wosdlaciebie@gmail.com
wosdlaciebie@gmail.com
III FAZY KOMUNIZMU
I faza – rozwój ustroju
Rewolucja lutowa z 11 i 12 marca 1917 roku (26 i 27 lutego 1917 według starego kalendarza)
zakończyła istnienie carskiej Rosji. Trzy dni później 15 marca abdykował car Aleksander II.
Rozpoczęła się budowa demokratycznej Rosji. Wybuch rewolucji październikowej z 6 na 7 listopada
tego samego roku zakończył próbę budowy demokracji i umoŜliwił budowę systemu
komunistycznego.
•
Rewolucja październikowa – początki budowy państwa bolszewików
•
Działania wojenne w latach 1918 – 1921
•
Sytuacja wewnętrzna – okres komunizmu wojennego
•
Sytuacja wewnętrzna – Nowa Ekonomiczna Polityka (NEP)
•
Polityka zagraniczna partii, Komintern
•
Sytuacja wewnętrzna – gospodarka planowa
II faza – okres stalinowski
XVII Zjazd Partii z roku 1934, nazwany przez jednego z członków „zjazdem zwycięzców” ogłosił
zakończenie budowy socjalizmu i początek budowy komunizmu. Rozpoczął się okres masowego
terroru w historii ZSRR - okres stalinowski. Stalinizm zakończył się 3 lata po śmierci Stalina - w
1956 roku.
•
Sytuacja wewnętrzna - Wielki Terror
•
Polityka zagraniczna – okres przedwojenny
•
Okres II wojny światowej – splot okoliczności
•
Tworzenie bloku komunistycznego
•
Ostatnie lata stalinizmu, zimna wojna
III faza – powolny rozkład ustroju
W 1953 roku umarł Stalin. Na szczytach komunistycznej hierarchii rozpoczęła się walka o władzę.
W ramach tej walki w 1956 roku na XX Zjeździe Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego
ówczesny pierwszy sekretarz partii Chruszczow oskarŜył Stalina o zbrodnie skierowane przeciwko
kadrom partyjnym. Dotychczas wszyscy, nie tylko zwykli ludzie, podlegali terrorowi. Na kaŜdym
szczeblu struktury partyjnej, rządowej , wojskowej, kariery oraz awanse i nagrody nagle mogły
skończyć się więzieniem, łagrami, torturami przesłuchań, represjami w stosunku do bliskich i
rodziny. Im wyŜsze miejsce w hierarchii, tym większa była szansa skończenia kariery w kazamatach
policji politycznej. Na przykład wszyscy zwierzchnicy NKWD (Jagoda, JeŜow, Beria) zostali straceni.
Po śmierci Stalina aparat partyjny chciał zapewnić sobie nietykalność osobistą, tak by koniec kariery
nie był toŜsamy z łagrem, więzieniem lub końcem Ŝycia. Zaprzestanie stosowania terroru w stosunku
do aparatu partyjnego był momentem zwrotnym w historii komunizmu. Odchodzono od stosowania
masowego terroru i stopniowo wycofywano się z kontroli Ŝycia prywatnych obywateli. W następstwie
komunizm stopniowo przestawał być systemem totalitarnym, przechodził w system autorytarny.
Kolejne zmiany w autorytarnych juŜ, a nie totalitarnych państwach systemu komunistycznego na
drodze do demokracji wymuszane były protestami, manifestacjami, strajkami, rewoltami i
wybuchami niezadowolenia ludności. Zazwyczaj tłumione, często krwawo tłumione, prowadziły
jednak w konsekwencji do rozkładu i demontaŜu systemu komunistycznego. Za koniec komunizmu w
Europie uwaŜa się datę 4 czerwca 1989, gdy w Polsce w wyniku częściowo wolnych wyborów do
parlamentu komuniści i podporządkowane jej partie polityczne poniosły klęskę, zwycięstwo zaś
odnieśli kandydaci popierani przez Solidarność. Do 1991 roku system komunistyczny w obszarze
oddziaływania Związku Radzieckiego przestał istnieć.
wosdlaciebie@gmail.com