Obuwnik_744[02].Z2.01

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

MINISTERSTWO EDUKACJI

NARODOWEJ

Jacek Przepiórka

Charakteryzowanie

części,

mechanizmów,

maszyn

i urządzeń obuwniczych
744[02].Z2.01

Poradnik dla nauczyciela

Wydawca

Instytut Technologii Eksploatacji

–

Państwowy Instytut Badawczy

Radom 2007

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

SPIS TREŚCI

Wprowadzenie

Wymagania wstępne

Cele kształcenia

Przykładowe scenariusze zajęć

Ćwiczenia

5.1.

Podstawy mechaniki i wytrzymałości materiałów

5.1.1. Ćwiczenia

5.2.

Części maszyn i mechanizmy stosowane w maszynach obuwniczych

5.2.1. Ćwiczenia

5.3.

Napędy stosowane w maszynach obuwniczych

5.3.1. Ćwiczenia

Ewaluacja osiągnięć ucznia

7. Literatura

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

1. WPROWADZENIE

Przekazujemy Państwu Poradnik dla nauczyciela, który będzie pomocny w prowadzeniu

zajęć dydaktycznych w szkole kształcącej w zawodzie obuwnik. W poradniku zamieszczono:

−

wymagania wstępne, wykaz umiejętności, jakie uczeń powinien mieć juŜ ukształtowane,
aby bez problemów mógł korzystać z poradnika,

−

cele kształcenia, wykaz umiejętności, jakie uczeń ukształtuje podczas pracy
z poradnikiem,

−

przykładowe scenariusze zajęć,

−

przykładowe ćwiczenia ze wskazówkami do realizacji, zalecanymi metodami nauczania-
-uczenia oraz środkami dydaktycznymi,

−

ewaluację osiągnięć ucznia, przykładowe narzędzie pomiaru dydaktycznego,

−

literaturę uzupełniającą.

Wskazane jest, aby zajęcia dydaktyczne były prowadzone róŜnymi metodami ze

szczególnym uwzględnieniem aktywizujących metod nauczania.
Formy organizacyjne pracy uczniów mogą być zróŜnicowane, począwszy od samodzielnej
pracy uczniów do pracy zespołowej.

Jako pomoc w realizacji jednostki modułowej dla uczniów przeznaczony jest Poradnik

dla ucznia. Nauczyciel powinien ukierunkować uczniów na właściwe korzystanie z poradnika
do nich adresowanego.

Materiał nauczania (w Poradniku dla ucznia) podzielony jest na rozdziały, które zawierają

podrozdziały. Podczas realizacji poszczególnych rozdziałów wskazanym jest zwrócenie
uwagi na następujące elementy:

−

materiał  nauczania  –  w  miarę  moŜliwości  uczniowie  powinni  przeanalizować
samodzielnie.  Obserwuje  się  niedocenianie  przez  nauczycieli  niezwykle  waŜnej
umiejętności,  jaką  uczniowie  powinni  bezwzględnie  posiadać  –  czytanie  tekstu
technicznego ze zrozumieniem,

−

pytania sprawdzające mają wykazać, na ile uczeń opanował materiał teoretyczny i czy jest
przygotowany  do  wykonania  ćwiczeń.  W zaleŜności  od  tematu  moŜna  zalecić  uczniom
samodzielne  odpowiedzenie  na  pytania  lub  wspólne  z  całą  grupą  uczniów,  w  formie
dyskusji  opracowanie  odpowiedzi  na  pytania.  Druga  forma  jest  korzystniejsza,  poniewaŜ
nauczyciel  sterując  dyskusją  moŜe  uaktywniać  wszystkich  uczniów  oraz  w  trakcie
dyskusji usuwać wszelkie wątpliwości,

−

dominującą rolę w kształtowaniu umiejętności oraz opanowaniu materiału spełniają
ć

wiczenia. W trakcie wykonywania ćwiczeń uczeń powinien zweryfikować wiedzę

teoretyczną oraz opanować nowe umiejętności. Przedstawiono dosyć obszerną propozycję
ć

wiczeń wraz ze wskazówkami o sposobie ich przeprowadzenia, uwzględniając róŜne

moŜliwości ich realizacji w szkole. Nauczyciel decyduje, które z zaproponowanych
ć

wiczeń jest w stanie zrealizować przy określonym zapleczu technodydaktycznym szkoły.

Prowadzący moŜe równieŜ zrealizować ćwiczenia, które sam opracował,

−

sprawdzian postępów stanowi podsumowanie rozdziału, zadaniem uczniów jest udzielenie
odpowiedzi  na  pytania  w  nim  zawarte.  Uczeń  powinien  samodzielnie  czytając
zamieszczone  w  nim  stwierdzenia  potwierdzić  lub  zaprzeczyć  opanowanie  określonego
zakresu  materiału.  JeŜeli  wystąpią  zaprzeczenia,  nauczyciel  powinien  do  tych  zagadnień
wrócić,  sprawdzając  czy  braki  w  opanowaniu  materiału  są  wynikiem  niezrozumienia
przez  ucznia  tego  zagadnienia,  czy  niewłaściwej  postawy  ucznia  w  trakcie  nauczania.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

W tym  miejscu  jest  szczególnie  waŜna  rola  nauczyciela,  gdyŜ  od  postawy  nauczyciela,
sposobu  prowadzenia  zajęć  zaleŜy  między  innymi  zainteresowanie  ucznia.  Uczeń
niezainteresowany  materiałem  nauczania,  wykonywaniem  ćwiczeń  nie  nabędzie  w pełni
umiejętności  załoŜonych  w  jednostce  modułowej.  NaleŜy  rozbudzić  wśród  uczniów  tak
zwaną „ciekawość wiedzy”. Potwierdzenie przez ucznia opanowania materiału nauczania
rozdziału moŜe stanowić podstawę dla nauczyciela do sprawdzenia wiedzy i umiejętności
ucznia  z  tego  zakresu.  Nauczyciel  realizując  jednostkę  modułową  powinien  zwracać
uwagę na predyspozycje ucznia, ocenić, czy uczeń ma większe uzdolnienia manualne, czy
moŜe lepiej radzi sobie z rozwiązywaniem problemów teoretycznych,

−

testy  zamieszczone  w  rozdziale  Ewaluacja  osiągnięć  ucznia  zawierają  zadania  z  zakresu
całej jednostki modułowej i naleŜy je wykorzystać do oceny uczniów, a wyniki osiągnięte
przez  uczniów  powinny  stanowić  podstawę  do  oceny  pracy  własnej  nauczyciela
realizującego tę jednostkę modułową. KaŜdemu zadaniu testu przypisano określoną liczbę
moŜliwych  do  uzyskania  punktów  (0  lub  1  punkt).  Ocena  końcowa  uzaleŜniona  jest  od
ilości  uzyskanych  punktów.  Nauczyciel  moŜe  zastosować  test  według  własnego  projektu
oraz  zaproponować  własną  skalę  ocen.  NaleŜy  pamiętać,  Ŝeby  tak  przeprowadzić  proces
oceniania ucznia, aby umoŜliwić mu jak najpełniejsze wykazanie swoich umiejętności.

