłyszysz  jak  silniczki  śledzące  się 
włączają i zaczynają śledzić. 
 
Szybkie wyrównanie 
 
Szybkie  wyrównanie  pozwala  wprowadzić  te  same  informacje  jak  przy  procedurze 
automatycznego  wyrównywania.  Jednak  zamiast  przewijać  do  dwóch  gwiazd  w  celu 
wyśrodkowana  i  wyrównania,  CGE  pomija  ten  krok  i  po  prostu  bazuje  na  podanych 
informacjach. To pozwoli ci z grubsza przewijać do współrzędnych jasnych obiektów takich 
jak Księżyc czy planety  i podawać teleskopowi informacje potrzebne do śledzenia obiektów 
w azymucie i wysokości w dowolnej części nieba. Szybkie wyrównanie nie jest przeznaczone 
do  dokładnego  lokalizowania  małych  lub  słabych  obiektów  mgławicowych  albo  do 
dokładnego śledzenia obiektów przy wykonywaniu fotografii.  
 
Aby skorzystać z szybkiego wyrównywania: 
 
1.

  Wybierz szybkie wyrównywanie z dostępnych opcji 

2.

  Użyj  klawiszy  kierunkowych  aby  ustawić  teleskop  w  pozycji  północnej  i  zrównać 

znaczniki indeksowe a następnie naciśnij ENTER. 

3.

  Ręczne sterowanie poprosi cię teraz o wprowadzenie takich samych informacji o czasie i 

położeniu jak przy procedurze automatycznego wyrównania. 

4.

  Gdy  już  się  ustawi,  teleskop  będzie  modelował  niebo  w  oparciu  o  te  informacje  i 

wyświetli „wyrównanie udało się”. 

Uwaga:  Gdy  już  zostało  przeprowadzone  szybkie  wyrównywanie,  możesz  skorzystać  z 
funkcji  ponownego  wyrównywania  (zob.  poniżej)  aby  poprawić  dokładność  celowania 
swojego teleskopu. 
 
Podstawy działania teleskopu 
 
Teleskop to instrument, który zbiera i ogniskuje światło. Natura systemu optycznego określa 
w jaki sposób jest skupiane światło. Niektóre teleskopy, znane jako refraktory, wykorzystują 
soczewki.  Inne,  znane  jako  reflektory,  używają  luster.  System  Schmidta-Cassegraina 
wykorzystuje  kombinację  luster  i  soczewek  i  określa  się  go  jako  teleskop  złożony  albo 
katadioptryczny.  Ten  unikalny  system  oferuje  optykę  o  dużej  średnicy  utrzymując  nieduże 
długości tuby przez co takie teleskopy bardzo łatwo przenosić.  Układ Schmidta-Cassegraina 
składa  się  z  płyty  korekcyjnej  o  zerowym  powiększeniu,  sferycznego  lustra  głównego  oraz 
lustra  wtórnego.  Gdy  promienie  światła  wejdą  do  układu  optycznego,  trzy  razy  pokonują 
odległość równą długości tubusa. 

 

Rys. 6-1 Przekrój uwidoczniający drogę światła w systemie Schmidta-Cassegraina 
 
Optyka  CGE  ma  powłoki  Starbright

  –  zaawansowanymi  wielowarstwowymi  powłokami 

dla  lustra  głównego  i  wtórnego  zapewniającymi  lepsze  odbijanie  światła  oraz  w  pełni 
powleczony korektor dla zapewnienia najlepszych właściwości antyrefleksyjnych. 
Wewnątrz tubusa, z centralnego otworu w głównym lustrze wychodzi czarny tubus. Jest to 
główny tubus z przegrodami i zapobiega przedostawaniu się światła bocznego do okularu lub 
kamery. 
 
Orientacja obrazu 
Orientacja  obrazu  zmienia  się  zależnie  od  tego  w  jaki  sposób  okular  jest  wsunięty  do 
teleskopu. Jeśli używasz wyciągu kątowego obraz nie jest do góry nogami, ale jest odwrócony 
przez  zamianę  strony  lewej  i  prawej.  Jeśli  natomiast  wsuwasz  okular  bezpośrednio  do 
wspornika  optycznego  (bez  wyciągu)  to obraz  jest  do  góry  nogami  i  ma  zamienione  strony 
lewą i prawą. Jest to normalne w systemie Schmidta-Cassegraina.  
 

 

Rys. 6-2 
Rzeczywista orientacja obrazu widzianego gołym okiem 
Obraz z zamienionymi stronami lewą i prawą widziany przez wyciąg kątowy 
Obraz odwrócony widziany przez okular założony bezpośrednio do teleskopu   
 
Ogniskowanie 
Mechanizm  ogniskowania  CGE  kontroluje  lustro  główne,  które  jest  zamontowane  na 
pierścieniu  przesuwającym  się  do  przodu  i  do  tyłu  na  głównym  tubusie  przegrodowym. 
Pokrętło  ogniskowania,  które  przesuwa  lustro  główne,  jest  na  tylnej  komorze  teleskopu  tuż 
pod wyciągiem i okularem. Obracaj pokrętłem aż obraz stanie się ostry. Jeśli pokrętło się nie 
obraca, to doszło do końca możliwości poruszania się w mechanizmie ogniskującym. Obracaj 
pokrętłem  w  przeciwnym  kierunku  aż  obraz  zrobi  się  ostry.  Gdy  już  będzie  zogniskowany, 
obracaj pokrętło zgodnie z ruchem wskazówek zegara aby zogniskować na bliższym obiekcie 
i w przeciwnym kierunku dla bardziej odległego obiektu. Pojedynczy obrót pokrętła przesuwa 
lustro bardzo nieznacznie. Dlatego trzeba wielu obrotów (około 30) aby przejść od bliskiego 
ogniska (około 25 stóp) do nieskończoności. 
 
Przy obserwacjach astronomicznych obrazy gwiazd poza ogniskiem są bardzo rozmyte, przez 
co  trudno  je  oglądać.  Jeśli  będziesz  obracał  pokrętłem  zbyt  szybko,  możesz  przeskoczyć 
punkt  zogniskowania  nawet  nie  widząc  obrazu.  Aby  uniknąć  tego  problemu,  twoim 
pierwszym  astronomicznym  celem  powinien  być  jasny  obiekt  (jak  Księżyc  lub planeta)  aby 
obraz był widoczny nawet gdy nie jest zogniskowany. Gdy ogniskowanie jest bardzo ważne, 
można  je  najlepiej  przeprowadzić  gdy  obracamy  pokrętło  tak  aby  lustro  poruszało  się  w 
kierunku  przeciwnym  do  przyciągania  grawitacyjnego.  Dzięki  temu  wszelkie  przesunięcia 
zwierciadła  są  zminimalizowane.  Przy  obserwacjach  astronomicznych,  zarówno  wizualnych 
jak  i  fotograficznych,  robi  się  to  obracając  pokrętło  w  kierunku  przeciwnym  do  ruchu 
wskazówek zegara. 

 

Rys.  6-3  Symbol  na  pokrętle  ogniskowania  pokazuje  właściwy  kierunek  obrotu  przy 
ogniskowaniu CGE. 
 
Obliczanie powiększenia 
 
Możesz  zmienić  powiększenie  teleskopu  po  prostu  wymieniając  okular.  Aby  ustalić 
powiększenie teleskopu, po prostu podziel długość jego ogniskowej przez ogniskową okularu. 
W postaci równania wzór ten wygląda następująco: 
 
 

   długość ogniskowej teleskopu (mm) 

powiększenie =  ____________________________ 
 

 

   długość ogniskowej okularu (mm) 

 
Powiedzmy,  że  na  przykład  używasz  soczewki Plossl  25  mm.  Aby  ustalić powiększenie  po 
prostu podziel ogniskową swojego teleskopu (CGE 8i ma ogniskową około 2000 mm) przez 
ogniskową okularu, 25 mm. Dzielenie 2000 przez 25 daje powiększenie 80 razy. 
 
Chociaż powiększenie jest zmienne, przy średnich warunkach przejrzystości każdy instrument 
ma  ograniczenie  największego  użytecznego  powiększenia.  Ogólna  zasada  jest  taka,  że  na 
każdy cal apertury przypada 60x. Na przykład, CGE ma aperturę 8 cali. Mnożenie 8 przez 60 
daje  maksymalne  użyteczne  powiększenie  480.  Chociaż  jest  to  maksymalne  użyteczne 
powiększenie, większość obserwacji wykonuje się w zakresie między 20 a 35x na każdy cal 
apertury co w przypadku CGE daje zakres 160 do 280 razy. 
 
 
Określanie pola widzenia 
 
Jest  to  istotne  jeśli  chcesz  mieć  pojęcie  o  rozmiarach  kątowych  obiektu,  który  obserwujesz. 
Aby  obliczyć  rzeczywiste  pole  widzenia,  podziel  pole  okularu  (dostarczonego  przez 
producenta  okularów)  przez  powiększenie.  W  postaci  równania  wzór  ten  wygląda 
następująco: 
 
                               widome pole okularu  
prawdziwe pole =  __________________ 
 

 

       powiększenie 

 
Jak widzisz przed określeniem pola widzenia musisz obliczyć powiększenie. Wykorzystując 
przykład  z  poprzedniego  rozdziału,  możemy  ustalić  pole  widzenia  używając  tego  samego 
okularu 25 mm. Okular Plossl 25 mm ma widome pole widzenia 50 stopni. Podziel 50 stopni 
przez  powiększenie,  które  wynosi  80.  To  daje  rzeczywiste  pole  0,63  stopnia  czyli  trochę 
więcej niż pół stopnia. 
 
Aby przeliczyć stopnie na stopy widziane z odległości 1000 jardów, co jest bardziej przydatne 
przy  obserwacjach  terenu,  po  prostu  pomnóż  je  przez  52.5.  Podstawiając  dane  z  naszego 
przykładu, pomnóż pole kątowe 0,63 stopnia przez 52,5. To daje liniową szerokość pola 33 
stóp  w  odległości  tysiąc  jardów.  Widome  pole  każdego  okularu  produkowanego  przez 
Celestrona można znaleźć w katalogu akcesoriów (#93685). 
 
 
Ogólne wskazówki do obserwacji 
 
Pracując  z  dowolnym  instrumentem  optycznym,  należy  pamiętać  o  kilku  rzeczach  aby 
upewnić się, że otrzymasz najlepszy możliwy obraz. 
 
-

  nigdy nie patrz przez szybę okienną. Szkło w oknach domów jest optycznie niedoskonałe 

a  przez  to  może  mieć  nierównomierną  grubość  w  różnych  częściach.  Ta  niezgodność 
może  i  zapewne  wpłynie  na  zdolność  teleskopu  do  ogniskowania.  W  większości 
przypadków nie będziesz mógł uzyskać  naprawdę ostrego obrazu podczas gdy w  innych 
może się pojawić obraz podwójny. 

-

  Nigdy nie patrz znad obiektów które wytwarzają fale ciepła. Są to na przykład asfaltowe 

parkingi podczas gorących letnich dni oraz dachy budynków. 

-

  Zamglone  niebo  i  opary  także  mogą  utrudnić  ogniskowanie  przy  oglądaniu  obiektów 

terenowych.  Ilość  szczegółów  widocznych  w  takich  warunkach  jest  znacznie 
zredukowana.  Poza  tym  przy  fotografowaniu  w  takich  warunkach  wywołany  film  może 
się  okazać  trochę  bardziej  ziarnisty  niż  normalnie  z  mniejszym  kontrastem  i 
niedoświetlony. 

-

  Jeśli  nosisz  soczewki  korekcyjne  (czyli  okulary)  powinieneś  je  zdjąć  obserwując  przez 

okular przymocowany do teleskopu. Używając jednak kamery zawsze powinieneś je mieć 
na  nosie  aby  upewnić  się,  że  osiągnąłeś  najlepsze  możliwe  zogniskowanie.  Jeśli  masz 
astygmatyzm, soczewki korekcyjne powinieneś nosić przez cały czas. 

 

Podstawy astronomii 

 
Do tego momentu instrukcja mówiła o budowie i podstawowych zasadach działania twojego 
teleskopu  CGE.  Jednak  aby  lepiej  je  rozumieć,  musisz  się  trochę  dowiedzieć  na  temat 
nocnego  nieba.  Ten  rozdział  mówi  o  astronomii  obserwacyjnej  w  ogólności  i  zawiera 
informacje o nocnym niebie i nastawianiu na oś biegunową. 
 
Układ współrzędnych niebieskich 
 
Aby  pomóc  sobie  w  odnajdywaniu  obiektów  na  niebie,  astronomowie  używają  system 
współrzędnych  niebieskich  podobny  do  współrzędnych  geograficznych  na  Ziemi.  Ma  on 
bieguny, linie długości i szerokości oraz równik. W niezbyt długich odcinkach czasu są one 
stałe względem gwiazd. 
 
