background image

Pasowanie - 

jest to skojarzenie pary elementow o tym samym wymiarze nominalnym inaczej mówiąc 

połączenie dwóch elementów, z których jeden obejmuje drugi. Dotyczy zwykle wałka i otworu, a także 
stożka  i  otworu  stożkowego.W  budowie  maszyn  wymagane  pasowanie  realizuje  się  poprzez 
odpowiedni  dobór  tolerancji  wałków  i  otworów.  Pasowanie  oznacza  się  podając  tolerancję  otworu  i 
wałka za znakiem "łamane" pomiędzy nimi, np. H7/e8. W budowie maszyn używa się następujących 
rodzajów  pasowań:pasowanie  luźneZawsze  istnieje  w  nim  luz  pomiędzy  wałkiem  i  otworem.  Wałek 
może  poruszać  się  wzdłużnie  lub  obracać  w  otworze.  Stosowane  w  połączeniach 
ruchowych:pasowania  mieszaneIstnieje  w  nim  niewielki  luz  lub  lekki  wcisk

.  Stosowane  do  połączeń 

nie  przenoszących  obciążeń.pasowanie  ciasneW  tym  pasowaniu  wałek  jest  wciśnięty  w  otwór. 
Połączenie takie może przenosić obciążenia (zobacz połączenie wciskowe).Teoretycznie możliwa jest 
do  zastosowania  dowolna  kombinacja  tolerancji  wałków  iotworów,  a  w  związku  z  tym  bardzo  duża 
ilości możliwości realizacji wymaganego pasowania. W inżynierskiej praktyce stosuje się jednak tylko 
wybrane  kombinacje.  Stosuje  się  tu  następujące  zasady:zasada  stałego  otworuTolerancję  otworu 
dobiera  się  z  grupy  tolerancji  H  (tolerancja  w  głąb  materiału)  gdzie  EI=0,  a  o  rodzaju  pasowania 
decyduje tolerancja wałka, np. tolerancja luźna - H7/g6, tolerancja mieszana - H7/k6, tolerancja ciasna 

H7/s6.zasada  stałego  wałkaTolerancję  wałka  dobiera  się  z  grupy  tolerancji  h  (tolerancja  w  głąb 

materiału)  gdzie  es=0,  a  o  rodzaju  pasowania  decyduje  tolerancja  otworu,  np.  tolerancja  luźna  - 
G7/h6,  tolerancja  mieszana  -  K7/h6,  tolerancja  ciasna  -  P7/h6.  Tolerancja  wymiaru 

–  m.Wymiary 

pokazywane na rysunku technicznym są wymiarami nominalnymi, pożądanymi przez konstruktora. Ze 
względu na nieuniknione niedokładności wykonawcze wymiary rzeczywiste odbiegają od nominalnych. 
Konstruktor  projektując  element  musi  sobie  zdawać  sprawę  jaką  klasę  dokładności  będą 
reprezentować maszyny wykonujące dany element. W wielu przypadkach, dla krytycznych wymiarów 
wymusza się tolerancję wykonania, dodając wielkość tolerancji do wymiaru Istnieją jednak przypadki, 
kiedy  odchylenie  od  wymiaru  nominalnego  jest  pożądane.  Ma  to  miejsce  przy  wykonaniu  otworów 
oraz elementów cylindrycznych, w celu osiągnięcia odpowiedniego pasowania.W przypadku otworów 
mamy  do  czynienia  z  tolerancją  wymiaru  otworu,  w  przypadku  elementów  walcowych  tolerancją 
wymiaru  wałka.Tolerancję  T  określa  się  jakoT  =  B  –  Agdzie:A  –  wymiar  graniczny  dolnyB  –  wymiar 
graniczny górnyOdchyłka górna Es dla otworu lub es dla wałka oblicza się ze wzoru:Es = B – N;es = B 
– NOdchyłka dolna Ei dla otworu lub ei dla wałka oblicza się ze wzoru:Ei = A – N;ei = A – NOdchyłki 
mogą  mieć  wartości  dodatnie  lub  ujemne  w  zależności  od  okoliczności.Odchyłki  tolerancji  są 
znormalizowane. Gwint,to 

