©Kancelaria Sejmu 

 

s. 1/110 

2013-09-25

 

 

 

 

 

USTAWA 

z dnia 5 stycznia 2011 r. 

 

o 

kierujących pojazdami

1), 2) 

 

Rozdział 1 

Przepisy ogólne 

 

Art. 1. 

1. Ustawa 

określa: 

1) osoby uprawnione do kierowania pojazdami na drogach publicznych oraz na 

drogach 

położonych w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu; 

2) wymagania w stosunku do osób, o których mowa w pkt 1; 

3)  zasady  uzyskiwania  i  cofania 

uprawnień do kierowania pojazdami oraz za-

trzymywania dokumentów 

stwierdzających posiadanie uprawnienia do kie-

rowania pojazdami; 

4) zasady prowadzenia 

działalności w zakresie uzyskiwania uprawnień i badań 

psychologicznych, 

związanych z kierowaniem pojazdami; 

5)  zasady  wykonywania 

badań lekarskich i psychologicznych kierowców, in-

struktorów i egzaminatorów oraz kandydatów na kierowców, instruktorów i 
egzaminatorów; 

6)  zasady  prowadzenia 

działalności  gospodarczej  w  zakresie  prowadzenia 

ośrodka doskonalenia techniki jazdy. 

2. Zadania 

samorządu województwa, o których mowa w art. 10 ust. 3, art. 18 ust. 3, 

art. 58 ust. 2, art. 67 ust. 1, art. 69 ust. 1, art. 70 ust. 1, art. 71 ust. 1 i 2, art. 72 
ust. 1 i 2, art. 77 ust. 2, art. 80 ust. 1–5, art. 85 ust. 3 i 8, art. 86 ust. 4, 5 i 7, art. 
87 ust. 3, art. 88 ust. 1, 4, 6, 7 i 9, art. 96 ust. 3, art. 97 ust. 2, art. 99 ust. 5 i art. 
103 ust. 6, 

stanowią zadania z zakresu administracji rządowej. 

                                                 

1) 

Niniejsza ustawa dokonuje w 

zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy nr 2006/126/WE Par-

lamentu  Europejskiego  i  Rady  z  dnia  20  grudnia  2006  r. w  sprawie  praw  jazdy  (przekształcenie) 

(Dz. Urz. UE L 403 z 30.12.2006, str. 18) oraz częściowo dyrektywy 2003/59/WE Parlamentu Eu-
ropejsk

iego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie wstępnej kwalifikacji i okresowego szkolenia 

kierowców niektórych pojazdów drogowych do przewozu rzeczy lub osób, zmieniającej rozporzą-

dzenie Rady (EWG) nr 3820/85 oraz dyrektywę Rady 91/439/EWG i uchylającej dyrektywę Rady 

76/914/EWG (Dz. Urz. UE L 226 z 10.09.2003, str. 4, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie 

specjalne rozdz. 7, t. 7, str. 441, z późn. zm.). 

2) 

Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, 

ustawę z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i ustawę z dnia 8 września 2006 r. o Pań-
stwowym Ratownictwie Medycznym. 

Opr acowano na 
podstawie: Dz. U. z 
2011 r . Nr  30, poz. 
151, Nr  92, poz. 530, 
Nr  106, poz. 622, Nr  
205, poz. 1210, Nr  
227, poz. 1367, Nr  
244, poz. 1454, z 
2012 r . poz. 113, z 
2013 r . poz. 82, 657. 
700, 829. 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 2/110 

2013-09-25

 

 

Art. 2. 

Ilekroć w ustawie jest mowa o: 

1) kierowcy, 

kierującym lub o pojeździe określonego rodzaju – należy przez to 

rozumieć  odpowiednio  kierowcę,  kierującego  lub  pojazd  w  rozumieniu 
przepisów  ustawy  z  dnia  20  czerwca  1997  r.  –  Prawo  o  ruchu  drogowym 
(Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z 

późn. zm.

3)

);  

2) 

opłacie ewidencyjnej – należy przez to rozumieć opłatę stanowiącą przychód 

Funduszu – Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców, o którym mowa w 
art.  80d  ust.  2  ustawy  z  dnia  20  czerwca  1997  r.  –  Prawo  o  ruchu  drogo-
wym. 

 

Rozdział 2 

Osoby uprawnione do kierowania pojazdami 

Art. 3.  

1. 