Równik  niebieski opisuje 360 stopni wokół Ziemi  i oddziela północną półkulę  niebieską od 
południowej. Tak jak równik na naszej planecie, przypisana jest mu wartość zero stopni. Na 
Ziemi byłaby to szerokość geograficzna. Jednak na niebie mówi się o deklinacji – w skrócie 
DEC.  Linie  deklinacji  są  nazywane  zgodnie  z  odległością  kątową  –  poniżej  i  powyżej 
równika  niebieskiego.  Dzieli  się  je  na  stopnie,  minuty  łuku  oraz  sekundy  łuku.  Odczyty 
deklinacji na południe od równika mają znak minus (-) przed współrzędną a te na północ od 
równika niebieskiego albo nie mają znaku albo poprzedza je znak plus (+). 
 
Niebieski  odpowiednik  długości  nazywamy  rektascensją,  w  skrócie  R. A. Tak  jak  na  Ziemi 
linie  te  biegną  od  bieguna  do  bieguna  i  są  ułożone  w  równych  odstępach  co  15  stopni. 
Chociaż  linie  długości  są  ułożone  według  odległości  kątowych,  są  także  miernikiem  czasu. 
Każda główna linia długości różni się od kolejnej o godzinę. Ponieważ Ziemia obraca się raz 
w  ciągu  24  godzin,  w  sumie  są  24  linie.  W  związku  z  tym  współrzędne  w  rektascensji  są 
oznaczone  w  jednostkach  czasu.  Zaczynają  się  od  arbitralnego  punktu  w  konstelacji  Ryb 
oznaczonego  jako  0  godzin,  0  minut,  0  sekund.  Wszystkie  pozostałe  punkty  są  oznaczone 
według tego jak daleko (albo jak długo) zalegają za tą współrzędną podczas gdy przechodzi 
ona nad głową poruszając się na zachód. 
 

 

 
Rys. 7-1 Sfera niebieska widziana z zewnątrz – pokazana jest rektascensja i deklinacja. 
 
Ruch gwiazd 
 
Dzienny  ruch  Słońca  na  sferze  niebieskiej  jest  znany  nawet  najbardziej  przypadkowym 
obserwatorom. To jednak  nie Słońce się porusza jak przypuszczali dawni astronomowie, ale 
Ziemia. Jej obrót powoduje że gwiazdy zakreślają na niebie wielkie koła. Ich rozmiar zależy 
od tego w jakiej części nieba znajduje się gwiazda. Gwiazdy w pobliżu równika niebieskiego 
tworzą  największe  koła  wschodząc  na  wschodzie  i  zachodząc  na  zachodzie.  Idąc  w  stronę 
bieguna  niebieskiego  czyli  punktu  wokół  którego  wydają  się  krążyć  gwiazdy  na  półkuli 
północnej te koła stają się coraz mniejsze. Gwiazdy z umiarkowanych szerokości niebieskich 
wschodzą  na  północnym  wschodzie  a  zachodzą  na  północnym  zachodzie.  Gwiazdy  na 
wysokich  szerokościach  niebieskich  są  zawsze  ponad  horyzontem  i  są  zwane 
okołobiegunowymi  ponieważ  nigdy  nie  wschodzą  i  nigdy  nie  zachodzą.  Nigdy  jednak  nie 
zobaczysz  jak  gwiazda  zakreśla  pełne  koło  ponieważ  podczas  dnia  światło  Słońca  zagłusza 
ś

wiatło gwiazd. Jednak część kolistego ruchu w tej okolicy nieba można zobaczyć ustawiając 

na  trójnogu  kamerę  i  otwierając  migawkę  na  kilka  godzin.  Na  wywołanym  filmie  będzie 
widać  półkola  wokół  bieguna  (ten  opis  ruchów  gwiazd  odnosi  się  także  do  półkuli 
południowej z tym, że wszystkie gwiazdy na południe od równika niebieskiego poruszają się 
wokół południowego bieguna niebieskiego). 
 

 

 
Rys. 7-2 Wszystkie gwiazdy wydają się krążyć wokół biegunów niebieskich. Jednak wygląd 
tego  ruchu  różni  się  w zależności  od  tego,  na  jaką  część  nieba  patrzysz.  Blisko  północnego 
bieguna gwiazdy zakreślają rozpoznawalne koła wycentrowane na biegun (1). Gwiazdy blisko 
bieguna także podążają po kolistych torach wokół bieguna. Jednak nie widać całego koła ze 
względu  na  to,  że  zasłania  horyzont.  Dlatego  widać  to  tak,  że  wschodzą  na  wschodzie  i 
zachodzą  na  zachodzie  (2).  Patrząc  w  stronę  przeciwnego  bieguna,  gwiazdy  podążają  w 
przeciwnym kierunku, zakreślając koło wokół przeciwnego bieguna (3). 
 
Nastawianie na biegun (z opcjonalną platformą równikową) 
 
Chociaż  CGE  może  precyzyjnie  śledzić  obiekt  niebieski  w  trybie  azymutalnym,  to  do 
astrofotografii  o  długim  czasie  ekspozycji  jednak  należy  odpowiednio  wyrównać  oś 
biegunową  teleskopu  (ramię  widelca)  względem  osi  obrotu  Ziemi.  Aby  przeprowadzić 
dokładne  nastawienie  na  oś  biegunową,  CGE  wymaga  opcjonalnej  platformy  równikowej 
między  teleskopem  a  trójnogiem,  w  postaci  klina.  To  pozwala  silniczkom  śledzącym 
teleskopu  obracać  teleskop  wokół  bieguna  niebieskiego  w  taki  sam  sposób  jak  robią  to 
gwiazdy.  Bez  klina  zauważyłbyś,  że  gwiazdy  w  okularze  wolno  rotują  wokół  środka  pola 
widzenia.  Chociaż  tą  stopniową  rotację  trudno  zauważyć  patrząc  przez  okular,  byłaby  ona 
bardzo wyraźna na kliszy. 
 
Nastawienie  na  oś  biegunową  to  proces,  w  którym  oś  rotacji  teleskopu  (zwana  osią 
biegunową) jest wyrównywana (ustawiana równolegle) do osi rotacji Ziemi. Po wyrównaniu 
teleskop z mechanizmem zegarowym będzie śledził  gwiazdy  w miarę jak przesuwają się po 
niebie. Dzięki temu obiekty obserwowane przez teleskop wydają się być stacjonarne (nie będą 
dryfować  poza  pole  widzenia).  Jeśli  nie  będziemy  używać  mechanizmu  zegarowego  to 
wszystkie  obiekty   na  niebie  (zarówno  w  nocy  jak  i  w  dzień)  powoli  przedryfują  poza pole 
widzenia. Ten ruch jest spowodowany obracaniem się Ziemi. 
 
Wyrównywanie klina (za pomocą skomputeryzowanego ręcznego sterowania) 
 

Jeśli  używamy  skomputeryzowanego  ręcznego  sterowania,  mamy  do  dyspozycji  dwa  tryby 
wyrównywania platformy równikowej (jeden dla półkuli północnej a drugi dla południowej), 
które pomogą ustawić teleskop na oś biegunową. Po przeprowadzeniu albo automatycznego 
wyrównywania  albo  wyrównywania  na  dwóch  gwiazdach,  wyrównywanie  klina  przewinie 
teleskop tam gdzie powinna być Gwiazda Polarna.  Gdy  używasz  trójnogu  i  klina  aby 
wyśrodkować Gwiazdę Polarną w okularze, ramię widelca (oś biegunowa) będzie wskazywać 
w  stronę  prawdziwego  bieguna  niebieskiego.  Po  zakończeniu  wyrównywania  klina  musisz 
ponownie wyrównać swój teleskop używając albo metody równikowej na dwóch gwiazdach 
albo  równikowej  automatycznej.  Aby  wyrównać  klin  CGE  na  półkuli  północnej  postępuj 
zgodnie z następującymi krokami: 
 
1.

  Mając teleskop ustawiony na opcjonalnym klinie równikowym i z grubsza nastawiony na 

Gwiazdę  Polarną,  wyrównaj  go  używając  albo  metody  równikowej  automatycznej  albo 
równikowej na dwóch gwiazdach. 

2.

  Wybierz „wyrównywanie klina” z menu narzędzi i wciśnij Enter. 

3.

  Bazując  na  twoim  aktualnym  wyrównaniu  CGE  przewinie  tam,  gdzie  powinna  być 

Gwiazda Polarna. Użyj regulacji trójnogu i klina aby umieścić Gwiazdę Polarną w środku 
pola  widzenia  soczewki.  Nie  używaj  do tego  klawiszy  kierunkowych.  Gdy  już  Gwiazda 
Polarna  będzie  wyśrodkowana  w  okularze  wciśnij  ENTER;  oś  biegunowa  powinna  być 
teraz nakierowana na północny biegun niebieski. 

 
 
Odnajdywanie północnego bieguna niebieskiego 
 
Na każdej półkuli jest punkt na niebie, wokół którego wydają się krążyć wszystkie gwiazdy. 
Takie punkty nazywamy biegunami niebieskimi a ich nazwy pochodzą od półkuli,  na  której 
się  znajdują.  Na  przykład  na  północnej  półkuli  wszystkie  gwiazdy  krążą  wokół  północnego 
bieguna  niebieskiego.  Gdy  oś  biegunowa  teleskopu  jest  skierowana  na  biegun,  staje  się 
równoległa do osi obrotu Ziemi. 
 
Wiele  metod  wyrównywania  biegunowego  wymaga  abyś  wiedział  jak  znaleźć  biegun 
niebieski identyfikując gwiazdy na tym obszarze. Na północnej półkuli odnajdywanie bieguna 
nie jest trudne. Na szczęście jest gwiazda widoczna gołym okiem oddalona od niego o mniej 
niż jeden stopień. Tą gwiazdą jest Gwiazda Polarna na końcu dyszla Małego Wozu. Ponieważ 
Mały Wóz (prawie tożsamy z Wielką Niedźwiedzicą) nie jest szczególnie jasną konstelacją na 
niebie,  może  być  trudno  go  zlokalizować  z  rejonów  miejskich.  Jeśli  tak  jest,  użyj  dwóch 
gwiazd  z  tyłu  Wielkiego  Wozu  jako  wskazówek.  Narysuj  przechodzącą  przez  nie  umowną 
linię skierowaną w stronę Małego Wozu. Zobaczysz wtedy, że wskazują na Gwiazdę Polarną 
(zob.  rys.  7-4).  Ustawienie  Wielkiego  Wozu  zmienia  się  w  ciągu  roku  albo  inaczej  na  to 
patrząc  –  w  ciągu  nocy  (zob.  rys.  7-3).  Gdy  Wielki  Wóz  jest  nisko  na  niebie  (np.  blisko 
horyzontu)  może być  trudno  go  zlokalizować.  W  takich  przypadkach  skorzystaj  z  Kasjopei 
(zob. rys. 7-4). Obserwatorzy  na południowej półkuli  nie są takimi  szczęśliwcami. Gwiazdy 
wokół południowego bieguna nie są tak jasne jak te wokół północnego. Najbliższa gwiazda, 
która jest stosunkowo jasna, to Sigma Octantis. Jest ona na granicy widzialności gołym okiem 
(jasność 5.5) i jest oddalona od bieguna o około 59 minut łuku.  
 

 

Rys. 7-3 Ustawienie Wielkiego Wozu zmienia się w ciągu roku albo inaczej na to patrząc – w 
ciągu nocy. 
 
Definicja:  Północny  biegun  niebieski  jest  punktem,  wokół  którego  wydają  się  krążyć 
wszystkie  gwiazdy.  Jego  odpowiednikiem  na  półkuli  południowej  jest  południowy  biegun 
niebieski. 
 
Wielki  Wóz,  Mały  Wóz,  Kasjopeja,  północny  biegun  niebieski,  Gwiazda  Polarna,  gwiazdy 
wskazujące 
 

 

Rys. 7-4 Dwie gwiazdy z przodu Wielkiego Wozu wskazują  na Gwiazdę Polarną, która jest 
odległa  o  mniej  niż  jeden  stopień  od  prawdziwego  (północnego)  bieguna  niebieskiego. 

Kasjopeja, konstelacja  w  kształcie  litery  „W”, jest po przeciwnej  stronie  bieguna  względem 
Wielkiego Wozu. Północny biegun niebieski jest oznaczony znakiem „+”. 
 
 
 
Obserwacje nieba 
 
Gdy już wyregulujesz swój teleskop, jesteś gotowy do obserwacji. W tym rozdziale znajdują 
się  wskazówki  do  obserwacji  wizualnych  zarówno  dla  obiektów  Układu  Słonecznego  jak  i 
mgławicowych oraz ogólny opis warunków obserwacji, które mogą je utrudnić. 
 
