background image

ROZDZIAŁ I
Nauka administracji
I. sposób badań- w ujęciu socjologicznym należy tak badać administrację
publiczną,   by   pokazywać   i   opisywać   najistotniejsze   jej   cechy
przedmiotowe,   które   łącznie   stanowią   z   administracji   zjawisko   osobne,
całościowe   i   swoiste,   zjawisko   trwałe   i   podlegające   tylko   niewielkim
modyfikacjom.
Należy pamiętać o potrzebie dostosowania pojęcia administracji do całości
okoliczności politycznych, ustrojowych i społecznych panujących w danym
czasie   i   miejscu.   Każde   określenie   administracji   razem   czy   z   osobna
odpowiada na szereg pytań dotyczących:
- podmiotu działania,

-

- celu działania,

-

- przedmiotu działania,

-

- cech działania a zwłaszcza sposobu działania,

-

- adresata działania.

-

Administracja   publiczna   jest   to   przejęte   przez   państwo   i
realizowane   przez   jego   zawisłe   organy   a   także   przez   organy
samorządu   terytorialnego   zaspokajanie   zbiorowych   i
indywidualnych   potrzeb   obywateli,   wynikających   ze   współżycia
ludzi w społecznościach.

-

II.  kontekst polityczny- administracja publiczna jest jednym z czterech
segmentów politologii. Możemy wyznaczyć pole, na którym administrację
możemy   oglądać,   wydzielać   i   badać   w   kontekście   analizy   politycznej.
Polem tym jest:

-

1-  obszar   wszystkich   stosunków   przedwyborczych   obejmujący   ustalenia
zmierzające   do   osobowej   obsady   stanowisk   w   administracji   publicznej   i
ustalenia zmierzające do formowania programów wyborczych,

-

2-    pole   stosunków   i   sytuacji   w   zakresie   wyszukiwania,   obsadzania   i
odwoływania ze stanowisk publicznych w państwie,

-

3- pole sposobów i treści wpływów jakie mogą być wywierane na organy
publiczne i na pracowników ich urzędów,

-

4-   pole   merytorycznego   wpływu   na   działania   regulujące   zadania
administracji publicznej,

-

5-   pole   nieuregulowanych   prawem   zachowań   zmierzających   do
ustanowienia aktu normatywnego lub aktu prawa wewnętrznego,

-

6-   pole   sposobów,   dróg   i   procedur   przekształcania   cząstkowych   i
całościowych   celów   uważanych   za   niezbędne   w   budowaniu   koncepcji
przekształceń   i   postępu   w   strukturze   i   funkcjonowaniu   państwa   i
wszystkich w jego obrębie działających urządzeń publicznych.

-

7-   pole   sposobów   wyrażania,   motywowania   i   propagowania   celów
publicznych,

-

8-   pole   ustaleń   decyzyjnych   opartych   zwłaszcza   na   referendum   i
konsultacji,

-

9-   pole   ustaleń   decyzyjnych   w   zakresie   przyspieszania   lub   opóźniania
procesów   mających   swe   podstawy   w   obowiązującym   prawie   i   pole
ustalania priorytetów w sytuacjach w których mogą być realizowane tylko
niektóre zadania,

-

10- pole ustaleń co do bliskich i dalszych reform w państwie.

background image

-

III Kontekst językowy- etymologicznie rzecz ujmując wyrażenie 

-

/administracja/ 

-

/administrować/

-

/administrator/ 

-

/administracyjny/ i inne pochodne nawiązują do j. Łacińskiego. Język ten
posługiwał   się   określeniem   /ministrare/   dla   oznaczenia   działalności
służebnej   w   celu   spełnienia   cudzej   woli.   Wyżej   wymienione   określenia
zostały przyjęte do wszystkich współczesnych j. Europejskich.

-

IV Kontekst prawny

-

1. administracja jest powołana do kształtowania zewnętrznych wobec niej
stosunków   społecznych.   Jeżeli   należycie   ich   się   nie   kształtuje   działa
niepoprawnie.     Bez   odniesienia   administracji   do   treści   obowiązującego
prawa nie uzyskamy wyników mających znaczenie globalne i trwałe. Każde
działanie   administracji   może   być   zakwestionowane   przed   niezawisłym
sądem, który wcale nie będzie badać jej pod względem zgodności działań z
zasadami   teorii   odejmowania   decyzji,   z   polityką   rządu,   z   ustaleniami
rządzących partii politycznych, z wymogami skuteczności i sprawności, z
wymogami teorii organizacji pracy, z wymogami ergonomii. 

-

2.   administrację   charakteryzuje   cecha,   że   jest   organizacją   formalną.
Element jej sformalizowania  jest niezbędny, bez niego administracja nie
mogłaby   utrzymać   się   w   całości   i   realizować   postawionych   przed   nią
celów. Sformalizowanie obejmuje:

-

- całość organizacji,

-

- poszczególne jej części,

-

- stosunki między tymi częściami.

