The codecision procedure in general

DV\684001PL.doc

2/45

PRZEDMOWA

Z  zadowoleniem  przyjmujemy  przewodnik  omawiający  postępowanie  pojednawcze
i procedurę współdecyzji przygotowany przez sekretariat szóstej kadencji Parlamentu
po  rozszerzeniu  UE  zwiększającym  liczbę  państw  członkowskich  do  27.  Celem
przewodnika  jest  wyjaśnienie  sposobu,  w  jaki  Parlament  organizuje  swoją  pracę
w postępowaniu  pojednawczym  i  pokazanie,  w  jaki  sposób  postępowanie
pojednawcze  wpisuje  się  w  ogólne  ramy  procedury  współdecyzji,  zgodnie  z  którą
Parlament i Rada działają wspólnie w celu przyjęcia europejskiego prawodawstwa.

W  niniejszym  Przewodniku  przedstawiono  szeroki  przegląd  niejednokrotnie
skomplikowanej  procedury  współdecyzji.  Przewodnik ma  na  celu  dostarczenie
ogólnych  materiałów  oraz  praktycznych  informacji,  które  pomogą  posłom
w przygotowaniu do uczestnictwa w procedurze współdecyzji, a w szczególności na
etapie  postępowania  pojednawczego,  gdy  Parlament  spotyka  się  z  Radą  na
rozmowach  trójstronnych  lub  w  ramach  komitetu  pojednawczego.  Polecamy  go
wszystkim osobom  uczestniczącym w pracy Parlamentu  lub zainteresowanym pracą
Parlamentu jako ciała współuczestniczącego w procedurach legislacyjnych.

Rodi KRATSA- Prof. Alejo VIDAL-QUADRAS Mechtild ROTHE
TSAGAROPOULOU

Wiceprzewodniczący odpowiedzialni za postępowanie pojednawcze

http://www.europarl.europa.eu/code/information/default_en.htm

DV\684001PL.doc

3/45

SPIS TREŚCI

PROCEDURA WSPÓŁDECYZJI: PODSTAWOWE INFORMACJE ............ 4
Wprowadzenie ................................................................................................. 4
Pierwsze czytanie ............................................................................................. 5
Drugie czytanie ................................................................................................ 7
Trzecie czytanie – postępowanie pojednawcze............................................... 12

POSTĘPOWANIE POJEDNAWCZE KROK PO KROKU ........................... 14
Etap wstępny (drugie czytanie Parlamentu).................................................... 14
Powołanie delegacji PE .................................................................................. 14
Posiedzenie inauguracyjne delegacji .............................................................. 15
Profil językowy delegacji ............................................................................... 16
Rozmowy trójstronne ..................................................................................... 16
Kolejne posiedzenia delegacji PE................................................................... 18
Komitet pojednawczy..................................................................................... 19
Po posiedzeniu komitetu pojednawczego ....................................................... 21

NASI PARTNERZY: Z KIM NEGOCJUJE DELEGACJA PE?.................... 24
Delegacja Rady .............................................................................................. 24
Komisja

.................................................................................................. 24

PUBLICZNY DOSTĘP DO DOKUMENTACJI ........................................... 26

PROCEDURA

WSPÓŁDECYZJI

MOCY

TRAKTATU

REFORMUJĄCEGO ..................................................................................... 27

SEKRETARIAT

DS.

POSTĘPOWANIA

POJEDNAWCZEGO

I PROCEDURY WSPÓŁDECYZJI ............................................................... 28

ZAŁĄCZNIKI:

Załącznik A. Art. 251 traktatu WE.................................................................. 30
Załącznik B. Wspólna deklaracja w sprawie praktycznych zasad dotyczących
stosowania procedury współdecyzji (art. 251 traktatu WE) ............................ 32
Załącznik C. Regulamin Parlamentu Europejskiego – art. 60-65 .................... 38
Załącznik D. Podstawy prawne objęte procedurą współdecyzji (stan na lipiec
2007 r.)

.................................................................................................. 42

Załącznik E. Diagram przedstawiający procedurę współdecyzji..................... 45

DV\684001PL.doc

4/45

PROCEDURA WSPÓŁDECYZJI: PODSTAWOWE INFORMACJE

Wprowadzenie

Procedura

współdecyzji

jest

najważniejszą

spośród

procedur

legislacyjnych Unii Europejskiej. Jej
podstawą

jest

zasada

parytetu

pomiędzy wybieranym w wyborach
bezpośrednich

Parlamentem

Europejskim,

reprezentującym

obywateli Unii, a Radą, reprezentującą
rządy państw członkowskich. Obie te
instytucje,

działając

wniosek

Komisji

Europejskiej,

wspólnie

przyjmują prawodawstwo UE, mając
równe prawa i obowiązki – żadna
z nich nie może przyjąć jakiegokolwiek
prawodawstwa

samodzielnie,

bez

zgody drugiej instytucji.

Procedurę współdecyzji wprowadzono
traktatem z Maastricht w 1993 r.
Obejmowała

ona

wtedy

jedynie

15 obszarów  działalności  Wspólnoty.
Wraz  z  wejściem  w  życie  traktatu
z Amsterdamu  (maj  1999 r.)  jej  zakres
został

znacznie

rozszerzony,

zwiększyć  się  ponownie  na  mocy
traktatu  z  Nicei  (luty  2003 r.):  obecnie
objęte  są  nią  44  obszary  działalności
UE  (podstawy  prawne;  pełną  listę
zamieszczono w załączniku D).

Wzrost  liczby  obszarów,  w  których
Wspólnota  stanowi  prawo  i  które
podlegają  procedurze  współdecyzji,
przyniósł  znaczne  zwiększenie  liczby
aktów  przyjmowanych  w  ramach
procedury  współdecyzji:  w  okresie
kadencji  Parlamentu  lat  1999-2004,
zgodnie  z  postanowieniami  traktatu
z Amsterdamu  i  traktatu  z  Nicei,

403 akty  prawne  zostały  uchwalone
w ramach  procedury  współdecyzji.
Liczba  ta  jest  dwa  i  pół  raza  większa
od  ogólnej  liczby  aktów  prawnych
(165)  przyjętych  w  ramach  procedury
współdecyzji

mocy

traktatu

z Maastricht (lata 1993-1999). W ciągu
pierwszych trzech lat obecnej kadencji
(lipiec

2004 r.

–

lipiec

2007 r.)

w ramach

procedury

współdecyzji

przyjęto ogółem 196 aktów prawnych
i wygląda na to, że w ciągu
pozostałych dwóch lat tendencja będzie
rosnąca.

Jak pokazano na rysunku 1, liczba
aktów

prawnych

podlegających

procedurze

współdecyzji

stale

wzrastała. W pierwszym roku kadencji
parlamentarnej  obejmującej  lata  1999-
2004  wynosiła  ona  68,  natomiast
w ostatnim  roku  tej  kadencji,  kiedy
istniał  znaczny nacisk  na  przyjęcie
wszystkich aktów przed rozszerzeniem,
osiągnęła  ona  rekordową  wysokość
105  aktów  prawnych.  W  rezultacie
liczba  ta  obniżyła  się  do  30 w  roku
2004/2005,  który  był  pierwszym
rokiem  nowej kadencji parlamentarnej,
zwiększyła  się  do  64

w roku

2005/2006, a w roku 2006/2007
ponownie wyniosła 102.

Procedurę  współdecyzji  stosuje  się
zasadniczo wtedy, gdy Rada podejmuje
decyzje  kwalifikowaną  większością
głosów  (z  wyjątkiem  trzech  sytuacji,
w których

wymagana

jest

jednomyślność), i stanowi ona zwykłą

DV\684001PL.doc

5/45

procedurę we wszystkich obszarach
prawodawstwa UE, z wyjątkiem aktów
prawnych

dotyczących

rolnictwa,

rybołówstwa,

podatków,

polityki

handlowej,  pomocy  państwa,  polityki
przemysłowej,  konkurencji  oraz  Unii
Gospodarczej  i  Walutowej  (patrz
załącznik  D).  Procedura  współdecyzji

nie ma zastosowania w przypadku
aktów

uchwalanych

ramach

drugiego

(wspólna

polityka

zagraniczna

bezpieczeństwa)

i trzeciego

filaru

(sprawiedliwość

i sprawy

wewnętrzne)

Unii

Europejskiej.

Rysunek 1: Liczba aktów prawnych przyjętych w poszczególnych latach w ramach procedury
współdecyzji w okresie od 1999 r. do lipca 2007 r.

Procedura

współdecyzji,

zgodnie

z postanowieniami  art.  251  traktatu
WE  (patrz  załącznik  A),  przewiduje
trzy  etapy:  pierwsze  czytanie,  drugie
czytanie  oraz  trzecie  czytanie  wraz
z postępowaniem

pojednawczym.

Jednakże procedura współdecyzji może
się zakończyć na każdym z tych
etapów, jeżeli obie instytucje władzy
ustawodawczej

osiągną

całkowite

porozumienie.  Jeżeli Rada  nie  może
przyjąć  wszystkich  poprawek  PE
wniesionych w drugim czytaniu, należy
rozpocząć  postępowanie  pojednawcze

– trzeci i ostatni etap procedury
współdecyzji.

Pierwsze czytanie

Jak

wskazano

załączniku E,

procedura współdecyzji rozpoczyna się
zawsze od wniesienia wniosku przez
Komisję

Europejską

(zgodnie

z „prawem inicjatywy” przysługującym
Komisji). Jednakże  Parlament  i  Rada
mogą,  odpowiednio  na  mocy  art. 192
akapit 2  i  art. 208  traktatu  WE,  żądać
od  Komisji  przedłożenia  właściwych
propozycji

(np.

wniosków

105

102

100

120

1999-

2000

2000-

2001

2001-

2002

2002-

2003

2003-

2004

2004-

2005

2005-

2006

6/2006-

7/2007

DV\684001PL.doc

6/45

legislacyjnych), aby osiągnąć cele
Traktatu

Komisja przedkłada swój wniosek
legislacyjny (zwykle dotyczy on
rozporządzenia, dyrektywy lub decyzji)
równocześnie

Parlamentowi

Europejskiemu  i  Radzie.  W  ramach
Parlamentu wniosek przekazywany jest
do  rozpatrzenia  jednej  z  komisji
parlamentarnych  (która  od  tej  chwili
określana

jest

mianem

„komisji

właściwej”): wybór komisji zależy od
przedmiotu wniosku.

Komisja

właściwa

powołuje

„sprawozdawcę”,  którego  głównym
zadaniem  jest śledzenie  biegu wniosku
na  wszystkich  etapach  procedury.
Sprawozdawca

doradza

właściwej

komisji (podczas rozpatrywania sprawy
na  szczeblu  komisji)  i  całemu
Parlamentowi  (na  etapie  posiedzeń
plenarnych),  jakie  ogólne  podejście
należy  przyjąć  w  kwestii  wniosku
Komisji.  Sprawozdawca  jest  również
pierwszym  posłem,  który  proponuje
poprawki do  wniosku  Komisji.  Inne
komisje  parlamentarne  zainteresowane
przedmiotem

wniosku

mogą

przedstawić właściwej komisji swoją
„opinię”.

przypadku

aktów

kontrowersyjnych  lub  „technicznych”
zdarza  się  obecnie  organizowanie
przesłuchań  z  udziałem  ekspertów  lub
zlecanie oceny skutków regulacji.

Parlamentowi udało się wykorzystać tę możliwość

w przypadku

„piątej

dyrektywy

sprawie

ubezpieczenia pojazdów”, czego ostatecznym skutkiem
było przyjęcie dyrektywy 2005/14/WE z dnia 11 maja
2005 r.

dotyczącej

ubezpieczenia

zakresie

odpowiedzialności  cywilnej  za  szkody  powstałe
w związku  z  ruchem  pojazdów  mechanicznych
(sprawozdanie  Rothleya  i  późniejsze  sprawozdanie
Mediny

Ortegi;

drugie

czytanie

zakończone

w Parlamencie dnia 12 stycznia 2005 r.).

Po  przyjęciu  przez  właściwą  komisję
„sprawozdania”  przygotowanego  przez
sprawozdawcę  Parlament,  stanowiąc
zwykłą  większością  głosów  (tzn.
większością  głosów  posłów  biorących
udział  w  głosowaniu),  przeprowadza
pierwsze czytanie wniosku Komisji. Na
tym

etapie

Parlament

trzy

możliwości:

może odrzucić cały

wniosek, może  zatwierdzić  wniosek
bez  poprawek  lub,  co  zdarza  się
najczęściej,  może  zatwierdzić  wniosek
z zastrzeżeniem kilku poprawek.

Należy  zwrócić  uwagę,  że  odrzucenie
wniosku w  całości  w  pierwszym
czytaniu  nie  jest  ani  wyraźnie
zakazane, ani  przewidziane  Traktatem

(jak  ma  to  miejsce  w  przypadku
odrzucenia w drugim czytaniu; art. 251
ust.  2  lit.  b)  traktatu  WE). Jednakże
w większości  przypadków  Parlament
zatwierdza  wniosek  Komisji,  czasami
bez

poprawek,

choć

zazwyczaj

z poprawkami.

tym

etapie

Parlament  przyjmuje  poprawki  zwykłą
większością  głosów  (tzn.  większością
głosów  posłów  biorących  udział
w głosowaniu).  Wówczas  Komisja
przyjmuje

„wniosek

zmieniony”

zawierający poprawki Parlamentu.

Parlament jednak nie chciał zaakceptować

ograniczenia  swojej  swobody  działania:  w  ciągu
pierwszych  trzech  lat  obecnej  kadencji  Parlament
odrzucił  trzy  wnioski  Komisji  w  pierwszym  czytaniu;
PE  odrzucił  wnioski  dotyczące  kolejowych  usług
towarowych  (sprawozdanie  Zilego),  norm  odłowu
humanitarnego  (sprawozdanie  Scheele)  i  usług
portowych

(sprawozdanie

Jarzembowskiego)

odpowiednio  w  dniach  31.5.2005 r.,  13.12.2005 r.
i 16.12.2005 r.  W  takich  przypadkach  stosuje  się
art. 52  Regulaminu  PE  (patrz  załącznik C):  ma  to  na
celu

zapewnienie

Parlamentowi

Komisji

wystarczającego czasu na pełne rozpatrzenie ich opcji.
W przypadku usług portowych Komisja ostatecznie
wycofała swój wniosek i w ten sposób procedura
została przerwana.

DV\684001PL.doc

7/45

Jeśli Rada, stanowiąc kwalifikowaną
większością

głosów,

zaakceptuje

wszystkie poprawki Parlamentu lub
jeśli PE zatwierdził wniosek bez
poprawek, Rada może przyjąć akt.

Jeśli  Rada  nie  może  całkowicie
zaakceptować  wyników  pierwszego
czytania  w  Parlamencie,  jej  pierwsze
czytanie  kończy  się  ustaleniem  tekstu
zwanego  „wspólnym  stanowiskiem”.
Rada

informuje

Parlament

o wszystkich powodach przyjęcia przez
nią wspólnego stanowiska. Komisja
również

przekazuje

Parlamentowi

wszystkie informacje dotyczące jej
stanowiska

Na etapie pierwszego czytania ani
Parlament, ani Rada nie podlegają
żadnym

ograniczeniom

czasowym

dotyczącym zamknięcia pierwszego
czytania wniosku Komisji.

Drugie czytanie

przeciwieństwie

etapu

pierwszego czytania etap drugiego
czytania

podlega

ścisłym

ograniczeniom czasowym. W trakcie
drugiego czytania w okresie trzech
(lub,

przypadku

przedłużenia

procedury, czterech) miesięcy od
ogłoszenia na posiedzeniu plenarnym
wspólnego stanowiska Rady Parlament
musi

przyjąć,

odrzucić

lub

wprowadzić do

niego poprawki.