Kierującym  pojazdem  może  być  osoba,  która  osiągnęła  wymagany  wiek  i  jest 

sprawna pod 

względem fizycznym i psychicznym oraz spełnia jeden z następu-

jących warunków: 

1) posiada 

umiejętność kierowania pojazdem w sposób niezagrażający bezpie-

czeństwu, nieutrudniający ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na 

szkodę oraz odpowiedni dokument stwierdzający posiadanie uprawnienia do 
kierowania pojazdem; 

2) odbywa w ramach szkolenia 

naukę jazdy; 

3) zdaje egzamin 

państwowy.  

2. 

Kierującym pojazdem może być również osoba, która odbywa szkolenie w ra-

mach  kwalifikacji 

wstępnej,  kwalifikacji  wstępnej  przyspieszonej,  kwalifikacji 

wstępnej uzupełniającej lub kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyspieszonej, 
o których mowa w przepisach 

rozdziału 7a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o 

transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z 

późn. zm.

4)

), i jest 

sprawna pod 

względem fizycznym i psychicznym. 

3.  Osoba 

niepełnosprawna pod względem fizycznym może być kierującym, jeżeli 

uzyskała  orzeczenie  lekarskie  o  braku  przeciwwskazań  zdrowotnych  do  kiero-
wania pojazdem. 

                                                 

3)

 

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 109, poz. 

925, Nr 175, poz. 1462, Nr 179, poz. 1486 i Nr 180, poz. 1494 i 1497, z 2006 r. Nr 17, poz. 141, Nr 
104, poz. 708 i 711, Nr 190, poz. 1400, Nr 191, poz. 1410 i Nr 235, poz. 1701, z 2007 r. Nr 52, poz. 
343, Nr 57, poz. 381, Nr 99, poz. 661, Nr 123, poz. 845 i Nr 176, poz. 1238, z 2008 r. Nr 37, poz. 
214, Nr 100, poz. 649, Nr 163, poz. 1015, Nr 209, poz. 1320, Nr 220, poz. 1411 i 1426, Nr 223, poz. 
1461 i 1462 i Nr 234, poz. 1573 i 1574, z 2009 r. Nr 3, poz. 11, Nr 18, poz. 97, Nr 79, poz. 663, Nr 
91, poz. 739, Nr 92, poz. 753, Nr 97, poz. 802 i 803, Nr 98, poz. 817 i Nr 168, poz. 1323 oraz z 
2010 r. Nr 40, poz. 230, Nr 43, poz. 246, Nr 122, poz. 827, Nr 151, poz. 1013, Nr 152, poz. 1018, Nr 
182, poz. 1228, Nr 219, poz. 1443, Nr 225, poz. 1466 i Nr 257, poz. 1726. 

4)

 Zmiany tekstu jednolit

ego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 176, poz. 

1238 i Nr 192, poz. 1381, z 2008 r. Nr 218, poz. 1391, Nr 227, poz. 1505 i Nr 234, poz. 1574, z 
2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 31, poz. 206, Nr 86, poz. 720 i Nr 98, poz. 817 oraz z 2010 r. Nr 43, poz. 
246, Nr 164, poz. 1107, Nr 225, poz. 1466, Nr 247, poz. 1652 i Nr 249, poz. 1656. 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 3/110 

2013-09-25

 

4.  Osoba,  która 

ukończyła  18  lat,  nie  jest  obowiązana  do  posiadania  dokumentu 

stwierdzającego  posiadanie  uprawnienia  do  kierowania  rowerem,  wózkiem  ro-
werowym lub pojazdem 

zaprzęgowym. 

 

Art. 4. 

1. Dokumentem 

stwierdzającym posiadanie uprawnienia do kierowania motorowe-

rem,  pojazdem  silnikowym  lub 

zespołem pojazdów składającym się z pojazdu 

silnikowego i przyczepy lub naczepy jest: 

1) wydane w kraju: 

a) prawo jazdy, 

b) pozwolenie wojskowe, 

c) 

międzynarodowe prawo jazdy; 

2) wydane za 

granicą: 

a) 

międzynarodowe prawo jazdy, określone w Konwencji o ruchu drogo-

wym, podpisanej w Genewie dnia 19 

września 1949 r. (Dz. U. z 1959 r. 

Nr 54, poz. 321 i 322), 

b)  krajowe  lub 

międzynarodowe prawo jazdy, określone w Konwencji o 

ruchu  drogowym, 

sporządzonej  w  Wiedniu  dnia  8  listopada  1968  r. 