śrubowe nacięcie na powierzchni walcowej lub stożkowej, zewnętrznej lub 

wewnętrznej. Komplementarne  gwinty  wewnętrzny  i  zewnętrzny mają tak dobrany kształt,  że pasują 
do siebie. Ruch obrotowy 

elementu z gwintem zewnętrznym powoduje przesuwanie się tego elementu 

względem  elementu  z  gwintem  wewnętrznym.Gwint  może  być  interpretowany  jako  równia  pochyła 
nawinięta  na  powierzchnię  walcową.  W  związku  z  tym  mechanika  gwintu  jest  identyczna  jak  równi 
pochyłej,  dlatego  też  śrubę  zalicza  się  wraz  z  równią  pochyłą  do  maszyn  prostych.  Połączenia 
spawane
 

są połączeniami nierozłącznymi i powstają w wyniku skrzepnięcia nadtopionych materiałów 

łączonych elementów oraz spoiny.Z punktu widzenia podstaw konstrukcji maszyn rozróżnia się spoiny 
czołowe, pachwinowe oraz otworowe.Mechanizmy śrubowe, są połączeniami ruchowymi i mogą być 
obciążone jedynie siłami skierowanymi osiowo do śruby lub momentem skręcającym. Inne obciążenia 
mogą  powodować  zginanie lub  wyboczenie śrub  i  muszą  być  przenoszone  przez  inne  elementy 
konstrukcyjne  urządzenia  jak  rolki,  prowadnice  itp.Przed  przystąpieniem  do  obliczeń  należy  dobrać 
materiał z jakiego będzie wykonana śruba.Warunek wytrzymałościowy śruby rozciąganej lub ściskanej 
ma postać: rozciąganie 

lub ściskanie 

gdzie:F - 

siła osiowa w [N];S - pole przekroju [m

2

];k

r

 

naprężenia  dopuszczalne  na  rozciąganie  [Pa];k

c

 

–  naprężenia  dopuszczalne  na 

ściskanie [Pa];Podczas  obliczeń  przyjmuje  się,  że  obciążenie  będzie  przenoszone  przez  walec 
wewnątrz  śruby,  na  którym  „nawinięte”  są  zwoje  gwintu.  Zakłada  się,  więc,  że  zwoje  nie  przenoszą 
obciążenia.  Dla  przekroju  okrągłego  śruby  otrzymujemy  warunki  wytrzymałościowe  do  obliczenia 

rdzenia  śruby:

lub  dla  ściskania 

Wynik  uzyskujemy  w  metrach  [m].Na  podstawie 

znajomości d

r

 

możliwe jest teraz dobranie gwintu trapezowego symetrycznego lub niesymetrycznego. 

Dobór  polega  na  wybraniu  z  tabel  gwintu,  dla  którego  d

r

≥d

3

 

odpowiadającego  najmniejszej  średnicy 

gwintu.  W  przypadku  śrub  ściskanych  niezbędne  jest  sprawdzenie  wymiaru  gwintu  ze  względu  na 
możliwość  wyboczenia  śruby.W  przypadku  śrub  z  gwintem  grubozwojnym  i/lub  mechanizmów 
śrubowych  smarowanych  (niski  współczynnik  tarcia)  niezbędne  jest  sprawdzenie  samohamowności 
gwintu

jeśli taka jest wymagana. Czasem konieczne jest również sprawdzenie wymiaru gwintu śruby 

ze  względu  na  naprężenia  złożone  (ściskanie  lub  rozciąganie  wraz  ze  skręcaniem).  Po  tym  etapie 
następuje  obliczenie  wytrzymałościowe  nakrętki.Podstawowe  parametry  gwintu  walcowego 
średnica  gwintu  d:  jest  to  średnica  okręgu  opisanego  na  zewnętrznych  wierzchołkach  gwintu  w 
prostopadłym  przekroju  poprzecznym  śruby.  Średnica  ta  odpowiada  średnicy  wewnętrznej  D 

background image

nakrętki.skok  gwintu  P:  odległość  pomiędzy  wierzchołkami  gwintu  w  przekroju  wzdłużnym  śruby  lub 
nakrętki.zaokrąglenie szczytu i dna bruzdy gwintu R: w gwintach trójkątnych unika się pozostawiania 
ostrych  krawędzi  szczytu  gwintu  jak  i  bruzdy  gwintu,  gdyż  powoduje  to  spiętrzenie  naprężeń  w 
obszarze  takiego  karbu

Promień R typowo  wynosi  około jedną  dziesiątą część  skoku gwintu (R ok. 