 
Obserwacje Księżyca 
 

Często  zdarza  się,  że  kusi  nas  aby  oglądać  Księżyc  gdy 
jest w pełni. W tym czasie półkula, którą widzimy  jest  w 
pełni  oświetlona  i  jej  światło  może  przytłaczające.  Poza 
tym podczas tej fazy tarcza jest bardzo mało kontrastowa 
albo całkowicie pozbawiona kontrastu. 
 
Jednym z najlepszych momentów na obserwacje Księżyca 
są  fazy  pośrednie  (około  pierwszej  i  ostatniej  kwadry). 
Długie cienie ujawniają wiele szczegółów na powierzchni 

Księżyca. Przy małym powiększeniu będziesz mógł uchwycić w polu widzenia większą część 
tarczy.  Opcjonalny  reduktor/korektor  pozwala  oglądać  zapierające  dech  w  piersiach  widoki 
całego  dysku  jeśli  użyjemy  go  z  okularem  o  małym  powiększeniu.  Przejdź  na  wyższe 
powiększenie aby zogniskować na mniejszym obszarze. Wybierz księżycowe tempo śledzenia 
z  opcji  śledzenia  CGE  aby  utrzymać  Księżyc  pośrodku  pola  widzenia  nawet  przy  dużych 
powiększeniach. 
 
 
Wskazówki do obserwacji Księżyca 

 
Aby  zwiększyć  kontrast  i  wydobyć  szczegóły  księżycowej  powierzchni,  użyj  filtrów.  Żółty 
filtr  dobrze  działa  jeśli  chcesz  zwiększyć  kontrast  podczas  gdy  filtr  neutralnej  gęstości  lub 
polaryzujący zmniejszy ogólną jasność powierzchni i poświatę. 
 
Obserwowanie planet 

 
Wśród  innych  fascynujących  celów  jest  pięć  planet 
widocznych  gołym  okiem.  Możesz  zobaczyć  jak  Wenus 
zmienia  fazy  podobnie  jak  Księżyc.  Mars  ujawni  dużo 
szczegółów  powierzchniowych  oraz  jedną,  jeśli  nie  dwie, 
czapę  polarną.  Będziesz  mógł  zobaczyć  pasy  chmur  na 
Jowiszu oraz Wielką Czerwoną Plamę (o ile jest widoczna 
w  czasie  gdy  obserwujesz).  Dodatkowo  będziesz  mógł 
zobaczyć  jak  księżyce  Jowisza  okrążają  tą  olbrzymią 
planetę.  Saturn,  ze  swoimi  pięknymi  pierścieniami,  jest 

łatwo widoczny przy umiarkowanym powiększeniu. 
 

Wskazówki do obserwacji planet 
 
-

  Pamiętaj, że warunki atmosferyczne są zwykle czynnikiem, który ogranicza to jak wiele 

będzie widocznych szczegółów na planecie.  Unikaj więc obserwacji planet  gdy  są nisko 
nad  horyzontem  albo  gdy  są  bezpośrednio  nad  źródłem  wypromieniowującym  ciepło, 
takim  jak  dach  albo  komin.  Zobacz  także  fragment  “warunki  seeingu”  w  dalszej  części 
tego rozdziału. 

-

  Aby  zwiększyć  kontrast  i  wydobyć  szczegóły  na  powierzchni  planet,  używaj  filtrów 

okularowych Celestrona. 

 
Obserwacje Słońca 
 
Chociaż  wielu  amatorów  astronomii  wydaje  się  nie  zauważać  tej  dziedziny,  obserwacje 
Słońca dostarczają zarówno satysfakcji jak i dobrej zabawy. Jednak ponieważ Słońce jest tak 
jasne, należy przedsięwziąć specjalne środki ostrożności podczas obserwacji naszej dziennej 
gwiazdy aby nie uszkodzić wzroku albo teleskopu. 
 
Nigdy  nie  rzutuj  obrazu  Słońca przez  nasz teleskop.  Ze  względu  na  bardzo  złożony  system 
optyczny,  wewnątrz  tubusa  nagromadziłyby  się  wtedy  ogromne  ilości  ciepła.  To  może 
uszkodzić teleskop i wszelkie przymocowane do niego akcesoria. 
 
Dla bezpiecznego oglądania Słońca używaj filtra, który redukuje jego światło powodując, że 
łatwo  je  oglądać.  Z  filtrem  możesz  zobaczyć  jak  plamy  słoneczne  przesuwają  się po  tarczy 
oraz pochodnie, które są jasnymi obszarami widzianymi blisko krawędzi tarczy Słońca. 
 
 
Wskazówki do obserwacji Słońca 
 
-

  najlepszym czasem na obserwacje Słońca  jest wczesny ranek lub późne popołudnie gdy 

powietrze jest chłodniejsze. 

-

  aby wyśrodkować Słońce bez patrzenia w okular, przesuwaj teleskop do momentu aż cień 

jego tubus uformuje okrągły cień. 

-

  aby  być  pewnym  co  do  dokładności  śledzenia,  pamiętaj  aby  wybrać  tempo  śledzenia 

dostosowane do ruchu Słońca. 

 
 
Obserwacje obiektów głębokiego nieba 
 
Obiekty  mgławicowe  czy  też  obiekty  głębokiego  nieba  to  te,  które  znajdują  się  poza 
granicami  naszego  Układu  Słonecznego.  Są  to  gromady  gwiazd,  mgławice  planetarne, 
mgławice  dyfuzyjne,  gwiazdy  podwójne  oraz  inne  galaktyki  poza  naszą  Drogą  Mleczną. 
Większość  z  nich  ma  duże  rozmiary  kątowe.  Tak  więc  aby  je  oglądać  wystarczą  małe  lub 
ś

rednie  powiększenia. Wizualnie  są za  słabe  aby  ujawnić  kolor  widoczny  na  fotografiach o 

długim  czasie  ekspozycji.  Zamiast  tego  wyglądają  na  czarno-białe.  I  ze  względu  na  małą 
jasność  powierzchniową  należy  je  obserwować  z  ciemnego  stanowiska.  Zanieczyszczenie 
ś

wiatłem wokół wielkich ośrodków miejskich zagłusza większość mgławic sprawiając, że są 

trudne  jeśli  nie  niemożliwe  do  obserwacji.  Filtry  redukcji  zanieczyszczenia  światłem 
pomagają zmniejszyć jasność tła zwiększając kontrast. 
 
 

Warunki atmosferyczne 
 
Warunki  atmosferyczne  mają  wpływ  na  to  co  widzisz  przez  teleskop  podczas  sesji 
obserwacyjnej.  Składają  się  na  nie:  przejrzystość,  rozjaśnienie  nieba  i  seeing.  Rozumienie 
warunków atmosferycznych i ich wpływu na obserwacje pomoże ci wycisnąć jak najwięcej z 
twojego teleskopu. 
 
Przejrzystość 
 
Na  przejrzystość  atmosfery  mają  wpływ  chmury,  wilgoć  oraz  inne  unoszące  się  cząstki. 
Grube  chmury  typu  cumulus  są  całkowicie  nieprzezroczyste  podczas  gdy  cirrusy  mogą  być 
cienkie,  pozwalając  aby  przeszło  przez  nie  światło  najjaśniejszych  gwiazd.  Zamglone  niebo 
pochłania  więcej  światła  niż  czyste  sprawiając,  że  słabsze  obiekty  są  trudniej  widoczne  i 
redukując  kontrast  jaśniejszych  obiektów.  Aerozole  wyrzucane  do  atmosfery  przez  erupcje 
wulkaniczne  także  wpływają  na  przejrzystość.  Idealne  warunki  są  wtedy,  gdy  niebo  jest 
czarne jak atrament. 
 
Rozjaśnienie nieba 

 
Ogólne  rozjaśnienie  nieba  przez  Księżyc,  zorze,  naturalne  świecenie  powietrza  oraz 
zanieczyszczenie  światłem  znacznie  wpływają  na  przejrzystość.  Podczas  gdy  nie  jest  to 
problem  w  przypadku  jaśniejszych  gwiazd  i  planet,  rozjaśnione  niebo  redukuje  kontrast 
rozległych  mgławic  sprawiając,  że  obserwacje  stają  się  trudne  jeśli  nie  niemożliwe.  Aby 
zmaksymalizować efekty swoich obserwacji, ogranicz oglądanie obiektów mgławicowych do 
bezksiężycowych  nocy  z  dala  od  nieba  zanieczyszczonego  światłem  występującego  wokół 
wielkich  obszarów  miejskich.  Filtry  LPR  zwiększają  możliwości  oglądania  obiektów 
mgławicowych z zanieczyszczonych obszarów blokując niepożądane światło i przepuszczając 
jednocześnie  światło  od  niektórych  obiektów  głębokiego  nieba.  Z  drugiej  jednak  strony, 
planety i gwiazdy można obserwować z rejonów zanieczyszczonych światłem lub gdy nie ma 
Księżyca. 
 
Seeing 
 
Seeing  to  inaczej  stabilność  atmosfery  i  ma  bezpośredni  wpływ  na  ilość  szczegółów 
widocznych  w  obiektach  rozciągłych.  Powietrze  w  naszej  atmosferze  działa  jak  soczewka, 
która  ugina  i  zniekształca  dochodzące  promienie  słoneczne.  Stopień  ugięcia  zależy  od 
gęstości  powietrza.  Warstwy  o  różnej  temperaturze  mają  różne  gęstości  i  w  związku  z  tym 
inaczej uginają światło. Promienie świetlne z tego samego obiektu docierają lekko przesunięte 
tworząc  niedoskonały  lub  rozmazany  obraz.  Te  zakłócenia  atmosferyczne  zmieniają  się 
zależnie  od  czasu  i  miejsca.  Rozmiar  komórek  powietrza  w  porównaniu  do  twojej  apertury 
określa  jakość seeingu. Przy dobrym seeingu są  widoczne drobne szczegóły  na  jaśniejszych 
planetach takich jak Jowisz i Mars a gwiazdy są malutkimi punkcikami. Przy słabym seeingu 
obrazy są zamglone a gwiazdy wyglądają jak krople. 
 
Opisane tutaj warunki odnoszą się zarówno do obserwacji wizualnych jak i fotograficznych. 
 
Astrofotografia 
 

Po tym jak trochę czasu pooglądasz niebo być może zechcesz je sfotografować. Twój 

teleskop  umożliwia  kilka  różnych  form  fotografowania  nieba,  w  tym  krótkie  ekspozycje  w 

ognisku  głównym,  projekcja  okularowa,  fotografie  deep  sky  przy  długich  ekspozycjach, 
fotografia  naziemna  oraz  obrazowanie  CCD.  Każdy  z  nich  jest  omówiony  w  sposób 
wystarczająco  szczegółowy  aby  pozwolić  Ci  zacząć.    Omawiane  tematy  to  między  innymi 
potrzebne  akcesoria  oraz  trochę  prostych  technik.  Więcej  informacji  jest  dostępnych  w 
niektórych publikacjach wyszczególnionych na końcu tej instrukcji. 
 

Poza  specjalnymi  akcesoriami  wymaganymi  dla  każdego  rodzaju  fotografowania 

nieba, zachodzi potrzeba posiadania kamery - ale nie jakiejkolwiek. Nie musi ona mieć wielu 
funkcji  oferowanych  we  współczesnym  sprzęcie  najwyższej  klasy.  Na  przykład  nie  musisz 
mieć  możliwości  automatycznego  ogniskowania  ani  blokady  lusterka.  Wymienimy  teraz 
obowiązkowe  funkcje  jakie  musi  mieć  kamera  do  fotografowania  nieba.  Po  pierwsze, 
potrzebny  jest  czas  "B",  który  pozwala  na  ekspozycje  długoczasowe.  To  wyklucza  kamery 
typu  "naceluj  i  pstrykaj"  i  ogranicza  wybór  do  lustrzanek  SLR  czyli  najbardziej 
powszechnego rodzaju aparatu na kliszę 35 mm dostępnego obecnie na rynku. 
 

Po  drugie,  czas  "B"  albo  ręczny  NIE  powinien  korzystać  z  baterii.  Wiele  nowych 

aparatów  elektronicznych  wykorzystuje  baterie  aby  podtrzymać  otwarcie  migawki  podczas 
ekspozycji długoczasowych. Gdy baterie się wyczerpią, zwykle po kilku minutach, migawka 
się zamyka bez względu na to czy zakończyłeś ekspozycję czy nie. Szukaj aparatu który ma 
ręczną  migawkę  w  trybie  ekspozycji  długoczasowych.  Firmy  Olympus,  Nikon,  Minolta, 
Pentax, Canon i inne wyprodukowały właśnie takie korpusy aparatów. 
 

