Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża

również w tych sprawach u właściwych władz, zajmuje się poszukiwaniem zaginionych oraz
wymianą jeńców podczas wojny Komitet spieszył z pomocą humanitarną ofiarom konfliktów
w

Wietnamie

, na

Bliskim Wschodzie

, w

Ameryce Środkowej

Afryce

. Uczestniczy w

przygotowaniu projektów konwencji dotyczących humanitarnego prawa konfliktów
zbrojnych. Może z upoważnienia stron walczących występować w roli

mediatora

pośredniczyć w wymianie jeńców wojennych, rannych i chorych osób cywilnych.

Stanowi część składową

Międzynarodowego Ruchu Czerwonego Krzyża i Półksiężyca

działalności MKCK wywodzi się Międzynarodowy Ruch Czerwonego Krzyża i Półksiężyca,
a także normy

międzynarodowego prawa humanitarnego

- w szczególności

Konwencje

genewskie

haskie

) i jako jego najstarsza część jest naczelnym organem obradującym i

kontrolującym pozostałe).

Może składać się maksymalnie z 25 członków, którzy spotykają się na zgromadzeniu 10 razy
do roku. Ma trwały mandat prawa międzynarodowego, by pomagać jeńcom, rannym i
chorym, a także cywilom dotkniętym przez konflikt. Ze swoją kwaterą w

Genewie

, w

Szwajcarii, MKCK jest reprezentowany w około 80 państwach i skupia mniej więcej 12 000
osób. Podczas konfliktów MKCK podejmuje działalność przez narodowe stowarzyszenia
Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca i ich Międzynarodową Federację.

Jego organem prasowym jest założony w

1919

Revue internationale de la Croix Rouge.

Mandat

Mimo że członkostwo w Komitecie nie jest międzynarodowe, to jego działalność ma taki
charakter, ze względu na mandat utworzony na podstawie:

•

statut MKCK, który nakłada obowiązek przedsięwzięcia działań w sytuacjach
wewnętrznej przemocy, do której nie stosuje się Konwencji Genewskich

•

cztery konwencje genewskie z

12 sierpnia

1949

roku o ochronie ofiar wojny:

•

I konwencja genewska o polepszeniu losu rannych i chorych w armiach czynnych na
lądzie

•

II konwencja genewska o polepszeniu losu rannych, chorych i rozbitków sił zbrojnych
na morzu

•

III konwencja genewska o ochronie osób cywilnych podczas wojny

oraz ich protokołach dodatkowych z

8 czerwca

1977

roku

•

protokół I o międzynarodowych konfliktach zbrojnych

•

protokół II o konfliktach zbrojnych o charakterze niemiędzynarodowym

Struktura wewnętrzna MKCK

•

Zgromadzenie MKCK jest organem naczelnym MKCK o charakterze kolegialnym.
Nadzoruje wszystkie czynności MKCK, formułuje politykę, określa ogólne cele i
strategię, zatwierdza budżet i rachunki.

Skład:

•

Jakob Kellenberger, przewodniczący od

1 stycznia

2000

Olivier Vodoz, wiceprzewodnicząca

Jacques Forster, stały wiceprzewodniczący (od 1 stycznia

2008

Christine

Beerli)

•

Rada wykonawcza jest organem kolegialny o charakterze pomocniczym,
odpowiedzialny za ogólne prowadzenie spraw. Wykonuje także bezpośredni nadzór
nad administracją MKCK. Służy jako łącznik pomiędzy Dyrektoriatem a
Zgromadzeniem, które powiadamia regularnie. Składa się z 5 członków wybranych
przez Zgromadzenie. Działa pod przewodnictwem przewodniczącego MKCK.

•

Jakob Kellenberger, Przewodniczący

Jacques Forster, stały przewodniczący (od 1 stycznia 2008 Ms Christine
Beerli)

Jean Abt, członek MKCK

Jean de Courten, członek MKCK

Jacques Moreillon, członek MKCK

•

Dyrektoriat jest ciałem wykonawczym MKCK, odpowiedzialny za prowadzenie spraw
zgodnie z decyzjami Zgromadzenia, Rady Wykonawczej i Przewodniczącego, a jego
funkcje i skład ustala regulamin.