Chociaż traktat tego wyraźnie nie przewiduje, ogólnie

przyjmuje  się,  że  Rada,  stanowiąc  kwalifikowaną
większością  głosów,  może  odrzucić  cały  wniosek
Komisji.  Z  drugiej  strony  Komisja  może  w  każdej
chwili  podczas  pierwszego  czytania  postanowić
o wycofaniu  lub  zmianie  swojego  wniosku  (art. 250
ust. 2 traktatu WE).

W przypadku  braku  podjęcia  decyzji
przed  upływem  terminu  akt  uznaje  się
za  przyjęty  w  formie  ustalonej  we
wspólnym stanowisku.

Przyjęcie  wspólnego  stanowiska  bez
poprawek  wymaga  poparcia  zwykłej
większości  posłów  do  Parlamentu
(tzn. większości

posłów

biorących

udział w głosowaniu).

Odrzucenie wspólnego stanowiska
wymaga

natomiast

bezwzględnej

większości

głosów

posłów

Parlamentu

(tzn.

najmniej

393 głosów

wszystkich

785

głosów

, bez względu na liczbę posłów

faktycznie

biorących

udział

w głosowaniu).  Odrzucenie  wspólnego
stanowiska  przez  Parlament  kończy
procedurę  legislacyjną,  która  może
zostać  wszczęta  ponownie  jedynie  na
podstawie nowego wniosku Komisji

Wreszcie Parlament może przyjąć
poprawki do wspólnego stanowiska:

W wyniku rozszerzenia o Bułgarię i Rumunię

w Parlamencie będzie zasiadać 785 posłów do końca
obecnej kadencji w czerwcu 2009 r. Po wyborach
w czerwcu 2009 r. liczba posłów obniży się do 750.

W lipcu 2005 r. Parlament po raz pierwszy (i jak

dotychczas jedyny) skorzystał z tej możliwości, gdy
odrzucił wspólne stanowisko Rady w sprawie
dyrektywy

dotyczącej

zdolności

patentowej

wynalazków realizowanych przy pomocy komputera
(„patenty

oprogramowanie”;

sprawozdanie

Rocarda).  Ten  bardzo  kontrowersyjny  wniosek
Komisji  został  odrzucony  przytłaczającą  większością
głosów  (648  do  14  przy  18  wstrzymujących  się).
Zgodnie  z  art.  251  ust.  2  lit.  b)  WE  skutkiem
odrzucenia  wniosku  przez  Parlament  było  przerwanie
procedury.  Podczas  dyskusji  powstało  pytanie,  czy
Komisja może wycofać wniosek, który przeszedł przez
etap pierwszego czytania. Chociaż Komisja zachowuje
prawo  do  wycofania  wniosku  na  każdym  etapie,
Parlament  i  Rada,  w  oparciu  o  art.  250  ust.  2  WE,
uważają,  że  z  chwilą  przyjęcia  przez  Radę  wspólnego
stanowiska  to  ostatnie  –  a  nie  wniosek  Komisji  –
stanowi podstawę dalszej procedury. W związku z tym
Komisja  nie  może  wycofać  tekstu,  który  już  do  niej
„nie należy”.

DV\684001PL.doc

8/45

każda z takich poprawek musi
ponownie

uzyskać

poparcie

bezwzględnej

większości

posłów.

Sprawozdawca  (zwykle  ten  sam  poseł,
który  sporządził  sprawozdanie  do
pierwszego  czytania)  przygotowuje
projekt  „zalecenia”,  tzn.  sprawozdanie
do  drugiego  czytania,  dla  właściwej
komisji  (z  zasady  tej  samej  komisji,
która  była  komisją  właściwą  przy
pierwszym czytaniu).

Projekt  zalecenia  zawiera  poprawki
zaproponowane  przez  sprawozdawcę.
Dodatkowe  poprawki  złożyć  może
(wyłącznie)  dowolny

członek lub

zastępca  członka  właściwej  komisji,
przy czym  istnieją pewne ograniczenia
dotyczące  rodzaju  poprawek,  które
mogą być składane na tym etapie (patrz
poniżej).  W  drugim  czytaniu  inne
komisje  nie  przedstawiają  opinii.
Właściwa  komisja  podejmuje  decyzje
większością  oddanych  głosów.  Po
głosowaniu  we  właściwej  komisji
zalecenie

jest

rozpatrywane

posiedzeniu plenarnym.

Poprawki  mogą  być  składane  również
podczas  posiedzenia  plenarnego,  ale
może  to  uczynić  wyłącznie  właściwa
komisja,  grupa  polityczna  lub  grupa
licząca  co  najmniej  40  posłów.
Jednakże zarówno na szczeblu komisji,
jak  i  na  posiedzeniu  plenarnym
obowiązują

pewne

ograniczenia

dotyczące  rodzaju  poprawek,  które
można  składać  w  drugim  czytaniu.
W szczególności,  zgodnie  z  art. 62
Regulaminu  PE  (patrz  załącznik  C)
poprawki są  dopuszczalne  jedynie
w przypadku, gdy ich celem jest:

 przywrócenie w całości lub w części

stanowiska

Parlamentu

z pierwszego czytania lub

 osiągnięcie kompromisu pomiędzy

stanowiskiem Rady i Parlamentu
lub

 zmiana tych elementów wspólnego

stanowiska,

które

nie

zostały

zamieszczone

pierwotnym

projekcie lub zostały w nim
zamieszczone w innym brzmieniu
lub

 uwzględnienie nowego faktu lub

sytuacji prawnej zaistniałych po
pierwszym czytaniu.

Przewodniczący  komisji  właściwej  na
etapie rozpatrywania w komisjach oraz
przewodniczący  Parlamentu  na  etapie
posiedzeń  plenarnych  postanawiają
o dopuszczalności

poprawek:

ich

decyzja

jest

ostateczna

(art. 62;

załącznik C).

Przed głosowaniem nad poprawkami
na

posiedzeniu

plenarnym

przewodniczący

Parlamentu

może

poprosić Komisję o wskazanie, czy
będzie ona skłonna je przyjąć. Również
Rada może być zaproszona do
wyrażenia opinii.

Traktat określa wyraźne terminy
w drugim

czytaniu.

musi

przeprowadzić

drugie

czytanie

w terminie trzech miesięcy (czterech,
jeżeli

uzgodniono

przedłużenie

terminu) od chwili zawiadomienia go
o wspólnym

stanowisku.

zakończeniu

drugiego

czytania

w Parlamencie i przekazaniu Radzie
jego stanowiska Rada ma kolejne trzy
miesiące (lub cztery, jeżeli uzgodniono

DV\684001PL.doc

9/45

przedłużenie

terminu)

przeprowadzenie drugiego czytania.

W drugim czytaniu Rada może przyjąć
wszystkie

poprawki

drugiego

czytania PE – z zasady kwalifikowaną
większością głosów, lecz w trzech
przypadkach

przewidzianych

Traktatem (patrz załącznik D) lub
w razie sprzeciwu Komisji wobec

poprawki Parlamentu (patrz art. 251
ust. 3 WE; załącznik A) wymagana jest
jednomyślność. W takim przypadku akt
zostaje przyjęty.

J e ż e l i Rada

nie

może

przyjąć

wszystkich

poprawek

Parlamentu,

zgodnie z postanowieniami Traktatu
zwołuje się komitet pojednawczy.

GŁÓWNE RÓŻNICE POMIĘDZY PIERWSZYM A DRUGIM CZYTANIEM

Pierwsze

czytanie

 brak terminów
 wniosek Komisji rozpatrywany jest przez właściwą komisję

i komisje opiniujące

 szerokie kryteria dopuszczalności poprawek
 Parlament podejmuje decyzję (o przyjęciu, odrzuceniu lub

zmianie

wniosku

Komisji)

zwykłą

większością

głosów

(tzn. większością głosów posłów biorących udział w głosowaniu)

Drugie

czytanie

 ścisłe terminy – trzy lub cztery miesiące
 wspólne stanowisko rozpatrywane jedynie przez właściwą komisję
 ścisłe kryteria dopuszczalności poprawek
 Parlament przyjmuje wspólne stanowisko zwykłą większością

głosów, ale odrzuca lub zmienia je bezwzględną większością głosów
(tzn. większością głosów wszystkich posłów do Parlamentu)

Porozumienia osiągnięte w pierwszym i drugim czytaniu

Na mocy traktatu z Amsterdamu
możliwe

stało

się

zamknięcie

procedury legislacyjnej w pierwszym
czytaniu (nie przewidywał tego traktat
z Maastricht). Możliwość tę przewiduje
również Wspólna deklaracja w sprawie
praktycznych

zasad

dotyczących

stosowania procedury współdecyzji
(pełny

tekst

nowej,

zmienionej

wspólnej deklaracji z dnia 13.6.2007 r.
znajduje  się  w  załączniku  B),  która
stanowi,  że  „Instytucje  współpracują
ze  sobą  na  wszystkich  etapach
procedury

współdecyzji

celu

możliwie najszerszego uzgodnienia

zajmowanych stanowisk i tym samym
stworzenia,

stosownych

przypadkach, warunków do przyjęcia
danego aktu prawnego na wczesnym
etapie procedury”.

W  ostatnich  latach  coraz  więcej
porozumień  osiągano  w  pierwszym
czytaniu.  W  trzech  pierwszych  latach
obecnej  kadencji  parlamentarnej  (od
lipca  2004 r.  do  lipca  2007 r.)
125 procedur

współdecyzji

(64% wszystkich

takich

procedur)

zakończono w pierwszym czytaniu,
55 (28%)

drugim

czytaniu,

DV\684001PL.doc

10/45

a 16 (8%) w trzecim czytaniu po
postępowaniu

pojednawczym.

Dla

porównania

czasie

kadencji

przypadającej na lata 1994-1999
w pierwszym czytaniu zakończono
115 procedur

współdecyzji

(28%),

200 (50%)

drugim

czytaniu

i 84 (22%)  w  trzecim  czytaniu  po
postępowaniu  pojednawczym.  Tym
samym  procedura  współdecyzji  stała
się

bardziej

jednolitą

procedurą

obejmującą jedno, dwa lub trzy
czytania.

Rozwój  ten  pokazuje  elastyczność
samej  procedury  i,  co  ważniejsze,
większy  stopień  zaufania  i  chęci
współpracy  ze  strony  uczestniczących
instytucji.  Wyrażane  są  jednak  obawy,
wewnątrz  Parlamentu  i  poza  nim,
dotyczące

potencjalnego

braku

przejrzystości

nieoficjalnych

negocjacjach

podczas

pierwszego

i drugiego czytania, lecz również braku
demokratycznej legitymizacji i jasności
co

odpowiednich

kroków

proceduralnych.

Ogromna

presja

czasowa, aby zakończyć procedurę
w ciągu

sześciu

miesięcy

danej

prezydencji,  powoduje  zbyt  dużą
koncentrację  na  szybkości  negocjacji
kosztem  otwartej debaty  politycznej
wewnątrz  instytucji  i  pomiędzy  nimi
z udziałem ogółu społeczeństwa.

Procedury,  jakie  należy  stosować  na
etapie  postępowania  pojednawczego,
zostały  wyraźnie  określone  w  art. 251
traktatu  WE  (patrz  załącznik  A)  oraz
w Regulaminie  Parlamentu  (art. 63-65;
patrz  załącznik  C).  Procedury,  jakie
należy  stosować  podczas  dążenia  do
porozumienia  w  trakcie  pierwszego
i drugiego czytania, są mniej jasne.

W  dążeniu  do  wyjaśnienia  sytuacji,
biorąc  pod  uwagę  doświadczenie
nagromadzone  na  przestrzeni  lat,
Konferencja

Przewodniczących

przyjęła  zestaw  wytycznych  zarówno
dla  posłów,  jak  i  pracowników
Parlamentu,  potwierdzonych  przez
Konferencję

Przewodniczących

Komisji,

dotyczących

sposobu

prowadzenia negocjacji i dochodzenia
do

porozumienia

pierwszym

i drugim

czytaniu

(pełny

tekst

przedstawiono w ramce). Celem tych
wytycznych

jest

ustanowienie

jednolitego

sposobu

postępowania

wewnątrz Parlamentu w sytuacjach,
gdy

dąży

się

osiągnięcia

porozumienia w pierwszym lub drugim
czytaniu,

przy

jednoczesnym

zapewnieniu

maksymalnej

przejrzystości,

efektywności

i legitymizacji całej procedury.

DV\684001PL.doc

11/45

Porozumienia osiągane w pierwszym i drugim czytaniu:

wskazówki dotyczące najlepszej praktyki w Parlamencie

Uwagi wstępne

1. Komisje powinny w pełni wykorzystywać możliwości przewidziane w traktatach, dopuszczające

trzy  czytania.  Podejmując  decyzję  o  dążeniu  do  osiągnięcia  porozumienia  w  pierwszym  lub
drugim  czytaniu,  należy  uwzględnić  znaczne  zróżnicowanie  sytuacji  zachodzących  na  każdym
z tych  dwóch  etapów.  W  szczególności  dotyczy  to  zakresu,  w  jakim  Parlament  i  Rada  zdołały
już  osiągnąć  sformalizowane  stanowisko,  rodzaju  większości  wymaganej  na  posiedzeniu
plenarnym oraz terminów narzuconych w traktatach.

2. Decyzja taka powinna uzyskać szerokie poparcie polityczne, powinna zostać podjęta w sposób

przejrzysty, a następnie zostać ogłoszona w komisji. Powinna być ona uzasadniona względami
priorytetów politycznych, terminami, ryzykiem braku pewności co do przepisów prawnych lub
niekontrowersyjnym charakterem wniosku.

Spotkania z Radą i Komisją

3. Na wszystkich etapach powinna istnieć możliwość niesformalizowanych kontaktów, pod

warunkiem  że  komisja,  koordynatorzy  lub  sprawozdawcy  posiłkowi  informowani  są
o zaistnieniu  oraz  treści  takich  kontaktów.  Konkretne  negocjacje  zazwyczaj  nie  powinny  mieć
miejsca  przed  przyjęciem  przez  komisję  poprawek  w  pierwszym  lub  w  drugim  czytaniu.
Stanowisko  to  może  później  zapewnić  mandat  dający  przedstawicielom  komisji  podstawę  do
prowadzenia negocjacji z Radą i Komisją.

4. O uczestnictwie PE powinni decydować koordynatorzy. Uczestnictwo PE powinno pozwolić na

udzielanie  możliwie  najpełniejszych  informacji  wszystkim  grupom  politycznym  wchodzącym
w skład  komisji,  albo  poprzez  bezpośredni  udział  przewodniczącego  komisji  i/lub
sprawozdawców  posiłkowych  lub  koordynatorów,  albo  dzięki  szybkiemu  przekazywaniu
wystarczająco  szczegółowych  informacji  przez  sprawozdawcę  przewodniczącemu  komisji
i sprawozdawcom  posiłkowym  lub  koordynatorom.  Koordynatorzy  mogą  podjąć  decyzję
o zaproszeniu do udziału sprawozdawców komisji opiniujących.

5. Jeżeli wymagane są tłumaczenia ustne, należy je zapewnić, zwłaszcza w fazie konkretnych

negocjacji po głosowaniu w komisji.

6. Projekty kompromisowych tekstów przedłożone przez którąkolwiek z instytucji, które mają być

podstawą dyskusji podczas kolejnego posiedzenia, powinny zostać w miarę możliwości
dostarczone z wyprzedzeniem wszystkim negocjatorom.

Dalsze postępowanie po posiedzeniach
7. Sprawozdawca powinien regularnie przekazywać informacje o stanie negocjacji, w razie

potrzeby całej komisji. Wszelkie istotne zmiany stanowiska negocjacyjnego powinny uzyskać
szerokie poparcie polityczne.

