Moja pierwsza Kadrówka, czyli wspomnienie z lat chmurnych, lecz nie durnych
Dodany przez: Konrad ZbroŜek
Idziemy we dwóch i wraz z towarzyszem, gdzieś na leśnym dukcie, zupełnie jak ostatnie ofermy, włazimy na szarą wołgę ze śpiącymi czterema sb-kami.
Byliśmy juŜ nieźle umundurowani. Na głowach nosiliśmy bordowe berety z prawidłowymi orzełkami. Zaspanych tajniaków zatkało. Pytają; „A wy to kto?”.
Jak zwykle przytomny Wiesiek gromko rzuca: Wojsko Polskie. Nawet nie wysiedli z samochodu.
Kto był pomysłodawcą naszego uczestnictwa w Marszu Szlakiem I Kompanii Kadrowej dzisiaj chyba nikt nie wie. MoŜe Wiesiek? On zawsze słynął z
najciekawszych, nierzadko brawurowych pomysłów. MoŜe Andrzej Szomański? Był naszym mentorem, przywódcą, no i wielkim znawcą historii, a nade
wszystko, od półwiecza jej aktywnym uczestnikiem. W kaŜdym razie latem `84 kilkuosobowa grupa warszawian przybywa na kwatery do Krakowa.
Tubylcy obserwowali nas z ironiczną uwagą. Odczuwałem, jakŜe rozczulający, stary dystans, wynikający z poczucia wyŜszości, nad - w gorącej wodzie
kąpanymi - „królewiakami”. Zwiedzając ich domy; narosłe ocalonymi z tyluŜ poŜóg, artefaktami polskiej przeszłości, z udawaną zazdrością deklarowałem
często: „Następne powstanie robimy w Krakowie”. Tymczasem, po wspaniale spędzonych chwilach na mieszczańskich kwaterach, wymianie wszelkiej
bibuły, odwiedzinach w krypcie Srebrnych Dzwonów, stajemy o świcie, 6 sierpnia, a jakŜe, na Oleandrach. Krótka odprawa i wyruszamy do Michałowic.
Trochę mnie zatkało, Ŝe ten pomnik ocalał pod okupacją rosyjską. (W naszym gronie kadrówkowiczów, przybyłych z całej Polski, co do tego, Ŝe PRL jest
państwem okupowanym nie było wątpliwości.)
Ruszamy do Kielc. Nasza grupka szybko zyskuje przydomek Plutonu Warszawskiego. JakŜesz byliśmy z niego dumni, gdy odwiedził nas major „Szary”.
Legenda Gór Świętokrzyskich, były podkomendny „Ponurego”, dowódca akcji odbicia AK-owców więzionych przez Rosjan w Kielcach.
Pogoda wspaniała. Upał. Wędrujemy co prawda bez oporządzenia, podwoŜonego na noclegi jakimś śukiem, ale wiadomo, wszystko w warunkach
konspiracji, więc perturbacje są nieuniknione. I się zdarzają. A to jakiś ksiądz noclegu nam odmawia, bo; „byli Panowie z Kielc i grozili, Ŝe jak Was przyjmę
to będzie to i tamto”, czyli podobno odbiorą klesze przydział na cement potrzebny do budowy nowej świątyni.
Maszerujemy bez większych kłopotów, marząc permanentnie o kąpieli, Ŝeby wreszcie dotrzeć do Jędrzejowa. Tutaj stacjonował Komendant Piłsudski ze
swym sztabem przed uderzeniem na Kielce. Pod poświęconą temu tablicą na kamienicy w rynku odśpiewujemy gromko Pierwszą Brygadę. Milicji ani widu
ani słychu. Nasze patrole informują jednak o silnym zgrupowaniu ZOMO pod miastem i licznych tajniakach na ulicach Jędrzejowa. Po improwizowanej
uroczystości i gromkim odśpiewaniu „I Brygady” na jędrzejowskim rynku, gościmy w kamienicy Państwa Przypkowskich. Tej samej, gdzie kawaterował
Marszałek ze swymi oficerami. Dotykamy z oczywistym naboŜeństwem słynny „Parasol” Rydza Śmigłego (odznaka ukończenia kursu oficerskiego w POW) i
podziwiamy zbiory tej wielkiej polskiej rodziny, gromadzącej od pokoleń słoneczne zegary. Dzisiaj muzeum zegarów Rodu Przypkowskich uwaŜane jest za
najbogatsze na świecie.
