Warunki dla wykopów obudowanych: 
- górna krawędź obudowy powinna wystawać min 
10cm ponad teren dla ochrony przed wpadaniem do 

wykopu gruntu lub innych przedmiotów 
-rozpory powinny być trwale umocowane, w sposób 
uniemożliwiający ich spadnięcie 

-powinny być awaryjne wyjścia 
-w każdej fazie robót pracownicy powinni się 
znajdować w obudowanej części wykopu 

-do pośredniego przerzutu urobku należy zbudować 
pomosty 

-stateczność obudowy musi być zapewniona w 
każdym stadium robót, od rozpoczęcia wykopu i 
konstruowania obudowy do osiągnięcia 

projektowanego dna wykopu, a następnie do 
całkowitego zapełnienia wykopu i usunięcia obudowy. 
Szerokość przestrzeni roboczej: 

W wykopach obudowanych powinna wynosić: 
- nie mniej niż 0,5m 
- nie mniej niż 0,8m w przypadku wykonywania 

izolacji na ścianach 
Rozbiórka obudowy ścian wykopów: 

Powinna być przeprowadzona etapowo, w miarę 
zasypywania wykopu, poczynając od dna. 
Obudowę ścian wykopu można usunąć za każdym 

razem na wysokość nie większą niż: 
- 0.5m w gruntach spoistych 
- 0.3m w gruntach sypkich 
Pozostawienie obudowy w gruncie jest 
dopuszczalne tylko w przypadku braku technicznych 
możliwości jej usunięcia lub wtedy gdy wydobywanie 

elementów obudowy zagraża bezpieczeństwu pracy 
albo konstrukcji wykonanego lub sąsiedniego obiektu. 
Zasypywanie wykopów 
Zaleca się zasypywanie wykopu gruntem uprzednio 
wydobytym z tego wykopu (jeżeli w projekcie nie 

ustalono inaczej). Materiał zasypki nie powinien być 
zamarznięty ani zawierać zanieczyszczeń np. torfu, 
darniny, korzeni, odpadków budowlanych. 

Zasypywanie należy wykonywać warstwami, które po 
ułożeniu powinny być zagęszczone, miąższość warstw 
powinna być dobrana dla przyjętej metody 

zagęszczania. 
Nasypywanie i zagęszczania gruntu w pobliżu ścian 
obiektów powinna być dokonywana w taki sposób aby 

nie spowodowało uszkodzenia ściany lub izolacji 
wodochronnej / przeciwwilgociowej. 

Jeśli w zasypywanym wykopie znajduje się przewód 
lub rurociąg to użyty materiał i sposób zasypania nie 
powinien spowodować uszkodzenia lub 

przemieszczenia przewodu ani jego izolacji 
(wodochronnej, przeciwwilgociowej, cieplnej). 
 
SPYCHARKI: maszyny budowlane na bazie 
typowych ciągników zazwyczaj na podwoziach 
gąsienicowych wyposażone z przodu w hydraulicznie 

podnoszony i opuszczany lemiesz przystosowany do 
płaskiego odspajania i przemieszczania gruntu na 

niewielkie odległości (kilka lub kilkunasto-metrowe 
odległości). 
 

Mają zastosowanie głównie w robotach ziemnych do 
zdejmowania warstw ziemi urodzajnej, do prac 
niwelacyjnych przy wyrównywaniu pow. terenu 

(plantowaniu ;P), do wykonywania płytkich wykopów 
i ich zasypywania, do formowania nasypów i 
piętrzenia gruntu na odkładzie. Rozgarniania gruntu 

dostarczonego  np. samochodami oraz w pracach 
przygotowawczych przy usuwaniu pni, likwidacji 

obiektów i zakończeniowych przy porządkowaniu 
placu budowy i wyrównywaniu powierzchni 
Moce i masy spycharek:  

- małe - do 35kW( <5 ton a nawet 7do 12ton) 
- średnie 

  - do 75kW       (do 20 ton) 

- ciężkie 

  - 150, (do 600kW ) 30 do 50 ton (do 

ok. 100 ton)  
Siły pociągowe spycharek:  
- małe  ok. 150kN 

- ciężkie ok. 12 MN  
Wyróżniamy spycharki: 
1) Czołowe o prostopadłym ustawieniu lemiesza 

2) Skośne o ustawieniu lemiesza pod kątem ostrym 
do kierunku jazdy 

3) Nastawne – regulowany kat ( 90

o

 do 60

o 

) 

Lemiesz: - otwarty 
                - zamknięty (boczne ścianki)  
Wymiary lemieszy: 
WYSOKOŚĆ: 
- 90 do 120 cm  - typowe 

- ponad 2m        - największe 
SZEROKOŚĆ: 
- 2m                 - małe 

- 3 , 3.5 do 4m - typowe 
- 4,5 do 12m     - największe 

 

A - kabina dla kontrolera 
B - siłownik pionowy 

(regulacja głębokości) 
C - siłownik ( do regulacji 
katu natarcia / przy dużych 

spycharkach zamiast siłownika belki stalowe) 
        D - lemiesz (masywna konstrukcja) 
 

A B

C

D