Rozmowy o kabale
Metodyka szczęścia cz.3
Co to jest los?
Rozmowa trzecia 13 lipca 2006 r.
NajwaŜniejsze pytanie, które nurtuje człowieka i odróŜnia go od wszystkich pozostałych
stworzeń: "Czy mój przepowiedziany los jest ślepym losem, czy teŜ mogę go zmienić?"
JeŜeli nie jest mi dane go zmienić, przebywam w stanie złudzonym, Ŝe wszelkimi sposobami
mimo wszystko jestem zdolny dokonać jego zmiany, więc muszę o tym wiedzieć aby nie starać
się na próŜno, a po prostu płynąć na fali Ŝycia i niczego nie robić. Dokąd mnie Ŝycie poniesie -
tam poniesie. Skoro jednak mam moŜliwość zmiany mojego losu, to muszę wiedzieć w jakim
zakresie mogę go zmienić, w jaki sposób, za jaką cenę, i ile sił, cierpień i czasu będzie mnie to
kosztowało.
Te pytania - być moŜe niezupełnie wyjaśnione, stale absorbują człowieka. PrzecieŜ jeśli zapytamy
lekarzy, biologów, genetyków, historyków i filozofów, to zgodnie z całą współczesną nauką
ostatecznie otrzymamy odpowiedź, Ŝe człowiek rodzi się ze swoim losem.
Skąd to wiemy? Choćby z przykładów, które przynosi nam Ŝycie. Jest wiele przypadków, kiedy
rodzą się bliźniacy, jednego z ich los rzuca w jeden koniec świata, drugiego - w inny. Po
kilkudziesięciu latach spotykają się, i wszyscy ze zdziwieniem patrzą na nich, gdyŜ są podobni do
siebie nie tylko z wyglądu zewnętrznego, ale równieŜ wszystkim pozostałym w ich Ŝyciu.
Nadali swoim dzieciom te same imiona, i nawet ich Ŝony mają tak samo na imię. Przy tym te
kobiety są podobne do siebie nawzajem. I wszystko, co działo się w Ŝyciu jednego z ich, ma
wpływ na Ŝycie drugiego, chociaŜ Ŝyli w róŜnych kulturach, w ogóle nie kontaktując się ze sobą
nawzajem. To doprowadza nas do konkluzji, iŜ wszystko co człowiek osiąga w swoim Ŝyciu, jest
ś
ciśle zapisane w jego genach. Nie wiedząc nawet, Ŝe chcąc nie chcąc realizuje te wewnętrzne
polecenia. Nie wie o tym. Myśli, Ŝe urzeczywistnia coś nowego, a nie bierze udział we wcześniej
przygotowanej grze.
Ukrycie tego, Ŝe wszystko zostało zaplanowane wcześniej, ratuje nas od depresji. PrzecieŜ nie
tylko człowiek, ale równieŜ zwierzę nie mogą dokonywać działań, nie przynoszących jawnego
poŜytku.
Powiedzmy, sto lat temu, po to, aby zemleć ziarna pszenicy na mąkę, umieszczano je między
Ŝ
arnami. śarna obracał osioł, który bez przerwy chodził wkoło. Aby zmusić go do stałego
krąŜenia po tym kole, wywołać w nim pragnienie chodzenia, trzeba było spełnić dwa warunki:
zawiązać mu oczy, Ŝeby nie widział Ŝe chodzi wkoło, i zawiesić na szyi worek z jedzeniem.
Wówczas mógł iść. Czyli nawet zwierzę wie o tym, Ŝe nie wykonując Ŝadnego poŜytecznego
działania, nie moŜe istnieć. Istota sprawy, prawdziwy stan, w którym rozumiemy, Ŝe nasze Ŝycie
jest bezuŜyteczne, otwiera się i rozjaśnia kaŜdemu człowiekowi coraz bardziej i bardziej.
Człowiek ucieka przed tym faktem do wszelkich metod i wierzeń, zdolnych poprawić jego ślepy
los, przeznaczenie.
Page 1 of 2
Metodyka szczęścia cz.3
2010-01-25
http://kabbala.pl/index.php?view=article&catid=38%3Arozmowy&id=85%3Ametod...
Nauka Kabbala rozszerza człowiekowi perspektywę obecnego Ŝycia i istnienia poza jego
granicami, podobnie do otwierającej się przed nim szerokiej autostrady, pełnej światła, powietrza,
słońca i rozwoju. PrzecieŜ z pomocą nauki Kabbala człowiek moŜe dodać do panującego w tym
ś
wiecie ślepego losu - rozwój duchowy. I to zaleŜy wyłącznie od niego.