8. Należy zachęcać prezydencję Rady do uczestnictwa w posiedzeniach komisji w celu

przedstawienia stanowiska Rady.

9. W przypadku osiągnięcia porozumienia należy poprosić prezydencję Rady o wysłanie do

przewodniczącego komisji pisma potwierdzającego zasadnicze uzgodnienia przyjęte przez Radę,
z załączeniem tekstu.

10. Wszelkie kompromisowe poprawki wynikające z osiągniętego porozumienia powinny zostać

zakomunikowane na piśmie wszystkim członkom komisji. Jeśli komisja nie może ich przyjąć
w celu przedstawienia ich na posiedzeniu plenarnym, powinny zostać one podpisane wspólnie
przez sprawozdawcę oraz sprawozdawców posiłkowych lub koordynatorów w imieniu ich grup
politycznych w celu wykazania, iż poprawki te cieszą się szerokim poparciem.

Dnia 28 października 2004 r. Konferencja Przewodniczących Komisji przyjęła zestaw wytycznych, potwierdzonych

przez Konferencję Przewodniczących w dniu 12 listopada 2004 r., dotyczących sposobu prowadzenia negocjacji
i dochodzenia do porozumienia w pierwszym i drugim czytaniu. Celem tych wytycznych jest ustanowienie jednolitego
sposobu postępowania wewnątrz Parlamentu w sytuacjach, gdy dąży się do osiągnięcia porozumienia w pierwszym lub
drugim czytaniu, przy jednoczesnym zapewnieniu maksymalnej przejrzystości, efektywności i legitymizacji całej
procedury. Wytyczne te są przeznaczone zarówno dla posłów, jak i pracowników Parlamentu.

DV\684001PL.doc

12/45

Trzecie czytanie – postępowanie pojednawcze

Postępowanie  pojednawcze  polega  na
bezpośrednich  negocjacjach  pomiędzy
Parlamentem  a  Radą  –  dwiema
instytucjami  uczestniczącymi  wspólnie
w  procedurze  legislacyjnej  w  ramach
komitetu pojednawczego – i ma na celu
osiągnięcie  porozumienia  w  formie
„wspólnego projektu”.

W  skład  komitetu  pojednawczego
wchodzą  dwie  delegacje:  delegacja
Rady  składająca  się  z  pojedynczych
przedstawicieli poszczególnych państw
członkowskich  (ministrów  lub  ich
przedstawicieli)

oraz

delegacja

Parlamentu złożona z takiej samej
liczby posłów. Tym samym od dnia
1.1.2007 r.

skład

komitetu

pojednawczego wchodzi 54 (27+27)
członków.

Komitet  pojednawczy  musi  zostać
zwołany  w  terminie  sześciu  tygodni
(lub  ośmiu,  w  przypadku  przedłużenia
terminu)  po  zakończeniu  przez  Radę
drugiego

czytania

oficjalnym

poinformowaniu Parlamentu, że nie
jest ona w stanie przyjąć wszystkich

jego poprawek z drugiego czytania.
Komitet jest powoływany odrębnie dla
każdego

wniosku

legislacyjnego

wymagającego

postępowania

pojednawczego i ma do swojej
dyspozycji sześć tygodni (lub osiem,
jeżeli

uzgodniono

przedłużenie

terminu),  aby  osiągnąć  całkowite
porozumienie  w  formie  „wspólnego
projektu”.  Punktem  wyjścia  rozważań
komitetu  są  wspólne  stanowiska  Rady
i poprawki

drugiego

czytania

Parlamentu

Komisja

także

uczestniczy w pracach komitetu, dążąc
do uzgodnienia stanowisk Parlamentu
i Rady.

Jeśli komitet pojednawczy nie osiągnie
porozumienia  albo  jeśli  Parlament  lub
Rada  nie  zaakceptują  „wspólnego
projektu”  w  trzecim  czytaniu,  akt
uważa  się  za  nieprzyjęty.  W  takim
przypadku  procedura  współdecyzji
może  zostać  rozpoczęta  ponownie
jedynie w wyniku przedstawienia przez
Komisję

nowego

wniosku

legislacyjnego.

DV\684001PL.doc

13/45

GŁÓWNE RÓŻNICE POMIĘDZY PIERWSZYM I DRUGIM CZYTANIEM A TRZECIM CZYTANIEM

Z POSTĘPOWANIEM POJEDNAWCZYM W PARLAMENCIE

Pierwsze i drugie czytanie

Postępowanie pojednawcze i trzecie

czytanie

Główny ciężar odpowiedzialności spoczywa na
zaangażowanych komisjach parlamentarnych

Główny ciężar odpowiedzialności spoczywa na delegacji
Parlamentu do komitetu pojednawczego

Pierwsze czytanie: brak terminów
Drugie czytanie: maksymalnie 4 miesiące dla Parlamentu
i kolejne 4 miesiące (maksymalnie) dla Rady

Postępowanie

pojednawcze

trzecie

czytanie:

maksymalnie 24 tygodnie (3 x 8 tygodni), z czego
maksymalnie 8 tygodni poświęconych jest na
postępowanie pojednawcze jako takie

Możliwość zgłaszania poprawek w komisjach i na etapie
posiedzeń plenarnych

Brak możliwości zgłaszania poprawek: zatwierdzenie lub
odrzucenie całości wspólnego projektu w pojedynczym
głosowaniu

Pierwsze  czytanie:  PE  przyjmuje  poprawki  zwykłą
większością głosów
Drugie  czytanie:  PE  przyjmuje  poprawki  bezwzględną
większością  głosów  (co  najmniej  393  głosami  ze
wszystkich 785 możliwych głosów)

Parlament zatwierdza lub odrzuca wspólny projekt
zwykłą większością głosów w pojedynczym głosowaniu

_____________________________________

Jednakże może się zdarzyć, że w celu osiągnięcia porozumienia oraz poszanowania zasad dobrego stanowienia prawa dwie

instytucje uczestniczące wspólnie w procedurze legislacyjnej muszą zmienić postanowienia wspólnego stanowiska, do których PE
nie wprowadził poprawek w drugim czytaniu. Jest to pogląd Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, który w pierwszej sprawie
dotyczącej postępowania pojednawczego jako takiego (wyrok ETS z dnia 10.1.2006 r. w sprawie „IATA”) orzekł, że art. 251 traktatu
WE  nie  zawiera  sam  w  sobie  żadnego  ograniczenia  co  do  środków,  za  pomocą  których  komitet  może  dążyć  do  osiągnięcia
porozumienia  w  sprawie  wspólnego  projektu.  Uzasadniając  to  orzeczenie,  Trybunał  stwierdził,  że  posługując  się  pojęciem
„pojednawczy”,  autorzy  Traktatu  zamierzali  zapewnić  tej  procedurze  skuteczność  i  przyznać  komitetowi  pojednawczemu  szeroki
zakres uznania. Celem jest zbliżenie stanowisk Parlamentu i Rady na podstawie analizy wszystkich aspektów rozbieżności pomiędzy
tymi dwiema instytucjami.

DV\684001PL.doc

14/45

POSTĘPOWANIE POJEDNAWCZE KROK PO KROKU

Etap w s t ę p n y (drugie czytanie
Parlamentu)

Wyniki

głosowania

Parlamentu

w drugim czytaniu przekazywane są
Radzie. Od momentu ich otrzymania ta
ostatnia ma trzy miesiące (lub cztery,
jeżeli

uzgodniono

przedłużenie

terminu)  na  zakończenie  swojego
drugiego  czytania  poprzez  podjęcie
decyzji,  czy  może  przyjąć  wszystkie
poprawki Parlamentu  wprowadzone
w drugim  czytaniu.  W  praktyce  Rada
nieoficjalnie

informuje

Parlament

o tym,  czy  może  je  przyjąć, możliwie
najszybciej  –  zwykle  następuje  to
w ciągu  kilku  dni  od  momentu
głosowania  Parlamentu  w  drugim
czytaniu.  Jeśli  Rada  nie  wyraża  zgody
na  którąkolwiek  z  poprawek,  należy
zwołać komitet pojednawczy. W takim
przypadku  obydwie  instytucje  jak
najszybciej  rozpoczynają  negocjacje
w celu

przygotowania

możliwości

osiągnięcia porozumienia w trakcie
postępowania pojednawczego.

W trakcie całej procedury współdecyzji
Rada

podejmuje

decyzje

kwalifikowaną większością głosów,
z wyjątkiem trzech obszarów objętych
następującymi artykułami traktatu WE:
art. 42

(swobodny

przepływ

pracowników), art. 47 ust. 2 (przepisy
dotyczące

osób

prowadzących

działalność na własny rachunek) oraz
art. 151 ust. 5 (środki zachęcające
stosowane w odniesieniu do kultury),

w przypadku których wymagana jest
jednomyślność.

Jednakże

aż

momentu

formalnego

zakończenia

etapu drugiego czytania jednomyślność
Rady konieczna jest w celu przyjęcia
jakichkolwiek

poprawek

PE,

w odniesieniu do których Komisja
przedstawiła opinię negatywną.

Powołanie delegacji PE

Delegację PE powołuje się oddzielnie
dla

każdego

postępowania

pojednawczego, innymi słowy –
oddzielnie dla

każdego wniosku

legislacyjnego

wymagającego

postępowania

pojednawczego.

Jej

zadaniem  jest  reprezentowanie  całego
Parlamentu  w  negocjacjach  z  Radą
prowadzonych  przez  niego  w  trakcie
postępowania

pojednawczego.

Podstawą powołania delegacji jest
art. 64

Regulaminu

(patrz

załącznik C).

W  momencie,  gdy  wiadomo,  iż  Rada
nie może przyjąć wszystkich poprawek
Parlamentu  wprowadzonych  w  drugim
czytaniu, Sekretariat ds.  Postępowania
Pojednawczego

Procedury

Współdecyzji („CODE”) rozpoczyna
przygotowania do powołania delegacji
Parlamentu

komitetu

pojednawczego. Sekretariat CODE
wspiera delegację Parlamentu w trakcie
całego postępowania pojednawczego
(trzecie czytanie), ściśle współpracując
z

sekretariatami

zaangażowanych

komisji

parlamentarnych

oraz

Wydziałem

Prawnym

Parlamentu,

DV\684001PL.doc

15/45

prawnikami-lingwistami

służbą

prasową (rola sekretariatu CODE
została

opisana

szczegółowo

str. 29).

Na początku każdej kadencji lub
w przypadku

istotnych

zmian

w ogólnym

składzie

Parlamentu

Konferencja  Przewodniczących  ustala
polityczny  przekrój  delegacji  tak,  aby
odpowiadał  on  relatywnej  sile  grup
politycznych. Na podstawie aktualnego
składu

politycznego

Parlamentu,

wynikającego

wyborów

przeprowadzonych  w  czerwcu  2004 r.
i wzrostu ogólnej liczby posłów do 758
po  przystąpieniu  Bułgarii  i  Rumunii,
Grupa  Europejskiej  Partii  Ludowej
(Chrześcijańscy

Demokraci)

i Europejskich Demokratów (PPE-DE)
reprezentowana jest w delegacji przez
jedenastu

członków,

Grupa

Socjalistyczna

(PSE)

–

przez

dziewięciu,

Grupa

Porozumienia

Liberałów  i  Demokratów  na  rzecz
Europy  (ALDE)  –  przez  czterech,
natomiast  Grupa  Unii  na  rzecz  Europy
Narodów

(UEN),

Grupa

Zielonych/Wolne

Przymierze

Europejskie

(Verts/ALE)

oraz

Konfederacyjna Grupa Zjednoczonej
Lewicy Europejskiej / Nordycka
Zielona Lewica (GUE/NGL) otrzymują
po jednym miejscu każda

Trzej wiceprzewodniczący Parlamentu
posiadający specjalne kompetencje
w zakresie

postępowania

pojednawczego  wchodzą  w  skład
każdej  delegacji:  są  oni  uwzględnieni
w  liczbie  członków  przypadających  na
ich

grupę.

Każdej

delegacji

Decyzja Konferencji Przewodniczących z dnia

18 stycznia 2007 r.

przewodniczy

jeden

trzech

wiceprzewodniczących:  decydują  oni
między  sobą  o  tym,  kto  odpowiada  za
określone sprawy, a w  rezultacie – kto
przewodniczy

której

delegacji.

Sprawozdawca (sprawozdawcy) oraz
przewodniczący właściwej komisji
parlamentarnej,

również

wliczani

w skład swojej grupy politycznej, są
z urzędu powoływani na członków
delegacji.

Pozostali  członkowie  delegacji  są
powoływani  przez  każdą  z  grup
politycznych,  a  ich  nazwiska  są
przekazywane

piśmie

wiadomości  sekretariatu.  Większość
z nich  wchodzi  w  skład  właściwej
komisji  lub  w  skład  komisji,  które
przygotowały  opinię  dla  komisji
właściwej.  Grupy  polityczne  muszą
także powołać równą liczbę zastępców,
którzy  mogą  aktywnie  uczestniczyć
w pracach  delegacji.  Grupy  polityczne
informują

sekretariat

piśmie

o wszelkich zmianach w składzie
delegacji.

Posiedzenie inauguracyjne delegacji

Posiedzenie  inauguracyjne  delegacji
Parlamentu  zazwyczaj  odbywa  się
w Strasburgu  podczas  sesji  plenarnej
następującej  po  drugim  czytaniu
dotyczącym  danego  postępowania.
Jednakże  uwzględniając  dążenie  do
ograniczania

liczby

posiedzeń,

posiedzenie inauguracyjne może odbyć
się  później,  gdy  pierwsze  sygnały
o reakcji Rady na poprawki Parlamentu
wprowadzone w drugim czytaniu są już
znane  i  powstaje  potrzeba  wymiany
poglądów  na  tematy  merytoryczne.
Jeżeli na  przykład  przewodniczący

DV\684001PL.doc

16/45

delegacji  uzna,  iż  negocjacje  z  Radą
powinny  rozpocząć  się  niezwłocznie,
lub  też  w  sytuacji,  gdy  stanowisko
Rady

nie

jest

jeszcze

znane,

posiedzenie

inauguracyjne

bywa

zastępowane

listem

przewodniczącego delegacji do jej
członków

(„pisemna

procedura

ustanowienia delegacji”).

Głównym

celem

posiedzenia

inauguracyjnego delegacji Parlamentu
jest udzielenie mandatu jego zespołowi
negocjatorów

–

wiceprzewodniczącemu

jako

przewodniczącemu

delegacji,

przewodniczącemu  właściwej  komisji
oraz  sprawozdawcy/sprawozdawcom  –
aby  rozpocząć  nieformalne  negocjacje
z

Radą

formie

posiedzeń

trójstronnych

(patrz

informacje

w dalszej

części

dokumentu).

W trakcie  posiedzeń  inauguracyjnych
dochodzi  również  często  do  krótkiej
wymiany  poglądów  na  temat  kwestii
merytorycznych,  zwłaszcza  wówczas,
gdy znane są pierwsze reakcje Rady na
poprawki

wprowadzone

przez

Parlament w drugim czytaniu.

Komisja

jest

obecna

podczas

wszystkich

posiedzeń

delegacji

Parlamentu.

Podczas

posiedzenia

inauguracyjnego  oczekuje  się,  iż  jej
przedstawiciele  przedstawią  i  objaśnią
opinię  Komisji  w  kwestii  poprawek
wprowadzonych

przez

Parlament

w drugim czytaniu i ewentualnie
poinformują

również

członków

delegacji o znanych im zmianach
sytuacji w Radzie.

