C Z T E R D Z I E Ś C I L A T M I N Ę Ł O … !
19 lutego 1973 r. wylądowaliśmy na lotnisku Okęcie w Warszawie, było strasznie zimno: -10
o
C, padał
śnieg, mój pierwszy śnieg w życiu. Dwa dni wcześniej, 17 lutego, wyruszyliśmy z lotniska Jorge Chávez w
Callao - Lima, przy 30-stopniowym upale. Jechaliśmy do Polski z przesiadką w Paryżu. Było nas jedenastu
stypendystów w ramach polsko-peruwiańskiej Umowy o Współpracy Handlowej w dziedzinie rybołówstwa
morskiego: Manuel Lovatón Naupay, Félix Figueroa Huaranga, Alejandro Tuesta Asenjo, Vladimiro Gómez
Cañola, Luis Lévano Saravia, Edwin López Lozano, Jaime Figari Gálvez, Marco Castro Salcedo, Eloy Riofrío
Guarderas, Carlos Chang y José Albán Juárez.
Ówczesny Minister Rybołówstwa Peru, generał Javier Tantaleán Vanini, na pożegnalnym przyjęciu w
siedzibie ministerstwa w Limie, przypomniał nam, między innymi, że mamy obowiązek maksymalnie
skorzystać z doświadczeń polskiej nauki i technologii rybackiej, aby później, po studiach móc stosować je w
naszym Peru. Ambasador Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej Pan Eugeniusz Szleper, także wziął udział w
tym doniosłym wydarzeniu, transmitowanym przez telewizję i szeroko komentowanym przez media.
Większość z nas, stypendystów, pochodziła z prowincji, nie wszyscy studiowali rybactwo, niektórzy
byli po studiach lub już pracowali. Najmłodszy z nas miał osiemnaście lat, a najstarszy trzydzieści.
Stypendia obejmowały cały okres studiów i roczny kurs języka polskiego. Koszt studiów, utrzymania i
opieki zdrowotnej pokrywała strona polska. Strona peruwiańska zapewniała bilety lotnicze tam i z powrotem,
a po zakończeniu studiów, oferowała nam możliwość podjęcia pracy w branży.
Urzędnicy Biura do spraw Współpracy Technicznej, którzy z ramienia Ministerstwa starannie
przygotowywali podróż, zapewniali nas, że wyjeżdżamy do Polski wcześniej, żeby dobrze się zaaklimatyzować
przed rozpoczęciem roku akademickiego. Myśleli chyba, że rok akademicki zaczyna się w Polsce w kwietniu,
tak jak w Peru. Tak więc, wyposażeni w kupione przez Ministerstwo czerwonobiałe podręczne torby
podróżne, poncza, czapki chullo, koce wełniane z alpaki i płyty z muzyką peruwiańską („Viva el Perú, Carajo”
[Niech żyje Peru, do cholery], ulubionymi melodiami andyjskimi i wiecznie żywymi walcami peruwiańskimi), ze
łzami w oczach wyruszyliśmy w podróż życia na pokładzie samolotu Air France, po wylewnym i długim
pożegnaniu z rodziną, przyjaciółmi, narzeczonymi i dziewczynami: „Żegnajcie, chłopcy, towarzysze mojego
życia...”. Międzylądowania były kolejno w Quito, Bogocie i Caracas.
Przylecieliśmy nocą do rozświetlonego Paryża. Zatrzymaliśmy się w hotelu niedaleko lotniska i
następnego dnia, 18 lutego, zwiedzaliśmy miasto. Nikt z nas nie był przygotowany na europejską zimę,
poncza się do tego nie nadawały. Autobusem zawieźli nas do centrum, zrobiliśmy zdjęcia, kupiliśmy
pocztówki i upominki i czym prędzej, zachwyceni Wieżą Eiffela i pięknymi widokami z nad Sekwany,
wróciliśmy do hotelu, bo zamarzały nam nawet myśli.
Warszawa wydała mi się obca, nie wiedziałem wtedy, że to miasto stanie się dla mnie bardzo bliskie z
powodu żony, dzieci i wnucząt, urodzonych tutaj, w kraju Chopina.
Na lotnisku czekał na nas pracownik Ambasady Peru, w restauracji Hotelu Europejskiego zjedliśmy obiad
powitalny z przedstawicielami Ambasady i wykładowcami jednej z Wyższych Szkół Morskich, gdzie, jak
sądzono, mieliśmy studiować. Po południu wsadzili nas do pociągu do Łodzi, dokąd dotarliśmy około
godziny 17. Zaskoczyły nas bardzo ciemności o tej porze - bardzo krótki dzień w środku zimy. Dotarliśmy w
końcu do Studium Języka Polskiego dla Cudzoziemców przy Uniwersytecie Łódzkim. Zakwaterowano nas w
akademiku dla studentów polskich, gdyż akademik dla studentów zagranicznych, sławna łódzka wieża Babel,
pękał wtedy w szwach.
Do końca maja uczęszczaliśmy na specjalny kurs języka polskiego, potem wysłali nas na wakacje.
Podczas tego kursu wydało się, kto przyjechał do Polski się uczyć, a kto tylko podróżować. Kiedy
dowiedzieliśmy się, że wkrótce mają przyjechać kolejni stypendyści Rybołówstwa, podjęliśmy starania o
