Pomnik Szopena  

 

 

str.-186                                        

 

 

 

Wierzba płacząca cieniem go okryła.                                                  

 

 

 

Wiatry w poszumi niosły dziwne pieśni.       

 

 

 

Krzykiem się rwące z piersi jego cieśni…                                                       

 

 

 

Pieśni co łkającą tęsknotą mu była.                                                                         

 

 

 

 

I zbożowe łany i bory sosnowe.                                                    

 

 

 

 

I nieobjęte, przeogromne dale.                                           

 

 

 

 

W szeptach tajemnych niosły jego żale.                                                                                                                   

 

 

 

 

I gwiezdne noce i świty różowe.                                                                                                                                                  

 

 

 

Mistrzu – gdzie jesteś? O, dzisiaj wandali.                                                    

 

 

 

Grabieżcze ręce, zdarły spiż i cokół…                                                                             

 

 

 

Boleść się sroży dzika tylko wokół.                                                                 

 

 

 

Żarem miłości i tęsknotą pali.                                                                                                                      

 

 

 

Mistrzu – Ty żyjesz w sercach, w duszy naszej.                                

 

 

 

Synu tej ziemicy ukochanej, Laszej.                                    

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1943r.