(Dz. U. z 1988 r. Nr 5, poz. 40 i 44), 

c)  krajowe  prawo  jazdy  wydane  w  innym 

państwie  członkowskim  Unii 

Europejskiej,  Konfederacji  Szwajcarskiej  lub 

państwie  członkowskim 

Europejskiego  Porozumienia  o  Wolnym  Handlu  (EFTA)  –  stronie 
umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, 

d)  krajowe  prawo  jazdy  określone  w  umowie  międzynarodowej,  której 

stroną jest Rzeczpospolita Polska;  

3)  zagraniczny  dokument  wojskowy, 

określony  w  umowach  międzynarodo-

wych, których 

stroną jest Rzeczpospolita Polska. 

2. Kierowca 

może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy. Przepis ten nie dotyczy 

międzynarodowego  prawa  jazdy  oraz  krajowego  prawa  jazdy  osoby,  o  której 
mowa w art. 10 ust. 3. 

3. Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie jest uznawane za 

ważne prawo jaz-

dy  wydane  w  innym 

państwie  członkowskim  Unii  Europejskiej,  Konfederacji 

Szwajcarskiej  lub 

państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wol-

nym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, 

jeżeli  na  terytorium  któregokolwiek  z  tych  państw  to  prawo  jazdy  zostało  za-
trzymane lub czasowo albo na 

stałe cofnięto posiadane uprawnienie do kierowa-

nia pojazdem.  

 

Art. 5.  

1.  Prawo  jazdy,  o  którym  mowa  w  art.  4  ust.  1  pkt  1  lit.  a,  stwierdza  posiadanie 

uprawnienia  do  kierowania  odpowiednio  motorowerem,  pojazdem  silnikowym 
lub 

zespołem pojazdów: 

1) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 

2) w ruchu 

międzynarodowym na terytorium:  

a) 

państw-stron Konwencji, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. b – z 

wyjątkiem kierowania motorowerem lub ciągnikiem rolniczym, 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 4/110 

2013-09-25

 

b) 

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej 

lub 

państwa  członkowskiego  Europejskiego  Porozumienia  o  Wolnym 

Handlu  (EFTA)  –  strony  umowy  o  Europejskim  Obszarze  Gospodar-
czym – z 

wyjątkiem kierowania ciągnikiem rolniczym. 

2. Pozwolenie wojskowe, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b, stwierdza po-

siadanie przez 

żołnierza zasadniczej służby wojskowej i żołnierza służby kandy-

dackiej uprawnienia do kierowania odpowiednim pojazdem silnikowym, zespo-

łem pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej lub pojazdem pobranym 
w ramach 

świadczeń na rzecz obrony. 

3. 

Międzynarodowe prawo jazdy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c, stwier-

dza posiadanie uprawnienia do kierowania odpowiednim pojazdem silnikowym 
lub 

zespołem pojazdów w ruchu międzynarodowym na terytorium państw-stron 

Konwencji, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. a i b, z 

wyjątkiem kierowa-

nia 

ciągnikiem  rolniczym.  Międzynarodowe  prawo  jazdy  jest  ważne  łącznie  z 

krajowym prawem jazdy. 

4. Prawo jazdy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. a i b, stwierdza posiadanie 

uprawnienia  do  kierowania  odpowiednim  pojazdem  silnikowym  na  terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej w okresie 6 

miesięcy od dnia rozpoczęcia stałego lub 

czasowego pobytu. 

5. Zagraniczny dokument wojskowy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3, stwier-

dza  posiadanie  uprawnienia  do  kierowania  pojazdami  na  terytorium  Rzeczypo-
spolitej  Polskiej  w  zakresie 

określonym  w  umowach  międzynarodowych,  któ-

rych 

stroną jest Rzeczpospolita Polska. 

6.  Na  terytorium  Rzeczypospolitej  Polskiej  odpowiednio  motorowerem  lub  pojaz-

dem  silnikowym 

może  kierować  osoba  posiadająca  ważne  zagraniczne  prawo 

jazdy  wydane  przez 

państwo  członkowskie  Unii  Europejskiej,  Konfederację 

Szwajcarską lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym 
Handlu  (EFTA)  – 

stronę umowy o  Europejskim  Obszarze Gospodarczym – w 

okresie 

ważności prawa jazdy. 

 

Art. 5a. 

Krajowe prawo jazdy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. d, stwierdza posiada-
nie uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w 

zakresie określonym w tym prawie jazdy i umowie międzynarodowej, której stroną 
jest Rzeczpospolita Polska. 