Metody polecane do stosowania podczas kształcenia modułowego to:

−

pokaz,

−

wiczenie (laboratoryjne lub inne),

−

projektów,

−

przewodniego tekstu.

Miejsce jednostki modułowej w strukturze modułu 744[02].Z2 „Maszyny i urządzenia
obuwnicze” jest wyeksponowane na schemacie zamieszczonym poniŜej.

Schemat układu jednostek modułowych

744[02].Z2.01

Charakteryzowanie części,

mechanizmów, maszyn i urządzeń

obuwniczych

744[02].Z2.02

UŜytkowanie maszyn, urządzeń

i narzędzi do rozkroju materiałów oraz
opracowania elementów spodu obuwia

744[02].Z2

Maszyny i urz

dzenia obuwnicze

744[02].Z2.03

UŜytkowanie maszyn, urządzeń

i narzędzi do wytwarzania

cholewek

744[02].Z2.04

Zastosowanie maszyn, urządzeń

i narzędzi do montaŜu

i wykończania obuwia

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

2. WYMAGANIA WSTĘPNE

Przystępując do realizacji programu jednostki modułowej uczeń powinien umieć:

−

korzystać z róŜnych źródeł informacji,

−

stosować przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony środowiska i ochrony
przeciwpoŜarowej,

−

korzystać z róŜnych źródeł informacji,

−

organizować stanowisko pracy zgodnie z wymogami ergonomii,

−

posługiwać się dokumentacją konstrukcyjną i technologiczną,

−

stosować zasady rysunku technicznego,

−

stosować i zamieniać jednostki układu SI,

−

wykonywać proste obliczenia matematyczne,

−

uŜytkować komputer,

−

współpracować w grupie.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

3. CELE KSZTAŁCENIA

W wyniku realizacji programu jednostki modułowej uczeń powinien umieć:

−

scharakteryzować rodzaje napędów maszyn i urządzeń,

−

wyjaśnić pojęcia: praca, moc, energia i sprawność maszyn,

−

scharakteryzować rodzaje tarcia ślizgowego i tocznego,

−

określić właściwości uŜytkowe części maszyn,

−

rozróŜnić rodzaje połączeń części maszyn,

−

określić zasady współdziałania części i mechanizmów,

−

określić sposoby smarowania i konserwacji maszyn i urządzeń,

−

określić zastosowanie oraz wyjaśnić zasady działania napędów mechanicznych,
hydraulicznych, pneumatycznych i elektrycznych,

−

rozpoznać elementy układów napędowych,

−

określić zastosowanie i zasady działania mechanizmów maszyn,

−

określić zakres stosowania automatyzacji w obuwnictwie,

−

rozróŜnić podstawowe elementy automatyki,

−

wyjaśnić pojęcia dotyczące teoretycznej i rzeczywistej wydajności maszyn.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

4. PRZYKŁADOWE SCENARIUSZE ZAJĘĆ

Scenariusz zajęć 1

Osoba prowadząca

…………………………………….………….

Modułowy program nauczania: Obuwnik 744[02]
Moduł:

Maszyny i urządzenia obuwnicze 744[02].Z2

Jednostka modułowa:

Charakteryzowanie

części,

mechanizmów,

maszyn

i urządzeń obuwniczych 744[02[.Z2.01

Temat:

Zapoznanie się z budową układu hydraulicznego prasy do przyklejania
podeszew obuwia.

Cel ogólny: Kształtowanie umiejętności rozróŜniania podzespołów zasilania, napędu oraz

elementów wykonawczych prasy hydraulicznej do obuwia.

Po zakończeniu zajęć edukacyjnych uczeń powinien umieć:

−

odczytać na schemacie symbole elementów i układów napędu elektrycznego
i hydraulicznego,

−

odszukać w katalogach te układy i elementy,

−

wyjaśnić, jaką rolę spełnia kaŜdy z nich,

−

wyszukać na stronach WWW informacje na temat układów napędu maszyn i urządzeń.

Metody nauczania–uczenia się:

−

pokaz z objaśnieniem,

−

dyskusja dydaktyczna,

−

wiczenie praktyczne.

Formy organizacyjne pracy uczniów:

−

indywidualna,

−

w małych grupach.

Czas: 90 minut.

Środki dydaktyczne:

−

stanowiska do pracy grupowej i indywidualnej,

−

schematy prasy hydraulicznej do przyklejania podeszew,

−

katalogi zawierając elementy i podzespoły napędu elektrycznego i hydraulicznego,

−

foliogramy, plansze z układami i elementami napędu elektrycznego i hydraulicznego,

−

formularz z tabelą do ćwiczenia 1,

−

arkusze papieru format A3,

−

stanowiska komputerowe z dostępem do internetu,

−

poradnik dla ucznia,

−

poradnik mechanika

Przebieg zajęć:
I. Czynności organizacyjno-porządkowe.
II. Faza właściwa
1.

Podanie tematu i celów zajęć.

Omówienie sposobu realizacji celów.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Plan zajęć: Identyfikowanie na schemacie układów napędowych elektrycznych,

hydraulicznych i pneumatycznych

−

nauczyciel omawia elementy elektryczne i hydrauliczne występujące w układach zasilania
prasy do podeszew, korzystając z foliogramów i plansz oraz katalogów,

−

nauczyciel dzieli uczniów na dwu, trzyosobowe zespoły, przydziela zadania,

−

uczniowie wykonują ćwiczenia przydzielone przez nauczyciela.