Podczas posiedzenia inauguracyjnego
delegacji posłom dostarczany jest

„dokument podstawowy” dotyczący
danego postępowania, który zawiera
pierwotny

wniosek

Komisji,

stanowisko  PE  z  pierwszego  czytania,
wspólne  stanowisko  Rady,  poprawki
PE  z  drugiego  czytania  oraz  opinię
Komisji  w  sprawie  tych  poprawek,
jeżeli jest ona dostępna. Dokument ten
można  również  uzyskać  ze  strony
internetowej komitetu pojednawczego.

Przed każdym posiedzeniem delegacji
sekretariat przygotowuje notę dla
członków

podsumowującą

cele

posiedzenia,

sytuację

dotyczącą

poprawek, etap negocjacji z Radą oraz
aspekty proceduralne. Po każdym
posiedzeniu

delegacji

sekretariat

sporządza także sumaryczne notatki
z posiedzenia.

Profil językowy delegacji

Prace delegacji prowadzone są zwykle
w językach jej członków. Tłumaczenia
ustne

podczas

posiedzeń

oraz

tłumaczenia pisemne odpowiedniej
dokumentacji

(tj.

„dokumentu

podstawowego”, not dla członków,
„czterokolumnowych

dokumentów

roboczych”

tekstów

kompromisowych)

dostępne

są

w językach, którymi posługują się
członkowie delegacji. Mogą one być
także

udostępniane

językach

zastępców członków delegacji, jeżeli
grupy polityczne zgłosiły taki wniosek
przed

otwarciem

postępowania

pojednawczego, tzn. w momencie
powoływania członków delegacji.

Rozmowy trójstronne

DV\684001PL.doc

17/45

Gdy

Rada

jest

gotowa

przedstawienia  swojego  stanowiska
w kwestii  poprawek  PE,  nawet  jeżeli
formalnie  nie  zakończyła  jeszcze
swojego

drugiego

czytania,

zorganizowane

zostaje

trójstronne

posiedzenie z udziałem Parlamentu,
Rady i Komisji, zwane „trialogiem”.

Parlament  reprezentowany  jest  przez
zespół  negocjacyjny  PE,  któremu
delegacja  udzieliła  mandatu.  Radę
reprezentuje

zastępca

stałego

przedstawiciela lub stały przedstawiciel
(przewodniczący

odpowiednio

COREPER

lub

II)

państwa

członkowskiego

aktualnie

sprawującego

prezydencję

(więcej

szczegółów na ten temat w dalszej
części dokumentu, patrz str. 23).
Komisję

Europejską

reprezentuje

właściwa Dyrekcja Generalna. W celu
osiągnięcia

jak

największej

efektywności posiedzeń trójstronnych
liczba

uczestników

posiedzenia

ogranicza

się

zespołu

negocjacyjnego

powiększonego

o niezbędny

personel

pomocniczy

(zwykle nie więcej niż 10 osób
z każdej instytucji).

Wszyscy

członkowie

delegacji

Parlamentu

otrzymują

z wyprzedzeniem

wiadomości

szczegóły  dotyczące  każdego  trialogu
(czas,  uczestnicy  oraz  miejsce),  nawet
jeśli  sami  nie  zostali  zaproszeni  do
uczestnictwa.  Posiedzenia  trójstronne
znajdują  się  także  na  liście  posiedzeń
w Parlamencie  w  danym  dniu  oraz  na
stronie

internetowej

komitetu

pojednawczego.

Podczas

pierwszego

posiedzenia

trójstronnego

przedstawiciel

prezydencji  przedstawia  stanowisko
Rady  w  kwestii  poprawek  z  drugiego
czytania  Parlamentu:  zazwyczaj  Rada
przyjmuje  pewne  z  nich,  proponuje
tekst  kompromisowy  w  przypadku
innych  i  odrzuca  pozostałe.  Następnie
zespół

negocjacyjny

Parlamentu

ustosunkowuje się do  przedstawionego
stanowiska.  Każda  ze  stron  wyjaśnia
swoje  stanowisko  i  debata  zaczyna  się
rozwijać:  mogą  zostać  zaproponowane
nowe

projekty

kompromisowe,

podlegające akceptacji odpowiednich
delegacji.

Trójstronne negocjacje oparte są na
„czterokolumnowym

dokumencie

roboczym”,

który

przedstawia

stanowiska

Parlamentu

Rady.

Pierwsza

kolumna

przedstawia

wspólne  stanowisko  Rady,  a  druga  –
poprawki wprowadzone do niego przez
Parlament  w  drugim  czytaniu.  Trzecia
kolumna  zawiera  odpowiedź  Rady  na
odpowiednie  poprawki  Parlamentu  –
przyjęcie,  odrzucenie  lub  ewentualnie
tekst

kompromisowy.

Stanowisko

delegacji

Parlamentu

jest

przedstawione  w  czwartej  kolumnie.
Tym  samym  gdy  dwie  pierwsze
kolumny  nie  ulegają  zmianie  podczas
postępowania  pojednawczego,  ostatnie
dwie  kolumny  mogą  być  wielokrotnie
modyfikowane  w  miarę  postępów
w negocjacjach.

zakończenie

posiedzeń

trójstronnych

uczestnicy

czasami

żądają,

prace

związane

sporządzaniem

projektów

zostały

wykonane przez niewielki zespół
roboczy na poziomie „politycznym”

DV\684001PL.doc

18/45

(np.  sprawozdawca  PE  może  spotkać
się z przewodniczącym grupy roboczej
Rady  i  przedstawicielem  Komisji)  lub
przez  urzędników  trzech  instytucji na
poziomie  „technicznym”.  Z  uwagi  na
rosnącą  liczbę  wymaganych  posiedzeń
i  ścisłe  limity  czasowe  ustalone
w Traktacie  wspomniane  spotkania
trójstronne  stają  się  coraz  częstsze.
Komisja

jest

często

proszona

o przygotowanie ewentualnych tekstów
kompromisowych

przedyskutowania przez poszczególne
delegacje lub podczas kolejnego
posiedzenia trójstronnego.

Wyniki

posiedzeń

trójstronnych

przedstawiane

są

następnie

Parlamentowi

Radzie

przez

poszczególnych

negocjatorów

zatwierdzenia:

razie

potrzeby

organizuje się dalsze posiedzenia
trójstronne lub nieformalne spotkania.

Posiedzenia  trójstronne  odbywają  się
przez  cały  czas  trwania  postępowania
pojednawczego,  a  ich  celem  jest
rozstrzygnięcie

nierozwiązanych

jeszcze

kwestii

przygotowanie

możliwości

osiągnięcia

ogólnego

porozumienia

komitecie

pojednawczym.

Zazwyczaj

krótkie

posiedzenie

trójstronne odbywa się tuż przed
posiedzeniem

komitetu

pojednawczego,

czasem

samo

posiedzenie komitetu pojednawczego
zostaje

przerwane

celu

przeprowadzenia

negocjacji

trójstronnych

celem

wyjaśnienia

sytuacji,

znalezienia

kompromisu

odpowiadającego wszystkim stronom

oraz

uniknięcia

nieporozumień

pomiędzy delegacjami.

Kolejne posiedzenia delegacji PE

pierwszym

posiedzeniu

trójstronnym lub innych nieformalnych
spotkaniach przewodniczący zwołuje
posiedzenie

delegacji

Parlamentu

w celu  przedyskutowania  wyników
negocjacji.  Zgodnie  z  art.  64  ust. 7
Regulaminu  PE  obrady  delegacji
Parlamentu  otwarte  są  dla  wszystkich
osób  pracujących  w  Parlamencie,  ale
nie są otwarte dla osób z zewnątrz. Do
uczestnictwa  w  tych  posiedzeniach
formalnie

zapraszane

są

grupy

polityczne,

odpowiednie

służby

Parlamentu oraz Komisji Europejskiej.
Rada

nie

uczestniczy

tych

posiedzeniach.

Podczas takich posiedzeń zespół
negocjacyjny

informuje

innych

członków

delegacji

Parlamentu

o wynikach posiedzenia lub posiedzeń
trójstronnych.

Ponadto

delegacja

zazwyczaj otrzymuje zaktualizowane
stanowisko Rady w formie wspólnego
czterokolumnowego

dokumentu

roboczego. Delegacja rozpatruje także
kompromisowe

teksty

przedyskutowane podczas posiedzenia
trójstronnego lub projekty tychże
sporządzone

posiedzeniu

trójstronnym.

Przedstawiciele Komisji obecni na
posiedzeniach

mogą

objaśnić

stanowisko Komisji lub udzielić
odpowiedzi

przypadku

próśb

o bardziej

szczegółowe

lub

„techniczne” informacje. Mogą oni
także udzielać informacji na temat

DV\684001PL.doc

19/45

posiedzenia

COREPER,

podczas

którego Rada dyskutowała na temat
wyników rozmów trójstronnych.

Głównym  celem  posiedzeń  delegacji
jest  aktualizacja  mandatu  zespołu
negocjacyjnego  i  przedyskutowanie
ewentualnych

tekstów

kompromisowych.  Za  ogólną  zgodą
wydawana  jest  zgoda  na  pewne
poprawki  lub  projekty  kompromisowe.
Jeśli

pewne

kwestie

pozostają

nierozwiązane,

delegacja

udziela

zespołowi  negocjacyjnemu  instrukcji,
aby  kontynuował  negocjacje  z  Radą.
Delegacja  Parlamentu podejmuje także
decyzje  proceduralne,  na  przykład  czy
zorganizować

kolejne

posiedzenie

trójstronne lub czy można zwołać
komitet pojednawczy, a jeśli tak, to
kiedy.

Posiedzenia delegacji są zwykle
organizowane

niedługo

posiedzeniach trójstronnych lub wtedy,
gdy  wymaga  tego  przebieg  negocjacji.
Podobnie  jak  w  przypadku posiedzeń
trójstronnych  posiedzenie  delegacji
zawsze odbywa się przed posiedzeniem
komitetu  pojednawczego;  jest  ono
również

organizowane,

jeśli

posiedzenie komitetu pojednawczego
zostaje

przerwane

celu

przeprowadzenia

trójstronnych

negocjacji. Pod koniec postępowania
delegacja formalnie przyjmuje lub
odrzuca

porozumienie

osiągnięte

podczas  postępowania  pojednawczego.
Delegacja  dąży  do  działania  na
zasadzie  konsensusu.  Jednakże  jeśli
konieczne  jest  głosowanie,  wymagana
jest bezwzględna większość głosów (co
najmniej 14).

Komitet pojednawczy

Komitet pojednawczy, składający się
z przedstawicieli

państw

członkowskich oraz takiej samej liczby
posłów,

powoływany

jest

przez

przewodniczącego

Rady

w porozumieniu z przewodniczącym
Parlamentu.

Komitet

jest

często

powoływany,

gdy

stanowiska

Parlamentu  i Rady są  na tyle zbliżone,
że  można  oczekiwać,  iż  kwestie
dotychczas  nierozstrzygnięte  zostaną
rozwiązane.  W  każdym  przypadku
komitet  należy  zwołać  nie  później  niż
w terminie sześciu tygodni (lub ośmiu,
jeżeli

uzgodniono

przedłużenie

terminu) po zakończeniu drugiego
czytania

Rady,

aby

formalnie

rozpocząć  postępowanie  pojednawcze.
Następnie  komitet  ma  kolejnych  sześć
tygodni  (lub  osiem,  jeżeli  uzgodniono
przedłużenie  terminu),  aby  osiągnąć
całkowite  porozumienie  w  formie
wspólnego projektu.

Posiedzenia  komitetu  pojednawczego
odbywają  się  zwykle  w  Brukseli:
Parlament  i  Rada  na  przemian  pełnią
rolę

gospodarza.

oficjalnym

kalendarzu prac Parlamentu pewne
daty

–

oznaczone

kółkiem

–

przeznaczone

są

posiedzenia

komitetu pojednawczego, przy czym
posiedzenia

mogą

odbywać

się

w innych  terminach,  jeżeli  Parlament
i Rada  wyrażą  na  to  zgodę.  Pełne
posiedzenie  komitetu  pojednawczego
jest  zazwyczaj  poprzedzone  krótkim
posiedzeniem

trójstronnym

i posiedzeniami delegacji.

Wiceprzewodniczący stojący na czele
delegacji

oraz

minister

DV\684001PL.doc

20/45

reprezentujący  urzędującą prezydencję
przewodniczą  wspólnie  posiedzeniom
komitetu  pojednawczego.  Posiedzenie
zostaje

otwarte

przez

współprzewodniczącego
reprezentującego instytucję, na terenie
której

odbywa

się

posiedzenie.

Komisję

Europejską

reprezentuje

właściwy komisarz.

Podczas jednego posiedzenia komitetu
pojednawczego

porządek

dzienny

może objąć kilka aktów:

 Punkty „A” nie są poddawane pod

dyskusję.

Ich

uwzględnienie

w porządku  dziennym  służy  do
formalnego  otwarcia  postępowania
pojednawczego  lub  do  formalnego
odnotowania

osiągnięcia

porozumienia w ramach posiedzeń
trójstronnych i posiedzeń delegacji.

 Główny przedmiot dyskusji stanowi

akt oznaczony jako punkt „B”.
Delegacja Parlamentu uczestnicząca
w

posiedzeniu

jest

delegacją

właściwą w sprawie tego właśnie
aktu.

Głównym narzędziem roboczym jest
wspólny czterokolumnowy dokument
roboczy

przygotowany

przez

sekretariaty

Parlamentu

Rady

ds. postępowania

pojednawczego

i przetłumaczony  na  wszystkie  języki
urzędowe.  Podzielony  jest  on  na  dwie
części:  „Część  A:  poprawki,  co  do
których

osiągnięto

porozumienie

(wymagające  ogólnej  zgody)”  oraz
„Część  B:  poprawki,  w  przypadku
których  nadal  należy  dążyć  do
porozumienia”. Dyskusja ogranicza się
zazwyczaj  do  tych  nierozstrzygniętych

kwestii. Zapewnione są tłumaczenia
ustne na wszystkie języki urzędowe
i ze wszystkich języków urzędowych.
Komisja

może

być

poproszona

o przedstawienie propozycji tekstów
kompromisowych,

aby

ułatwić

porozumienie.  Ponadto  czasami  jako
narzędzie  do  osiągnięcia  porozumienia
wykorzystuje  się  również  deklaracje
jednej  z  instytucji  lub  większej  ich
liczby bądź badania, które  mają zostać
przeprowadzone przez Komisję.

Jeżeli wydaje  się,  iż  porozumienie  jest
już  bliskie,  posiedzenia  komitetu
pojednawczego  zazwyczaj  wyznacza
się  tak,  aby  zaczynały  się  późnym
popołudniem lub wczesnym wieczorem
– mogą one trwać do północy.

Jeśli osiągnięcie porozumienia podczas
pierwszego posiedzenia jest mało
prawdopodobne,

można

zwołać

dowolną liczbę kolejnych posiedzeń
w określonym Traktatem okresie 6-
8 tygodni

przewidzianym

osiągnięcie porozumienia.

Jeśli  obu  instytucjom  nie  uda  się
osiągnąć  porozumienia  w  komitecie
pojednawczym, cały projekt upada. Od
roku 1999 nie zdarzyło się jednak, aby
delegacjom  Parlamentu  i  Rady  nie
udało  się  osiągnąć  porozumienia
w komitecie pojednawczym.

postępowaniu

pojednawczym

zakończonym sukcesem Parlament,
Rada oraz Komisja zwołują zazwyczaj
wspólną

konferencję

prasową

–

natychmiast

zakończeniu

posiedzenia,  jeśli  jest  to  dogodny
moment,  lub  następnego  dnia  –  aby
ogłosić,  iż  osiągnięto  porozumienie

DV\684001PL.doc

21/45

i przedstawić rezultaty mediom. Jeśli
z jakiejś

przyczyny

wspólna

konferencja prasowa jest niemożliwa,
zespół negocjacyjny Parlamentu może
zwołać osobną konferencję prasową.