Aparat musi mieć wymienne obiektywy abyś mógł go zamocować do teleskopu a poza 

tym  możesz  dzięki  temu  używać  różnych  obiektywów  podczas  fotografowania  aparatem 
zamocowanym  na  górze  teleskopu.  Jeśli  nie  znajdziesz  odpowiedniego  nowego  aparatu, 
możesz  zamówić  używany  korpus,  który  nie  jest  nawet  w  100  procentach  sprawny.  Na 
przykład światłomierz nie musi działać ponieważ będziesz ręcznie ustalał długość ekspozycji. 
 

Potrzebujesz  także  wężyka  spustowego  z  funkcją  blokady  aby  utrzymać  migawkę 

otwartą podczas gdy robisz inne rzeczy. Są dostępne modele z wyzwalaniem mechanicznym 
oraz pneumatycznym. 
 
 
Krótkie ekspozycje w ognisku głównym 
 

Krótkie  ekspozycje  w  ognisku  głównym  to  najlepszy  sposób  żeby  rozpocząć 

rejestrowanie obiektów niebieskich. Wykonuje się je za pomocą aparatu przymocowanego do 
teleskopu  z  pominięciem  okularu  lub  własnego  obiektywu.  Aby  zamocować  aparat  musisz 
mieć adapter T Celestrona (#93633-A) oraz pierścień T przeznaczony konkretnie dla Twojego 
modelu  aparatu  (np.  Minolta,  Nikon,  Pentax  itp.).  Pierścień  T  wkręca  się  w  miejsce 
normalnego  obiektywu  aparatu  SLR  35  mm.  Fotografowanie  w  ognisku  głównym  pozwala 
uchwycić większą część tarczy Księżyca albo Słońca. Aby zamocować aparat do teleskopu: 
 
1. zdejmij wszelkie akcesoria wizualne 
2. Nakręć pierścień T na adapter T. 
3. Zamocuj korpus swojego aparatu na pierścieniu T w taki sposób jak zrobiłbyś to łącząc go 
z każdym innym obiektywem. 
4.  Nakręć  adapter  T  na  tył  teleskopu  trzymając  aparat  w  pożądanej  pozycji  (pionowej  lub 
poziomej). 
 

Mając  aparat  zamocowany  do  teleskopu,  jesteś  gotowy  do  fotografowania  w  ognisku 
głównym. Zacznij od łatwego obiektu takiego jak Księżyc. Oto jak to zrobić: 
 
1. Załóż do aparatu kliszę o umiarkowanej do dużej czułości (wg. parametrów ISO). Bardziej 
czułe filmy są pożądane jeśli fotografujemy Księżyc w postaci sierpa. Gdy Księżyc jest blisko 
pełni i ma największą jasność, lepiej mieć mniej czuły film.  
Oto zalecane filmy: 
 
- T-Max 100 
- T-Max 400 
- dowolny film kolorowy do slajdów od 100 do 400 ISO 
- Fuji Super HG 400 
- Ektar 25 lub 100 
 
2. Wyśrodkuj Księżyc w polu widzenia swojego teleskopu CGE. 
3. Zogniskuj teleskop obracając gałką ogniskowania aż obraz stanie się ostry. 
4. Ustaw prędkość migawki na odpowiednie ustawienie (zobacz tabelę poniżej). 
5. Zwolnij migawkę za pomocą wężyka spustowego. 
6. Przewiń film i powtórz procedurę. 
 
 
Faza księżyca, Sierp, Kwadra, Pełnia 

 

Tabela 7-1 Powyżej wyszczególniliśmy czasy ekspozycji podczas fotografowania Księżyca w 
ognisku głównym Twojego teleskopu CGE. 
 
 
Czasy  ekspozycji  wyszczególnione  w  tabeli  7-1  należy  traktować  jako  punkt  startowy. 
Zawsze  wykonuj dodatkowo  ekspozycje,  które  są  dłuższe  i  krótsze  niż  zalecany  czas.  Poza 
tym  wykonaj  po  kilka  fotek  dla  każdej  prędkości  migawki.  Dzięki  temu  będziesz  miał 
pewność że uzyskasz dobre zdjęcie. 
 
-  Jeśli  używasz  kliszy  czarno-białej,  spróbuj  żółtego  filtra  aby  zmniejszyć  intensywność 
ś

wiatła i zwiększyć kontrast. 

-  Dokładnie  zapisuj  swoje  czasy  ekspozycji.  Ta  informacja  będzie  przydatna  jeśli  zechcesz 
powtórzyć  swoje  wyniki  albo  wysłać  niektóre  swoje  zdjęcia  do  różnych  czasopism 
astronomicznych w nadziei na opublikowanie! 
- Ta technika jest także stosowana do fotografowania Słońca za pomocą odpowiedniego filtra 
słonecznego. 
 
Projekcja okularowa 
 
Ten  rodzaj  fotografowania  nieba  został  opracowany  z  myślą  o  obiektach  mających  małe 
rozmiary kątowe, głównie Księżycu i planetach. Planety, chociaż fizycznie są dość duże, mają 
małe  rozmiary  kątowe  ze  względu  na  wielkie  odległości.  W  związku  z  tym  jest  potrzebne 
umiarkowane  i  duże  powiększenie  aby  obraz  był  na  tyle  duży  żeby  było  widać  jakieś 

szczegóły.  Niestety  samo  połączenie  aparat/teleskop  nie  daje  wystarczającego  powiększenia 
aby  wytworzyć  użyteczny  obraz  na  kliszy.  Aby  obraz  był  wystarczająco  duży,  musisz 
zamocować  aparat  do  teleskopu  razem  z  okularem.  Aby  to  zrobić  będziesz  potrzebował 
dwóch dodatkowych akcesoriów: teleekstendera w wersji deluxe (#93643), który mocuje się 
do wspornika optycznego z tyłu oraz pierścienia  T przeznaczonego dla konkretnego modelu 
Twojego aparatu (czyli Minolta, Nikon, Pentax itp.). 
 
Ze względu na wysokie powiększenia występujące w projekcji okularowej, pole widzenia jest 
dość  małe  przez  co  trudno  odnaleźć  i  wyśrodkować  obiekty.  Aby  trochę  ułatwić  sobie 
zadanie, wyreguluj szukacz tak dokładnie  jak to tylko możliwe. To pozwoli Ci wprowadzić 
obiekt w pole widzenia teleskopu na podstawie samego widoku jaki uzyskujesz w szukaczu. 
 
Kolejny problem związany z dużym powiększeniem to wibracje. Zwykłe zwolnienie migawki 
- nawet za pomocą - daje wystarczająco dużo wibracji aby zamazać obraz. Aby to obejść użyj 
samowyzwalacza aparatu jeśli czas ekspozycji nie przekracza jednej sekundy - a zdarza się to 
często  podczas  fotografowania  Księżyca.  Dla  ekspozycji  powyżej  jednej  sekundy  użyj 
"sztuczki  z  kapeluszem".  Ta  technika  polega  na  zastosowaniu  trzymanego  w  ręce  czarnego 
kartonika  umieszczanego  przed  aperturą  teleskopu  aby  pełnił  rolę  migawki.  Kartonik 
zapobiega  wnikaniu  światła  do  teleskopu  podczas  gdy  migawka  jest  otwarta.  Gdy  już 
migawka została wyzwolona i wibracje ustały (kilka sekund), zabierz kartonik aby naświetlić 
film.  Gdy  już  naświetlanie  jest  zakończone,  umieść  kartonik  przed  teleskopem  i  zamknij 
migawkę. Przewiń film i już jesteś gotowy do następnego zdjęcia. Pamiętaj że kartonik należy 
trzymać  w odległości  kilku  cali  od  teleskopu  tak  aby  go nie  dotykał.  Będzie  łatwiej  jeśli  tą 
procedurę będzie przeprowadzać dwóch ludzi - jeden zwolni migawkę a drugi będzie trzymał 
kartonik. Poniżej opisujemy procedurę naświetlania. 
 

 

Rys. 7-1 Akcesoria do fotografowania w projekcji okularowej 
 
1. Znajdź i wyśrodkuj pożądany cel w wizjerze aparatu. 
2.  Obracaj gałkę ogniskowania aż obraz będzie tak ostry jak to tylko możliwe. 
3. Umieść czarny kartonik przed teleskopem. 
4. Zwolnij migawkę używając wężyka spustowego. 
5.  Poczekaj  aż  wibracje  spowodowane  zwolnieniem  migawki ustaną.  Poza  tym  zaczekaj  na 
moment dobrego seeingu. 
6. Zabierz czarny kartonik sprzed teleskopu na czas trwania ekspozycji (zobacz tabelę). 
7. Umieść czarny kartonik z powrotem przed teleskopem. 
8. Zamknij migawkę aparatu. 
 
Przewiń  film  i  już  jesteś  gotowy  do  następnej  ekspozycji.  Nie  zapomnij  wykonać  zdjęć  z 

różnymi czasami i prowadź dokładne zapiski tego co zrobiłeś. Zapisuj datę, teleskop, długość 
ekspozycji, okular, światłosiłę, rodzaj kliszy oraz komentarze na temat warunków seeingu. 
 
Poniższa tabela wyszczególnia czasy ekspozycji dla projekcji okularowej z okularem 10 mm. 
Wszystkie czasy ekspozycji są podane w sekundach lub częściach sekundy. 
 
 

 

Tabela 7-2 Zalecane czasy ekspozycji do fotografowania planet. 
 
Wyszczególnione  tutaj  czasy  ekspozycji  należy  traktować  jako  punkt  startowy.  Zawsze 
wykonuj  dodatkowo  ekspozycje,  które  są  dłuższe  i  krótsze  niż  zalecany  czas.  Poza  tym 
wykonaj po kilka fotek dla każdej prędkości migawki. Dzięki temu będziesz miał pewność, że 
uzyskasz  dobre  zdjęcie.  Nie  jest  wcale  rzadkością  zużycie  całej  rolki  36  klatek  i  uzyskanie 
tylko jednego dobrego zdjęcia. 
 
UWAGA: Nie spodziewaj się że zarejestrujesz więcej szczegółów niż dostrzegasz wizualnie 
w okularze podczas wykonywania danego zdjęcia. 
 
Gdy  już  opanujesz  tą  technikę,  eksperymentuj  z  różnymi  kliszami,  różnymi  długościami 
ogniskowych okularów a nawet z różnymi filtrami. 
 
 
Długoczasowa fotografia w ognisku głównym 
 
Jest  to  ostatni  rodzaj  fotografowania  nieba,  którego  można  spróbować  po  opanowaniu 
pozostałych. Jest przeznaczony  głównie dla obiektów deep sky czyli obiektów poza naszym 
Układem  Słonecznym  czyli  gromad  gwiazd,  mgławic  i  galaktyk.  Chociaż  mogłoby  się 
wydawać że dla tych obiektów jest wymagane wysokie powiększenie, jest akurat odwrotnie. 
Większość z tych obiektów zajmuje duże obszary kątowe i mieści się ładnie w polu widzenia 
ogniska głównego Twojego teleskopu. Jednak jasność tych obiektów wymaga długich czasów 
ekspozycji a przez to są one trudno do sfotografowania. 
 
Istnieją różne techniki dla tego rodzaju fotografii a od tej, którą wybierzesz, będzie zależało 
jakich standardowych akcesoriów będziesz potrzebował. Najlepszą metodą dla długoczasowej 
astrofotografii  deep  sky  jest  guider  pozaosiowy.  Urządzenie  to  pozwala  Ci  jednocześnie 
fotografować  i  wykonywać  prowadzenie  spoglądając  w  teleskop.  Celestron  oferuje  bardzo 
szczególny  i  zaawansowany  guider  pozaosiowy  zwany  guiderem  radialnym  (#94176).  Poza 
tym będziesz potrzebował pierścienia T aby przymocować swój aparat do radialnego guidera. 
 
Poza  tym  będziesz  potrzebował  okularu  do  prowadzenia.  W  przeciwieństwie  do  innych 
rodzajów  astrofotografii,  które  pozwalają  na  dość  luźne  prowadzenie,  ognisko  główne 
wymaga  skrupulatnego  prowadzenia  przez  dłuższe  okresy  czasu.  Aby  to  osiągnąć  będziesz 
potrzebował okularu prowadzącego z podświetlaną siatką celowniczą aby monitorować swoją 
gwiazdę prowadzenia. Do tych celów Celestron oferuje Micro Guide Eyepiece (#94171). Oto 

krótkie podsumowanie tej techniki. 
 