 

Art. 6.  

1. Prawo jazdy stwierdza posiadanie uprawnienia do kierowania: 

1) kategorii AM: 

a) motorowerem, 

b) 

czterokołowcem lekkim; 

2) kategorii A1:  

a)  motocyklem  o 

pojemności  skokowej  silnika  nieprzekraczającej 

125 cm

3

,  mocy 

nieprzekraczającej  11  kW  i  stosunku  mocy  do  masy 

własnej nieprzekraczającym 0,1 kW/kg, 

b) motocyklem 

trójkołowym o mocy nieprzekraczającej 15 kW, 

c) pojazdami 

określonymi dla prawa jazdy kategorii AM; 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 5/110 

2013-09-25

 

3) kategorii A2: 

a) motocyklem o mocy 

nieprzekraczającej 35 kW i stosunku mocy do ma-

sy 

własnej nieprzekraczającym 0,2 kW/kg, przy czym nie może on po-

wstać w wyniku wprowadzenia zmian w pojeździe o mocy przekracza-

jącej dwukrotność mocy tego motocykla, 

b) motocyklem 

trójkołowym o mocy nieprzekraczającej 15 kW, 

c) pojazdami 

określonymi dla prawa jazdy kategorii AM; 

4) kategorii A: 

a) motocyklem, 

b) pojazdami 

określonymi dla prawa jazdy kategorii AM; 

5) kategorii B1:  

a) 

czterokołowcem, 

b) pojazdami 

określonymi dla prawa jazdy kategorii AM; 

6) kategorii B: 

a)  pojazdem  samochodowym  o  dopuszczalnej  masie 

całkowitej  nieprze-

kraczającej 3,5 t, z wyjątkiem autobusu i motocykla, 

b) 

zespołem pojazdów złożonym z pojazdu, o którym mowa w lit. a, oraz 
z przyczepy lekkiej,  

c) 

zespołem pojazdów złożonym z pojazdu, o którym mowa w lit. a, oraz z 

przyczepy innej 

niż lekka, o ile łączna dopuszczalna masa całkowita ze-

społu tych pojazdów nie przekracza 4.250 kg, z zastrzeżeniem ust. 2, 

d) pojazdami 

określonymi dla prawa jazdy kategorii AM; 

7) kategorii C1: 

a)  pojazdem  samochodowym  o  dopuszczalnej  masie 

całkowitej  przekra-

czającej 3,5 t i nieprzekraczającej 7,5 t, z wyjątkiem autobusu, 

b) 

zespołem pojazdów złożonym z pojazdu, o którym mowa w lit. a, oraz 
z przyczepy lekkiej, 

c) pojazdami 

określonymi dla prawa jazdy kategorii AM; 

8) kategorii C: 

a)  pojazdem  samochodowym  o  dopuszczalnej  masie 

całkowitej  przekra-

czającej 3,5 t, z wyjątkiem autobusu, 

b) 

zespołem pojazdów złożonym z pojazdu, o którym mowa w lit. a, oraz 
z przyczepy lekkiej, 

c) pojazdami 

określonymi dla prawa jazdy kategorii AM; 

9) kategorii D1: 

a)  autobusem  przeznaczonym  konstrukcyjnie  do  przewozu  nie 

więcej niż 

17 osób 

łącznie z kierowcą, o długości nieprzekraczającej 8 m, 

b) 

zespołem pojazdów złożonym z pojazdu, o którym mowa w lit. a, oraz 
z przyczepy lekkiej, 

c) pojazdami 

określonymi dla prawa jazdy kategorii AM; 

10) kategorii D: 

a) autobusem, 

b) 

zespołem pojazdów złożonym z pojazdu, o którym mowa w lit. a, oraz 
z przyczepy lekkiej, 

c) pojazdami 

określonymi dla prawa jazdy kategorii AM; 

11) kategorii T: 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 6/110 

2013-09-25

 

a) 

ciągnikiem rolniczym lub pojazdem wolnobieżnym, 

b) 

zespołem pojazdów złożonym z ciągnika rolniczego z przyczepą (przy-
czepami) lub pojazdem 

wolnobieżnym z przyczepą (przyczepami), 

c) pojazdami 

określonymi dla prawa jazdy kategorii AM; 