Wspólny projekt uzgodniony w ramach
postępowania

pojednawczego

ogłaszany jest w wersji tymczasowej
w jednym

języku

stronie

internetowej  Parlamentu  (przy  czym
tekst  ten  podlega  prawnej  i  językowej
weryfikacji),  możliwie  najszybciej  po
zakończeniu  negocjacji,  co  umożliwia
społeczeństwu  oraz  przedstawicielom
instytucji

dokonanie

oceny

osiągniętych rezultatów.

Łącze do tej strony znajduje się
poniżej:

http://www.europarl.europa.eu/code/de
fault_en.htm

Po każdym posiedzeniu komitetu
pojednawczego członkowie delegacji
otrzymują notę podsumowującą wyniki
posiedzenia.

posiedzeniu

komitetu

pojednawczego

Porozumienie osiągnięte w ramach
komitetu pojednawczego musi zostać
potwierdzone

przez

pełen

skład

Parlamentu oraz przez Radę Ministrów.
Obie  instytucje  głosują  osobno  nad
wspólnym  projektem  w  jego  obecnej
formie,  bez  możliwości  dokonywania
jakichkolwiek dalszych poprawek.

postępowaniu

pojednawczym

zakończonym sukcesem na podstawie
wspólnego dokumentu roboczego oraz

wszelkich modyfikacji uzgodnionych
w

trakcie

postępowania

przygotowywana

jest

propozycja

wspólnego

projektu

(zwana

„PE-CONS”). Najpierw ustala się jej
brzmienie

jednym

języku,

a następnie jest ona tłumaczona na inne
języki

urzędowe.

Propozycja

wspólnego projektu w języku oryginału
przesyłana jest członkom delegacji.

Po  sfinalizowaniu  wspólnego  projektu
przez  sekretariaty  ds.  postępowania
pojednawczego  oraz  służby  prawno-
lingwistyczne  Parlamentu  i  Rady
współprzewodniczący

komitetu

pojednawczego wysyłają go wraz
z pismem

przewodnim

przewodniczącego  Parlamentu  oraz  do
urzędującego  przewodniczącego  Rady.
Wszelkie  deklaracje  obu  instytucji  są
załączane do tego pisma.

momentu

podpisania

pisma

przewodniego

zatwierdzającego

wspólny  projekt  obie  instytucje  mają
sześć  tygodni  (lub  osiem,  jeżeli
uzgodniono  przedłużenie  terminu)  na
przyjęcie  aktu  legislacyjnego,  bez
żadnej  możliwości  wprowadzania  do
niego  dalszych  poprawek  (art. 65
Regulaminu PE; patrz załącznik C).

W tym czasie członkowie delegacji
Parlamentu otrzymują do wiadomości
sfinalizowany

wspólny

projekt

w swoich

językach

wraz

sprawozdaniem

nakreślającym

poszczególne

etapy

rezultaty

postępowania

pojednawczego.

Sprawozdanie

zawiera

zapis

głosowania delegacji w momencie
zakończenia

postępowania

pojednawczego. Końcowy wspólny

DV\684001PL.doc

22/45

projekt,  sprawozdanie  sporządzone
przez  sprawozdawcę  z  upoważnienia
przewodniczącego  delegacji,  pismo
przewodnie  oraz  wszelkie  deklaracje
obu  instytucji  są  następnie  przesyłane
służbom  Parlamentu  ds.  posiedzeń
plenarnych

(Dyrekcji

Generalnej

ds. Urzędu Przewodniczącego). W tym
momencie  wszystkie  wersje  językowe
tekstu  porozumienia  opublikowane  są
na  stronie  internetowej  Parlamentu
Europejskiego.

Głosowanie  nad  wspólnym  projektem
poprzedza  debata  na  posiedzeniu
plenarnym  na  temat wyniku  negocjacji
i  porozumienia  osiągniętego  z  Radą.
Debata  ta  zwykle  rozpoczyna  się
oświadczeniem

sprawozdawcy,

a czasami  –  wiceprzewodniczącego
stojącego na czele delegacji. Następnie
Parlament  na  posiedzeniu  plenarnym
głosuje  nad  wspólnym  projektem.  Do
jego  przyjęcia  wymagana  jest  zwykła
większość

oddanych

głosów;

w przypadku jej nieuzyskania projekt
zostaje odrzucony. Od roku 1999
jedynie

2 porozumienia

102

(sytuacja w lipcu 2007 r.) osiągniętych
w

ramach

postępowania

pojednawczego nie zdołały uzyskać
większości w głosowaniu plenarnym
na etapie trzeciego czytania.

W sytuacji, gdy komitet pojednawczy
nie zdoła osiągnąć porozumienia,
Regulamin

stanowi,

iż

wiceprzewodniczący  stojący  na  czele
delegacji  wygłasza  oświadczenie  na
posiedzeniu  plenarnym,  po  czym
następuje debata.

Wspólny projekt musi także zostać
przyjęty przez Radę, która zazwyczaj

preferuje

termin

głosowania

przypadający  po  trzecim  czytaniu
Parlamentu.  Rada  podejmuje  decyzję
większością  kwalifikowaną.  Jak  dotąd
Rada nigdy nie odrzuciła porozumienia
osiągniętego  w  ramach  postępowania
pojednawczego.

Tym  samym  zanim  wspólny  projekt
uzyska  status  aktu  prawodawczego,
musi  zostać  przyjęty  zarówno  przez
Parlament,  jak  i  przez  Radę.  Jeżeli
jedna z tych instytucji odrzuci wspólny
projekt,

następuje

zakończenie

procedury legislacyjnej – może ona
zostać ponownie rozpoczęta jedynie
wraz z nowym wnioskiem Komisji

Po  trzecim  czytaniu  zakończonym
powodzeniem  w  obu  instytucjach
przewodniczący  Parlamentu  i  Rady
muszą  podpisać  przyjęty  wspólny
projekt.

Podczas

podpisywania

pierwszego  aktu  tego  typu,  dnia
23 marca  1994 r.,  uzgodniono,  iż  takie
akty  legislacyjne  będą  określane
terminem „LEX”. Określenie to odnosi
się  również  do  aktów  objętych
procedurą  współdecyzji  przyjętych
w pierwszym i drugim czytaniu.

Za przykład może tu posłużyć wniosek dotyczący

dyrektywy  w  sprawie  „przejęć”  (sprawozdanie
Lehnego).  Po  odrzuceniu  przez  Parlament  na
posiedzeniu  plenarnym  w  lipcu  2001 r.  porozumienia
osiągniętego  w  trakcie  postępowania  pojednawczego
(wynikiem  głosowania  była  równa  liczba  głosów:
273 głosy  za  i  273  przeciw)  Komisja  w  lutym  2003 r.
przedstawiła  nowy  wniosek,  który  doprowadził  do
osiągnięcia  w  marcu  2004  r.  porozumienia  pomiędzy
Parlamentem  a  Radą,  przyjęty  następnie  w  pierwszym
czytaniu.  Z  drugiej  strony  po  odrzuceniu  przez
Parlament  w  listopadzie  2003 r.  porozumienia
osiągniętego  w  trakcie  postępowania  pojednawczego
dotyczącego  dyrektywy  w  sprawie  dostępu  do  rynku
usług  portowych  (sprawozdanie  Jarzembowskiego)
w grudniu  2005 r.  Parlament  w  pierwszym  czytaniu
ponownie odrzucił nowy wniosek przedstawiony przez
Komisję w 2004 r. Ostatecznie Komisja wycofała swój
wniosek.

DV\684001PL.doc

23/45

Od lutego 2004 r. przewodniczący obu
instytucji

podpisywali

teksty

z kategorii

LEX

wspólnie,

plenarnych  sesjach  w  Strasburgu.
Ponadto  od  października  2006 r.
obydwie  instytucje  podpisują  wybrane
teksty  z  kategorii  LEX  w  obecności
mediów. Czynność składania podpisów
(pod  aktami  prawnymi  takimi  jak
dyrektywa

usługowa

lub

rozporządzenie w sprawie REACH)

służy  zwróceniu  uwagi  na  znaczenie
prawodawstwa  wspólnotowego  dla
codziennego  życia  obywateli,  a  także
podkreśla  rolę  Parlamentu  i  Rady  jako
instytucji

współuczestniczących

w procedurach legislacyjnych, które na
równych prawach stanowią przepisy.
Po podpisaniu akty te są publikowane
w

Dzienniku

Urzędowym,

wraz

z wszelkimi odnoszącymi się do nich
deklaracjami.

DV\684001PL.doc

24/45

NASI PARTNERZY: Z KIM NEGOCJUJE DELEGACJA PE?

Delegacja Rady

Delegacja

Rady

składa

się

z przedstawicieli

państw

członkowskich  będących  normalnie
Zastępcami  Stałych  Przedstawicieli
(COREPER  I)  każdego  z  państw
członkowskich.  W  ciągu  ostatnich  lat
procedurze

współdecyzji

zaczął

podlegać  szereg  obszarów  polityki
w dziedzinie  wymiaru  sprawiedliwości
i  spraw  wewnętrznych  („trzeci  filar”;
patrz

załącznik

D).

takich

przypadkach delegacja Rady składa się
ze Stałych Przedstawicieli państw
członkowskich

(COREPER

II).

Podczas

posiedzeń

komitetu

pojednawczego minister lub sekretarz
stanu

reprezentuje

państwo

członkowskie sprawujące prezydencję.
Osoba

współprzewodniczy

komitetowi

wraz

z wiceprzewodniczącym

Parlamentu,

który stoi na czele delegacji PE.

Urzędująca

prezydencja

Rady

reprezentuje  Radę  we  wszystkich
kontaktach z Parlamentem. W praktyce
głównymi  aktorami  są  urzędujący
przewodniczący  COREPER  I  lub II
oraz  przewodniczący  właściwej  grupy
roboczej Rady.

Biuro ds. Procedury Współdecyzji
Sekretariatu

Generalnego

Rady

wspomaga delegację Rady. Odpowiada
ono za koordynację stosunków Rady
z Parlamentem

kwestiach

dotyczących spraw objętych procedurą
współdecyzji, a w szczególności za
postępowania pojednawcze.

Komisja

Przedstawiciele Komisji są zwykle
zapraszani

uczestnictwa

wszystkich  posiedzeniach  delegacji
Parlamentu  oraz  w  posiedzeniach
COREPER.  Uczestniczą  oni  także
w negocjacjach  trójstronnych  oraz  są
obecni  podczas  posiedzeń  komitetu
pojednawczego.

Właściwy

komisarz

uczestniczy

w formalnych  posiedzeniach  komitetu
pojednawczego  oraz  w  posiedzeniach
trójstronnych i posiedzeniach delegacji,
które  odbywają  się  tuż  przed  lub  na
marginesie

posiedzeń

komitetu

pojednawczego.

Podczas

innych

posiedzeń

trójstronnych oraz posiedzeń delegacji
Parlamentu

Komisję

reprezentuje

właściwy Dyrektor Generalny lub
jego/jej

przedstawiciel,

wspierany

przez Sekretariat Generalny Komisji,
łącznie z jej Biurem ds. Procedury
Współdecyzji oraz jej Służbą Prawną.

Obecność Komisji podczas wszystkich
oficjalnych i nieoficjalnych posiedzeń
odbywających

się

ramach

postępowania

pojednawczego

jest

konieczna,  by  mogła  spełniać  ona  rolę
przypisaną jej w art. 251 ust. 4 traktatu
WE,  tzn.  aby  mogła  podjąć  „wszelkie
niezbędne inicjatywy na rzecz zbliżenia
stanowisk  Parlamentu  Europejskiego
i Rady”.  Tym  samym  nawet  jeśli
formalnie  Komisja  nie  ma  wiążącego
głosu

etapie

postępowania

pojednawczego, jej rola jako organu
umożliwiającego negocjacje pomiędzy

DV\684001PL.doc

26/45

PUBLICZNY DOSTĘP DO DOKUMENTACJI

Publiczny

dostęp

większości

dokumentów  związanych  z  aktami
legislacyjnymi  będącymi  przedmiotem
postępowania  pojednawczego  możliwy
jest

poprzez

stronę

internetową

dotyczącą tego postępowania:

http://www.europarl.europa.eu/code/de
fault_en.htm

Dokumenty  te  obejmują  miesięczne
sprawozdania  na  temat  postępowania
pojednawczego  (biuletyn  dotyczący
procedury  współdecyzji  – „Codecision
Newsletter”),

wspólne

projekty

przyjęte przez komitet pojednawczy
oraz sprawozdania przeznaczone do
trzeciego czytania.

Jedynymi

dokumentami,

które

pozostają

poufne

podczas

postępowania

pojednawczego,

są

wspólne czterokolumnowe dokumenty
robocze, w których każda z instytucji

przedstawia swoją odpowiedź na
stanowisko drugiej strony, w miarę jak
postępowanie pojednawcze się rozwija.
Zaraz po zakończeniu postępowania
pojednawczego

dokumenty

są

udostępniane bezpośrednio w rejestrze
Parlamentu.

Dokumenty

można

również uzyskać wcześniej na żądanie,
w

trakcie

postępowania

pojednawczego, pod warunkiem, iż
zgodzą się na to obie instytucje.

Strona  internetowa  PE  dotycząca
komitetu  pojednawczego,  dostępna
w języku  angielskim  i  francuskim,
zawiera

informacje

temat

postępowań

pojednawczych

oraz

wszelkie opublikowane dokumenty
z zakresu

procedury

współdecyzji

odnoszące

się

aktów

przyjmowanych

ramach

postępowania

pojednawczego

wszystkich

językach

urzędowych.

KOMITET POJEDNAWCZY

Postępowanie pojednawcze stanowi trzeci i końcowy etap procedury

współdecyzji

DV\684001PL.doc

27/45

PROCEDURA WSPÓŁDECYZJI NA MOCY TRAKTATU

REFORMUJĄCEGO

Dnia 22 czerwca 2007 r. szefowie
państw i rządów ustalili zasady
„traktatu reformującego”, który będzie
następcą

nieprzyjętego

„traktatu

konstytucyjnego”.

Jesienią

2007 r.

zwołana

zostania

Konferencja

Międzyrządowa (IGC 2007), której
zadaniem będzie ukończenie tekstu
traktatu

reformującego

możliwie

najszybciej, a w każdym razie do końca
2007 r., aby  zapewnić  wystarczający
czas  na  ratyfikowanie  nowego  traktatu
przed  wyborami  do  PE  w  czerwcu
2009 r.
W  zależności  od  sukcesu  ratyfikacji
traktatu

reformującego

procedura

współdecyzji wkroczy w nową erę,
ponieważ

prawdopodobnie

zdecydowana  większość  postanowień
traktatu  konstytucyjnego  dotyczących
procedury  współdecyzji  znajdzie  się
w nowym  traktacie.  W  rezultacie
procedura  współdecyzji  stanie  się
zasadą  stanowienia  prawa  na  szczeblu
wspólnotowym.  W  przyszłości  prawie
wszystkie  kluczowe  obszary  polityki
Unii  będą  podlegać  tej  procedurze
legislacyjnej,  przy  czym  Rada  będzie
głosować  większością  kwalifikowaną.
Jednakże  obszary  dotyczące  porządku
konstytucyjnego

państw

członkowskich (takie jak obywatelstwo
europejskie), obszary drażliwe (podatki
lub pewne aspekty polityki społecznej),
obszary uznawane za należące do
kompetencji władzy wykonawczej oraz
polityka zagraniczna i bezpieczeństwa
będą stanowić wyjątki od tej zasady.