0.1  *  P)  Gwinty  są  znormalizowane  przez  Polską  Normę.  Definiuje  się  w  niej  gwinty  metryczne,  to 
znaczy  takie,  których  średnica  gwintu  w  milimetrach  jest  typoszeregiem  liczb  naturalnych  lub  ich 
ułamków dziesiętnych w przypadku gwintów drobnych. Zgodnie z tym gwint metryczny koduje się Mn, 
gdzie n to średnica gwintu w milimetrach np. M5, M20. W gwintach, w których skok P jest inny niż by 
to wynikało z ogólnej zasady, dodatkowo specyfikuje się ten parametr w kodzie gwintu metrycznego, 
np.  M20x2  (gwint  metry

czny  o średnicy d  =  20 mm i skoku P = 2mm), M20x1.5, M20x1, M20x0.75. 

M20 posiada normalny skok P = 2,5 mm.IIMaszyna jest wytworem wykonujacym pozadane dzialanie 
dzieki energii dostarczonej z zewnatrz. 

W tej definicji wytwór jest rozumiany jako uklad materialny, zaœ 

pozadane  dzialanie  polega  na  przeksztalcaniu  jednej  postaci  energii  w  druga.  Stad,  w  zaleznosci  od 
form przeksztalcenia energii, moz

na wyróznic silniki i maszyny robocze.II Maszynami roboczymi sa:- 

maszyny  technologiczne,  sluzace 

do  przetwarzania  surowców  lub  materiałów  w  produkty  gotowe 

(rynkowe);  do  tej  grupy  naleza  obrabiarki,  maszyny 

górnicze,  budowlane,  drogowe,  rolnicze  itp.;- 

maszyny  energetyczne,  dokonujace  przetworzenia  energii,  jak:  sprezarki,  pompy,  turbiny  itp.;- 
maszyny transportowe, sluzace do  przemieszczania  materia

łów, przedmiotów czy ludzi; zaliczamy tu 

pojazdy  samochodowe  i  szynowe,  statki  powietrzne,  okrety,  przenosniki,  dzwignice  itp.IIW 
projektowaniu  (tworzeniu)
  maszyny  nalezy  uwzglednic  nastepuja

ce  (ogólne)  zasady:-  zasade 

funkcjonalnos

ci  (inaczej  dobroci  konstrukcji),  mówiac  o  tym,  ze  konstrukcja  musi  spełniać  wszystkie 

sformulowane  podstawowe 

warunki  projektowe  w  stopniu  równym  lub  wyzszym  od  zalozonych,- 

zasade  optymalnosci,  determinujaca  uzyskanie  w  procesie  projektowania  konstrukcji  optymalnej  ze 
wzgledu  na  przyjete  kryteria, 

np.  takie  jak:niezawodność  ,wytrzymalosci,trwalosc,sprawność  , 

technologicznosc,  ergonomicznosc  czy  kryteria  ekologiczne,-  zasade  optymalnego  tworzywa  dla 
opracowywanej  konstrukcji 

oprócz  fizycznych  i  technologicznych  cech  uzytkowych,  trzeba 

uwzgledniac jego dostepnosc i cene jednostkowa

; jest ona szczególnie istotna w odniesieniu do tych 

konstrukcji, których realizacja materialna przewiduje sie w duzych seriach.IIW procesie projektowania, 
którego  celem  jest  nowa  względnie  zmodernizowana  konstrukcja,  mozna  wyróznic  nastepujace 
etapy:-  sformulowanie  zadania  projektowego,-  opracowanie  koncepcji  mozliwych  rozwiazan 
konstrukcyjnych  i  wybór  najbardziej  racjonalnego  wariantu,-  opracowanie  modeli  obliczeniowych 
sluzacych  do  wstepnej  weryfikacji  konstrukcji,-  wykonanie  wstepnych  obliczen  obejmujacych 
wyznaczenie  podstawowych  cech  geometrycznych  i  materialowych,-  sporzadzenie  wstepnej 
dokumentacji,-przeprowadzenie  symulacyjnych  badan  modelowych  w  celu  optymalizacji  postaci 
geometryczno-funkcjonalnej  i  dynamicznej  przyjetego  rozwiazania,-  sporzadzenie  dokumentacji 
koncowej,-  wykonanie  prototypu  i  jego  weryfikacja  doswiadczalna,-  opracowanie  koncowego  zapisu 
konstrukcji  (rysunki,  opisy  dzialania,  obslugi,  konserwacji,  itp.)  IIDostepnosc  i  cena  material