12)  kategorii  B+E,  C+E  lub  D+E  –  pojazdem 

określonym odpowiednio w pra-

wie  jazdy  kategorii  B,  C  lub  D, 

łącznie  z  przyczepą  (przyczepami),  przy 

czym  w  zakresie  kategorii  B+E  dopuszczalna  masa 

całkowita  ciągniętej 

przyczepy nie 

może przekraczać 3,5 t; 

13) kategorii C1+E – 

zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nie-

przekraczającej 12 t, składającym się z pojazdu ciągnącego określonego w 
prawie jazdy kategorii C1 i przyczepy; 

14) kategorii D1+E – 

zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nie-

przekraczającej 12 t, składającym się z pojazdu ciągnącego określonego w 
prawie jazdy kategorii D1 i przyczepy; 

15) kategorii B i C1+E, B i D1+E, B i C+E lub B i D+E – 

zespołem pojazdów 

określonym w prawie jazdy kategorii B+E; 

16) kategorii C+E i D – 

zespołem pojazdów określonych w prawie jazdy katego-

rii D+E.  

2. 

Zespołem pojazdów, o którym mowa w ust. 1 pkt 6 lit. c, którego dopuszczalna 

masa 

całkowita przekracza 3,5 t, może kierować osoba, która zdała część prak-

tyczną egzaminu państwowego, potwierdzoną wpisem do prawa jazdy.  

3. Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej prawo jazdy: 

1)  kategorii  B,  C1,  C,  D1  i  D  uprawnia  do  kierowania 

ciągnikiem rolniczym, 

pojazdem 

wolnobieżnym  oraz  zespołem  złożonym  z  tego  pojazdu  i  przy-

czepy lekkiej; 

2) kategorii B+E, C1+E, C+E, D1+E i D+E uprawnia do kierowania 

zespołem 

pojazdów 

złożonym  z  ciągnika  rolniczego  z  przyczepą  (przyczepami)  lub 

pojazdu 

wolnobieżnego z przyczepą (przyczepami); 

3) kategorii AM, A1, A2 i A uprawnia do kierowania 

zespołem pojazdów zło-

żonym z pojazdu określonego dla tej kategorii wraz z przyczepą. 

4. 

Kolejką turystyczną może kierować osoba, która posiada prawo jazdy odpowied-

niej kategorii co najmniej od 2 lat.  

5. Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem 

właściwym do spraw 

transportu 

może  określić,  w  drodze  rozporządzenia,  w  sposób  odmienny  od 

przepisów ust. 1, uprawnienia osób 

kierujących pojazdami specjalnymi i pojaz-

dami  przeznaczonymi  do  celów  specjalnych 

Sił  Zbrojnych  Rzeczypospolitej 

Polskiej lub pobranymi w ramach 

świadczeń na rzecz obrony, a także dodatko-

we wymagania w stosunku do tych osób.  

6. W 

rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 5, uwzględnia się odpowiednio: 

1) 

potrzebę posiadania szczególnych kwalifikacji przez osoby wykonujące za-

dania 

związane z obronnością państwa; 

2) wymagania w stosunku do 

uprawnień żołnierzy pełniących służbę poza gra-

nicami kraju; 

3) 

potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. 

 

Art. 7.  

1. Dokumentem 

stwierdzającym posiadanie uprawnienia do kierowania: 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 7/110 

2013-09-25

 

1) tramwajem – jest pozwolenie na kierowanie tramwajem; 

2) rowerem i wózkiem rowerowym – jest karta rowerowa lub prawo jazdy ka-

tegorii AM, A1, B1 lub T – w przypadku osób, które nie 

ukończyły 18 lat; 

3)  pojazdem 

zaprzęgowym  –  jest  karta  rowerowa  lub  prawo  jazdy  kategorii 

AM, A1, B1 lub T – w przypadku osób, które nie 

ukończyły 18 lat.  

2. 

Kierujący tramwajem może posiadać tylko jedno ważne pozwolenie na kierowa-

nie tramwajem. 

 

Art. 8.  