1.  Nastaw  teleskop  na  oś  biegunową.  Aby  uzyskać  więcej  informacji  na  ten  temat,  zobacz 
rozdział poświęcony nastawianiu na oś biegunową we wcześniejszej części tej instrukcji. 
2. Zdejmij wszelkie akcesoria wizualne. 
3. Nakręć guider radialny na swój teleskop. 
4. Nakręć pierścień T na guider radialny. 
5. Zamocuj korpus swojego aparatu na pierścieniu T tak jakbyś to zrobił  łącząc go z jakimś 
obiektywem. 
6. Ustaw prędkość migawki na czas "B". 
7. Zogniskuj teleskop na gwieździe. 
8. Wyśrodkuj to co fotografujesz w polu swojego aparatu. 
9.  Znajdź  odpowiednią  gwiazdę  prowadzenia  w  polu  widzenia  swojego  teleskopu.  Ta 
procedura może się okazać najbardziej czasochłonna. 
10. Otwórz migawkę za pomocą wężyka spustowego. 
11.  Monitoruj  gwiazdę  prowadzenia  na  czas  trwania  ekspozycji  używając  przycisków  w 
pilocie do wprowadzania potrzebnych poprawek. 
12. Zamknij migawkę aparatu. 
 
 
Korekcja błędów periodycznych 
 
W skrócie PEC, jest to system, który poprawia dokładność śledzenia napędu redukując ilość 
poprawek  użytkownika  koniecznych  do  utrzymania  gwiazdy  prowadzenia  w  centrum  pola 
widzenia okularu. PEC został stworzony z myślą o poprawieniu jakości zdjęć przez redukcję 
amplitudy błędów ślimacznicy. Używanie funkcji PEC to proces trzystopniowy. Po pierwsze, 
CGE musi znać aktualne ustawienie swojej ślimacznicy aby mieć punkt odniesienia podczas 
odtwarzania  zarejestrowanego  błędu.  Poza  tym musisz  prowadzić  przez  conajmniej  8  minut 
aby system mógł zapisać poprawkę jaką wprowadzasz (ślimakowi jeden pełny obrót zajmuje 
8  minut,  stąd  potrzeba  prowadzenia  przez  8  minut).  W  ten  sposób  chip  PEC  "uczy  się" 
charakterystyki  ślimaka.  Błąd  periodyczny  napędu  ślimakowego  będzie  przechowywany  w 
chipie  PEC  i  wykorzystywany  do  poprawiania  błędu  periodycznego.  Ostatni  krok  to 
odegranie  poprawek  jakie  wykonałeś  podczas  fazy  nagrywania.  Pamiętaj,  że  ta  funkcja  jest 
przeznaczona  dla  zaawansowanej  astrofotografii  i  dalej  wymaga  prowadzenia  ponieważ 
wszystkie napędy teleskopów mają jakiś błąd periodyczny. 
 
 
Korzystanie z korekcji błędu periodycznego 

 
Gdy  już  teleskop  został  prawidłowo  nastawiony  na  oś  biegunową.  wybierz  PEC  z  menu 
Utilities  czyli  Narzędzia  i  wciśnij  ENTER  aby  rozpocząć  zapisywanie  swojego  błędu 
periodycznego. Oto jak należy używać funkcji PEC: 
 
1. Znajdź jasną gwiazdę stosunkowo blisko obiektu który chcesz sfotografować. 
2.  Załóż  do  teleskopu  okular  o  wysokim  powiększeniu  z  podświetlanym  krzyżem 
celowniczym.  Ustaw  krzyż  celowniczy  okularu  prowadzącego  tak  aby  jedna  nitka  była 
równoległa względem deklinacji a druga równoległa do osi rektascensji. 
3.  Wyśrodkuj  gwiazdę  prowadzenia  na  podświetlanym  krzyżu,  zogniskuj  teleskop  i  badaj 
ruch periodyczny. 
4.  Zanim  rzeczywiście  nagrasz  błąd  periodyczny,  poświęć  kilka  minut  na  poćwiczenie 

prowadzenia.  Ustaw  prędkość  przewijania  w  pilocie  mniej  więcej  na  prędkość  ruchu  sfery 
niebieskiej  (prędkość  1  =  .5x,  prędkość  2  =  1  x)  i  poćwicz  wyśrodkowywanie  gwiazdy 
prowadzenia na krzyżu przez kilka minut. To pomoże Ci się oswoić z błędem periodycznym 
napędu  i  obsługą  pilota  ręcznego  sterowania.  Pamiętaj  o  pomijaniu  dryfu  w  deklinacji 
podczas programowania PEC. 
 
Uwaga:  Podczas  nagrywania  PEC  będą  dostępne  tylko  prędkości  prowadzenia 
fotograficznego  (1  i  2)  .  To  eliminuje  możliwość  nagłego  poruszenia  teleskopu  podczas 
nagrywania. 
 
5. Aby rozpocząć nagrywanie błędu periodycznego napędu, wciśnij klawisz MENU i wybierz 
PEC  z  menu  Utilities.  Użyj  przycisków  przewijania  w  górę  i  w  dół  aby  wyświetlić  opcję 
Record  czyli  Nagrywaj  i  wciśnij  ENTER.  Będziesz  miał  5  sekund  zanim  system  zacznie 
nagrywać.  Za  każdym  razem  gdy  w  danej  sesji  obserwacyjnej  po  raz  pierwszy  zostanie 
wybrane  nagrywanie  albo  odtwarzanie  PEC,  ślimak  musi  się  obrócić  aby  można  było 
zaznaczyć  jego  pozycję  startową.  Jeśli  obroty  ślimaka  spowodują  przesunięcie  Twojej 
gwiazdy  prowadzenia  poza  pole  widzenia  okularu,  trzeba  ją  będzie  na  nowo  wyśrodkować 
przed rozpoczęciem nagrywania. 
 
Gdy  już  ślimak  zostanie  zindeksowany,  nie  trzeba  będzie  na  nowo  ustawiać  jego  pozycji 
dopóki teleskop nie  zostanie wyłączony. Tak więc aby mieć więcej czasu na przygotowanie 
do  prowadzenia,  najlepiej  zresetować  nagrywanie  PEC  po  tym  jak  ślimak  znajdzie  punkt 
indeksowy. 
 
6. Po 8 minutach nagrywanie PEC zostanie automatycznie zatrzymane. 
7. Nakieruj teleskop na obiekt, który chcesz sfotografować i wyśrodkuj gwiazdę prowadzenia 
na  podświetlonym  krzyżu  celowniczym  i  już  jesteś  gotowy  do  odtwarzania  korekcji  błędu 
periodycznego. 
8. Gdy już błąd periodyczny napędu został zapisany, użyj funkcji Playback czyli odtwarzanie 
aby  rozpocząć  odtwarzanie  poprawki  dla  prowadzenia  fotograficznego  w  przyszłości.  Jeśli 
chcesz  na nowo nagrać błąd periodyczny, wybierz Record i powtórz procedury  nagrywania. 
Informacja nagrana poprzednio zostanie zastąpiona przez aktualną informację. Powtórz kroki 
od 7 do 8 aby odtworzyć poprawki PEC dla swojego kolejnego obiektu. 
 
Czy funkcja PEC umożliwia astrofotografię bez prowadzenia? Tak i nie. Dla fotografowania 
Słońca (z filtrem), Księżyca oraz z aparatem zamocowanym na teleskopie (do ogniskowej 200 
mm) odpowiedź brzmi tak. Jednak nawet z PEC prowadzenie pozaosiowe dalej jest konieczne 
dla  fotografowania  obiektów  deep  sky  przy  długich  ekspozycjach.  Opcjonalna  soczewka 
reduktora/korektora redukuje czasy ekspozycji trochę ułatwiając czynność prowadzenia. 
 
Gdy dopiero zaczynasz, używaj czułych filmów aby zarejestrować jak najwięcej szczegółów 
w najkrótszym możliwym czasie. Oto sprawdzone w praktyce zalecenia: 
 
- Ektar 1000 (kolorowy do odbitek) 
- Konica 3200 (kolorowy do odbitek) 
- Fujichrome 1600D (kolorowy do slajdów) 
- 3M 1000 (kolorowy do slajdów) 
- Scotchchrome 400 
- T-Max 3200 (czarno-biały do odbitek) 
- T-Max 400 (czarno-biały do odbitek) 

 
Gdy doprowadzisz swoją technikę do perfekcji, spróbuj specjalistycznych filmów czyli takich 
które zostały specjalnie stworzone albo przerobione do fotografowania nieba. Oto kilka często 
wybieranych: 
 
- Ektar 125 (kolorowy do odbitek) 
- Fujichrome 100D (kolorowy do slajdów) 
- Tech Pan, nadczulany gazowo (czarno-biały do odbitek) 
- T-Max 400 (czarno-biały do odbitek) 
 
Tym razem nie ma żadnej tabeli długości ekspozycji, która pomogłaby Ci zacząć. Najlepszym 
sposobem  ustalenia  długości  ekspozycji  jest  przejrzenie  już  opublikowanych  zdjęć  aby 
sprawdzić  jakie  kombinacje  film/ekspozycja  zostały  zastosowane.  Można  też  wykonać  bez 
prowadzenia zdjęcia próbne różnych części nieba przy włączonym napędzie. Zawsze wykonuj 
ekspozycje o różnej długości aby ustalić najlepszy czas ekspozycji. 
 
 
Fotografia naziemna 
 
Twój  CGE  jest  także  doskonałym  teleobiektywem  do  fotografii  naziemnej  (terenu). 
Fotografie naziemne najlepiej robi się mając teleskop skonfigurowany w trybie azymutalnym 
i  przy  wyłączonym  napędzie.  Aby  wyłączyć  napęd,  wciśnij  klawisz  MENU  (9)  w  pilocie 
ręcznego  sterowania  i  przewiń  do  podmenu  "Tracking  Mode"  czyli  tryb  śledzenia.    Użyj 
klawiszy przewijania w górę i w dół (10) aby wybrać opcję "Off" czyli wyłączony i wciśnij 
ENTER.  To  wyłączy  silniki  śledzenia  tak  że  obiekty  pozostaną  w  polu  widzenia  Twojego 
aparatu. 
 
Pomiarowanie 
 
CGE ma stałą aperturę a w związku z tym także  stałe światłosiły. Aby właściwie naświetlić 
fotografowane obiekty, będziesz musiał odpowiednio ustawić prędkość migawki. Większość 
aparatów SLR 35 mm oferuje pomiarowanie przez obiektyw przez co będziesz wiedział czy 
Twoje zdjęcie jest niedoświetlone czy prześwietlone. Regulacje dla właściwego naświetlenia 
przeprowadza  się  zmieniając  prędkość  migawki.  Zajrzyj  do  instrukcji  swojego  aparatu  aby 
uzyskać szczegółowe informacje na temat pomiarowania i zmieniania prędkości migawki. 
 
 
Redukowanie wibracji 
 
Ręczne  wyzwolenie  migawki  może  spowodować  wibracje  i  da  zamazane  zdjęcia.  Aby 
zredukować  wibracje  podczas  zamykania  migawki,  użyj  wężyka  spustowego.  Pozwoli  on 
utrzymać ręce z daleka od aparatu i soczewki eliminując możliwość wprowadzenia wibracji. 
Można stosować wyzwalacze mechaniczne, ale najlepsze są pneumatyczne. Zamazane zdjęcia 
mogą  powstać  także  wtedy  gdy  ustawimy  za  małą  prędkość  migawki.  Aby  temu  zapobiec, 
używaj  filmów  które  pozwalają  na  prędkości  migawki  większe  niż  1/250  sekundy  podczas 
trzymania  obiektywu  w  ręku.  Jeśli  obiektyw  jest  zamocowany  na  trójnogu,  długość 
ekspozycji jest praktycznie nieograniczona. 
 
Kolejny  sposób  na  zredukowanie  wibracji  to  "Vibration  Suppression  Pads"  czyli  podkładki 
tłumiące  wibracje.  Spoczywają  one  między  gruntem  a  nogami  trójnogu.  Zmniejszają 

amplitudę wibracji i czas ich trwania. 
 
 
Obrazowanie CCD 
 
Opcjonalny układ soczewek Fastar - używanie Twojego teleskopu CGE przy światłosile f/2 z 
opcjonalnym układem soczewek Fastar 
 
Teleskopy  CGE800,  CGE  1100  i  CGE  1400  są  wyposażone  w  wyjmowane  zwierciadło 
wtórne które pozwala Ci przekształcić Twój teleskop w układ obrazowania o światłosile f/2 
zdolny  do  czasów  ekspozycji  25  razy  krótszych  niż  wymagane  przez  system  f/10!  Mając 
opcjonalny układ soczewek Fastar możesz łatwo przystosować swój teleskop zgodny z Fastar 
do korzystania z f/2 w ognisku głównym w ciągu zaledwie sekund. Uniwersalność teleskopu 
CGE zgodnego z Fastar pozwala używać go w wielu różnych konfiguracjach światłosiły dla 
obrazowania CCD.  Można go używać z f/2 (z opcjonalnym układem soczewek Fastar), f/6.3 
(z opcjonalnym reduktorem/korektorem), f/10, f/20 (z opcjonalnym Barlowem 2x) co sprawia 
ż

e jest najbardziej wszechstronny z systemów obrazowania dostępnych obecnie. Dzięki temu 

jest  idealny  do  fotografowania  obiektów  deep  sky  jak  również  szczegółów  na  powierzchni 
planet.  Poniżej  opisujemy  konfigurację  dla  poszczególnych  wartości  światłosiły  oraz  rodzaj 
obiektu najlepiej nadający się do takiego rodzaju obrazowania. 
 
