13. PRZENIESIENIE WSKAŹNIKÓW KONSTRUKCYJNYCH METODĄ
BEZPOŚREDNIEGO RZUTOWANIA, DOKŁADNOŚĆ.
Metodą rzutowania można wyznaczyć osie konstrukcyjne lub linie równoległe do tych osi dla
ś
cian zewnętrznych i wewnętrznych. Można też przenosić na kondygnację roboczą wszystkie
typy osnowy wewnętrznej.
W celu wyznaczenia wskaźników konstrukcyjnych na dowolnym poziomie roboczym metodą
rzutowania, należy:
a) ustawiony teodolit na stanowisku spoziomować i wycelować pionową kreskę siatki
celowniczej na odpowiedni punkt celowania
czyli wskaźnik wyjściowy oznaczony na
budynku,
b) wyznaczyć w dwóch położeniach lunety wskaźnik na krawędzi stropu wg pionowej kreski
siatki celowniczej teodolitu,
c) za każdym razem przed rozpoczęciem pracy w danym położeniu lunety doprowadzić libelę
teodolitu dokładnie do poziomu,
d) z przeciwległego stanowiska wyznaczyć wskaźnik na krawędzi stropu z drugiej strony
budynku.
Metodą rzutowania wykonuje się również pomiary kontrolne osiowości i pionowości ścian,
sklepów i innych elementów konstrukcyjnych.
Zależność między odsunięciem od płaszczyzny konstrukcyjnej teodolitu i wskaźnika
konstrukcyjnego.
Wpływ odsunięcia teodolitu od płaszczyzny konstrukcyjnej na dokładność wyznaczenia
położenia wskaźnika metodą rzutowania zgodnie z rys.2 określa wzór:
q = p* (D/d)
D – odl. Stanowiska teodolitu od ściany budynku
d – odsunięcie płaszczyzny przenoszonego wskaźnika od ściany budynku
p – wpływ odsunięcia stanowiska teodolitu od płaszczyzny konstrukcyjnej na wyznaczenie
położenia wskaźnika
q – dopuszczalne odsunięcie stanowiska teodolitu od płaszczyzny konstrukcyjnej.