•

Angelo Gnaedinger, dyrektor generalny

Pierre Kraehenbuehl, dyrektor operacyjny

Jacques Stroun, dyrektor zasobów ludzkich

Doris Pfister, Dyrektor ds. zasobów i operacji pomocniczych

Yves Daccord, Dyrektor ds. komunikacji

Philip Spoerri, dyrektor ds. Prawa międzynarodowego i współpracy z ruchem

Oprócz wymienionych trzech istnieją także inne departamenty, zarówno administracyjne, jak
i te odpowiedzialne za poszczególne dziedziny działalności MKCK (ds. Azji i Pacyfiku,
Afryki, Obu Ameryk, Bliskiego Wschodu i Północnej Afryki, Wschodniej Afryki i Azji
Centralnej, Zachodniej i Centralnej Europy oraz Bałkanów).

Personel

[

edytuj

]

Członkami Komitetu są tylko i wyłącznie obywatele Szwajcarii (dobierani w drodze
kooptacji), co ma zapewniać, że jego działalność na polu międzynarodowym jest wyłącznie
humanitarna, bezstronna i niezależna od interesów narodowych. Taka struktura MKCK jest
również bardzo istotna podczas trwania konfliktów wojennych, kiedy to żadna ze stron nie
może powołać się na więzi narodowe w celu wywarcia wpływu na komitet. Fakt, że
członkowie komitetu są wyłącznie Szwajcarami, nie wyklucza możliwości, aby jego
pracownicy byli innej narodowości. Więcej niż 1 400 ludzi, zarówno wyspecjalizowany
personel jak i delegaci, są obecnie na polowych misjach MKCK na całym świecie. Ta praca
jest wspierana przez około 11 000 miejscowych pracowników i poparta oraz koordynowana
przez około 800 osób personelu w głównej kwaterze w Genewie Priorytety mogą zmieniać
szybko, tak więc cały personel MKCK musi być elastyczny i gotowy do podróży w momencie
zawiadomienia oraz pracować w niesprzyjających warunkach toczącego się konfliktu.
Personel MKCK nie może odmówić skierowaniu w dowolny region świata podczas
pierwszych 24 miesięcy zatrudnienia. MKCK poszukuje dojrzałych, ambitnych ludzi z
umiejętnością pracy w zespole, zdolnością do współdziałania ze społecznościami o szerokiej
rozmaitości cech i kultur.

Budżet MKCK

Źródła finansowania:

•

państwa strony Konwencji genewskich (rządy)

•

organizacje międzynarodowego

•

zasoby publiczne

•

Stowarzyszenia narodowe czerwonego krzyża i czerwonego półksiężyca

•

zasoby prywatne

•

inne

Całe finansowanie jest dobrowolne. Ciągle trwają zabiegi o nowych ofiarodawców.

Budżety

•

stały – służy do pokrywania bieżących kosztów działalności w Genewie i w terenie; w
połowie jest finansowany przez rząd Szwajcarii

•

"nagły" – służy do pokrywania wydatków w sytuacjach nagłego zagrożenia, który jest
zasilany z wpłat wynikających po ogłoszeniu specjalnych apeli

Księgowość MKCK jest co roku szczegółowo badana przez 2 firmy (jedną szwajcarską, a
drugą międzynarodową). Dokładne dane liczbowe są publikowane w dorocznym
sprawozdaniu Komitetu.

Działalność MKCK

[

edytuj

]

Promocja i wprowadzanie w życie prawa humanitarnego i uniwersalnych zasad

humanitaryzmu

, biorąc jednocześnie pod uwagę standardy prawne, kulturalne, etyczne i

religijne w dziedzinach, w których działa. Wyłącznie humanitarna misja powstała po to, by
chronić życie i godność ofiar wojny i wewnętrznej przemocy oraz zapobiegać cierpieniom
towarzyszącym takim sytuacjom przez:

•

wizytowanie uwięzionych – zapewnienie fizycznej i psychicznej wspólnoty z
więzionym, zapobieżenie maltretowaniu