Na podstawie powierzchownego ziemskiego rozwoju on przygotowuje się do stałego
doskonalenia się w rozwoju duchowym, który jest odczuwany w obecnym Ŝyciu, tak i po jego
zakończeniu, bez Ŝadnego podziału pomiędzy nimi. Nawet w chwili śmierci człowiek nie odczuje,
Ŝ
e Ŝycie się kończy. I choć ślepy los w kaŜdym przypadku prowadzi go do tego, lecz on czuje
przedłuŜenie swojej drugiej drogi, którą przygotował dla siebie - rozwoju duchowego
wyglądającego na jeszcze bardziej wolny i nieograniczony w porównaniu z tym, co było za Ŝycia
w tym świecie. I wówczas chwilę śmierci odczuwa się jako narodziny w świętym świecie.
Właśnie o tym opowiadają ludzie przeŜywający śmierć kliniczną. Na dzień dzisiejszy jest
poddanych badaniom naukowych wiele podobnych świadectw.
Droga rozwoju duchowego, ustawiająca człowieka nad jego ziemską drogą, po której prowadzi go
los, promieniuje na jego ziemską drogę, na jego Ŝycie, dodatkowym świeceniem. I wtedy we
wszystkim, co człowiek czyni w swoim Ŝyciu, w kaŜdym miejscu i w kaŜdym stanie, w którym
przebywa, czuje dodatkową siłę, światło i nadzieję.
Zgodnie z rozwojem duchowym człowieka, jego ziemski los i jego duchowa droga, którą on
buduje dla siebie, łączą się razem tak, Ŝe w końcowym rozrachunku, jego los w tym Ŝyciu
przechodzi do stanu całkowicie nie związanego z tym, co zapisane w jego genach, z którymi
urodził się jako człowiek, o tyle, o ile przyciąga do sobie WyŜsze siły.
Wychodzi na to, iŜ moŜna zmienić nasz los tylko za pomocą rozwoju duchowego przyłączając go
do zwykłego, ziemskiego Ŝycia.
Co to jest powodzenie?
W języku hebrajskim słowo "powodzenie" (mazal) powstaje ze słowa "przesącza się" (noziel),
kapie, dlatego Ŝe właśnie tak przychodzą do człowieka w tym świecie krople radości, szczęścia,
uspokojenia, przyjemne dźwięki pieszczące słuch, nasłodzenie od dzieci, od pracy, z siebie
samego. Wszystko to przychodzi do nas w kroplach, i co jest powodem naszego Ŝalu, odstęp
między nimi moŜe być bardzo duŜy. I dlatego całokształt tych kropel schodzących do człowieka,
nosi nazwę jego powodzenia.
U człowieka są oznaki powodzenia. Czasem przypada mu w udziale więcej tych dobrych kropel, a
czasem mniej. I dlatego kaŜdy człowiek ma swoje powodzenie, i u kaŜdego ono się zmienia.
Miara powodzenia człowieka zaleŜy od czasu i miejsca urodzenia, ale moŜe zmieniać się kosztem
rozwoju duchowego.
Musimy się dowiedzieć, jak znaleźć te spływające krople powodzenia, jak je uchwycić. PrzecieŜ
tak często w swoim Ŝyciu zamiast otrzymać te krople, człowiek przebiega między nimi nie
zwracając na nie uwagi. I dlatego bez przerwy gdzieś pędzi i nie moŜe skorzystać ze swojego
szczęścia, nie podstawia siebie pod te krople powodzenia.
Nauka Kabbala uczy człowieka, jak ustalić związek ze Źródłem powodzeń, z WyŜszym systemem
- bardzo wysokim i wywyŜszonym, skąd w kroplach przesącza się do nas na dół ta Ŝywa woda.
JeŜeli człowiek studiuje tę metodykę, to do takiego stopnia wie, jak poprawnie wykorzystać te
właśnie krople, spływające do niego z wysokości, Ŝe odczuwa kiedy z tych kropel utworzy się
ź
ródło z Ŝywą wodą - Źródło wody, dającej Ŝycie. I to nosi nazwę "skorzystać z powodzenia".
< Poprz.
Nast. >
Page 2 of 2
Metodyka szczęścia cz.3
2010-01-25
http://kabbala.pl/index.php?view=article&catid=38%3Arozmowy&id=85%3Ametod...