W  szczególności  traktat  reformujący
prawdopodobnie stworzy kilka nowych
obszarów  działań  Wspólnoty,  takich
jak  inicjatywa  obywatelska,  pomoc
humanitarna,

europejska

polityka

przestrzeni kosmicznej, współpraca
sądowa

sprawach

cywilnych

o skutkach

transgranicznych

oraz

integracja społeczna obywateli państw
trzecich.
Pewne podstawy prawne dotyczące
Europejskiego Banku Centralnego oraz
Europejskiego

Systemu

Banków

Centralnych,  funduszy  strukturalnych
i Funduszu  Spójności,  które  obecnie
podlegają  procedurze  zgody,  także
zostaną objęte procedurą współdecyzji.
Procedura  współdecyzji  rozciągnie  się
także na pewne obszary objęte obecnie
procedurą  konsultacji.  Dotyczy  to
całego  szeregu  podstaw  prawnych
w obszarze  sprawiedliwości  i  spraw
wewnętrznych,  np.  agencji  Eurojust
i Europol,

pewnych

aspektów

współpracy

policyjnej,

kontroli

granicznej, azylu i imigracji.
Ukończenie  procesu  tworzenia  rynku
wewnętrznego  w  obszarze  energii,
pewne  aspekty  konkurencji  oraz
wspólnorynkowa  organizacja  wspólnej
polityki  rolnej  i  polityki  rybołówstwa,
a

także

ochrona

własności

intelektualnej  będą  także  podlegać
procedurze  współdecyzji.  Podobnie
stanie  się  w  przypadku  pewnych
obszarów,

których

Parlament

obecnie

nie

posiada

żadnych

kompetencji, takich jak przepływ
kapitału do lub z krajów trzecich oraz
wspólna polityka handlowa.

DV\684001PL.doc

28/45

SEKRETARIAT DS. POSTĘPOWANIA POJEDNAWCZEGO

I PROCEDURY WSPÓŁDECYZJI

Rola

W trakcie postępowania pojednawczego posłowie wspomagani są przez Sekretariat
ds. Postępowania Pojednawczego i Procedury Współdecyzji, którego rola została określona
w następujący sposób:

 udzielanie pomocy i rady trzem wiceprzewodniczącym odpowiedzialnym za

postępowanie pojednawcze;

 przygotowanie, zorganizowanie i śledzenie wszystkich posiedzeń związanych

z postępowaniem pojednawczym (posiedzenia delegacji Parlamentu, posiedzenia
trójstronne oraz posiedzenia komitetu pojednawczego);

 wspieranie sprawozdawców i przewodniczących komisji w trakcie postępowania

pojednawczego,

zwłaszcza

poprzez

przygotowywanie

projektów

tekstów

kompromisowych oraz sprawozdań na posiedzenia plenarne;

 kontaktowanie się z parlamentarnym zespołem prawników-lingwistów w celu

zapewnienia prawno-językowej weryfikacji tekstów będących wynikiem postępowania
pojednawczego;

 odpowiadanie na pytania dotyczące problemów proceduralnych i strategicznych

w kwestiach „horyzontalnych” pojawiających się w trakcie procedury współdecyzji;

 śledzenie rozwoju aktów legislacyjnych podlegających procedurze współdecyzji, między

innymi poprzez udział w posiedzeniach komisji i posiedzeniach trójstronnych z Radą
i Komisją;

 utrzymywanie i rozwijanie kontaktów z analogicznymi służbami w Radzie i Komisji;

 koordynowanie procedury podpisywania tekstów będących wynikiem procedury

współdecyzji przez przewodniczącego Parlamentu i publikacji tych tekstów
w Dzienniku Urzędowym;

 zapewnienie aktualnych informacji na temat aktów legislacyjnych przyjętych w trybie

postępowania pojednawczego oraz ogólnie w ramach procedury współdecyzji, na
przykład poprzez publikację comiesięcznego biuletynu oraz prowadzenie strony
internetowej;

 wnoszenie wkładu w szkolenia wewnątrz i na zewnątrz instytucji;

 organizowanie regularnych warsztatów z zakresu procedury współdecyzji stanowiących

nieoficjalne forum wymiany poglądów na ogólne kwestie mające znaczenie dla
procedury współdecyzji.

DV\684001PL.doc

29/45

SEKRETARIAT DS. POSTĘPOWANIA POJEDNAWCZEGO I PROCEDURY

WSPÓŁDECYZJI

Sekretariat ds. Postępowania Pojednawczego i Procedury Współdecyzji (CODE), którego
urzędującym dyrektorem jest Els VANDENBOSCH, jest częścią Dyrekcji E w ramach Dyrekcji
Generalnej ds. Polityk Wewnętrznych. Sekretariat pracuje w następującym składzie:

Numer

wewn.

Bruksela

Pokój

Numer

wewn.

Strasburg

Pokój

Kierownik zespołu

Klaus BAIER

44873

ATR 08K018

74369

M01024

Pracownicy administracyjni /
obsługa sekretarska

Nikos TZIORKAS

42341

ATR 08K052

74357

M01027

Sarah BLAU

32504

ATR 08K033

74676

M01026

Christian MAURIN DE FARINA

42787

ATR 08K035

73041

M01028

Katrin HUBER

44692

ATR 08K054

73342

M01021

Kirsti PAAKKOLA

46274

ATR 08K050

74083

M01023

Jolanta RUŅĢEVICA

40634

ATR 08K016

72545

M01025

Marika SULANKO

42594

ATR 08K058

M01025

Helene WIIK ÖMAN

42889

ATR 08K037

64452

M01022

Pomoc

Chantal LEFORT

43807

ATR 08K015

77097

M01023

Pantelis KARAGOUNIS

43492

ATR 08K031

72544

M01022

Faks Bruksela:

+ 32 2 28 49177

Faks Strasburg: + 33 3 881 73204

Dyrektor / Sekretarka

Els VANDENBOSCH

42736

ATR 03K029

73679

SDM G06019

Alexandra SALZER

32823

ATR 03K031

74757

SDM G06020

Faks Bruksela:

+ 32 2 28 46912

Faks Strasburg:

+ 33 3 881 76719

DV\684001PL.doc

30/45

Załączniki

Załącznik A. Art. 251 traktatu WE

1. W przypadku gdy w niniejszym Traktacie czyni się odwołanie do niniejszego

artykułu w celu przyjęcia aktu, stosowana jest następująca procedura.

2. Komisja przedstawia projekt Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną po uzyskaniu opinii Parlamentu

Europejskiego,

jeśli przyjmuje wszystkie poprawki zawarte w opinii Parlamentu Europejskiego,

może uchwalić akt zmieniony w ten sposób;

jeśli Parlament Europejski nie proponuje żadnej poprawki, może uchwalić

projektowany akt;

w innych przypadkach uchwala wspólne stanowisko i przekazuje je

Parlamentowi Europejskiemu. Rada informuje w pełni Parlament Europejski
o powodach, które doprowadziły ją do uchwalenia wspólnego stanowiska.
Komisja informuje w pełni Parlament Europejski o swoim stanowisku.

Jeśli w terminie trzech miesięcy od tego przekazania Parlament Europejski:

a) zatwierdzi wspólne stanowisko lub nie wypowiada się, dany akt uważa się za

uchwalony zgodnie z tym wspólnym stanowiskiem;

b) odrzuci bezwzględną większością głosów swoich członków wspólne stanowisko,

projektowany akt uważa się za nieprzyjęty;

c) zaproponuje bezwzględną większością swoich członków poprawki do wspólnego

stanowiska, zmieniony tekst jest przesyłany do Rady i Komisji, która wydaje
opinię w przedmiocie tych poprawek.

3. Jeśli w terminie trzech miesięcy od otrzymania poprawek Parlamentu

Europejskiego Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, przyjmuje wszystkie
te  poprawki,  akt  uważa  się  za  uchwalony  w  postaci  wspólnego  stanowiska
zmienionego  w  ten  sposób;  jednakże  Rada  stanowi  jednomyślnie  w  sprawie
poprawek, które stały się przedmiotem negatywnej opinii Komisji. Jeśli Rada nie
przyjmie  wszystkich  poprawek,  przewodniczący  Rady  w  porozumieniu

DV\684001PL.doc

31/45

z przewodniczącym Parlamentu Europejskiego zwołuje komitet pojednawczy
w terminie sześciu tygodni.

4. Komitet pojednawczy, w którego skład wchodzą członkowie Rady lub ich

przedstawiciele oraz taka sama liczba przedstawicieli Parlamentu Europejskiego,
ma  za  zadanie  doprowadzić  do  porozumienia  w  sprawie  wspólnego  projektu
większością  kwalifikowaną  członków  Rady  lub  ich  przedstawicieli  oraz
większością  głosów  przedstawicieli  Parlamentu  Europejskiego.  Komisja
uczestniczy w pracach komitetu pojednawczego i podejmuje wszelkie niezbędne
inicjatywy  na  rzecz  zbliżenia  stanowisk  Parlamentu  Europejskiego  i  Rady.
W celu  wywiązania  się  z  tego  zadania  komitet  pojednawczy  analizuje  wspólne
stanowisko na podstawie poprawek zgłoszonych przez Parlament Europejski.

5. Jeśli w terminie sześciu tygodni od jego zwołania komitet pojednawczy zatwierdzi

wspólny projekt, Parlament Europejski i Rada mają termin sześciu tygodni od
tego zatwierdzenia na uchwalenie danego aktu zgodnie ze wspólnym projektem,
jeśli chodzi o Parlament Europejski – bezwzględną większością oddanych
głosów, a jeśli chodzi o Radę – większością kwalifikowaną. Jeżeli jedna z tych
dwóch instytucji nie zatwierdzi proponowanego aktu w przewidzianym terminie,
uważa się go za nieprzyjęty.

6. W przypadku gdy komitet pojednawczy nie zatwierdzi wspólnego projektu,

proponowany akt uważa się za nieprzyjęty.

7. Terminy trzech miesięcy i sześciu tygodni przewidziane w niniejszym artykule są

przedłużone najwyżej, odpowiednio, o miesiąc i o dwa tygodnie, z inicjatywy
Parlamentu Europejskiego lub Rady.

DV\684001PL.doc

32/45

Załącznik B.

PARLAMENT EUROPEJSKI

RADA

KOMISJA

WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE PRAKTYCZNYCH ZASAD DOTYCZĄCYCH

STOSOWANIA PROCEDURY WSPÓŁDECYZJI (ART. 251 TRAKTATU WE)

ZASADY OGÓLNE

1.  Parlament  Europejski,  Rada  i  Komisja,
zwane dalej wspólnie „instytucjami” zwracają
uwagę  na  fakt,  że  sprawdziła  się  obecna
praktyka  kontaktów  między  prezydencją
Rady,

Komisją

przewodniczącymi

właściwych komisji lub sprawozdawcami
Parlamentu Europejskiego oraz oboma
przewodniczącymi komitetu pojednawczego.

2.  Instytucje  potwierdzają,  że  należy  nadal
zachęcać  do  stosowania  tej  praktyki,  która
wykształciła  się  na  wszystkich  etapach
procedury

współdecyzji.

Instytucje

zobowiązują się do zbadania stosowanych
przez siebie metod pracy, tak aby jeszcze
efektywniej

wykorzystać

pełen

zakres

procedury

współdecyzji

ustanowionej

Traktatem WE.

3. Niniejsza wspólna deklaracja wyjaśnia te
metody pracy oraz zasady ich stosowania
w praktyce.

Stanowi

ona

uzupełnienie

Porozumienia

międzyinstytucjonalnego

w sprawie lepszego stanowienia prawa

a w szczególności  tych  jego  postanowień,
które  dotyczą  procedury  współdecyzji.
Instytucje zobowiązują się do pełnej realizacji
takich  zobowiązań,  zgodnie  z  zasadami
przejrzystości,

demokratycznej

kontroli

i skuteczności.  W  związku  z  tym  instytucje
powinny  przykładać  szczególną  wagę  do
postępów  w  zakresie uproszczenia  wniosków

Dz.U. C 321 z 31.12.2003, str. 1.

legislacyjnych, przy czym działania te muszą
pozostawać w zgodzie ze wspólnotowym
dorobkiem prawnym.

4.  Instytucje  współpracują  ze  sobą  w  dobrej
wierze  na  wszystkich  etapach  procedury
współdecyzji  w  celu możliwie  najszerszego
uzgodnienia  zajmowanych  stanowisk  i  tym
samym

stworzenia,

stosownych

przypadkach, warunków do przyjęcia danego
aktu

prawnego

wczesnym

etapie

procedury.

5. W tym celu instytucje współdziałają
w ramach

kontaktów

szczeblu

międzyinstytucjonalnym,

tak

aby

monitorować postępy prac i analizować
stopień zbliżenia stanowisk na wszystkich
etapach procedury współdecyzji.

6.  Instytucje  zobowiązują  się  zgodnie  ze
swoimi  regulaminami  wewnętrznymi  do
regularnej  wymiany informacji  na  temat
postępów  prac  nad  aktami  prawnymi
przyjmowanymi

ramach

procedury

współdecyzji. Zapewniają  one,  aby  ich
odpowiednie  harmonogramy  prac  były
możliwie  najszerzej  koordynowane w  celu
ułatwienia  spójnej  i  zbieżnej  realizacji
procedur.  W  związku  z  tym  instytucje  będą
dążyć

ustalenia

orientacyjnego

harmonogramu

zakończenia

kolejnych

etapów prowadzących do ostatecznego
przyjęcia

poszczególnych

wniosków

legislacyjnych,

równocześnie

pełni

DV\684001PL.doc

33/45

uwzględniając polityczny charakter procesu
decyzyjnego.

Współpraca

między

instytucjami

w kontekście

procedury

współdecyzji

przybiera

często

formę

trójstronnych

posiedzeń. System takich posiedzeń już
okazał się skuteczny i elastyczny, znacząco
zwiększając

możliwości

osiągnięcia

porozumienia na etapie pierwszego i drugiego
czytania, a także ułatwiając przygotowanie
prac komitetu pojednawczego.

8. Takie posiedzenia trójstronne odbywają się
zazwyczaj na zasadach nieformalnych. Mogą
one być organizowane na wszystkich etapach
procedury oraz z udziałem przedstawicieli
różnych

szczebli,

zależności

przewidzianej debaty. Każda instytucja
zgodnie

swoim

regulaminem

wewnętrznym

wyznaczy

swoich

przedstawicieli na każde posiedzenie, określi
swój

mandat

negocjacyjny

oraz

z odpowiednim wyprzedzeniem poinformuje
pozostałe

instytucje

ustaleniach

dotyczących posiedzenia.

9.  W  zakresie,  w  jakim  jest  to  możliwe,
wszelkie  projekty  tekstów  kompromisowych
przedłożone  w  celu omówienia  na  jednym
z kolejnych  posiedzeń  przekazywane  są
z wyprzedzeniem  wszystkim  uczestnikom.
Aby zwiększyć przejrzystość, należy w miarę
możliwości  informować  o  trójstronnych
posiedzeniach

odbywających

się

w Parlamencie Europejskim i Radzie.

10. Prezydencja Rady będzie starała się
uczestniczyć

posiedzeniach

komisji

parlamentarnych.

odpowiednich

przypadkach rozpatrzy ona wnikliwie każdy
wniosek o przekazanie informacji na temat
stanowiska Rady.

PIERWSZE CZYTANIE

11. Instytucje współpracują  ze sobą w dobrej
wierze  w  celu  możliwie  najszerszego
uzgodnienia zajmowanych stanowisk, tak aby
tam,  gdzie  jest  to  możliwe,  akty  prawne
mogły zostać przyjęte w pierwszym czytaniu.

Porozumienie

etapie

pierwszego

czytania w Parlamencie Europejskim

12. W celu ułatwienia przebiegu prac
w pierwszym czytaniu nawiązywane są
odpowiednie kontakty.

13. Komisja ułatwia takie kontakty oraz
w sposób

konstruktywny

korzysta

z przysługującego jej prawa inicjatywy w celu
uzgodnienia

stanowisk

Parlamentu

Europejskiego i Rady, przy należytym
uwzględnieniu

równowagi

międzyinstytucjonalnej oraz roli powierzonej
Komisji na mocy Traktatu.