1. Wymagany minimalny wiek do kierowania wynosi: 

1) 14 lat – dla pojazdów 

określonych w prawie jazdy kategorii AM;  

2) 16 lat – dla pojazdów 

określonych w prawie jazdy kategorii A1, B1 i T; 

3) 18 lat – dla pojazdów 

określonych w prawie jazdy kategorii A2, B, B+E, C1 

i C1+E; 

4) 20 lat – dla pojazdów 

określonych w prawie jazdy kategorii A, jeżeli osoba 

co najmniej od 2 lat posiada prawo jazdy kategorii A2; 

5)  21  lat  –  dla  motocykli 

trójkołowych o mocy przekraczającej 15 kW, jeżeli 

osoba posiada prawo jazdy kategorii A; 

6)  21  lat  –  dla  pojazdów 

określonych w prawie jazdy kategorii C, C+E, D1 i 

D1+E, z 

zastrzeżeniem ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 2 oraz art. 9; 

7) 24 lata – dla pojazdów 

określonych w prawie jazdy kategorii: 

a) A – 

jeżeli osoba nie posiadała co najmniej przez 2 lata prawa jazdy ka-

tegorii A2,  

b) D i D+E, z 

zastrzeżeniem ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 3 oraz art. 9; 

8) 21 lat – dla tramwaju; 

9) 15 lat – dla pojazdu 

zaprzęgowego; 

10) 10 lat – dla roweru; 

11)  17 lat  – dla roweru  wieloosobowego,  roweru  lub  wózka  rowerowego prze-

wożących inną osobę; 

12) 13 lat – dla 

jadącego po jezdni wózka inwalidzkiego; 

13) 21 lat – dla kolejki turystycznej. 

2. Wymagany minimalny wiek do kierowania dla 

żołnierzy kierujących pojazdami 

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej wynosi:  

1) 18 lat – dla pojazdów 

określonych w pozwoleniu wojskowym kategorii A, C 

i C+E;  

2) 19 lat – dla pojazdów 

określonych w pozwoleniu wojskowym kategorii D.  

3. Dla funkcjonariuszy 

kierujących pojazdami Państwowej Straży Pożarnej, Policji 

oraz 

Straży Granicznej minimalny wiek do kierowania wynosi:  

1) 18 lat – dla pojazdów 

określonych w prawie jazdy kategorii A;  

2) 19 lat – dla pojazdów 

określonych w prawie jazdy kategorii C;  

3) 21 lat – dla pojazdów 

określonych w prawie jazdy kategorii D.  

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 8/110 

2013-09-25

 

 

Art. 9.  

1. Dla osób, które 

uzyskały kwalifikację wstępną określoną w przepisach rozdziału 

7a ustawy z dnia  6 

września 2001 r. o transporcie drogowym, minimalny wiek 

do kierowania pojazdami 

określonymi w prawie jazdy kategorii:  

1) C i C+E wynosi 18 lat; 

2) D i D+E wynosi 21 lat. 

2. Dla osób, które 

uzyskały kwalifikację wstępną przyspieszoną, określoną w prze-

pisach 

rozdziału 7a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, 

minimalny wiek do kierowania pojazdami 

określonymi w prawie jazdy kategorii 

D i D+E wynosi: 

1) 23 lata lub 

2) 21 lat, z tym 

że taka osoba może kierować wyłącznie pojazdami wykonują-

cymi  regularne  przewozy  osób  na  liniach  komunikacyjnych  w  rozumieniu 
przepisów ustawy z dnia 6 

września 2001 r. o transporcie drogowym na tra-

sie 

nieprzekraczającej 50 km.  

 

Rozdział 3 

Wydawanie praw jazdy 

 

Art. 10.  

1. Prawo jazdy jest wydawane przez 

starostę, na wniosek osoby zainteresowanej, za 

opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej.  

2. 

Międzynarodowe prawo jazdy jest wydawane przez każdego starostę, na wniosek 

osoby zainteresowanej, za 

opłatą na podstawie krajowego prawa jazdy. Między-

narodowe  prawo  jazdy  jest  wydawane  na  okres  3  lat,  nie 

dłużej jednak niż na 

okres 

ważności krajowego prawa jazdy. 

3.  Szefom  i  cudzoziemskiemu  personelowi  przedstawicielstw  dyplomatycznych, 

urzędów konsularnych i misji specjalnych państw obcych oraz organizacji mię-
dzynarodowych, 

korzystających z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych 

lub konsularnych na mocy ustaw, umów 

międzynarodowych bądź powszechnie 

uznanych zwyczajów 

międzynarodowych lub na zasadzie wzajemności, oraz in-

nym osobom 

korzystającym z tych przywilejów i immunitetów uprawnienie do 

kierowania pojazdem wydaje 

nieodpłatnie – nie zatrzymując prawa jazdy wyda-

nego  w 

państwie  wysyłającym  –  marszałek  województwa  mazowieckiego,  na 

wniosek ministra 

właściwego do spraw zagranicznych. 