Ćwiczenie
Odczytaj, z jakich elementów i podzespołów elektrycznych, mechanicznych i hydraulicznych
składa się przedstawiony schemat prasy do podeszew.
Praca w zespołach 2 ÷ 3 osobowych:

−

uczniowie zapoznają się ze schematem przekazanym przez nauczyciela,

−

dyskutują w zespole na temat przyporządkowania właściwych nazw poszczególnym
elementom na schemacie korzystając z katalogów i internetu, uzasadniają wybór,

−

wyniki swoich przemyśleń wpisują w tabelkę do ćwiczenia.

Praca indywidualna:

−

uczniowie sporządzają

notatkę w zeszycie przedmiotowym.

Prezentacja i analiza ćwiczenia:

−

uczniowie sprawdzają poprawność wykonania ćwiczenia,

−

uzasadniają przyporządkowanie nazw określonym elementom na schemacie,

−

reprezentanci zespołów prezentują pracę pozostałym uczniom w grupie.

Nazwa maszyny obuwniczej Prasa hydrauliczna do przyklejania podeszew obuwia

Symbol elementu elektrycznego

Nazwa elementu lub zespołu

1.
2.
3.

Symbol elementu mechanicznego

Nazwa elementu lub zespołu

1.
2.
3.

Symbol elementu hydraulicznego

Nazwa elementu lub zespołu

1.
2.
3.

Zakończenie zajęć
Nauczyciel podsumowuje i ocenia pracę uczniów

Praca domowa
Nauczyciel zadaje pracę domową na temat: Porówaj parametry fizyczne (uzyskiwana siła,
szybkość działania, itp.) układów pneumatycznych i hydraulicznych.

Sposób uzyskania informacji zwrotnej od ucznia po zakończonych zajęciach:

−

anonimowe ankiety ewaluacyjne dotyczące sposobu prowadzenia zajęć i zdobytych
umiejętności.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Scenariusz zajęć 2

Osoba prowadząca

…………………………………….………….

Modułowy program nauczania: Obuwnik 744[02]
Moduł:

Maszyny i urządzenia obuwnicze 744[02].Z2

Jednostka modułowa:

Charakteryzowanie

części,

mechanizmów,

maszyn

i urządzeń obuwniczych 744[02[.Z2.01

Temat:

Obliczanie osi ręcznych wózków transportowych.

Cel ogólny:

Obliczanie wytrzymałościowe osi.

Po zakończeniu zajęć edukacyjnych uczeń powinien umieć:

−

rozróŜnić napręŜenia, na które jest naraŜona oś,

−

zastosować odpowiednie wzory do obliczeń wytrzymałościowych,

−

wykonać obliczenia wytrzymałościowe.

Metody nauczania–uczenia się:

−

dyskusja dydaktyczna,

−

wiczenie praktyczne.

Formy organizacyjne pracy uczniów:

−

w małych grupach

−

praca indywidualna.

Czas: 135 minut.

Środki dydaktyczne:

−

stanowiska do pracy grupowej,

−

schemat kolejności wykonywania obliczeń,

−

arkusze papieru formatu A3 z treścią zadań do wykonania i miejscem na dokonanie
obliczeń,

−

papier milimetrowy do sporządzenia wykresu momentów gnących,

−

poradnik dla ucznia,

−

poradnik mechanika.

Przebieg zajęć:
I.

Czynności organizacyjno-porządkowe.

II.

Faza właściwa

Podanie tematu i celów zajęć.

Omówienie sposobu realizacji celów.

Plan zajęć:

−

nauczyciel przedstawia schemat przeprowadzania obliczeń wytrzymałościowych osi
z dokładnym omówieniem sposobu sporządzania wykresu momentów gnących,

−

podaje arkusze z treścią zadań do rozwiązania,

−

nauczyciel dzieli uczniów na dwuosobowe zespoły.

Uczniowie wykonują ćwiczenia podane przez nauczyciela

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Ćwiczenie

Obliczyć średnicę osi ręcznego wózka transportowego, jeŜeli jest ona wykonana ze stali

St 7, dla której k

= 75 MPa. Rozstaw kół jezdnych wynosi 1,2 m i obok kaŜdego koła

osadzone jest łoŜysko łączące oś z wózkiem. Maksymalne obciąŜenie wózka wynosi 250 kg.

Praca w zespołach 2-osobowych:

−

uczniowie zapoznają się z treścią zadań podanych przez nauczyciela,

−

wykonują schemat sił działających na oś przyjmując, Ŝe wózek posiada dwie
równoobciąŜone osie,

−

dyskutują w zespole na temat wyboru sposobu obliczeń i wzorów, uzasadniają wybór,

−

wypisują z treści zadań dane i szukane,

−

uczniowie dokonują obliczeń.

Praca indywidualna:

−

uczniowie zapisują treść zadań i rozwiązania w zeszycie przedmiotowym.

Prezentacja i analiza ćwiczenia

−

uczniowie sprawdzają poprawność wykonania obliczeń,

−

reprezentanci zespołów prezentują pracę pozostałym zespołom.

Zakończenie zajęć
Nauczyciel podsumowuje i ocenia pracę uczniów.

Praca domowa
Nauczyciel zadaje pracę domową na temat: Scharakteryzować mechanizm do zamiany ruchu
obrotowego na posuwisto-zwrotny. Podać przykłady odwrotnego (ruch posuwisto-zwrotny na
obrotowy) wykorzystania tego mechanizmu w starych typach obuwniczych maszyn
szwalniczych.

Sposób uzyskania informacji zwrotnej od ucznia po zakończonych zajęciach:

−

anonimowa ankieta.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

5. ĆWICZENIA

5.1. Podstawy mechaniki i wytrzymałości materiałów

5.1.1. Ćwiczenia

Ćwiczenie 1

Wykonaj rzutowanie sił metodą graficzną.

Wskazówki do realizacji

Przed przystąpieniem do realizacji ćwiczenia nauczyciel powinien omówić zakres

i technikę wykonania ćwiczenia.

Sposób wykonania ćwiczenia

Uczeń powinien:

przeanalizować polecenie zawarte w treści ćwiczenia,

przyjąć skalę wielkości siły w zaleŜności od długości odcinka wzorcowego,

przenieść w przyjętym układzie współrzędnym punkt początku i końca siły prostopadle
do osi X i je połączyć, a następnie powtórzyć czynność w stosunku do osi Y,

wyliczyć wielkość otrzymanych rzutów w oparciu o przyjętą skalę,

porównać ze sobą wielkość siły i jej rzutów,

porównać otrzymane wyniki i zapisać wnioski

Zalecane metody nauczania–uczenia się:

–

pokaz z objaśnieniem,

–

wiczenia praktyczne,

–

dyskusja dydaktyczna.

rodki dydaktyczne:

−

kartki papieru milimetrowego,

−

linijka, ekierka,

−

ołówek, gumka

−

literatura z rozdziału 7.