•

ochrona

ludności cywilnej

– MKCK zbiera informacje o miejscach konfliktu, a

następnie wysyła tam swoich przedstawicieli, którzy sporządzają dokładne raporty; w
chwili, gdy wszystkie możliwości zapobieżenia tragedii wyczerpują się, MKCK może
podjąć inicjatywę ewakuacji ludności z zagrożonych obszarów, o pomocy w scalaniu
rozdzielonych rodzin oraz udzielaniu pomocy medycznej

•

pomoc (wydział pomocy) – rozpoznawanie potrzeb i organizowanie, kierowanie
programów pomocy; czyni przygotowania, aby dostarczana pomoc trafiała do
potrzebujących. Dotyczy:

zabezpieczenia ekonomicznego wody i środowiska zdrowia

•

opieka medyczna (wydział medyczny) – zaspokajanie pilnych potrzeb w dziedzinie
leków i środków medycznych, potrzebnych do leczenia rannych, problemy zdrowia
ofiar konfliktów, jak epidemie, niewystarczająca higiena czy złe odżywianie

•

miny

– "Miny mogą być określane mianem nigdy nie chybiających bojowników,

uderzających na ślepo, noszących broń w ukryciu i mordujących na długo po
wygaśnięciu konfliktu. W istocie są największym pogwałceniem międzynarodowego
prawa humanitarnego, będąc ślepym terroryzmem" – delegat MKCK;

Traktat ottawski

o zakazie stosowania

min przeciwpiechotnych

jest konwencją zakazującą używania,

składowania, produkcji, rozwoju, pozyskiwania i przekazywania min
przeciwpiechotnych, zobowiązującą do zniszczenia zarówno tych zmagazynowanych,
jak i tych, znajdujących się już w ziemi.

Centralna agencja poszukiwawcza (od

1960

)

Działalność MKCK, którą prowadzi często we współpracy ze stowarzyszeniami narodowymi,
z których wiele ma swoje własne biura poszukiwań:

•

zbieranie i rejestrowanie wszelkich informacji, które mogą być pomocne przy
identyfikacji zmarłych, rannych i zaginionych i przekazywanie wiadomości
najbliższym krewnym;

•

ułatwianie korespondencji pomiędzy członkami rodzin rozdzielonych w wyniku
wydarzeń, gdy przerwana zostaje wszelka inna łączność

•

próby poszukiwania osób zaginionych oraz tych, o których krewni nie mają
wiadomości

•

wydawanie różnego rodzaju dokumentów, takich jak zaświadczenia o pobycie w
niewoli, o śmierci lub dokumenty podróży.

Dyplomacja humanitarna

1990

MKCK może uczestniczyć w sesjach i pracach

Zgromadzenia Ogólnego ONZ

charakterze obserwatora. Celem było promowanie współpracy pomiędzy obiema
organizacjami. Ten status został przyznany w wyniku specjalna rola i mandaty
przewidywanych dla MKCK przez Konwencje Genewskie z 12 sierpnia 1949 (rozważający
specjalną rolę spełnianą przez MKCK w międzynarodowych stosunkach humanitarnych.
MKCK utrzymuje również stosunki i dyskutuje o sprawach humanitarnych z głównymi
organizacjami regionalnymi. Jego zadaniem jest zapewnić żeby swoje czynności i sprawy
humanitarne sprawy zostały dobrze zrozumiane przez te ciała, który często są wzywane do
interwencji ze względów politycznych albo wykonują specjalne zadania podczas konfliktów i
związanych z tym kryzysów.

Dyskretna dyplomacja (quiet diplomacy)

MKCK nie nagłaśnia problemu przed jego zbadaniem, nie udostępnia sprawozdań i raportów
komisji pokontrolnych. Jest organizacją, której obca jest taktyka publicznego ujawniania
naruszeń. Wizytacje są dokładnie zaplanowane i poufne, a badania wysoko sformalizowane.
Wszystkie te zabiegi mają na celu zapewnienie rzetelnej, sprawiedliwej i neutralnej oceny
państwa, podejrzanego o łamanie praw człowieka.

Pokojowe Nagrody Nobla

Czerwony Krzyż otrzymywał czterokrotnie

Pokojową Nagrodę Nobla

: pierwszą przyznaną w

historii pokojową nagrodę w

1901

otrzymał twórca Ruchu

, następnie w latach