4. Pozwolenie wojskowe jest wydawane 

żołnierzom zasadniczej służby wojskowej 

i 

żołnierzom  służby  kandydackiej  na  czas  pełnienia  tej  służby  przez  dowódcę 

jednostki wojskowej 

prowadzącej szkolenie kierowców. 

5. Pozwolenie wojskowe jest  wymieniane przez 

starostę na prawo jazdy tej samej 

kategorii.  Osoba 

niespełniająca  wymagań  w  zakresie  wieku,  o  których  mowa 

odpowiednio w art. 8 ust. 1 pkt 6 i 7, 

może otrzymać prawo jazdy z ogranicze-

niem do kierowania 

określonymi pojazdami.  

6. 

Opłata, o której mowa w ust. 1 i 2, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi 

dochód powiatu. 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 9/110 

2013-09-25

 

 

Art. 11.  

1. Prawo jazdy jest wydawane osobie, która: 

1) 

osiągnęła minimalny wiek wymagany do kierowania pojazdami odpowied-

niej kategorii;  

2) 

uzyskała orzeczenie: 

a)  lekarskie  o  braku 

przeciwwskazań  zdrowotnych  do  kierowania  pojaz-

dem, 

b)  psychologiczne  o  braku 

przeciwwskazań  psychologicznych  do  kiero-

wania  pojazdem  –  nie  dotyczy  prawa  jazdy  kategorii  AM,  A1,  A2,  A, 
B1, B, B+E lub T; 

3) 

odbyła szkolenie wymagane do uzyskania prawa jazdy danej kategorii; 

4) 

zdała egzamin państwowy wymagany do uzyskania prawa jazdy odpowied-

niej kategorii; 

5) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 185 dni 

w 

każdym  roku  kalendarzowym  ze  względu  na  swoje  więzi  osobiste  lub 

zawodowe  albo  przedstawi 

zaświadczenie,  że  studiuje  co  najmniej  od  6 

miesięcy.  

2. Osoba, która nie 

ukończyła 18 lat, może uzyskać prawo jazdy kategorii AM, A1, 

B1 lub T za 

pisemną zgodą rodzica lub opiekuna. 

3.  Osoby,  o  których  mowa  w  art.  8  ust.  2  i  3,  do  czasu 

osiągnięcia wymaganego 

minimalnego  wieku  do  kierowania  pojazdami 

określonych kategorii, o  którym 

mowa w art. 8 ust. 1, 

mogą otrzymać prawo jazdy z ograniczeniem wynikającym 

z 

możliwości prowadzenia określonego pojazdu.  

4. Dodatkowym warunkiem wydania prawa jazdy: 

1) kategorii C1, C, D1 lub D – jest 

spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 

1 pkt 3 i 4, 

określonych dla prawa jazdy kategorii B;  

2)  kategorii  B+E,  C1+E,  C+E,  D1+E  lub  D+E  –  jest 

spełnienie wymagań, o 

których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, 

określonych odpowiednio dla prawa jazdy 

kategorii B, C1, C, D1 lub D. 

5. Osoby, o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 2, w okresie 

między 21. a 23. rokiem 

życia otrzymują prawo jazdy kategorii D i D+E z ograniczeniem do wykonywa-
nia  regularnych  przewozów  osób  na  liniach  komunikacyjnych  w  rozumieniu 
przepisów  ustawy  z  dnia  6 

września 2001 r. o transporcie drogowym na trasie 

nieprzekraczającej 50 km.  

6. Dodatkowym warunkiem wydania prawa jazdy osobie, wobec której 

została wy-

dana  decyzja  o 

cofnięciu prawa jazdy w trybie art. 103 ust. 1 pkt 2 lub 3, jest 

uzyskanie orzeczenia psychologicznego o braku 

przeciwwskazań psychologicz-

nych do kierowania pojazdem. 

7. Przepisy ust. 1 pkt 1–4 oraz ust. 4 stosuje 

się do pozwolenia wojskowego.  

 

Art. 12.  

1. Prawo jazdy nie 

może być wydane osobie: 

1) u której w wyniku badania lekarskiego stwierdzono 

aktywną formę uzależ-

nienia od alkoholu lub 

środka działającego podobnie do alkoholu; 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 10/110 

2013-09-25

 

2) w stosunku do której 

został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz 

prowadzenia pojazdów mechanicznych – w okresie i zakresie 

obowiązywa-

nia tego zakazu; 

3) w stosunku do której wydano 

decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowa-

nia pojazdami lub zatrzymaniu prawa jazdy – w okresie i zakresie obowi

ą-

zywania tej decyzji; 

4) 

posiadającej  inny  dokument  stwierdzający  uprawnienie  do  kierowania  po-
jazdem silnikowym;  

5) która 

uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane 

lub  uprawnienie  do  kierowania pojazdami 

zostało cofnięte – w okresie ob-

owiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia; 

6) której prawo jazdy 

zostało wymienione w trybie art. 97 ust. 1 i 2.  