14. W przypadku osiągnięcia porozumienia
w efekcie nieformalnych negocjacji w ramach
posiedzeń

trójstronnych

przewodniczący

COREPER-u

przekazuje

piśmie

skierowanym

przewodniczącego

właściwej

komisji

parlamentarnej

szczegółowe  informacje  na  temat  treści
porozumienia,  w  formie  poprawek  do
wniosku  Komisji.  W  piśmie  tym  należy
zaznaczyć,  że  Rada  zamierza  zaakceptować
takie  zmiany,  z  zastrzeżeniem  weryfikacji
prawno-lingwistycznej,  o  ile  zostaną  one
zatwierdzone  w  głosowaniu  na  posiedzeniu
plenarnym.  Kopię  tego  pisma  przekazuje  się
Komisji.

15.  W  takiej  sytuacji,  jeżeli  prawdopodobne
jest  przyjęcie  aktu  prawnego  w  pierwszym
czytaniu,  powinno  się  jak  najszybciej
przedstawić  informacje  na  temat  woli
zawarcia porozumienia.

Porozumienie

etapie

wspólnego

stanowiska Rady

16.

przypadku

nieosiągnięcia

porozumienia na etapie pierwszego czytania
w Parlamencie Europejskim kontakty mogą
być

kontynuowane

celu

zawarcia

porozumienia

etapie

wspólnego

stanowiska.

17. Komisja ułatwia takie kontakty oraz
w sposób

konstruktywny

korzysta

DV\684001PL.doc

34/45

z przysługującego jej prawa inicjatywy w celu
uzgodnienia

stanowisk

Parlamentu

Europejskiego i Rady, przy należytym
uwzględnieniu

równowagi

międzyinstytucjonalnej oraz roli powierzonej
Komisji na mocy Traktatu.

18. W przypadku osiągnięcia porozumienia
na tym etapie przewodniczący właściwej
komisji

parlamentarnej

piśmie

skierowanym

przewodniczącego

COREPER-u  przedstawia  swoje  zalecenie  na
posiedzenie  plenarne  dotyczące  akceptacji
wspólnego  stanowiska  Rady  bez  wnoszenia
poprawek,  z  zastrzeżeniem  potwierdzenia
wspólnego

stanowiska

przez

Radę

i dokonania

weryfikacji

prawno-

lingwistycznej. Kopię tego pisma przekazuje
się Komisji.

DRUGIE CZYTANIE

19.  W  przedstawionym  uzasadnieniu  Rada
w możliwie  najbardziej  precyzyjny  sposób
wyjaśnia  przyczyny,  które  doprowadziły  do
przyjęcia  przez  nią  wspólnego  stanowiska.
W trakcie  drugiego  czytania  Parlament
Europejski  w  możliwie  najszerszym  stopniu
uwzględnia  te  przyczyny  oraz  stanowisko
Komisji.

20.

Przed

przekazaniem

wspólnego

stanowiska

Rada

dąży

ustalenia,

w porozumieniu z Parlamentem Europejskim
i Komisją, daty jego przekazania, tak aby
zapewnić

maksymalną

efektywność

procedury legislacyjnej na etapie drugiego
czytania.

Porozumienie na etapie drugiego czytania
w Parlamencie Europejskim

21.

Niezwłocznie

przekazaniu

Parlamentowi

Europejskiemu

wspólnego

stanowiska  Rady  kontynuowane są  właściwe
kontakty,  których  celem  jest  lepsze  poznanie
poszczególnych  stanowisk  i  tym  samym  jak
najszybsze

zakończenie

procedury

legislacyjnej.

22. Komisja ułatwia takie kontakty oraz
przedstawia

własną

opinię

celu

uzgodnienia

stanowisk

Parlamentu

Europejskiego i Rady, przy należytym
uwzględnieniu

równowagi

międzyinstytucjonalnej oraz roli powierzonej
Komisji na mocy Traktatu.

23. W przypadku osiągnięcia porozumienia
w efekcie nieformalnych negocjacji w ramach
posiedzeń

trójstronnych

przewodniczący

COREPER-u

przekazuje

piśmie

skierowanym

przewodniczącego

właściwej

komisji

parlamentarnej

szczegółowe informacje na temat treści
porozumienia, w formie poprawek

wspólnego  stanowiska  Rady.  W  piśmie  tym
należy  zaznaczyć,  że  Rada  zamierza
zaakceptować  takie zmiany,  z  zastrzeżeniem
weryfikacji  prawno-lingwistycznej,  o  ile
zostaną  one  zatwierdzone  w  głosowaniu na
posiedzeniu  plenarnym.  Kopię  tego  pisma
przekazuje się Komisji.

POSTĘPOWANIE POJEDNAWCZE

24.  W  przypadku  gdy  okaże  się,  że  Rada  nie
będzie  w  stanie  zaakceptować  wszystkich
poprawek  Parlamentu

Europejskiego na

etapie drugiego czytania, w momencie,
w którym

Rada

będzie

gotowa

przedstawienia swojego stanowiska, zostanie
zorganizowane

pierwsze

posiedzenie

trójstronne. Każda

instytucja wyznaczy

zgodnie

swoim

regulaminem

wewnętrznym swoich przedstawicieli na
każde posiedzenie oraz określi swój mandat
negocjacyjny.

Komisja

jak

najwcześniejszym  etapie  poinformuje obie
delegacje  o  swoich  zamiarach  w  odniesieniu
do  swojej  opinii  na  temat  poprawek
Parlamentu Europejskiego  wprowadzonych
w drugim czytaniu.

25. Posiedzenia trójstronne odbywają się
przez cały czas trwania postępowania
pojednawczego

celu

rozwiązania

nierozstrzygniętych  kwestii  oraz  stworzenia
warunków  do  osiągnięcia  porozumienia
w ramach  komitetu  pojednawczego.  Wyniki
prac  posiedzeń  trójstronnych  są  omawiane

DV\684001PL.doc

35/45

oraz w miarę możliwości zatwierdzane na
posiedzeniach właściwych instytucji.

26.  Komitet  pojednawczy  jest  zwoływany
przez  przewodniczącego  Rady  za  zgodą
przewodniczącego Parlamentu Europejskiego,
przy  należytym  uwzględnieniu  postanowień
Traktatu.

27.  Komisja  bierze  udział  w  postępowaniu
pojednawczym  oraz  podejmuje wszelkie
inicjatywy  w  celu uzgodnienia  stanowisk
Parlamentu Europejskiego  i Rady. Inicjatywy
takie

mogą obejmować przygotowanie

kompromisowych

projektów

aktów

uwzględniających  stanowiska  Parlamentu
Europejskiego  i Rady,  przy  należytym
uwzględnieniu  roli  powierzonej  Komisji  na
mocy Traktatu.

28.

Przewodnictwo

komitecie

pojednawczym

sprawują

wspólnie

przewodniczący Parlamentu Europejskiego
i przewodniczący Rady. Przewodniczą oni na
przemian kolejnym posiedzeniom komitetu.

29.  Obaj  przewodniczący  ustalają  wspólnie
terminy  i  każdorazowy  porządek  dzienny
posiedzeń  komitetu pojednawczego  w  celu
zapewnienia  efektywnego  funkcjonowania
komitetu  pojednawczego  przez  cały czas
trwania

postępowania

pojednawczego.

Ustalenia dotyczące planowanych terminów
konsultowane są z Komisją. Parlament
Europejski

Rada

wyznaczają

z wyprzedzeniem orientacyjne odpowiednie
terminy

ramach

postępowania

pojednawczego i zawiadamiają o nich
Komisję.

30.  Obaj  przewodniczący  mogą  umieścić
kilka  spraw  w  porządku  dziennym  każdego
posiedzenia  komitetu pojednawczego.  Obok
sprawy  zasadniczej  (określanej  jako  „punkt
B”),  co  do  której  nie  osiągnięto jeszcze
porozumienia,  możliwe  jest  otwarcie  lub
zamknięcie  postępowania  pojednawczego
w odniesieniu do  innych  spraw  (określanych
jako „punkt A”) bez ich omawiania.

31. Zachowując określone w Traktacie
terminy, Parlament Europejski i Rada
w możliwie

najszerszym

zakresie

uwzględniają wymogi dotyczące ustalenia
właściwego harmonogramu, w szczególności
związane

z przerwami w działalności

instytucji  oraz  wyborami  do  Parlamentu
Europejskiego.  W  każdym przypadku  należy
dążyć  do  maksymalnego  skrócenia  przerwy
w działalności.

32.  Komitet  pojednawczy  obraduje  na
przemian  w  pomieszczeniach  Parlamentu
Europejskiego  i  Rady  w celu  zapewnienia
równego podziału zasobów, w tym w zakresie
tłumaczeń ustnych.

33.  Komitetowi  pojednawczemu  udostępnia
się  wniosek  Komisji,  wspólne  stanowisko
Rady  oraz  opinię Komisji  na  jego  temat,
poprawki  proponowane  przez  Parlament
Europejski oraz opinię Komisji na temat tych
poprawek,  a  także  wspólny  dokument
roboczy  delegacji  Parlamentu  Europejskiego
i Rady.

Dokument

r o b o c z y powinien

umożliwiać  czytelnikom  łatwe  ustalenie
spornych  kwestii  i  skuteczne odniesienie  się
do  nich.  Co  do  zasady  Komisja  przedkłada
swoją  opinię  w  terminie  trzech  tygodni  od
oficjalnego  otrzymania  wyników  głosowania
w  Parlamencie  Europejskim,  a  najpóźniej
p r z e d   rozpoczęciem

postępowania

pojednawczego.

34. Obaj przewodniczący mogą przedkładać
wersje aktu prawnego do zatwierdzenia przez
komitet pojednawczy.

35. Porozumienie w sprawie wspólnego
tekstu zawierane jest podczas posiedzenia
komitetu pojednawczego lub po nim, poprzez
wymianę

pism

między

oboma

przewodniczącymi.

Kopie

takich

pism

przekazuje się Komisji.

36.  Jeżeli  komitet  osiągnął  porozumienie
w sprawie  wspólnego  tekstu,  przedkłada  się
go,  po  ostatecznej weryfikacji  prawno-
lingwistycznej, obu przewodniczącym w celu
formalnego

zatwierdzenia.

Jednakże

w szczególnych przypadkach, jeżeli jest to

DV\684001PL.doc

36/45

konieczne  do  zachowania  terminów,  do
zatwierdzenia  przez obu  przewodniczących
może  zostać  przedłożony  projekt  wspólnego
tekstu.

37.

Obaj

przewodniczący

przekazują

zatwie r d z o n y wspólny

tekst

przewodniczącym Parlamentu Europejskiego
i Rady w formie pisma podpisanego przez
obu

przewodniczących.

Jeżeli

komitet

pojednawczy nie jest w stanie osiągnąć
porozumienia w sprawie wspólnego tekstu,
przewodniczący

zawiadamiają

tym

przewodniczących  Parlamentu  Europejskiego
i  Rady  w  piśmie  podpisanym  przez  obu
przewodniczących. Pisma  te  traktowane  są
jako oficjalny protokół. Kopie takich pism są
przekazywane

Komisji

celach

informacyjnych. Po zakończeniu procedury
dokumenty robocze wykorzystane podczas
postępowania

pojednawczego

są

udostępniane w rejestrach poszczególnych
instytucji.

38. Sekretariat Parlamentu Europejskiego
oraz Sekretariat Generalny Rady występują
wspólnie

jako

sekretariat

komitetu

pojednawczego

współpracy

z Sekretariatem Generalnym Komisji.

POSTANOWIENIA OGÓLNE

39.  W  przypadku  gdy  Parlament  Europejski
lub  Rada  uznają,  że  konieczne  jest
przedłużenie  terminów,  o których  mowa
w art.  251  Traktatu,  zawiadamiają  o  tym
odpowiednio

przewodniczącego

drugiej

instytucji oraz Komisję.

40.  Jeżeli  Instytucje  osiągnęły  porozumienie
na  etapie  pierwszego  lub  drugiego  czytania
albo  podczas postępowania pojednawczego,
uzgodniony

tekst

podlega

ostatecznej

weryfikacji

przez

służby

prawnolingwistyczne

Parlamentu

Europejskiego i Rady, działające w ścisłej
współpracy i za wzajemnym porozumieniem.

41. W uzgodnionym tekście nie można
wprowadzać żadnych zmian bez wyraźnej

zgody Parlamentu Europejskiego i Rady
reprezentowanych na odpowiednim szczeblu.

42. Ostatecznej weryfikacji dokonuje się przy
należytym uwzględnieniu zróżnicowanych
procedur

Parlamencie

Europejskim

i Radzie, w szczególności przy zachowaniu
terminów

zakończenia

procedur

wewnętrznych. Instytucje zobowiązują się nie
wykorzystywać terminów przeznaczonych na
ostateczną weryfikację prawno-lingwistyczną
w celu ponownego otwarcia dyskusji na temat
kwestii merytorycznych.

43. Parlament Europejski i Rada uzgadniają
wspólny układ tekstów przygotowanych
wspólnie przez te instytucje.

44. Instytucje zobowiązują się do stosowania
w możliwie najszerszym zakresie wzajemnie
akceptowanych

standardowych

klauzul

wprowadzanych  do  aktów  przyjmowanych
w trybie  procedury  współdecyzji,  co dotyczy
w  szczególności  przepisów  dotyczących
kompetencji

wykonawczych

(zgodnie

z decyzją w sprawie „komitologii”

), wejścia

w życie, transpozycji oraz stosowania aktów,
jak również poszanowania prawa inicjatywy
przysługującego Komisji.

45. Instytucje będą starały się organizować
wspólną konferencję prasową w celu
ogłoszenia

pomyślnego

zakończenia

procedury  legislacyjnej  na  etapie  pierwszego
lub  drugiego  czytania  albo  postępowania
pojednawczego.  Będą  się  one  także  starały
wydawać wspólne oświadczenia dla prasy.

46. Po przyjęciu przez Parlament Europejski
i Radę aktu prawnego w trybie procedury
współdecyzji jego tekst jest przekazywany do
podpisu

przewodniczącemu

Parlamentu

Europejskiego i przewodniczącemu Rady, jak

Decyzja  Rady  1999/468/WE z  dnia
28 czerwca  1999 r.  ustanawiająca  warunki
wykonywania  uprawnień  wykonawczych
przyznanych

Komisji

(Dz.U.

L 184

z 17.7.1999, str. 23). Decyzja zmieniona
decyzją

2006/512/WE (Dz.U.

L 200

z 27.7.2006, str. 11).

DV\684001PL.doc

37/45

również Sekretarzom Generalnym tych
instytucji.

47.

Przewodniczący

Parlamentu

Europejskiego  i  Rady  otrzymują  akt  do
podpisu  w  swoich  odpowiednich językach
oraz,  w  zakresie,  w  jakim  jest  to  możliwe,
podpisują  akt  wspólnie  podczas wspólnej
ceremonii organizowanej  każdego  miesiąca
w celu

podpisania

istotnych

aktów

w obecności mediów.

48.  Wspólnie  podpisany  akt  przekazywany
jest  do  publikacji  w  Dzienniku  Urzędowym
Unii  Europejskiej.

Publikacja następuje

zazwyczaj w terminie dwóch miesięcy od
daty przyjęcia danego aktu prawnego przez
Parlament Europejski i Radę.