-

Ogólnie cała formalizacja administracji wiąże się z: 

-

- wyznaczeniem zewnętrznych celów organizacji,

-

- wyznaczeniem relacji między celami wewnętrznymi,

-

-   określeniem   całości   i   poszczególnych   części   struktury   organizacyjnej   i
relacji między nimi,

-

-   określeniem   wszystkich   niezbędnych   elementów   organizacji   i
funkcjonowania.
Tam   gdzie   sformalizowanie   administracji   się   kończy   lub   jest   osłabione
mamy   do   czynienia   z   organizacja   nieformalną.   Cechę   sformalizowania
nadaje   się   w   prawie   aktami   normatywnymi,   których   znaczna   część
pochodzi od organów administracyjnych. 
3. relacje między administracją a prawem muszą uwzględniać okoliczności
iż   administrowanie   jest   przedmiotem   normowania.   Niezależnie   od
cywilizacji, kraju, systemu społeczno- gospodarczego, sposobu rządzenia
model   obejmowania   regulacjami   prawnymi   administracji   jest   podobny.
Całe   zaś   jego   istnienie   wypływa   z   przekonania   iż   przez   uregulowanie
osiągnie się jakiś podstawowy czy dodatkowy skutek.
V Rodowód i ewolucja administracji-  zmieniają się cele administracji,
jej   zadania,   cele   polityczne,   formy   i   metody   działania,   struktury
organizacyjne, ludzie a nawet nazwy. Nie ma tu nic trwałego z wyjątkiem
niej   samej.   Trwałość   administracji   ma   swój   nowożytny   początek,   który
przypada   na   czasy   historycznie   nieodległe.   Nowożytna   historia
administracji   jest   nieprzerwana.   To   co   dziś   nazywamy   administracją
przewijało się jako zjawisko przez całą historię ludzkiej cywilizacji, odkąd

background image

pojedynczy ludzie zaczęli żyć w wielkich grupach i odkąd z tego powodu
zaczęli mieć i zaspokajać swoje potrzeby, których nie mieli dotychczas.
W nowoczesnym znaczeniu administracja pojawiła się wtedy gdy pojawiło
się   prawo.   A   zaprawo   uznane   zostało   uznane   dopiero   w   doktrynie
oświecenia to co pochodziło od przedstawicieli narodu.  
Administracja stawała się coraz częściej głównym promotorem stosunków
społecznych.   I   to   nie   tylko   gdy   wykonywała   prawo   lecz   wtedy   gdy   je
tworzyła.   Rozwijała   się   stale   w   różnych   okolicznościach,   z   różnych
powodów i w różnym stopniu.
Administracja   w   nowoczesnym   rozumieniu   tego   słowa   wzięła   swój
początek   z   przełomu   XVIII   i   XIX   z   chwilą   przekształcenia   się   państwa
policyjnego   w   państwo   konstytucyjne   a   administracji   terytorialnej   w
państwową. Na początku XIX powstało prawo administracyjne z prawami i
obowiązkami   po   stronie   administracji   publicznej   jak   też   po   stronie
obywateli. W połowie XIX obowiązywała już zasada                       związania
ustawowego administracji tzn. żadna ingerencja administracji oraz żaden
obowiązek nie mógł być nałożony na obywatela bez podstawy ustawowej.
Na straży tej zasady stały sądy administracyjne. Głównym przedmiotem
działań   admi8nistracji   było   wydawanie   urzędowych   nakazów,   zakazów   i
pozwoleń w oparciu o istniejący porządek prawny oraz procedurę.
W Polsce po II w. ś. Administracja stawała się jedną z głównych sił zjawiska
upaństwawiania   a   później   też   zarządzania.   Przejęła   agendy   życia
publicznego. Najnowsze przemiany ustrojowe i powrót do założeń państwa
kapitalistycznego   spowodowały   zmiany   funkcji,   roli   i   znaczenia
administracji poprzez: odejście od centralnego planowania i zarządzania
gospodarką,   procesy   prywatyzacji,   ograniczenie   funkcji   rządowej,
powołanie   administracji   samorządowej,   szersze   korzystanie   z   prawa
cywilnego.
VI Administracja publiczna w państwie policyjnym- 
Państwo  policyjne  to konstrukcja  modelowa, ukształtowana  przez  naukę
administracji   i   naukę   prawa   administracyjnego   w   oparciu   o   realia
ustrojowo- polityczne państw europejskich na przełomie XVII i XVIII wieku.
Administracja   publiczna   w   państwie   policyjnym   była   w   istocie
administracją   państwową.   W   państwie   policyjnym   administracja
charakteryzowała się tym, że:
-   stanowiła   f.   zarządu   wewnętrznego   państwem   oraz   sprawowania   i
umacniania władzy politycznej panującego
-   do   panującego   należało   decydowanie   o   sposobie   zarządzania
wewnętrznego państwem,
-   zarząd   wew.   I   sprawowanie   władzy   politycznej   pozostawały   w   luźnym
związku z prawem,
- zarząd wew. stanowił działalność swobodna i twórcza,
- prawo było wyrazem woli panującego,
-   panujący   był   opiekunem   poddanych   i   mógł   wkraczać   we   wszystkie
dziedziny życia poddanych,
- akty władzy panującego nie podlegały kontroli sądów.
VII   Administracja   publiczna   w   państwie   prawa-  państwo   prawa
stanowiło   modelową   konstrukcję   ustrojowo-   prawną   ukształtowaną   w
doktrynie   prawa   w   oparciu   o   warunki   ustrojowo-   polityczne   państw
europejskich na przełomie XIX i XX w. Administracja publiczna pojmowana

http://notatek.pl/nauka-administracji-rodowod-i-ewolucja-admini
stracji?notatka