Uniwersytet Technologiczno-Przyrodniczy
im. Jana i Jędrzeja Śniadeckich
w Bydgoszczy
KATEDRA PODSTAW KONSTRUKCJI MASZYN
Temat: Badanie wytrzymałości oraz sztywności wspornika
metodami tensometrycznymi.
Wykonał:
Piotr Papierz
Krzysztof Tomczka
Przemysław Szmania
Artur Zwoliński
Gr.D
Inżyniera Odnawialnych Źródeł Energii
1. Cel ćwiczenia.
Celem ćwiczenia jest analiza wytrzymałości oraz sztywności wspornika metodą
tensometrii oporowej.
2. Budowa i działanie stanowiska laboratoryjnego.
Przedmiotem badań jest wspornik metalowy. Podczas badań podległa
obciążeniem statycznym. Podstawowe elementy wspornika to uchwyt 1, ramię
wspornika 2 wykonane z rury oraz podstawa 3. O wytrzymałości wspornika decyduje
połączenie rury z uchwytem. Połączenie zostało wykonane metodą spawania.
.
Rys. 1 – Obiekt badań.
3. Wytrzymałość i sztywność wspornika.
Przyjęty podczas obliczeń model wspornika.
Model przedstawiono w sposób schematyczny na rysunku 3.
Rys. 3 – Schemat obciążenia wspornika.
Moment gnący w miejscu połączenia rury z uchwytem.
M
g
=
P × a
Naprężenia gnące i odkształcenia.
σ
g
=
M
g
W
x
≤ k
g
σ
g
=
E × ε
ε=
σ
g
E
gdzie:
E – moduł Younga
W
x
– wskaźnik osiowy
W
x
=
π ×(D
4
−
d
4
)
32D
Sztywność wspornika
A)
Kąt ugięcia wspornika
B)
θ=
P × a
2
2EJ
gdzie:
J – osiowy moment bezwładności
J =
π ×(D
4
−
d
4
)
64
C)
Ugięcie
f
max
=
P × a
3
3EJ
4. Stanowisko badawcze.
W skład stanowiska pomiarowego wchodzą:
- maszyna wytrzymałościowa,
- wzmacniacz tensometryczny wraz z tensometrami naklejonymi na wsporniku,
- czujnik zegarowy.
Schemat pokazano w sposób schematyczny na rysunku 2.
5. Wyniki pomiarów.
Dane:
a = 305 mm,
D = ø26 mm,
d = ø24 mm.
E=2,1·10
5
f=1,07 cm.
6.
Obliczenia
J=Π·(26
4
-24
4
)/64
J=6142,625
P=f·3·J/a
3
P=148,85 [N] = 14,9 kg.
Masa faktyczna obiektu : 14,5 kg.
7. Wnioski
Wyniki odbiegaja troche od faktycznej masy badanego obiektu, ale może
być to spowodowane nie dokladnościa w odczytaniu wartosci ugięcia f bądź
mała dokładnością przyżądu, którym się posługiwaliśmy w ćwiczeniu.