Ćwiczenie 2

Dopasuj do przedstawionych przykładów części maszyn oznaczenia graficzne obciąŜeń.

Wskazówki do realizacji
Przed przystąpieniem do realizacji ćwiczenia nauczyciel powinien omówić zakres

i technikę wykonania ćwiczenia.

Sposób wykonania ćwiczenia

Uczeń powinien:

przeanalizować polecenie zawarte w treści ćwiczenia,

ułoŜyć na stole przydzielone kartki z rysunkami części maszyn a następnie posegregować
je w zaleŜności od rodzaju obciąŜenia,

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

dopasować do posegregowanych części maszyn oznaczenia graficzne obciąŜeń,

sprawdzić poprawność wykonanego ćwiczenia,

Zalecane metody nauczania–uczenia się:

–

pokaz z objaśnieniem,

–

wiczenia praktyczne,

–

dyskusja dydaktyczna.

rodki dydaktyczne:

−

rysunki typowych części maszyn,

−

oznaczenia graficzne obciąŜeń części maszyn,

−

literatura z rozdziału 7.

Ćwiczenie 3

Oblicz pracę potrzebną do przesunięcia maszyny szyjącej płaskiej o masie 80 kg na

drodze 2 m. Maszyna jest przeciągana za pomocą liny usytuowanej równolegle do podłoŜa.

Wskazówki do realizacji
Przed przystąpieniem do realizacji ćwiczenia nauczyciel powinien omówić zakres

i technikę wykonania ćwiczenia.

Sposób wykonania ćwiczenia

Uczeń powinien:

przeanalizować polecenie zawarte w treści ćwiczenia,

narysować schemat sił działających na maszynę,

obliczyć cięŜar maszyny ze wzoru F=mg (zakładamy Ŝe cięŜar maszyny jest równy sile
potrzebnej do przesunięcia maszyny),

napisać wzór na pracę i podstawić wielkości z zadania,

obliczyć pracę potrzebna do przesunięcia maszyny,

sprawdzić poprawność wykonanych obliczeń.

Zalecane metody nauczania–uczenia się:

–

pokaz z objaśnieniem,

–

wiczenia praktyczne,

–

dyskusja dydaktyczna.

rodki dydaktyczne:

−

kartki w kratkę,

−

przybory do pisania,

−

poradnik dla ucznia,

−

literatura z rozdziału 7.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

5.2. Części maszyn i mechanizmy stosowane w maszynach

obuwniczych

5.2.1. Ćwiczenia

Ćwiczenie 1

Dopasuj odpowiednie nazwy od przekładni i mechanizmów maszyn.

Wskazówki do realizacji

Przed przystąpieniem do realizacji ćwiczenia nauczyciel powinien omówić zakres

i technikę wykonania ćwiczenia.

Sposób wykonania ćwiczenia

Uczeń powinien:

przeanalizować polecenie zawarte w treści ćwiczenia,

poukładać rysunki z przekładniami i mechanizmami maszyn,

wypisać na kartkach samoprzylepnych nazwy przekładni i mechanizmów,

przyporządkować kartki z nazwami do odpowiednich przekładni i mechanizmów,

sprawdzić poprawność wykonanego ćwiczenia,

Zalecane metody nauczania–uczenia się:

–

pokaz z objaśnieniem,

–

wiczenia praktyczne,

–

dyskusja dydaktyczna.

rodki dydaktyczne:

−

kartki z rysunkami róŜnych mechanizmów maszyn i przekładni mechanicznych,

−

kartki samoprzylepne,

−

przybory do pisania

−

literatura z rozdziału 7.

Ćwiczenie 2

Oblicz przełoŜenie przekładni pasowej, jeśli koło czynne wykonuje 200 obr/min a koło

bierne 50 obr/min.

Wskazówki do realizacji
Przed przystąpieniem do realizacji ćwiczenia nauczyciel powinien omówić zakres

i technikę wykonania ćwiczenia.

Sposób wykonania ćwiczenia

Uczeń powinien:

przeanalizować polecenie zawarte w treści ćwiczenia,

narysować schemat przekładni i zaznaczyć prędkości obrotowe odpowiednich kół,

napisać wzór na obliczanie przełoŜenia przekładni mechanicznych,

podstawić wielkości prędkości kół do wzoru na przełoŜenie przekładni,

obliczyć przełoŜenie przekładni pasowej,

sprawdzić poprawność wykonanych obliczeń.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Zalecane metody nauczania–uczenia się:

–

pokaz z objaśnieniem,

–

wiczenia praktyczne,

–

dyskusja dydaktyczna.

rodki dydaktyczne:

−

kartki papieru,

−

przybory do pisania,

−

ołówek, gumka,

−

poradnik dla ucznia,

−

literatura z rozdziału 7.

Ćwiczenie 3

Oblicz prędkość liniową pasa klinowego przekładni pasowej maszyny szyjącej płaskiej,

jeśli silnik elektryczny na którym osadzone jest koło pasowe o średnicy d=12 mm wykonuje
n=860 obr/min.

Wskazówki do realizacji
Przed przystąpieniem do realizacji ćwiczenia nauczyciel powinien omówić zakres

i technikę wykonania ćwiczenia.

Sposób wykonania ćwiczenia

Uczeń powinien:

przeanalizować polecenie zawarte w treści ćwiczenia,

wyrazić średnicę koła przekładni w metrach,

napisać wzór na prędkość liniową punktu poruszającego się z prędkością kątową po
okręgu,

podstawić wielkości z zadania do wzoru,

obliczyć prędkość liniową pasa,

sprawdzić poprawność wykonanych obliczeń.

Zalecane metody nauczania–uczenia się:

–

pokaz z objaśnieniem,

–

wiczenia praktyczne,

–

dyskusja dydaktyczna.

rodki dydaktyczne:

−

kartki papieru,

−

przybory do pisania,

−

kalkulator,

−

poradnik dla ucznia,

−

literatura z rozdziału 7.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

5.3. Napędy stosowane w maszynach obuwniczych

5.2.1. Ćwiczenia

Ćwiczenie 1

Określ siłę wprawiająca w ruch wirnik silnika elektrycznego prądu stałego.