 
Rys. 7-2 Układ optyczny zgodny z Fastar 

 

 
Rysunek  powyżej  pokazuje  jak  wyjmuje  się  zwierciadło  wtórne  gdy  używamy  opcjonalnej 
kamery CCD przy światłosile f/2 oraz układu soczewek Fastar. 
 
Uwaga: Zwierciadła wtórnego nigdy nie należy wyjmować jeśli nie instalujemy opcjonalnego 
układu  soczewek  Fastar.  Regulację  kolimacji  można  łatwo  przeprowadzić  przez  obracanie 
ś

rub na górze montażu zwierciadła wtórnego bez potrzeby wyjmowania zwierciadła wtórnego 

(zobacz rozdział na temat konserwacji teleskopu w tej instrukcji). 
 
F/# czyli światłosiła oznacza stosunek między długością ogniskowej oraz średnicą elementu 

Pierścień 
podtrzymujący 
zwierciadło 
wtórne 

zwierciadło 
wtórne 

uchwyt montażu 
zwierciadła wtórnego 

płyta korektora 

zbierającego  światło.  Tubus  CGE  1100  ma  długość  ogniskowej  110  cali  i  średnicę  11  cali. 
Przy  takich  parametrach  system  ma  f/10  (długość  ogniskowej  podzielona  przez  średnicę). 
CGE  800  ma  długość  ogniskowej  80  cali  i  średnicę  8  cali,  przez  co  także  jest  układem 
optycznym o światłosile f/10. Natomiast tubus CGE 1400 ma długość ogniskowej 154 cali ze 
ś

wiatłosiłą  f/11.  Gdy  zwierciadło  wtórne  jest  wyjęte  a  kamera  CCD  jest  umieszczona  w 

odpowiednim  miejscu  Fastara,  system  uzyskuje  światłosiłę  f/2  co  jest  unikalną  funkcją 
niektórych teleskopów Celestrona (zobacz rysunki poniżej). 
 
 

Rys. 7-3,  

 

 

 

 

Rys. 7-4 

 

 
 
Kluczowe czynniki dobrego obrazowania za pomocą CCD to: czas ekspozycji, pole widzenia, 
rozmiary obrazu oraz rozdzielczość w pikselach. W miarę jak F/# schodzi w dół zmniejszają 
się  długości  koniecznych  czasów  ekspozycji,  zwiększa  się  pole  widzenia  ale  skala  obiektu 
staje  się  mniejsza.  Jaka  jest  różnica  między  f/2  i  f/10?  F/2 ma  1/5 długości  ogniskowej  dla 
f/10.  Przez  to  potrzebny  czas  ekspozycji  jest  około  25  razy  krótszy  niż  przy  f/10,  pole 
widzenia 5 razy większe a rozmiary obiektu stanowią 1/5 w porównaniu z f/10 (zobacz tabelę 
poniżej). 
 
Model  teleskopu,  Standardowy  Cassegrain  f/10,    Z  reduktorem/korektorem  f/6.3,  Z 
soczewkami Fastar f/2 
Długość ogniskowej i światłosiła, Pole widzenia ST 237* 
 
Tabela 7-3 
 

 

Układ soczewek Fastar 

kamera CCD 

 
*Pole widzenia obliczone dla kamery SBIG ST 237 CCD z chipem 4.7 mm x 3.66 mm. 
 
 
 
Poniżej  przedstawiamy  krótki  opis  zalet  obrazowania  przy  poszczególnych  konfiguracjach 
ś

wiatłosiły  oraz  właściwe  wyposażenie  potrzebne  do  użytkowania  teleskopu  z  różnymi 

możliwymi ustawieniami. 
 
 
Obrazowanie za pomocą Fastar F/2 
 
Jak  stwierdziliśmy  już  powyżej,  czasy  ekspozycji  są  o  wiele  krótsze  przy  f/2  niż  f/6.3  lub 
f/10. Pole widzenia jest szersze a więc można łatwiej odnajdywać i wyśrodkowywać obiekty. 
Poza tym mając szersze pole widzenia możesz zmieścić większe obiekty (takie jak M51 czyli 
Galaktyka  Wirowa)  w  kadrze.  Typowe  czasy  ekspozycji  mogą  wynosić  20-30  sekund  dla 
wielu  obiektów.  Mając  ciemne  niebo  możesz  uzyskać  doskonałe  zdjęcie  Mgławicy  Hantle 
(M27) wykonując zaledwie  kilka 30 sekundowych eskpozycji (zobacz rysunek 8-5 poniżej). 
Ramiona  spiralne  Galaktyki  Wirowej  (Rys.  8-6)  można  uchwycić  na  30  sekundowej 
ekspozycji i można je znacznie poprawić jeśli dodamy do siebie kilkanaście ekspozycji po 30-
60 sekund. 
 
 
F/6.3 z reduktorem/korektorem 
 
Podczas  fotografowania  niektórych  obiektów  takich  jak  mgławice  planetarne  (na  przykład 
M57 czyli Mgławica Pierścieniowa) oraz małych galaktyk (M104, Galaktyka Sombrero) jest 
potrzebna  większa  skala  obrazu  aby  rozdzielić  drobniejsze  szczegóły.  Obiekty  te  lepiej 
fotografować przy f/6.3 albo nawet f/10. 
 
 
Galaktyki średnie i małe 

 
Obrazowanie  przy  f/6.3  daje  lepszą  rozdzielczość  niż  f/2  ale  mniejsza  światłosiła  zwykle 
będzie  wymagać  prowadzenia  obrazu  podczas  wykonywania  dłuższych  ekspozycji. 
Prowadzenie można wykonać stosując opcjonalny guider radialny albo teleskop prowadzący 
zamocowany na szczycie głównego. Czasy ekspozycji są około 10 razy dłuższe ale rezultaty 
mogą  być  warte  dodatkowego  wysiłku.  Istnieją  obiekty,  które  są  wystarczająco  małe  i 
wystarczająco jasne aby wszystko działało wspaniale przy f/6.3. M104 (Galaktykę Sombrero) 
można  fotografować  na  ciemnym  niebie  dzięki  serii  krótkich  ekspozycji  wykorzystując 
"Track and Accumulate" czyli "Śledz i dodawaj". Dziesięć ekspozycji po 15 sekund da ładny 
obraz i będą one na tyle krótkie, że być może nie będziesz potrzebował prowadzić ekspozycji. 
Dla  obrazowania  przy  f/6.3  jest  potrzebny  opcjonalny  reduktor/korektor  (zobacz  rozdział  o 
opcjonalnych akcesoriach na końcu tej instrukcji). 
 
 
Fotografie Księżyca lub małych mgławic planetarnych 

 
Obrazowanie  f/10  jest  trudniejsze  przy  długich  ekspozycjach  podczas  fotografowania 
obiektów deep sky. Prowadzenie musi być bardzo dokładne a czasy ekspozycji muszą być o 

wiele  dłuższe,  około  25  razy  dłuższe  niż  dla  f/2.  Jest  tylko  kilka  wybranych  obiektów,  dla 
których wszystko będzie działać dobrze przy  f/10. Księżyc daje się dobrze fotografować bo 
jest  tak  jasny  ale  planety  dalej  są  troszkę  za  małe  i  należy  je  fotografować  przy  f/20. 
Mgławica  Pierścieniowa  jest  dobrym  kandydatem  bo  jest  mała  i  jasna.  Mgławicę 
Pierścieniową  (M57)  można  sfotografować  w  około  30-50  sekund  przy  f/10.  Im  dłuższa 
ekspozycja tym lepiej. 
 
 
Planety lub Księżyc 
 
f/20  to  świetny  sposób  żeby  fotografować  planety  i  szczegóły  na  powierzchni  Księżyca. 
Podczas  obrazowania  planet  są  potrzebne  bardzo  krótkie  czasy  ekspozycji.  Długości 
ekspozycji  wahają  się  między  0.03  a  1  sekundą  dla  obrazów  planetarnych.  Kluczowe  jest 
dobre  zogniskowanie  podobnie  jak  dobre  warunki  atmosferyczne.  Ogólnie  rzecz  biorąc 
będziesz  musiał  wykonywać  jedno  zdjęcie  po  drugim  aż  uzyskasz  takie  które  będzie 
wyglądać dobrze. Dzieje się tak ze względu na warunki atmosferycznego "seeingu". Na każde 
10  ekspozycji  być  może  będziesz  chciał  zachować  1.  Aby  wykonywać  zdjęcia  przy  f/20 
musisz zamówić Barlowa 2x oraz adapter T lub guider radialny. 
 
 
Rys. 7-5 M27 - Mgławica Hantle 4 ekspozycje po 30 sekund każda! 

 

 
 
 
 
 
 
 
Rys. 7-6 M51 - Mgławica Wirowa 9 ekspozycji  po 60 sekund każda. 

 

 
Automatyczne prowadzenie 
 
Teleskop  CGE  ma  oznaczony  port  automatycznego  prowadzenia  do  użytkowania  z 
autoguiderem  CCD.  Schemat  poniżej  może  być  przydatny  podczas  podłączania  przewodu 
kamery  CCD  do  CGE  i  kalibrowania  autoguidera.  Zauważ,  że  cztery  wyjścia  są  aktywne-
niskie z wewnętrznymi podciągami i są zdolne do zmniejszenia 25 mA prądu stałego. 

 

 
1 = 5v 
2 = Uziemienie 
3 = +RA (na prawo) 
4 = +DEC (w górę) 
5 = -DEC (w dół) 
6 = -RA (w lewo) 
 
 
Konserwacja teleskopu 
 
Chociaż  Twój  teleskop  CGE  nie  wymaga  zbyt  dużo  czynności  związanych  z  konserwacją, 
należy  pamiętać  o  paru  rzeczach,  dzięki  którym  Twój  teleskop  będzie  sprawował  się  jak 
najlepiej. 
 
 
 
 
Konserwacja i czyszczenie optyki 
 
Czasami  kurz  i/lub  wilgoć  mogą  się  osadzić  na  płycie  korektora  Twojego  teleskopu.  Gdy 
czyścimy dowolny instrument, należy być szczególnie ostrożnym aby nie uszkodzić optyki. 
 
Jeśli  na  płycie  korektora  osiadł  kurz,  usuń  go  za  pomocą  pędzelka  (zrobionego  z 
wielbłądziego włosia) albo używając puszki sprężonego powietrza. Skieruj sprej na soczewkę 
pod  kątem,  na  około  dwie  do  czterech  sekund.  Potem użyj  roztworu  do  czyszczenia  optyki 
oraz białego papieru higienicznego aby usunąć wszelkie pozostałe resztki. Nałóż roztwór na 
papier a następnie przyłóż papier do soczewki. Należy wykonywać kolejne pociągnięciu przy 
lekkim nacisku, przechodząc od środka korektora na zewnątrz. NIE trzyj zataczając kółka! 
 

Możesz  użyć  dostępnego  powszechnie  w  sprzedaży  środka  czyszczącego  do  optyki  albo 
przygotować  własną  mieszankę.  Dobry  roztwór  do  czyszczenia  to  alkohol  izopropylowy 
zmieszany  z  wodą  destylowaną.  W  roztworze  powinno  się  znaleźć  60  %  alkoholu 
izopropylowego  oraz  40  %  wody  destylowanej.  Można  też  zastosować  płyn  do  zmywania 
naczyń rozpuszczony w wodzie (kilka kropli na jedną kwartę wody). 
 
Czasami  może  się  zdarzyć  że  na  płycie  korektora  Twojego  teleskopu  podczas  sesji 
obserwacyjnej  osiądzie  mgła.  Jeśli  chcesz  dalej  obserwować,  musisz  usunąć  mgłę  albo  za 
pomocą suszarki do włosów (ustawionej na niski bieg) albo kierując teleskop w stronę gruntu 
aż mgła wyparuje. 
 
Jeśli wilgoć zbierze się po wewnętrznej stronie korektora, wyjmij akcesoria z tylnej komory 
teleskopu. Umieść teleskop w środowisku wolnym od kurzu i skieruj go w dół. To pozwoli 
usunąć wilgoć z tubusa teleskopu. 
 
Aby zminimalizować potrzebę czyszczenia Twojego teleskopu, załóż z powrotem wszystkie 
pokrywy  gdy  już  skończysz  go  używać.  Ponieważ  tylna  komora  NIE  jest  hermetyczna,  na 
otwór należy założyć pokrywę gdy nie jest on w użyciu. To pozwoli zapobiec przedostawaniu 
się zanieczyszczeń do tubusa. 
 
