Wydział
EAIiIB
Imię i nazwisko
1. Beata Kolecka
2. Paweł Kolanowski
Rok
II
Grupa
4
Zespół
2
LABORATORIUM
z
MATERIAŁOZNA
WSTWA
Temat:
Wyznaczanie twardości i odporności na kruche
pękanie materiałów
Nr ćwiczenia
2
Data wykonania
18.10.2012
Data oddania
6.11.2012
Zwrot do popr.
Data oddania
Data zaliczenia
OCENA
I Cel ćwiczenia:
Podczas ćwiczenia porównywano twardość różnych materiałów. Wyznaczono odporność
na kruche pękanie za pomocą pomiarów wielkości spękań powstałych podczas używania
wgłębnika Vickersa na badanym materiale. Następnie znaleziono związek między twardością
a budową materiałów oraz między wytrzymałością teoretyczną i rzeczywistą.
II Metoda wykorzystana: Metoda Vickersa
W tej metodzie stosuje się wgłębnik Vickersa o kształcie ostrosłupa o podstawie kwadratowej
wykonany z diamentu. Twardość Vickersa określa stosunek siły obciążenia do powierzchni
bocznej.
III Użyte materiał
Miedź - czysta miedź metaliczna jest czerwono-brązowym, miękkim metalem o bardzo
dobrym przewodnictwie cieplnym i elektrycznym. Nie ulega na powietrzu korozji, ale reaguje
z zawartym w powietrzu dwutlenkiem węgla pokrywając się charakterystyczną zieloną
patyną.
Mosiądz - stop miedzi i cynku zawierający do 40% tego metalu. Mosiądz ma kolor żółty
(złoty), lecz przy mniejszych zawartościach cynku zbliża się do naturalnego koloru miedzi.
Stop ten jest odporny na korozję, ciągliwy, łatwy do obróbki plastycznej
Aluminium - własności wytrzymałościowe czystego aluminium są stosunkowo niskie,
dlatego stosuje się stopy, które po odpowiedniej obróbce cieplnej mają wytrzymałość nawet
kilkakrotnie większą. Stopy aluminium cechują się korzystnym parametrem konstrukcyjnym,
tzn. stosunkiem wytrzymałości do ciężaru właściwego, który jest większy niż dla stali
PMMA – przezroczyste tworzywo sztuczne, którego głównym składnikiem jest polimer –
polimetakrylan metylu. Charakteryzuje się dużą przepuszczalnością światła (92%), małą
odpornością na udarność i na zarysowanie powierzchni. Jego temperatura mięknięcia wynosi
100-125°C.
Stal - stop żelaza z węglem plastycznie obrobiony i plastycznie obrabialny o zawartości
węgla nie przekraczającej 2,06%. Im większa zawartość węgla, a w konsekwencji udział
twardego i kruchego cementytu, tym większa twardość stali.