49.  Jeżeli  jedna  z  instytucji  stwierdzi,  że
w akcie  (lub  w  jednej  z  jego  wersji
językowych)  wystąpiła  omyłka lub  inny
oczywisty  błąd,  niezwłocznie  zawiadamia
o tym  pozostałe  instytucje.  Jeżeli  błąd
dotyczy aktu, który nie został jeszcze przyjęty
ani  przez  Parlament  Europejski  ani  przez
Radę,

służby

prawno-lingwistyczne

Parlamentu

Europejskiego

Rady

przygotowują w ścisłej współpracy niezbędne
sprostowanie. Jeżeli  natomiast  błąd  dotyczy
aktu, który został już przyjęty przez jedną lub
obie z tych instytucji, to, niezależnie od tego,
czy  został  on  już  opublikowany,  Parlament
Europejski  i  Rada  przyjmują  zgodnie
sprostowanie,

sporządzone

według

odpowiednich procedur tych instytucji.

DV\684001PL.doc

38/45

Załącznik C. Regulamin Parlamentu Europejskiego – art. 60-65

Rozpatrywanie na posiedzeniu plenarnym

Artykuł 60 Zamknięcie drugiego czytania

Wspólne  stanowisko  Rady  oraz,  jeśli  jest  ono  dostępne,  zalecenie  do  drugiego
czytania  wydane  przez  właściwą  komisję,  są  wpisywane  z  urzędu  do  projektu
porządku  dziennego  sesji  miesięcznej,  w  trakcie  której  środa  poprzedza,
a zarazem  jest  najbliższa  daty  upływu  trzymiesięcznego  lub  –  jeżeli  termin
został  przedłużony  zgodnie  z  art.  58  –  czteromiesięcznego  terminu,  chyba  że
sprawę rozpatrywano w trakcie wcześniejszej sesji miesięcznej.

Ponieważ teksty zaleceń do drugiego czytania mają formę uzasadnienia, w którym
właściwa komisja wyjaśnia swój stosunek do wspólnego stanowiska Rady. Teksty te
nie są poddawane pod głosowanie.

Drugie czytanie zostaje zamknięte z chwilą przyjęcia, odrzucenia lub wniesienia
przez Parlament poprawek do wspólnego stanowiska w terminach
przewidzianych w art. 251 i art. 252 Traktatu WE oraz zgodnie
z postanowieniami tych artykułów.

Artykuł 61 Odrzucenie wspólnego stanowiska Rady

Właściwa komisja,  grupa polityczna  lub co najmniej czterdziestu posłów  może
złożyć,  w  terminie  wyznaczonym  przez  Przewodniczącego,  pisemny  wniosek
o odrzucenie  wspólnego  stanowiska  Rady.  Do  przyjęcia  takiego  wniosku
wymagana jest większość głosów członków Parlamentu. Wniosek o odrzucenie
wspólnego stanowiska jest poddawany pod głosowanie przed głosowaniem nad
poprawkami do wspólnego stanowiska.

Mimo odrzucenia przez Parlament w głosowaniu wniosku o odrzucenie
wspólnego stanowiska Parlament może, na podstawie zalecenia sprawozdawcy,
rozpatrzyć nowy wniosek o odrzucenie wspólnego stanowiska po głosowaniu
nad poprawkami i wysłuchaniu oświadczenia Komisji zgodnie z art. 62 ust. 5.

Jeżeli wspólne stanowisko Rady zostanie odrzucone, Przewodniczący ogłasza
na posiedzeniu plenarnym zamknięcie procedury legislacyjnej.

W drodze odstępstwa od ust. 3, jeżeli Parlament podejmie decyzję o odrzuceniu
na podstawie art. 252 Traktatu WE, Przewodniczący zwraca się do Komisji
o wycofanie wniosku. Jeśli Komisja wycofa swój wniosek, Przewodniczący
ogłasza na posiedzeniu plenarnym zamknięcie procedury legislacyjnej.

DV\684001PL.doc

39/45

Artykuł 62 Poprawki do wspólnego stanowiska Rady

Właściwa komisja, grupa polityczna lub co najmniej czterdziestu posłów może
złożyć poprawki do wspólnego stanowiska Rady w celu ich rozpatrzenia na
posiedzeniu plenarnym.

Poprawki do wspólnego stanowiska są dopuszczalne tylko wówczas, gdy są one
zgodne z postanowieniami art. 150 i art. 151 oraz jeśli mają na celu:

przywrócenie w całości bądź w części stanowiska przyjętego przez
Parlament w trakcie pierwszego czytania, lub

osiągnięcie kompromisu pomiędzy Radą a Parlamentem, lub

zmianę tych elementów wspólnego stanowiska, które nie zostały
zamieszczone w projekcie złożonym do pierwszego czytania lub zostały
w nim zamieszczone w innym brzmieniu, a które nie wnoszą istotnych
zmian w rozumieniu art. 55, lub

uwzględnienie nowego faktu lub sytuacji prawnej zaistniałych po
pierwszym czytaniu.

Decyzja Przewodniczącego w sprawie dopuszczalności poprawek jest ostateczna.

Jeżeli od czasu pierwszego czytania odbyły się nowe wybory do Parlamentu, ale
nie powoływano się na art. 55, Przewodniczący może postanowić o odstąpieniu
od ograniczeń dotyczących dopuszczalności poprawek, wymienionych w ust. 2.

Poprawki są przyjmowane większością głosów członków Parlamentu.

Przed głosowaniem nad poprawkami Przewodniczący może wystąpić do
Komisji o przedstawienie stanowiska oraz do Rady o przekazanie uwag.

Trzecie czytanie – postępowanie pojednawcze

Artykuł 63 Powołanie komitetu pojednawczego

Jeżeli Rada poinformuje  Parlament, że  nie  może przyjąć  wszystkich jego poprawek
do wspólnego stanowiska, Przewodniczący  ustala z Radą datę  i  miejsce pierwszego
posiedzenia  komitetu  pojednawczego.  Przewidziany  w  art.  251  ust.  5  Traktatu  WE
termin sześciu  tygodni  lub – o  ile zostanie on przedłużony – ośmiu tygodni biegnie
od daty pierwszego posiedzenia komitetu pojednawczego.

Artykuł 64 Delegacja do komitetu pojednawczego

Delegacja Parlamentu do komitetu pojednawczego składa się z takiej samej
liczby członków, co delegacja Rady.

DV\684001PL.doc

40/45

Skład polityczny delegacji odzwierciedla podział Parlamentu na grupy
polityczne. Konferencja Przewodniczących ustala dokładną liczbę członków
poszczególnych grup politycznych wchodzących w skład delegacji.

Członkowie  delegacji  są  powoływani  przez  grupy  polityczne  dla  każdego
przypadku  postępowania  pojednawczego,  w  m i a r ę   możliwości  spośród
członków  zainteresowanych  komisji,  za  wyjątkiem  trzech  stałych  członków
kolejnych  delegacji,  wyznaczonych  na  okres  dwunastu  miesięcy.  Trzej  stali
członkowie

wyznaczani

są

przez

grupy

polityczne

spośród

wiceprzewodniczących i reprezentują co najmniej dwie różne grupy polityczne.
W skład każdej delegacji wchodzą przewodniczący oraz sprawozdawca
właściwej komisji.

Grupy polityczne reprezentowane w delegacji wyznaczają zastępców.

Grupy polityczne i posłowie niezrzeszeni niereprezentowani w delegacji mają
prawo oddelegować po jednym przedstawicielu na wszelkie wewnętrzne
posiedzenia przygotowawcze delegacji.

Delegacją kieruje Przewodniczący Parlamentu lub jeden z trzech stałych
członków.

Delegacja podejmuje decyzje większością głosów swoich członków. Obrady
delegacji nie są jawne.

Konferencja Przewodniczących przyjmuje uzupełniające wytyczne proceduralne
dotyczące pracy delegacji do komitetu pojednawczego.

Delegacja informuje Parlament o wynikach postępowania pojednawczego.

Trzecie czytanie – rozpatrywanie na posiedzeniu plenarnym

Artykuł 65 Wspólny projekt

Jeżeli komitet pojednawczy uzgodni wspólny projekt, punkt ten zostaje wpisany
do porządku dziennego posiedzenia plenarnego, które odbędzie się w ciągu
sześciu tygodni lub – jeśli termin został przedłużony – ośmiu tygodni po
przyjęciu przez komitet pojednawczy wspólnego projektu.

Przewodniczący delegacji lub inny wyznaczony członek delegacji Parlamentu
do komitetu pojednawczego składa oświadczenie na temat wspólnego projektu,
do którego dołączane jest sprawozdanie.

Nie można zgłaszać poprawek do wspólnego projektu.

Wspólny projekt stanowi jako całość przedmiot jednego głosowania. Projekt
zostaje przyjęty, jeżeli uzyska większość oddanych głosów.

DV\684001PL.doc

42/45

Załącznik D. Podstawy prawne objęte procedurą współdecyzji

Procedurę współdecyzji stosuje się obecnie (lipiec 2007 r.) do poniższych
40 podstaw prawnych wymienionych w traktacie WE

art. 12

zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność
państwową

art. 13 ust. 2

nowe środki przeciw dyskryminacji

art. 18

obywatelstwo: prawo do swobodnego przemieszczania się
i przebywania na terytorium państw członkowskich

art. 40

swobodny przepływ pracowników

art. 42 **

swobodny przepływ pracowników: zabezpieczenie społeczne
pracowników migrujących we Wspólnocie

art. 44

swoboda przedsiębiorczości

art. 46

swoboda

przedsiębiorczości:

szczególne

traktowanie

cudzoziemców

art. 47 ust. 1

podejmowanie i wykonywanie działalności prowadzonej na
własny rachunek, szkolenia i warunki dostępu do zawodu,
wzajemne uznawanie dyplomów

art. 47 ust. 2 **

środki dotyczące osób prowadzących działalność na własny
rachunek: zmiana ustawodawstw krajowych

art. 55

swoboda przedsiębiorczości: usługi

art. 62 ust. 2
lit. b) (ii, iv)

kontrole granic: wydawanie wiz; przepisy dotyczące wizy
jednolitej

art. 63 ust. 1
lit. a, b, c)

środki dotyczące azylu

art. 63 ust.2
lit a)

środki dotyczące uchodźców i wysiedleńców: tymczasowa
ochrona dla wysiedleńców z państw trzecich

art. 65

współpraca sądowa w sprawach cywilnych (z wyjątkiem prawa
rodzinnego)

art. 71 ust. 1

transport:  wspólne  reguły  mające  zastosowanie  do  transportu
międzynarodowego,  warunki  dostępu  przewoźników  nie
mających  stałej  siedziby  w  państwie  członkowskim,  środki
pozwalające polepszyć bezpieczeństwo transportu

art. 80 ust. 2

transport morski i lotniczy

art. 95 ust. 1

harmonizacja rynku wewnętrznego

art. 129

zatrudnienie: działania zachęcające

art. 135

współpraca celna

art. 137 ust. 1-2

polityka  społeczna:  ochrona  zdrowia  i  bezpieczeństwa
pracowników,  warunki  pracy,  informacja  i  konsultacja
z pracownikami,  warunki  zatrudnienia  obywateli  państw
trzecich  legalnie  przebywających  na  terytorium  Wspólnoty,

DV\684001PL.doc

43/45

równość mężczyzn i kobiet, środki zachęcające do współpracy
w zakresie zwalczania wykluczenia społecznego

art. 141

polityka społeczna: równość szans i wynagrodzenia

art. 148

Fundusz Społeczny: decyzje wykonawcze

art. 149 ust. 4

edukacja: środki zachęcające

art. 150 ust 4

kształcenie zawodowe: środki przyczyniające się do osiągnięcia
celów

art. 151 ust. 5 ** zachęty stosowane w odniesieniu do kultury
art. 152 ust. 4

zdrowie

publiczne:

m i n i m a l n e standardy

jakości

i bezpieczeństwa  organów  i  substancji  pochodzenia  ludzkiego,
krwi  i  pochodnych  krwi,  środki  w  dziedzinach  weterynaryjnej
i fitosanitarnej,  mające  bezpośrednio  na  celu  ochronę  zdrowia
publicznego,  działania  zmierzające  do  poprawy  zdrowia
publicznego

art. 153 ust. 4

ochrona konsumenta

art. 156

sieci trans-Europejskie: tworzenie, finansowanie

art. 157 ust. 3

szczególne środki przeznaczone na wsparcie w sferze przemysłu

art. 159 ust. 3

szczególne działania na rzecz spójności ekonomicznej
i społecznej poza funduszami strukturalnymi

art. 162

Europejski

Fundusz

Rozwoju

Regionalnego

(decyzje

wykonawcze)

art. 166

program ramowy na rzecz rozwoju naukowego i technicznego

art. 172 ust. 2

nauka: przyjęcie programów

art. 175 ust. 1 i 3 środowisko naturalne: środki, przyjmowanie i wdrażanie

programów

art. 179

współpraca w zakresie rozwoju

art. 191

przepisy dotyczące partii politycznych na poziomie europejskim
oraz zasady ich finansowania

art. 255

przejrzystość: ogólne zasady i ograniczenia w dostępie do
dokumentów

art. 280

środki do zwalczania nadużyć finansowych

art. 285

statystyka

art. 286

ochrona danych: powołanie niezależnego organu kontrolnego

Od dnia 1 kwietnia 2005 r. procedurą współdecyzji objęte są również
następujące podstawy prawne:

art. 62 ust. 1 i 2 lit. a)
oraz ust. 3

kontrole granic

art. 63 ust. 1 lit. d)

środki dotyczące azylu: minimalne normy dotyczące
przyznawania lub cofania statusu uchodźcy

art. 63 ust. 3 lit. b)

promowanie równowagi wysiłków państw członkowskich
związanych z przyjmowaniem uchodźców i wysiedleńców

DV\684001PL.doc

45/45

Załącznik E. Diagram przedstawiający procedurę współdecyzji

Projekt Komisji przedstawiony

PE i Radzie

Pierwsze czytanie w Parlamencie:

poprawki PE

Opinia Komisji na temat poprawek PE

(projekt Komisji po poprawkach)

Pierwsze czytanie w Radzie: Rada akceptuje

wynik pierwszego czytania w PE i przyjmuje

wspólne stanowisko

Opinia Komisji na temat

wspólnego stanowiska

Pierwsze czytanie w Parlamencie:

brak poprawek PE

Pierwsze czytanie w Radzie: Rada nie

wprowadza poprawek

Akt zostaje przyjęty

Pierwsze czytanie w Radzie: Rada akceptuje

wszystkie poprawki

Akt zostaje przyjęty

Drugie czytanie w Parlamencie:

(termin 3 mies. + 1 mies.)

Parlament przyjmuje poprawki do wspólnego
stanowiska bezwzględną większością głosów

Opinia Komisji na temat poprawek PE

Parlament akceptuje wspólne stanowisko

lub brak decyzji w terminie

Parlament odrzuca wspólne stanowisko

bezwzględną większością głosów

Akt nie zostaje przyjęty

Akt zostaje przyjęty

Drugie czytanie w Radzie

(termin 3 mies. + 1 mies.)

Rada nie akceptuje

wszystkich poprawek PE

Powołanie komitetu pojednawczego

w terminie 6 + 2 tyg., Komitet ma dalsze

6 + 2 tyg. na osiągnięcie porozumienia

Rada akceptuje

wszystkie poprawki PE

Akt zostaje przyjęty

Sukces postępowania pojednawczego

Trzecie czytanie: w terminie 6 + 2 tyg. PE

akceptuje wspólny tekst większością oddanych

głosów / Rada akceptuje zwykłą większością głosów

Akt zostaje przyjęty

PE i Rada nie mogą przyjąć wspólnego

tekstu w ciągu 6 + 2 tyg.

Akt nie zostaje przyjęty

Pierwsze czytanie

Drugie czytanie

Trzecie czytanie

Postępowanie pojednawcze bez sukcesu

Document Outline