Wewnętrzną  regulację  i  czyszczenie  powinien  przeprowadzać  wyłącznie  dział  napraw 
Celestrona.  Jeśli  Twój  teleskop  potrzebuje  wewnętrznego  czyszczenia,  zadzwoń  do  fabryki 
aby uzyskać numer autoryzacji zwrotu oraz sprawdzić cenę. 
 
 
Kolimacja 
 
Optyczne  osiągi  Twojego  teleskopu  CGE  są  bezpośrednio  związane  z  jego  kolimacją  czyli 
wyrównaniem jego układu optycznego. Twój CGE został skolimowany w fabryce po tym jak 
został złożony. Niemniej  jednak  jeśli teleskop zostanie upuszczony albo poddany znacznym 
wstrząsom  podczas  transportu, być  trzeba  będzie  go  skolimować  na  nowo.  Jedyny  element 
optyczny  który  może  potrzebować  regulacji  a  zresztą  także  jedyny,  dla  którego  da  się  to 
zrobić to nachylenie zwierciadła wtórnego. 
 
Aby  sprawdzić  kolimację  Twojego  teleskopu  będziesz  potrzebował  źródła  światła.  Jasna 
gwiazda  w  pobliżu  zenitu  jest  idealna  ponieważ  jest  tam  tylko  minimalny  poziom 
zniekształceń  atmosferycznych.  Upewnij  się  że  masz  włączone  śledzenie  abyś  nie  musiał 
ręcznie  śledzić  gwiazdy.  Albo  jeśli  nie  chcesz  włączać  swojego  teleskopu,  możesz 
wykorzystać  Gwiazdę  Polarną.  Jej  położenie  względem  bieguna  niebieskiego  oznacza  że 
porusza się ona bardzo nieznacznie eliminując przez to potrzebę jej ręcznego śledzenia. 
 
Zanim  zaczniesz  proces  kolimacji  upewnij  się  że  Twój  teleskop  jest  w  stanie  równowagi 
termicznej  względem  otoczenia.  Odczekaj  45  minut  aby  pozwolić  teleskopowi  osiągnąć 
równowagę jeśli przenosisz go między miejscami o krańcowo różnych temperaturach. 
 
Aby sprawdzić kolimację, spójrz na gwiazdę blisko zenitu. Użyj okularu o średnim lub dużym 
powiększeniu  -  o  ogniskowej  12  mm  do  6  mm.  Jest  ważne  aby  wyśrodkować  gwiazdę  w 
centrum  pola  aby  ocenić  kolimację.  Powoli  przechodź  przed  i  za  ognisko  i  oceń  symetrię 
gwiazdy.  Jeśli  zauważysz  utrzymujące  się  wyraźne  odchylenie  na  jedną  stronę,  będzie 
potrzebna ponowna kolimacja. 

 
 
Rys. 8-1 Obróć pokrywę śrub kolimacji aby uzyskać dostęp do trzech śrub kolimacji. 

 

 
Rys.  8-2  Chociaż  wzorzec  gwiazdy  wydaje  się  taki  sam  po  obu  stronach  ogniska,  są  one 
asymetryczne.  

 

 
Aby osiągnąć poprawną  kolimację, musisz dokręcić wtórną śrubę lub śruby kolimacji,  które 
przesuwają  gwiazdę  w  obrębie  pola  w  stronę  widocznego  na  obrazie  skrzywienia.  Są  one 
umieszczone w uchwycie lusterka wtórnego (zob. rys. 10-1). Aby dostać się do śrub kolimacji 
będzie  musiał  zdjąć  pokrywę  z  uchwytu  lusterka  wtórnego.  Aby  to  zrobić  delikatnie  wsuń 
płaski  śrubokręt  pod  jeden  z  brzegów pokrywy  i  obróć.  Wsuń  go  teraz  po  drugiej  stronie  i 
obróć  aż  pokrywa  całkiem  zejdzie.  Wykonuj  tylko  niewielkie  regulacje  rzędu  1/6  do  1/8 
obrotu  i  wyśrodkuj  na  nowo  gwiazdę  przesuwając  teleskop  zanim  dokonasz  jakichkolwiek 
zmian lub regulacji. 
 
Aby kolimacja była prostą procedurą, należy postępować według następujących kroków: 
 
1.

  Patrząc  przez okular o  średnim  lub dużym  powiększeniu,  rozogniskuj  jasną  gwiazdę  aż 

pojawi się pierścieniowy deseń z ciemnym cieniem pośrodku (zob. rys. 10-2). Wyśrodkuj 
rozogniskowaną gwiazdę i sprawdź w którą stronę jest przekrzywiony centralny cień. 

2.

  Umieść  palec  na  krawędzi  przedniej  komory  teleskopu  (uważaj  aby  nie  dotknąć  płyty 

korekcyjnej),  wskazując  w  stronę  śrub  kolimacji.  Cień  twojego  palca  powinien  być 
widoczny  gdy  patrzysz w  okular.  Przesuwaj  palec  wzdłuż  krawędzi  tubusa  aż  jego  cień 
znajdzie  się najbliżej  najcieńszej  części  pierścieni  (w  tym  samym  kierunku  w  jakim  jest 
przekrzywiony centralny cień). 

3.

  Zlokalizuj  śrubę  położoną  najbliżej  palca.  To  będzie  śruba,  którą  będziesz  musiał 

wyregulować  jako  pierwszą  (jeśli  twój  palec  jest  dokładnie  pomiędzy  dwiema  śrubami 

kolimacji,  to  będziesz  musiał  wyregulować  tą,  która  znajduje  się  po  przeciwnej  stronie 
palca). 

4.

  Użyj przycisków ręcznego sterowania aby przesunąć obraz rozogniskowanej gwiazdy na 

brzeg pola widzenia, w tym samym kierunku, w którym jest przekrzywiony centralny cień 
na obrazie gwiazdy. 

5.

  Patrząc w okular, używaj klucza Allena aby obracać śrubę kolimacji, którą zlokalizowałeś 

w  kroku  2  i  3.  Zwykle  1/10  obrotu  wystarczy  żeby  zauważyć  zmianę  kolimacji.  Jeśli 
obraz gwiazdy przesuwa się poza pole widzenia w kierunku, w którym jest przekrzywiony 
centralny  cień,  to  obracasz  śrubę  kolimacji  w  niewłaściwym  kierunku.  Obróć  śrubę  w 
przeciwnym kierunku aby obraz gwiazdy przesuwał się w stronę środka pola widzenia.  

6.

  Jeśli  podczas  obracania  zauważysz,  że  śruby  stają  się  bardzo  luźne,  po  prostu  dokręć 

pozostałe dwie śruby o taką samą część obrotu. I odwrotnie, jeśli śruba kolimacji zrobi się 
zbyt silnie dokręcona, poluzuj pozostałe dwie o taką samą część obrotu. 

7.

  Gdy już obraz gwiazdy znajdzie się w centrum pola widzenia, sprawdź czy pierścienie są 

współśrodkowe.  Jeśli  centralny  cień  dalej  jest  przesunięty  w  tą  samą  stronę,  to  dalej 
obracaj  śrubę  lub  śruby  w tą  samą  stronę.  Jeśli  natomiast  zobaczysz  że układ  pierścieni 
jest przekrzywiony  w przeciwną stronę, to po prostu powtórz kroki od 2 do 6 tak jak to 
opisano powyżej. 

 

 

 
Rys.  10-3  Skolimowany  teleskop  powinien  pokazywać  symetryczny  obraz,  z  centralnym 
cieniem pośrodku krążka dyfrakcyjnego gwiazdy. 
 
Idealna kolimacja pozwoli uzyskać obraz gwiazdy, który będzie bardzo symetryczny tuż za i 
tuż przed ogniskiem. Poza tym pozwoli twojemu teleskopowi osiągnąć optymalne parametry 
obrazu, dla których został zbudowany. 
 
Jeśli  seeing  jest  zły  czyli  powietrze  jest  niestabilne  i  pełne  turbulencji,  to  trudno  ocenić 
kolimację.  Odczekaj  aż  będzie  lepsza  noc  albo  nakieruj  teleskop  na  bardziej  stabilną  część 
nieba. Ocenia się to patrząc czy świecące tam gwiazdy są stabilne czy bardzo mrugają. 
 

Opcjonalne akcesoria 

 
Na  pewno  zauważysz,  że  dodatkowe  akcesoria  zwiększają  przyjemność  z  oglądania  i 
poszerzają  zastosowania  twojego  teleskopu.  Aby  łatwiej  było  je  odszukać,  wszystkie 
akcesoria są wyszczególnione w kolejności alfabetycznej. 
 
Przejściówka prądu zmiennego (#18773) – pozwala używać teleskopów zasilanych prądem 
stałym (z akumulatorów) ze źródłem prądu zmiennego 120 V.  
 
Przejściówka  do  akumulatora  samochodowego  (#18769)  –  Celestron  oferuje  taką 
przejściówkę  która  pozwala  na  zasilanie  napędu  CGE  za  pomocą  zewnętrznego  źródła 

energii.  Zakłada  się  ją  do  zapalniczki  samochodu,  ciężarówki  lub  furgonetki  albo  do 
przenośnego źródła zasilania. 

 

 
Soczewka  Barlowa

  –  soczewka  Barlowa  to  soczewka  ujemna,  która  zwiększa  długość 

ogniskowej  teleskopu.  Po  zastosowaniu  jej  razem  z  dowolnym  okularem  podwaja 
powiększenie.  Dla  CGE  Celestron  oferuje  dwie  soczewki  Barlowa  1.25  cala.  Barlow  2  x 
Ultima  (#93506)  to  zwarty  układ  trypletowy  z  pełnymi  powłokami  aby  umożliwić  jak 
najlepsze przenikanie światła. Jest także współogniskowy z okularami Ultima. Model #93507 
to  zwarta,  achromatyczna  soczewka  Barlowa  o  długości  poniżej  trzech  cali  i wadze  tylko  4 
uncji. Działa bardzo dobrze ze wszystkimi okularami Celestrona. 
 
 
CD-ROM

 (#93700) – Celestron i Software Bisque połączyły siły aby zaprezentować bardzo 

wszechstronny  CD=ROM  nazwany  TheSky  ™  Poziom  1.  Zawiera  on  bazę  danych  10000 
obiektów,  75  kolorowych  zdjęć,  projekcję  horyzontalną,  spersonalizowane drukowanie  map 
nieba oraz między  innymi funkcję zoom. Jest to dający wiele dobrej zabawy a jednocześnie 
bardzo edukacyjny i użyteczny produkt dostosowany do komputerów PC. 
 
Pionowy wyciąg obrazu (#94112-A) – To urządzenie jest układem pryzmatów Amici, który 
pozwala  ci  patrzeć  w  teleskop  pod  kątem  45  stopni  i  uzyskiwać  prawidłowo  zorientowane 
obrazy  (nie  do  góry  nogami  i  bez  zamienia  strony  lewej  i  prawej).  Jest  to  przydatne  do 
oglądania w dzień obiektów terenowych. 
 
Okulary

  –  podobnie  jak  teleskop,  można  wybierać  między  wieloma  różnymi  układami. 

Każdy  z  nich  ma  swoje  wady  i  zalety.  W  przypadku  średnicy  1.25  cala  są  dostępne  cztery 
rodzaje okularów: 
 
-

  Super zmodyfikowane achromatyczne (SMA): 1.25 cala 

Układ SMA jest ulepszoną wersją okularu Kellnera. Są to bardzo dobre i tanie do zastosowań 
ogólnych,  które  dają  duże  pole  widzenia,  dobrą  korekcję  koloru  oraz  doskonały  obraz 
pośrodku pola  widzenia.  Przy  średnicy 1.25  cala  mogą  mieć  ogniskowe:  6  mm, 10  mm, 12 
mm, 17 mm i 25 mm. 
 
-

  Ultima 

Ultima  to  nie  tyle  nazwa  rodzaju  układu  optycznego  co  nazwa  handlowa  naszych 
pięcioelementowych  okularów  szerokokątnych.  Przy  średnicy  1.25  cala  mogą  mieć 
ogniskowe: 5 mm, 7.5 mm, 12.5 mm, 18 mm, 30 mm, 35 mm i 42 mm. Wszystkie te okulary 
są współogniskowe. Ultima 35 mm daje największe możliwe pole widzenia dla wyciągu 1.25 
cala i jest idealna dla CGE bez względu na to czy mamy założony reduktor/korektor czy nie. 
 