Wskazówki do realizacji

Przed przystąpieniem do realizacji ćwiczenia nauczyciel powinien omówić zakres

i technikę wykonania ćwiczenia.

Sposób wykonania ćwiczenia

Uczeń powinien:

przeanalizować budowę i zasadę działania silnika prądu stałego,

zamocować w statywie ramkę z nawiniętym cienkim drutem tak, aby mogła się łatwo
obracać,

umieścić magnes stały tak, aby polem magnetyczne obejmowało ramkę z drutem,

do dwóch końców drutu cewki podłączyć zaciski baterii 4,5V,

obserwować zmianę połoŜenia ramki z drutem,

wyjaśnić przyczyny obrotu ramki z drutem oraz określić siłę odpowiedzialną za ten stan,

zaprezentować wyniki z przeprowadzonego ćwiczenia.

Zalecane metody nauczania–uczenia się:

–

pokaz z objaśnieniem,

–

wiczenia praktyczne,

–

dyskusja dydaktyczna.

rodki dydaktyczne:

−

statyw,

−

ramka z nawiniętym drutem oporowym przymocowana do cienkiego sztywnego drutu,

−

wygięte z drutu haczyki do zawieszenia na statywie ramki z drutem,

−

bateria 4,5V,

−

poradnik dla ucznia

−

literatura z rozdziału 7.

Ćwiczenie 2

Zaprojektuj uproszczony schemat układu hydraulicznego do prasowania obuwia

w oparciu o schemat hydrauliczny prasy do obuwia.. Nazwij poszczególne części układu
hydraulicznego.

Wskazówki do realizacji
Przed przystąpieniem do realizacji ćwiczenia nauczyciel powinien omówić zakres

i technikę wykonania ćwiczenia.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Sposób wykonania ćwiczenia

Uczeń powinien:

przeanalizować schemat prasy hydraulicznej do obuwia,

wypisać niezbędne elementy układu hydraulicznego prasy,

ustalić kolejność przepływu oleju przez poszczególne podzespoły,

narysować schemat zaproponowanego układu hydraulicznego,

sprawdzić poprawność wykonania ćwiczenia.

Zalecane metody nauczania–uczenia się:

–

pokaz z objaśnieniem,

–

wiczenia praktyczne,

–

dyskusja dydaktyczna.

rodki dydaktyczne:

−

schemat układu hydraulicznego prasy do obuwia,

−

papier A 3, przybory do rysowania,

−

poradnik mechanika (rozdziały poświęcone układom hydraulicznym),

−

poradnik dla ucznia,

−

literatura z rozdziału 7.

Ćwiczenie 3

Wyszukaj nazwij i narysuj przekładnie przekazującą napęd z silnika na wał główny

maszyny szyjącej oraz z wału głównego na wał dolny maszyny.

Wskazówki do realizacji
Przed przystąpieniem do realizacji ćwiczenia nauczyciel powinien omówić zakres

i technikę wykonania ćwiczenia, oraz zasady bezpiecznej pracy.

Sposób wykonania ćwiczenia

Uczeń powinien:

odszukać w materiale nauczania rodzaje przekładni mechanicznych,

upewnić się Ŝe maszyna szyjąca płaska odłączona jest od zasilania a następnie zdjąć z

niej

osłony i elementy maskujące,

odszukać przekładnie mechaniczne wykorzystane do budowy maszyny,

przerysować przekładnie do zeszytu przedmiotowego,

nazwać przerysowane przekładnie,

zaprezentować wyniki z przeprowadzonego ćwiczenia.

Zalecane metody nauczania–uczenia się:

–

pokaz z objaśnieniem,

–

wiczenia prakyuczne,

–

dyskusja dydaktyczna.

rodki dydaktyczne:

−

model maszyny szyjącej płaskiej,

−

zestaw narzędzi do demontaŜu osłon maszyny,

−

zeszyt przedmiotowy,

−

długopis, ołówek, gumka,

−

poradnik dla ucznia,

−

literatura z rozdziału 7.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

6. EWALUACJA OSIĄGNIĘĆ UCZNIA

Przykłady narzędzi pomiaru dydaktycznego

Test dwustopniowy do jednostki modułowej

„Charakteryzowanie części,

mechanizmów, maszyn i urządzeń obuwniczych”

Test składa się z 20 zadań wielokrotnego wyboru, z których:

−

zadania 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14 są z poziomu podstawowego,

−

zadania 15, 16, 17, 18, 19, 20 są z poziomu ponadpodstawowego.

Punktacja zadań: 0 lub 1 punkt

Za kaŜdą prawidłową odpowiedź uczeń otrzymuje 1 punkt. Za złą odpowiedź lub jej brak

uczeń otrzymuje 0 punktów.

Proponuje się następujące normy wymagań – uczeń otrzyma następujące
oceny szkolne:

−

dopuszczający – za rozwiązanie co najmniej 8 zadań z poziomu podstawowego,

−

dostateczny – za rozwiązanie co najmniej 11 zadań z poziomu podstawowego,

−

dobry – za rozwiązanie 15 zadań, w tym co najmniej 3 z poziomu ponadpodstawowego,

−

bardzo dobry – za rozwiązanie 18 zadań, w tym co najmniej 5 z poziomu

ponadpodstawowego.

Klucz odpowiedzi: 1. b, 2. c, 3. b, 4. a, 5. c, 6. c, 7. a, 8. a, 9. d, 10. a, 11. b,
12. c, 13. a, 14. d, 15. d, 16. d, 17. c, 18. c, 19. a, 20. c.

Plan testu

Nr
zad.

