OGÓLNA KONCEPCJA ŚWIATA 

Na początku był CHAOS, jako Twórca wszelkiej materii. Stwarzał bezustannie masę, która 

stawała się wieczną wraz z powstaniem. CHAOS nie pozwalał uciec materii i zlepiał ją w sobie 
tworząc ruchliwe, bezkształtne coś. Trwało by to i może w nieskończoność gdyby nie 

przypadek i nieprzewidywalność, które są atrybutami samego CHAOSu. Ruch był w CHAOSie 
bo nie było nic poza nim. Przypadek w CHAOSie uporządkował pierwszy LOGOS: 

Agdjskaals

l

szmzbeyqipowh 

Bstakslema

o

xydgfleiuamcne 

Nshajwteum

g

nrbziwkcmlsie 

Vcuemdgafsl

o

qpwkpplancm 

Sndmeyaipwgj

s

kqlcpoqbxbs 

Powyżej przedstawiona metafora literek ma za zadanie zobrazowanie procesu stawania się 

świata na zasadzie przeciwieństw. Ciągi nie tworzących ze sobą sensu znaków- materii w 
masie konstytuują przypadkowo, pewne potencjalne aspekty CHAOSu w słowo, LOGOS, prawo 

które stanowi pewna wewnątrz spójną zależność na łonie CHAOSu, który jest wewnętrznie 
sprzeczny. W wyniku tego procesu CHAOS został oddzielony od pierwotnego LOGOSu. 

Idea chaosu implikuje na zasadzie przeciwieństw idee logosu. Zestawienie tych dwóch 

aspektów wszechświata w konsekwencji prowadzi do rozpadu chaosu, który cechuje się 
nieskończonym potencjałem energetycznym, oraz porządkowanie jego elementów: 

Asdfghjklqwertyuiop 

Zxcvbnmlkjhgfddsaw 
Poiuytrewqasdfghjkll 

rty 
jkl 

rui 
LOGOS 

Temperatura prędkość długość szerokość wysokość ... 

Czas ... 

ŚWIAT .. 

PUSTAKA . 

Proces wiecznego rozpadu chaosu jest zachowany, wraz z jego nieskończonym potencjałem 

manifestacyjnym przez logos, który organizując rzeczywistość zakrzywia przestrzeń możliwości 
czego efektem jest zapadanie się wszechświata w sobie. Wewnętrzne napięcie powstałe w 

wyniku kompetencji chaosu i logosu, zapadanie się w sobie, wyraża się w postaci dążenia 
materii do skupiania się, grawitacja. Cały proces jest powtarzany aktualizując rzeczywistość, 

iterując ją... 

 

Logos jako pryzmat: 

Cały proces stwarzania rzeczywistości może być pojmowany jako działanie od wewnątrz na 
zewnątrz, bądź z zewnątrz do wewnątrz. Wyżej zamieszczony rysunek przedstawia pierwszy z 

wymienionych modeli. Został on już przybliżony toteż bazując na nim wyprowadzimy 
indukcyjny sposób pojmowania tej ogólnej koncepcji. 

Otóż sam Logos, może zawierać się wewnątrz pierwotnego chaosu jako pewna autonomiczna 
jednostka. Aby to zobrazować wyobraźmy sobie, że wszystko co postrzegamy jest 

bezkształtną, nie mającą sensu masą czegoś. Wszystko co wcześniej postrzegaliśmy odrębnie 
zlewa się w jedno, przenika się. Jakakolwiek możliwość działania w tym świecie byłaby 

niemożliwa gdyż wszystko byłoby nie ukierunkowane, tym samym nieprzewidywalne. Zatem 
cała sensoryka jaką dysponujemy to Logos, który pomaga nam kategoryzować ten chaotyczny 

świat. Pryzmat, który konstytuuje nam rzeczywistość. Logos przepisany na człowieka stanowi 
istotę jego istnienia, przejawia się jako percepcja oraz apercepcja na najwyższym planie, niżej 

jako właściwości i cechy człowieka z których możemy wyodrębnić procesy poznawcze. Wole 
stanowi potencjał jaki niesie ze sobą Chaos. 

Model ten tłumaczyłby różnice subiektywnego postrzegania świata przez różne formy życia w 
tym i człowieka. Można zatem pokusić się o stwierdzenie, że człowiek to Logos dryfujący w 

łonie Chaosu. 

Frater Raziel 248
Droga Fali