CGE Plossl

 – takie okulary mają soczewkę 4-elementową  zarówno obserwacji przy małych jak i przy dużych 

powiększeniach. Dają widok  ostry jak  brzytwa w  całym  polu widzenia,  nawet na  krawędziach! Przy  średnicy 
1.25 cala mogą mieć ogniskowe: 3.6 mm, 6 mm, 8 mm, 10 mm, 13 mm, 17 mm, 25 mm, 32 mm i 40 mm. 
 

Okulary  lantanowe

  (seria  LV)  –  szkło  lantanowe  to  unikalne  szkło  wykonywane  z 

pierwiastka ziem rzadkich. Zostało zastosowane w jednej z soczewek okularów nowego typu. 
Szkło  lantanowe  redukuje  aberracje  do  minimum.  Wszystkie  okulary  są  w  pełni  pokryte 
wieloma  powłokami  i  mają  niewiarygodną  odległość  źrenicy  20  mm  –  idealną  dla  ludzi 
noszących okulary! Przy średnicy 1.25 cala mogą mieć ogniskowe: 2.5 mm, 4 mm, 5 mm, 6 
mm,  9  mm,  10  mm,  12  mm  i  15  mm.  Celestron  oferuje  także  okular  LV  Zoom  (#3777)  z 
długością ogniskowej 8 do 24 mm. Daje pole widzenia 40 stopni przy ogniskowej 24 mm i 60 
stopni przy 8 mm. Odległość źrenicy waha się od 15 do 19 mm. 
-

  Filtry  okularowe  –  aby  usprawnić  obserwacje  obiektów  Układu  Słonecznego, Celestron 

oferuje szeroki zakres kolorowych filtrów, które można dokręcać do okularów 1.25 cala. 
Można  zamówić  oddzielnie:  #12  głęboki  żółty,  #21  pomarańczowy,  #25  czerwony,  #58 
zielony, #80A jasnoniebieski, #96 neutralnej  gęstości – 25%T, #96 neutralnej  gęstości – 
13%T oraz polaryzujący. Te oraz inne filtry są także sprzedawane w zestawach. 

-

  Latarka  nie  psująca  przyzwyczajenia  do  ciemności  –  (#93588)  –  specjalnie 

produkowana  przez  Celestrona  do  zastosowań  astronomicznych.  Wykorzystuje  dwie 
diody LED aby nie niszczyć przyzwyczajenia oczu do ciemności lepiej niż czerwone filtry 
lub  inne  urządzenia.  Można  regulować  jasność.  Latarkę  zasila  pojedyncza  bateryjka  9 
Volt (dostarczana razem z zestawem). 

-

  Czerwone Astro Lite (#93590) – tania latarka obsługiwana przez nacisk wyposażona w 

czerwoną  pokrywę  aby  zachować  przyzwyczajenie  twoich  oczu  do  ciemności.  Aby 
używać tego jak normalnej latarki, wystarczy zdjąć pokrywę. Ma bardzo małe rozmiary i 
jest wyposażona w wygodny breloczek. 

-

  Filtry  redukcji  zaświetlenia  (LPR).  Są  one  zaprojektowane  aby  poprawić  widoczność 

obiektów  mgławicowych  oglądanych  z  rejonów  miejskich.  Filtry  LPR  wybiórczo 
zmniejszają  przenoszenie  pewnych  długości  fal  a  dokładniej  tych  wytwarzanych  przez 
sztuczne  oświetlenie.  Chodzi  tu  między  innymi  o  lampy  rtęciowe  oraz  nisko-  i 
wysokociśnieniowe  lampy  z  oparami  sodu.  Dodatkowo  takie  filtry  blokują  niepożądane 
naturalne  światło  (rozjaśnienie  nieba)  spowodowane  przez  emisję  neutralnego  tlenu  w 
naszej atmosferze. Celestron oferuje model dla okularów 1.25 cala (#94126A) oraz taki, 
który  mocuje  się  do  tylnej  komory  przed  wyciągiem  oraz  wspornikiem  optycznym 
(#94127A). 

-

  Okular mikrometryczny (#94171) – jego siatka mikrometryczna może się przydać przy 

prowadzeniu  podczas  fotografowania  obiektów  mgławicowych,  mierzenia  kątów 
pozycyjnych,  separacji  kątowych  i nie tylko. Podświetlenie  laserem zapewnia  linie ostre 
jak  brzytwa  a  iluminator  o  zmiennej  jasności  jest  całkowicie  pozbawiony  przewodów. 
Potencjał  okularu  mikrometrycznego  jest  w  pełni  wykorzystany  jeśli  założymy  go  do 
CGE 5i z f/10. 

-

  Filtr  księżycowy  (#94119-A)  –  jest  to  tani  filtr  okularowy  służący  do  zmniejszania 

jasności  Księżyca  i  poprawiania  kontrastu  aby  można  było  obserwować  na  jego 
powierzchni  więcej  szczegółów.  Średnica  nieprzesłoniętej  apertury  to  21  mm  a 
przepuszczalność wynosi około 18 %. 

-

  Obrotowa mapa nieba (#93720) – proste i tanie urządzenie dla obserwatorów na każdym 

poziomie od tych oglądających gołym okiem do użytkowników bardzo zaawansowanych 
teleskopów. Umożliwia łatwe zlokalizowanie gwiazd do obserwacji a poza tym pomaga w 
odnajdywaniu  planet.  Mapa  nocnego  nieba  ustawiana  według  miesiąca  i  dnia obraca  się 
wewnątrz  koła  z  zaznaczonymi  24  godzinami  aby  pokazać  dokładnie  które  gwiazdy  i 
planety  będą  widoczne  w  danym  momencie.  Genialnie  prosta  w  użyciu  a  jednocześnie 
dość  skuteczna.  Wykonana  z  trwałych  materiałów  i  powleczona  dla  jeszcze  większej 
ochrony.  Są  dostępne trzy  różne  modele  obrotowych  map Celestrona,  dopasowanych  do 
twojej szerokości geograficznej: 

 
Dla 30 do 50 stopni #93720-40 
Dla 40 do 60 stopni #93720-50 
 
-

  Zestaw filtrów polaryzacyjnych (#93608) – ogranicza przepuszczanie światła do pewnej 

określonej  płaszczyzny  zwiększając  kontrast  między  różnymi  obiektami.  Jest  to 
stosowane głównie podczas obserwacji obiektów naziemnych, Księżyca oraz planet. 

-

  Guider  radialny  (#94176)  –  został  stworzony  do  fotografowania  obiektów 

mgławicowych  w  ognisku  głównym  i  zakłada  się  go  w  miejsce  adaptera  typu  “T”.  To 
urządzenie pozwala ci jednocześnie fotografować i prowadzić patrząc w tubus teleskopu. 
Daje  to  najlepsze  rezultaty  ponieważ  to  co  widzisz  przez  okular  prowadzenia  jest 
dokładnie  odwzorowywane  na  wywołanym  filmie.  Guider  radialny  to  układ  w  kształcie 
litery “T”, która zakłada się do tylnej komory teleskopu. Gdy światło wnika do teleskopu 
przez  guider,  większość  przechodzi  prosto  do  kamery.  Niewielka  część  jest  jednak 
uginana  przez  pryzmat  pod  regulowanym  kątem  w  stronę  okularu  prowadzenia.  Ten 
guider ma dwie  funkcje nie występujące u innych  guiderów pozaosiowych. Po pierwsze 
pryzmat  i  obudowa  okularu  obracają  się  niezależnie  od  obrotu  kamery  sprawiając,  że 
uzyskanie gwiazdy prowadzenia jest dość łatwe. Poza tym kąt pryzmatu można regulować 
aby  spoglądać  na  gwiazdy  prowadzenia  wzdłuż  osi.  Urządzenie  działa  jeszcze  lepiej  z 
reduktorem/korektorem. 

-

  Reduktor/korektor (#94175) – ten okular zmniejsza długość ogniskowej teleskopu o 37 

%  zamieniając  twój  CGE  w  instrument  o  ogniskowej  1280  mm  i  światłosile  f/6.3. 
Dodatkowo ta wyjątkowa soczewka  koryguje aberracje dając ostre obrazy w całym polu 
widzenia  podczas  obserwacji  wizualnych.  Przy  astrofotografii  pojawia  się  pewne 
winietowanie,  które  powoduje  że  na  wywołanym  filmie  pojawia  się  okrągły  obraz  o 
ś

rednicy  26  mm.  Reduktor/korektor  znacznie  zwiększa  pole  widzenia  i  jest  idealny  do 

szerokokątnego oglądania obiektów mgławicowych. Ułatwia także rozpoczęcie przygody 
z  fotografowaniem  długoczasowym  w  ognisku  głównym  jeśli  używamy  go  razem  z 
guiderem radialnym. Ułatwia prowadzenie i skraca konieczny czas naświetlania. 

-

  Mapy  nieba  (#93722)  –  są  idealne  przy  uczeniu  się  orientacji  na  nocnym  niebie.  Na 

pewno  nie  wybrałbyś  się  w  podróż  bez  mapy  drogowej  a  przy  nawigowaniu  po  niebie 
także możesz korzystać z takich pomocy. Nawet jeśli już znasz główne konstelacje, mapy 
pomogą ci zlokalizować wiele rodzajów fascynujących obiektów. 

-

  Filtr  Skylight  (#93621)  –  używa  się  go  do  zapewnienia  hermetyczności  przed  pyłem. 

Nakręca się go na tylną  komorę. Wszystkie pozostałe akcesoria, zarówno wizualne jak  i 
fotograficzne  (z  wyjątkiem  soczewek  Barlowa)  można  nakręcić  na  filtr  Skylight. 
Spowodowane przez niego straty światła są minimalne. 

-

  Filtr  słoneczny  –  filtr  Astrosolar®  jest  bezpieczny  i  trwały  i  zakrywa  przedni  otwór 

teleskopu.  Ten  dwustronny  filtr  pokryty  metalem  umożliwia  obserwacje  plam 
słonecznych  i  innych  szczegółów  na  powierzchni  Słońca  zapewniając  równomierną 
gęstość  i  dobre  zbalansowanie  kolorów  w  całym  polu  widzenia.  Na  Słońcu  zachodzą 
ciągłe zmiany przez co twoje obserwacje będą ciekawe i dadzą ci dużo radości. Celestron 
oferuje filtry do CGE 5i (#94139) oraz CGE 8i (#94162). 

-

  Przejściówka  typu  “T”  (#93633-A)  –  przejściówka  typu  “T”  (z  dodatkowym 

pierścieniem typu  “T”) pozwala  zamocować  twoją lustrzankę  do  tylnej  komory  twojego 
teleskopu  Celestron  CGE.  W  ten  sposób  zamieniasz  go w  silny  teleobiektyw  idealny  do 
fotografowania obiektów naziemnych oraz krótkich ekspozycji Księżyca i fotografowania 
Słońca przy użyciu filtrów. 

-

  Pierścień  typu  “T”  –  łączy  korpus  twojej  lustrzanki  35  mm  z  przejściówką  typu  “T”, 

guiderem  radialnym  lub  teleekstenderem.  To  urządzenie  jest  konieczne  jeśli  chcesz 

fotografować  za  pomocą  swojego  teleskopu.  Każda  marka  kamery  (np.  Minolta,  Nikon, 
Pentax itp.) ma swój własny unikalny montaż a więc także i pierścień typu “T”. Celestron 
ma 8 różnych modeli pierścieni do aparatów 35 mm. 

-

  Teleekstender luksusowy (#93643) – jest to pusta tuba, która pozwala ci przymocować 

do  teleskopu  aparat  podczas  gdy  jest  założony  okular.  To  urządzenie  jest  używane  do 
fotografowania  w  projekcji  okularowej  umożliwiając  utrwalenie  na  kliszy  przy  bardzo 
dużych powiększeniach obrazów Słońca, Księżyca i planet. Teleekstender mocuje się nad 
okularem  do  wspornika  optycznego.  Można  go  stosować  także  z  okularami  z  dużą 
obudową takimi jak te z serii Celestron Ultima. 

-    Podstawki  wytłumiające  wibracje  (#93503)  -  są  one  umieszczane  między  podłożem  a 
nóżkami trójnogu. Zmniejszają amplitudę i czas trwania wibracji powstających gdy teleskop 
poruszy  się pod wpływem silnego podmuchu wiatru lub zostanie  nieumyślnie potrącony. Są 
konieczne jeśli chcemy wykonywać długoczasowe fotografie w ognisku głównym. 
-

  Klin dla CGE (#93658) – pozwala przechylić teleskop tak aby jego oś biegunowa była 

równoległa  do  osi  obrotu  Ziemi.  Idealny  jeśli  chcesz  używać  CGE  do  prowadzenia 
podczas wykonywania astrofotografii. 

 
Pełny  opis  wszystkich  akcesoriów  Celestrona  można  znaleźć  w  “Katalogu  akcesoriów 
Celestrona” (#93685) albo w Internecie pod adresem 

www.celestron.com

.