Cel operacyjny
(mierzone osiągnięcia ucznia)

Kategoria

celu

Poziom

wymagań

Poprawna

odpowiedź

Wybrać dział niewchodzący w skład
mechaniki

Określić znak, jaki moŜe posiadać
moment siły

Podać ilość równań opisujących
dowolny płaski układ sił

Podać nazwę maszyny do zrywania
próbek

Wskazać nazwę oznaczenia
schematycznego

Podać nazwę jednostki mocy

Podać zakres jaki moŜe przyjmować
sprawność

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Podać do jakiego rodzaju zaliczamy
przekładnie z pasem płaskim

Określić rodzaj ruchy mechanizmu
ś

rubowego

10 Zdefiniować pojęcie tolerancji

11 Zdefiniować parametr chropowatości

Podać zaleŜność pomiędzy
wydajnością rzeczywistą a teoretyczną

13 Wskazać połączenie rozłączne

Podać napręŜenia przenoszone przez
wał

Określić rodzaj silnika zasilanego
energią elektryczną

Wytypować czynnik napędzający
układy pneumatyczne

Wskazać prawo wykorzystywane
w hydraulice

18 Określić przeznaczenie spręŜarki

Wytypować element nie wchodzący
w skład układu pneumatycznego

20 Określić przeznaczenie łoŜysk

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Przebieg testowania

Instrukcja dla nauczyciela

Ustal z uczniami termin przeprowadzenia sprawdzianu z co najmniej jednotygodniowym
wyprzedzeniem.

Omów z uczniami cel stosowania pomiaru dydaktycznego.

Zapoznaj uczniów z rodzajem zadań podanych w zestawie oraz z zasadami punktowania.

Przeprowadź z uczniami próbę udzielania odpowiedzi na takie typy zadań testowych,
jakie będą w teście.

Omów z uczniami sposób udzielania odpowiedzi (karta odpowiedzi).

Zapewnij uczniom moŜliwość samodzielnej pracy.

Rozdaj uczniom zestawy zadań testowych i karty odpowiedzi, podaj czas przeznaczony
na udzielanie odpowiedzi.

Postaraj się stworzyć odpowiednią atmosferę podczas przeprowadzania pomiaru
dydaktycznego (rozładuj niepokój, zachęć do sprawdzenia swoich moŜliwości).

Kilka minut przed zakończeniem sprawdzianu przypomnij uczniom o zbliŜającym się
czasie zakończenia udzielania odpowiedzi.

10.

Zbierz karty odpowiedzi oraz zestawy zadań testowych.

11.

Sprawdź wyniki i wpisz do arkusza zbiorczego.

12.

Przeprowadź analizę uzyskanych wyników sprawdzianu i wybierz te zadania, które
sprawiły uczniom największe trudności.

13.

Ustal przyczyny trudności uczniów w opanowaniu wiadomości i umiejętności.

14.

Opracuj wnioski do dalszego postępowania, mającego na celu uniknięcie niepowodzeń
dydaktycznych – niskie wyniki przeprowadzonego sprawdzianu.

Instrukcja dla ucznia

Przeczytaj uwaŜnie instrukcję.

Podpisz imieniem i nazwiskiem kartę odpowiedzi.

Zapoznaj się z zestawem zadań testowych.

Test zawiera 20 zadań o róŜnym stopniu trudności. Są to zadania wielokrotnego wyboru.

Za kaŜdą poprawną odpowiedź moŜesz uzyskać 1 punkt.

Udzielaj odpowiedzi tylko na załączonej karcie odpowiedzi. Dla kaŜdego zadania podane
są cztery moŜliwe odpowiedzi: a, b, c, d. Tylko jedna odpowiedź jest poprawna; wybierz
ją i zaznacz kratkę z odpowiadającą jej literą znakiem X.

Staraj się wyraźnie zaznaczać odpowiedzi. JeŜeli się pomylisz i błędnie zaznaczysz
odpowiedź, otocz ją kółkiem i zaznacz ponownie odpowiedź, którą uwaŜasz za poprawną.

Test składa się z 14 zadań z poziomu podstawowego i 6 zadań z poziomu
ponadpodstawowego i które mogą przysporzyć Ci trudności, gdyŜ są one na poziomie
wyŜszym niŜ pozostałe (dotyczy to zadań o numerach od 15 do 20).

Pracuj samodzielnie, bo tylko wtedy będziesz miał satysfakcję z wykonanego zadania.

10.

Kiedy udzielenie odpowiedzi będzie sprawiało Ci trudność, wtedy odłóŜ rozwiązanie
zadania na później i wróć do niego, gdy zostanie Ci czas wolny.

11.

Po rozwiązaniu testu sprawdź czy zaznaczyłeś wszystkie odpowiedzi na KARCIE
ODPOWIEDZI.

12.

Na rozwiązanie testu masz 45 minut.

Powodzenia

Materiały dla ucznia:

–

instrukcja,

–

zestaw zadań testowych,

–

karta odpowiedzi.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

ZESTAW ZADAŃ TESTOWYCH

Który z wymienionych działów nie zalicza się do mechaniki
a)

statyka.

wytrzymałość.

kinetyka.

dynamika.

Moment siły posiada wartość
a)

zawsze dodatnią.

zawsze ujemną.

dodatnią lub ujemną.

zrównowaŜoną.

Aby spełnić warunki równowagi dowolnego płaskiego układu naleŜy ułoŜyć równania
w ilości

Określanie wytrzymałości materiałów konstrukcyjnych odbywa się w oparciu o badanie na

zrywarce.

zgniatarce.

prasie śrubowej.

podnośniku śrubowym.

Oznaczenie schematyczne przedstawia obciąŜenie części maszyn z warunku na

rozciąganie.

ciskanie.

zginanie.

cinanie.

Jednostką mocy jest

niuton [N].

dŜul [J].

wat [W].

megapaskal [MPa].

Sprawność maszyn jest zawsze

mniejsza od jedności.

większa od jedności.

równa jeden.

równa sto.

Przekładnia mechaniczna z psem klinowym zaliczana jest do przekładni

cięgnowych.

ciernych.

zębatych.

limakowych.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Mechanizm śrubowy słuŜy do zamiany ruch obrotowego na ruch

wahadłowy.

posuwisto-zwrotny.

przerywany.

postępowy.

10.

Tolerancja jest liczbą

tylko dodatnią.

dodatnią lub ujemną.

pierwszą.

ujemną.

11.

rednia wartość pięciu najwyŜej połoŜonych punktów zarysu do pięciu punktów

połoŜonych najniŜej na odcinku elementarnym mierzonym od linii odniesienia to
parametr chropowatości

12.

Wydajność rzeczywista w stosunku do wydajności teoretycznej jest

większa.

równa.

mniejsza.

równa zero.

13.

Które z wymienionych połączeń zaliczamy do połączeń rozłącznych
a)

rubowe.

nitowe.

zgrzewane.

spawane

14.

Wały podczas pracy naraŜone są na

cinanie.

ciskanie.

rozciąganie.

skręcanie i zginanie.

15.