ów 

stanowi  istotny  warunek,  od 

spełnienia  którego  zalezy  dalszy  los  zaprojektowanego  obiektu.  Istnieje 

duza 

róznorodnosc  tworzyw  konstrukcyjnych,  obejmujaca  cztery  podstawowe  grupy,  a  mianowicie: 

metale  i  ich  stopy,  polimery,  materialy  ceramiczne  i  kompozyty.  Wymienione  grupy  material

ów maja 

znacznie  rózniace  sie  cechy  uzytkowe,  takie  jak:  wlasnosci  wytrzymalosciowe,  tribologiczne, 
termiczne,  antykorozyjne,  tlumienia  drgan

.  Ponadto  róznia  sie  wlasciwosciami  technologicznymi 

okreslonymi przez takie cechy, jak: spawalnosc, skrawalnosc, tlocznosc czy  wlasciwosci  odlewnicze. 
Technologicznosc polega na zharmonizowaniu struktury konstrukcji z mozliwosciami technologicznymi 
w rozwaz

anym obszarze wytwórczym. Dostosowanie to powinno gwarantowac najkorzystniejszy pod 

wzgledem 

technicznymi  ekonomicznym  wybór  technologii,  która  zapewnia  spełnienie  wymagan 

uzytkowych  oraz  uzyskanie  oczekiwanego  standardu  maszyny.  Podatnosc  eksploatacyjna  jest 
waznym  warunkiem  oceny  jako

œci  maszyny  w  fazie  eksploatacji;  dotyczy  ona  latwosci  obslugi  i 

usuwania  zaistnialych  niesprawnosci.  Ma  to  istotny  wplyw  na  efektywne  wykorzystanie  maszyny,  a 
zwlaszcza  na  wydajnosc  i  koszty  uzytkowania.  Generalnie 

podatność    obslugowa  i  naprawcza 

maszyny skraca czas bezproduktywnych 

przestojów maszyn. 

background image

 

 

Budowa spoiny czo

łowej:1spoina,2lico,3strefa wpływów  cieplnych, 4wtop,5grań,6rąbek. 

Przyk

ład 

Sprawdzi

ć wytrzymałość połączenia ze spoiną czołową 0,5V zaczepu cięgna ze 

s

łupem, wykonanego ze stali S235JR. Połączenie przedstawia poniższy rysunek. 

Napi

ęcie cięgna wynosi S = 1,5 kN. Kąt utworzony przez cięgno z poziomem 60 

stopni, a wymiary zaczepu: b =12mm, h = 25mm, l = 80mm. 

 

Si

łę napięcia cięgna można rozłożyć na składowe: 

Sz - powoduj

ąc rozciąganie połączen, 

Sy - zginaj

ąca i ścinająca połączenie. 

Sz= scosalfa=1,5x cos60=0,75kN 
Sy= ssinalfa=1,5x sin60= 1,3kN 
Przekrój obliczeniowy spoiny stanowi prostokąt b x h 
Fsp=bh= 12x25=300mm^2 
Wskaznik wytrzyma

łości na zginanie 

Wx=bh ^2/6=12x25^2/6=1250mm^3 
Napr

ężenia wywołane w spoinie 

Ror= Sz/Sfp=750/300=2,5Mpa 
Rog= Mg/Wx= SyL/Wx=1300x80/1250=83,2Mpa 
Tt= sy/fsp=1300/300=4,33Mpa 
Przykład 

 

Po

łączenie pokazane na rysunku zostało poddane działaniu obustronnie 

zmiennego obci

ążenia o wartoœci P = 2,4 kN. Sprawdzić wytrzymałość  spoiny 

niepodlegaj

ącej kontroli jakości, jeżeli grubość blach g = 10 mm, l = 60 mm, a 

materia

łu to stal S235JR (Re = 235 MPa) 

Grubo

śc  spoiny: 

a = 0.7 g = 7 mm 

background image

Wielko

ść kraterów: 

k = a = 7 mm 
D

ł. obliczeniowa spoiny 

lo = l 

œ 2 k = 60 - 2 x 7 = 46 

t=P/Fs<ki’ 
t=p/2xloxa 
t=2400/644=3,73Mpa 
ki’=zxzaxkr 
ki’=0,5x0,22xkr 
ki’=12,14Mpa 
kr=Re/xe=235/2=117,5Mpa