Ruszamy na Kielce. Opuszczamy jednak Jędrzejów jedynie na chwilę, by do niego wrócić na dłuŜszą, pełną przygód chwilę. W najbliŜszym przydroŜnym
barze na „siódemce” mamy posiłek. Wreszcie coś gorącego, i przy stole. Cała wiara wyraźnie rozanielona, rozśpiewana i zupełnie pozbawiona czujności.
Zaskoczyli nas kompletnie. Wokół baru robi się niebiesko, do środka wchodzą tajniacy i coś tam obwieszczają o zatrzymaniu. Kilkoro z nas pryska do lasu.
Ci, którzy juŜ rozsiedli się do obiadu takich szans nie mają. Pod obrusy trafiają więc dziesiątki egzemplarzy wszelkiej maści bibuły. Jeszcze wtedy nie
mieliśmy sztandaru, więc straty, i konieczność podjęcia walki, nam nie groziły. Zapraszają do „suk”. Trafia mi się zaszczyt niezmierny bycia zamkniętym
razem z dziewczętami, więc duma mnie rozpiera. Nie byliśmy skuci kajdankami. Chyba im zabrakło. Było nas około siedemdziesięciu osób. PrzewoŜą nas
na komendę w Jędrzejowie. I tam błyskawicznie ilość aresztantów topnieje. Zamknęli nas fujary, tymczasowo w jakiejś świetlicy na pierwszym piętrze.
Okno otwarte, pod oknem daszek nad okapem wejściowym, więc błyskawicznie kilku chłopców było na ulicy. Resztę spisują, nie próbują przesłuchiwać.
Są bardzo uprzejmi, wręcz nadskakujący. I po kilka osób wychodzimy na ulicę z przykazaniem, Ŝe za uczestnictwo w nielegalnym zgromadzeniu grozi „to i
tamto”. Na ulicy nasz łącznik informuje, Ŝe XXXX(?)Marsz Szlakiem Kadrówki „odbudowuje” się w pobliskim klasztorze (?) Kamedułów. Braciszkowie
goszczą nas jak obyczaj przykazał. Biesiadujemy w refektarzu, przeŜywamy i dyskutujemy co robić dalej. Część z naszych, kilka osób, siedzi na milicyjnym
dołku. Wiesiek, który zwiał nie wiadomo kiedy, nigdy się nie przyznał, w jaki sposób przekazał im ciepłą odzieŜ, papierosy i czego by tam jeszcze aresztant
potrzebował. Zresztą nikt go o to nie pytał. Było wiadomo. Wiesiek to Wiesiek.
Czekamy na decyzje komendy marszu. Nasi dowódcy w tym czasie rozmawiają z bezpieką. Wybucha drobna sensacja, Ŝe wśród sb-ków są równieŜ
oficerowie LWP. Nasza grupa negocjacyjna przynosi wieści, Ŝe domagają się natychmiastowego rozwiązania marszu. Postanawiamy więc tymczasowo
przygotować się na dłuŜsze oblęŜenie w klasztorze. Braciszkowie, jak się zdaje, a na pewno reguła im nakazuje, przyjmują nasze pomysły ze stoickim
spokojem.
Kolejna tura negocjacji. Przeciwnik godzi się na dalsze kontynuowanie marszu, ale nie w zwartej kolumnie. Po kilka osób i w przypadku, gdybyśmy do
Kielc wmaszerowywali w zwartej kolumnie, wszyscy zostaną aresztowani. Na dotrzymanie takiej umowy jeden z wojskowych dał oficerski parol. Atoli,
przykro mi, pamiętam, Ŝe nikt jego słowu nie wierzył.
Gdzieś na szlaku. Autor wspomnień ze sztandarem.
Strona 1 z 3