Zamiana energii elektrycznej na energię mechaniczną odbywa się w silniku

odrzutowym.

parowym.

spalinowy.

elektrycznym.

16.

Czynnikiem przenoszącym energię w siłowniku pneumatycznym jest

gaz spalinowy.

gaz ziemny.

gaz techniczny (propan-butan).

gaz spręŜony.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

17.

Prawem wykorzystywanym w układach hydraulicznych jest prawo

Ohma.

Pitagorasa.

Pascala.

Talesa.

18.

SpręŜarki wykorzystywane są do

wstępnego napinania spręŜyn.

wywierania napięcia wstępnego w połączeniach śrubowych szczelnych.

zwiększania ciśnienia gazów.

zwiększania ciśnienia cieczy.

19.

Który z wymienionych elementów nie wchodzi w skład układu pneumatycznego
a)

pompa.

spręŜarka.

siłownik.

rozdzielacz.

20.

ŁoŜyska współpracują z
a)

połączeniami śrubowymi.

połączeniami spawanymi.

osiami i wałami.

połączeniami nitowymi.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

KARTA ODPOWIEDZI

Imię i nazwisko..........................................................................................

Charakteryzowanie części, mechanizmów, maszyn i urządzeń obuwniczych

Zakreśl poprawną odpowiedź

zadania

Odpowiedź

Punkty

Razem:

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

TEST 2

Test dwustopniowy do jednostki modułowej

„Charakteryzowanie części,

mechanizmów, maszyn i urządzeń obuwniczych”

Test składa się z 20 zadań wielokrotnego wyboru, z których:

−

zadania 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14 są z poziomu podstawowego,

−

zadania 15

20 są z poziomu ponadpodstawowego.

Punktacja zadań: 0 lub 1 punkt

Za kaŜdą prawidłową odpowiedź uczeń otrzymuje 1 punkt. Za złą odpowiedź lub jej brak

uczeń otrzymuje 0 punktów.

Proponuje się następujące normy wymagań – uczeń otrzyma następujące
oceny szkolne:

−

dopuszczający – za rozwiązanie co najmniej 8 zadań z poziomu podstawowego,

−

dostateczny – za rozwiązanie co najmniej 11 zadań z poziomu podstawowego,

−

dobry – za rozwiązanie 15 zadań, w tym co najmniej 3 z poziomu ponadpodstawowego,

−

bardzo dobry – za rozwiązanie 18 zadań, w tym co najmniej 5 z poziomu

ponadpodstawowego.

Klucz odpowiedzi: 1. a, 2. d, 3. a, 4. b, 5. d, 6. b, 7. a, 8. b, 9. b, 10. d, 11. a,
12. a, 13. d, 14. a, 15. a, 16. b, 17. c, 18. a, 19. d, 20. a

Plan testu

Nr
zad.

Cel operacyjny
(mierzone osiągnięcia ucznia)

Kategoria

celu

Poziom

wymagań

Poprawna

odpowiedź

Wskazać parametr charakteryzujący
wielkość skalarową

Zdefiniować pojęcie momentu siły

Zdefiniować pojęcie pary sił

Podać ilość równań płaskiego układu
sił zbieŜnych

Wybrać rodzaj obciąŜeń w połączeniu
nitowym pokazanym na rysunku

Podać jednostkę pracy

Zdefiniować siłę tarcia

Wybrać nazwę przekładni
mechanicznej

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Wskazać nazwę mechanizmu
pokazanego na rysunku

Wskazać błędną nazwę rodzaju
pasowania

11 Zdefiniować parametr R

Podać, od czego zaleŜy wydajność
teoretyczna maszyn

Wskazać rodzaj połączenia do
mocowania kół pasowych na wale

Określić napręŜenia na jakie jest
naraŜona oś

Nazwać oddziaływania pomiędzy
polem magnetycznym a polem
elektromagnetycznym

Określić czynnik energetyczny
w układach pneumatycznych

Określić urządzenie do zwiększania
ciśnienia czynnika roboczego
w układach pneumatycznych

Określić urządzenie nie stosowane
w układach hydraulicznych

Wytypować rodzaj sił występujących
w łoŜyskach

Na podstawie znajomości budowy
sprzęgła ciernego określić siły
występujące pomiędzy jego tarczami

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Przebieg testowania

Instrukcja dla nauczyciela

Ustal z uczniami termin przeprowadzenia sprawdzianu z co najmniej jednotygodniowym
wyprzedzeniem.

Omów z uczniami cel stosowania pomiaru dydaktycznego.

Zapoznaj uczniów z rodzajem zadań podanych w zestawie oraz z zasadami punktowania.

Przeprowadź z uczniami próbę udzielania odpowiedzi na takie typy zadań testowych,
jakie będą w teście.

Omów z uczniami sposób udzielania odpowiedzi (karta odpowiedzi).

Zapewnij uczniom moŜliwość samodzielnej pracy.

Rozdaj uczniom zestawy zadań testowych i karty odpowiedzi, podaj czas przeznaczony
na udzielanie odpowiedzi.

Postaraj się stworzyć odpowiednią atmosferę podczas przeprowadzania pomiaru
dydaktycznego (rozładuj niepokój, zachęć do sprawdzenia swoich moŜliwości).

Kilka minut przed zakończeniem sprawdzianu przypomnij uczniom o zbliŜającym się
czasie zakończenia udzielania odpowiedzi.

10.

Zbierz karty odpowiedzi oraz zestawy zadań testowych.

11.

Sprawdź wyniki i wpisz do arkusza zbiorczego.

12.

Przeprowadź analizę uzyskanych wyników sprawdzianu i wybierz te zadania, które
sprawiły uczniom największe trudności.

13.

Ustal przyczyny trudności uczniów w opanowaniu wiadomości i umiejętności.

14.

Opracuj wnioski do dalszego postępowania, mającego na celu uniknięcie niepowodzeń
dydaktycznych – niskie wyniki przeprowadzonego sprawdzianu.

Instrukcja dla ucznia

Przeczytaj uwaŜnie instrukcję.

Podpisz imieniem i nazwiskiem kartę odpowiedzi.

Zapoznaj się z zestawem zadań testowych.

Test zawiera 20 zadań o róŜnym stopniu trudności. Są to zadania wielokrotnego wyboru.

Za kaŜdą poprawną odpowiedź moŜesz uzyskać 1 punkt.

