interferencja
1
INTERFERENCJA FAL
Fale spolaryzowane liniowo,
różnica faz stała w czasie:
)
cos(
1
ϕ
ω
−
−
=
kx
t
E
E
m
)
cos(
2
kx
t
E
E
m
−
=
ω
[
]
)
2
1
cos(
2
1
cos
2
2
1
cos
)
2
1
cos(
2
)
cos(
)
cos(
2
1
ϕ
ω
ϕ
ϕ
ϕ
ω
ω
ϕ
ω
−
−
=
−
−
=
−
+
−
−
=
+
=
kx
t
E
E
kx
t
E
E
kx
t
kx
t
E
E
E
E
m
m
m
Amplituda drgań pola zależy od różnicy faz
ϕ
:
ϕ
ϕ
2
1
cos
2
)
(
0
m
E
E
=
A
∈
( 0 , 2E
m
)
E
1
+ E
2
E
2
E
1
E
1
+ E
2
E
1
E
2
interferencja
2
INTERFERENCJA ŚWIATŁA
Amplituda zmian pola elektrycznego:
2
cos
2
)
(
0
ϕ
ϕ
∆
=
m
E
E
Natężenie światła, dla I
1
= I
2
2
cos
4
2
1
ϕ
∆
⋅
=
I
I
•
polaryzacja
•
częstotliwość ~ 10
15
Hz
Atom promieniuje światło w czasie
τ
~ 10
-8
s
•
długość ciągu falowego l = c
τ ∼
1- 10m
Fala quasi-monochromatyczna - paczka fal o ciągłym
widmie częstości (
ω
0
−∆ω
/2) - (
ω
0
+
∆ω
/2)
•
szerokość widmowa
∆ω ≥
1/
τ
Wysyłanie światła:
emisja emisja
absorpcja spontaniczna wymuszona
interferencja
3
DYFRAKCJA
DOŚWIADCZENIE YOUNGA
interferencja
4
INTERFERENCJA DWÓCH FAL
1
1 1
2
2 2
c o s(
)
c o s (
)
m
m
E
E
t
k l
E
E
t
k l
ω
ω
=
−
=
−
Różnica faz
(
)
(
)
2 2
1 1
2 0 2
1 0 1
2 2
1 1
0
2
1
0
2
2
k l
k l
n k l
n k l
n l
n l
s
s
π
ϕ
λ
π
ϕ
λ
∆ =
−
=
−
=
−
∆ =
−
s = nl droga optyczna
0
2
s
π
ϕ
λ
∆ =
∆
2
cos
4
2
1
ϕ
∆
⋅
=
I
I
maksimum gdy
2 m
ϕ
π
∆ =
m = 0, 1, 2, 3, ...
minimum gdy
(2
1)
m
ϕ
π
∆ =
+
Obraz się rozmywa gdy m-te maksimum dla fali o długości
λ + ∆λ
pokryje się z (m+1) minimum dla fali o długości
λ
.
interferencja
5
DOŚWIADCZENIE YOUNGA
∆
s = l
2
– l
1
2
2
2
1
)
(
d
h
D
l
−
+
=
2
2
2
2
)
(
d
h
D
l
+
+
=
D
2
2
4
2
)
(
)
(
2
2
2
2
1
2
2
1
2
2
1
2
2
1
2
hd
D
hd
D
d
h
d
h
s
D
l
l
l
l
l
l
l
l
s
=
=
−
−
+
=
∆
−
≈
+
−
=
−
=
∆
h
D
d
2
2
0
λ
π
ϕ
=
∆
)
2
(
cos
)
2
(
cos
0
2
0
2
0
h
D
d
I
I
I
λ
π
ϕ
=
∆
=
d
d
l
2
l
1
h
D
interferencja
6
PŁYTKA PŁASKO-RÓWNOLEGŁA
2
/
)
(
1
λ
+
−
+
=
∆
AD
n
BC
AB
n
S
+
λ
/2 z powodu straty w wyniku odbicia
2
/
sin
2
2
2
λ
α
+
−
=
∆
n
h
S
dla małych kątów
∆
S = 2hn +
λ
/2
maksimum dla
∆φ
= 2
π
m
∆φ
= k
∆
L = k
0
∆
S =
2π∆
S
/λ
0
→
∆
S = m
λ
0
Interferencje światła białego można obserwować tylko dla
bardzo cienkich warstw h < 0,001 mm.
h
interferencja
7
INTERFERENCJA W CIENKIEJ
WARSTWIE
ZASTOSOWANIA CIENKICH WARSTW
warstwa przeciwodblaskowa
interferencja
8
INTERFERENCJA WIELU FAL
Amplituda wypadkowa dla N źródeł
A = A
1
{cos
ω
t + cos (
ω
t +
ϕ
1
) + cos(
ω
t +
ϕ
2
) +...+ cos[
ω
t +
ϕ
N
]}
ϕ
n
-
ϕ
n-1
=
∆ϕ
0
2
sin
2
1
α
⋅
⋅
=
OO
A
2
sin
0
1
1
ϕ
∆
=
A
OO
2
sin
2
sin
0
0
1
ϕ
ϕ
∆
∆
⋅
=
N
A
A
Natężenie światła
2
sin
2
sin
0
2
0
2
1
ϕ
ϕ
∆
∆
=
N
I
I
•
Maksima główne
∆φ
0
=
±
2n
π
A
max
= NA
1
a I
max
= N
2
I
1
•
Minima
∆φ
0
=
±
2
π
p/N
p – dowolna liczba całkowita dodatnia, która nie jest wielokrotnością N
interferencja
9
INTERFERENCJA WIELU FAL
∆
l=dsin
θ
ϕ
θ
λ
π
ϕ
≡
⋅
=
∆
sin
2
0
d
2
2
sin
2
sin
2
O
N
I
I
ϕ
ϕ
=
•
dla N=1 I =I
0
•
dla N=2 sin2
α
=2sin
α
cos
α
=
=
2
cos
2
2
sin
2
cos
2
sin
2
ϕ
ϕ
ϕ
ϕ
A
A
A
R
N
∆∆∆∆
/N
nowe oznaczenie:
∆
ϕ
0
ϕ
interferencja
10
UKŁAD WIELU SZCZELIN
2
1
2
sin
2
sin
2
N
I
I
ϕ
ϕ
=
interferencja
11
SIATKA DYFRAKCYJNA
Tysiące szczelin na milimetr bardzo małe
ϕ
2
2
0
2
2
sin
sin
2
2
sin
2
2
O
N
N
I
I
I
ϕ
ϕ
ϕ
ϕ
=
≈
2
2
0
2
sin
2
2
N
I
N I
N
ϕ
ϕ
=
Maksima główne dla
ϕ
= 2
π
m
θ
λ
π
ϕ
sin
2
d
⋅
=
Warunek występowania maksimum
λ
θ
m
d
=
sin
m – liczba całkowita
cz
cz
d
m
λ
θ
=
sin
f
f
d
m
λ
θ
=
sin
prążek centralny jest biały, pozostałe tworzą barwne plamy
θ
cz
>
θ
f
bo dla
θ
<< 1
sin
θ
≈
θ
interferencja
12
ZASTOSOWANIA SIATKI
DYFRAKCYJNEJ
Maksima główne dla
λ
θ
m
d
=
sin
ϕ
= 2
π
m
f
f
d
m
λ
θ
=
sin
cz
cz
d
m
λ
θ
=
sin
θ
cz
>
θ
f