Staraj się wyraźnie zaznaczać odpowiedzi. JeŜeli się pomylisz i błędnie zaznaczysz
odpowiedź, otocz ją kółkiem i zaznacz ponownie odpowiedź, którą uwaŜasz za poprawną.

Pracuj samodzielnie, bo tylko wtedy będziesz miał satysfakcję z wykonanego zadania.

10.

Kiedy udzielenie odpowiedzi będzie sprawiało Ci trudność, wtedy odłóŜ rozwiązanie
zadania na później i wróć do niego, gdy zostanie Ci czas wolny.

11.

Po rozwiązaniu testu sprawdź czy zaznaczyłeś wszystkie odpowiedzi na KARCIE
ODPOWIEDZI.

12.

Na rozwiązanie testu

masz 45 minut.

Powodzenia!

Materiały dla ucznia:

–

instrukcja,

–

zestaw zadań testowych,

–

karta odpowiedzi.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

ZESTAW ZADAŃ TESTOWYCH

Wielkość skalarową charakteryzuje
a)

liczba jednostek przyjętych za pomiar.

kierunek działania.

zwrot.

punkt przyłoŜenia.

Do obliczenia momentu siły, niezbędna jest znajomość

wielkości siły.

punktu przyłoŜenia siły.

ramienia działania siły.

wielkości siły oraz ramienia jej działania.

Parą sił nazywamy układ dwóch sił o równych wartościach i
a)

jednakowych kierunkach lecz o przeciwnych zwrotach.

jednakowych kierunkach i zwrotach.

przeciwnych kierunkach lecz o jednakowych zwrotach.

przeciwnych kierunkach i zwrotach.

Korzystając z warunków płaskiego układu sił zbieŜnych moŜna rozwiązywać zadania,
w

których liczba niewiadomych wynosi

Połączenie nitowe pokazane na rysunku poddawane jest

rozciąganiu.

ciskaniu.

zginaniu.

cinaniu.

Jednostką pracy jest
a)

niuton [N].

dŜul [J].

wat [W].

megapaskal [MPa].

Siła tarcia definiowana jest jako iloczyn

siły nacisku i współczynnika tarcia.

siły nacisku i promienia działania.

momentu siły i współczynnika tarcia.

pary sił i współczynnika tarcia.

Do przekładni mechanicznych zaliczamy przekładnię
a)

dŜdŜownicową.

limakową.

abkową.

uczkową.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Mechanizm pokazany na rysunku to mechanizm
a)

korbowo-wodzikowy.

krzywkowy.

maltański.

rubowy.

10.

Które z wymienionych określeń nie jest rodzajem pasowania

ciasne.

luźne.

mieszane.

pomieszane.

11.

Parametr R

oznacza średnie

arytmetyczne odchylenie profilu chropowatości od linii średniej.

geometryczne odchylenie profilu chropowatości od linii średniej.

arytmetyczne odchylenie profilu chropowatości od linii zerowej.

geometryczne odchylenie profilu chropowatości od linii zerowej.

12.

Wydajność teoretyczna maszyn zaleŜy od
a)

konstrukcji maszyny.

sprawności manualnej obsługującej ją osoby.

obsługującej ją osoby.

.predyspozycji pracownika do obsługiwania danej maszyny.

13.

W częściach maszyn przenoszących moment obrotowy z wału na koło pasowe stosujemy
połączenia
a)

spawane.

zgrzewane.

nitowe.

wpustowe lub wielowypustowe.

14.

Osie obliczamy z warunku na

zginanie.

skręcanie.

zginanie i skręcanie.

cinanie.

15.

Maszyny elektryczne (silniki) poruszają się dzięki wytwarzanej sile

elektrodynamicznej.

elektromotorycznej.

samoindukcji

grawitacyjnej.

W układach pneumatycznych wykorzystuje się energię

cieczy pod wysokim ciśnieniem.

spręŜonego gazu.

gazów spalinowych.

przegrzanej pary wodnej.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Do zwiększania ciśnienia czynnika roboczego w układach pneumatycznych słuŜy
a)

wentylator.

pompa.

spręŜarka.

siłownik.

Który z wymienionych elementów nie wchodzi w skład układu hydraulicznego
a)

spręŜarka.

siłownik.

rozdzielacz.

pompa.

Dzięki stosowaniu łoŜysk eliminuje się niekorzystny wpływ siły

grawitacyjnej.

stycznej.

normalnej.

tarcia.

Sprzęgło tarczowe cierne przenosi moment obrotowy dzięki
a)

momentowi tarcia.

kołkom zamontowanym w tulejach.

rubom mocującym kołnierz.

palcom umocowanym w tarczy sprzęgła.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

KARTA ODPOWIEDZI

Imię i nazwisko..........................................................................................

Charakteryzowanie części, mechanizmów, maszyn i urządzeń obuwniczych

Zakreśl poprawną odpowiedź

zadania

Odpowiedź

Punkty

Razem:

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

7. LITERATURA

BoŜenko L.: Maszynoznawstwo. WSiP, Warszawa 1993

Charasz A., Glinka F., Maleńczak J.: Maszyny obuwnicze. WSI w Radomiu, Radom
1982

Charasz A., Łuczyńska J., Matuszewski S., Suwart R., Olszewski A.: Oprzyrządowanie
do produkcji obuwia. WSI w Radomiu, Radom 1985

Malik B.: Podstawy konstrukcji maszyn (zbiór zadań). Wydawnictwo Szkolne PWN,
Warszawa – Łódź 2000

Pala S.: Maszyny i urządzenia obuwnicze. WSiP, Warszawa 1973

Puff T., Sołtys W.: Podstawy technologii montaŜu maszyn i urządzeń. WNT, Warszawa
1980

Rutkowski A., Stępień A.: Zbiór zadań z części maszyn. WSiP, Warszawa 199

Siuta W.: Mechanika Techniczna. PWSZ, Warszawa 1971

Ilustrowany Leksykon Techniczny. WN-T, Warszawa 1994

10.

www.wikipedia.pl

11.

www.agh.edu.pl

Czasopisma:
–

Mechanik

–

Przegląd Mechaniczny

Literatura metodyczna
1.

Badanie – dojrzewanie – rozwój (na drodze do doktoratu) 5 – lecie Ogólnopolskiego
Seminarium Badawczego pod red. Franciszka Szloska

Mistrzostwo pedagogiczne pod red. Jwana Andrewicza Zjaziuna