2.  Przepis  ust.  1  pkt  2  stosuje 

się  także  wobec  osoby  ubiegającej  się  o  wydanie 

prawa jazdy kategorii: 

1)  B1  lub  B  –  w  okresie 

obowiązywania  zakazu  prowadzenia  pojazdów  me-

chanicznych 

obejmującego  uprawnienie  w  zakresie  prawa  jazdy  kategorii 

AM, A1, A2 lub A; 

2) AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D – w okresie 

obowiązywania zakazu pro-

wadzenia  pojazdów  mechanicznych 

obejmującego uprawnienie w zakresie 

prawa jazdy kategorii B; 

3) B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E – w okresie 

obowiązywania zakazu pro-

wadzenia  pojazdów  mechanicznych 

obejmującego uprawnienie w zakresie 

prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D. 

3.  Przepis  ust.  1  pkt  3  stosuje 

się  także  wobec  osoby  ubiegającej  się  o  wydanie 

prawa jazdy kategorii: 

1) C1, C, D1 lub D – w okresie 

obowiązywania decyzji o cofnięciu lub zatrzy-

maniu  prawa  jazdy 

obejmującej uprawnienie w zakresie prawa jazdy kate-

gorii B; 

2)  B+E,  C1+E,  C+E,  D1+E  lub  D+E  –  w  okresie 

obowiązywania  decyzji  o 

cofnięciu lub zatrzymaniu prawa jazdy obejmującej uprawnienie w zakresie 
prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D. 

4. Przepis ust. 1 pkt 4 nie dotyczy 

międzynarodowego prawa jazdy oraz prawa jaz-

dy posiadanego przez osoby, o których mowa w art. 10 ust. 3.  

5. Przepisy ust. 1–3 stosuje 

się do pozwolenia wojskowego. 

 

Art. 13.  

1. Prawo jazdy kategorii: 

1) AM, A1, A2, A, B1, B, B+E lub T wydaje 

się na okres 15 lat, z tym że: 

a) okres ten 

może być krótszy, o ile wynika to z orzeczenia lekarskiego, o 

którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 lit. a,  

b) prawo jazdy kategorii B uzyskane po raz pierwszy wydaje 

się na okres, 

o którym mowa w art. 91 ust. 1, z 

zastrzeżeniem art. 92 ust. 1; 

2) C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D lub D+E wydaje 

się na okres 5 lat, nie dłu-

żej  jednak  niż  na  okres  wynikający  z  orzeczenia  lekarskiego  i  orzeczenia 
psychologicznego,  o  których  mowa  w  art.  11  ust.  1  pkt  2,  z 

zastrzeżeniem 

art. 15. 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 11/110 

2013-09-25

 

2. Orzeczenie lekarskie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w uzasadnionych przypad-

kach 

dotyczących stanu zdrowia, może być wydawane na okres krótszy niż 5 lat. 

3.  Okres 

ważności  prawa  jazdy  kategorii  C1,  C1+E,  C,  C+E,  D1,  D1+E,  D  oraz 

D+E jest 

przedłużany przez starostę po przedłożeniu: 

1) orzeczenia lekarskiego o braku 

przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania 

pojazdem  i  orzeczenia  psychologicznego  o  braku 

przeciwwskazań psycho-

logicznych  do  kierowania  pojazdem  wydanych  na  podstawie 

badań, o któ-

rych mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2 oraz art. 82 ust. 1 pkt 2, albo 

2) orzeczenia 

stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykony-

wania pracy na stanowisku kierowcy i orzeczenia psychologicznego stwier-

dzającego brak przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy 
na  stanowisku  kierowcy,  o  których  mowa  w  rozdziale  7a  ustawy  z  dnia  6 

września 2001 r. o transporcie drogowym. 

4. Prawo jazdy 

może zawierać wymagania lub ograniczenia wynikające: 

1) ze stanu zdrowia kierowcy; 

2) z 

możliwości prowadzenia określonego pojazdu. 

5. Wymagania lub ograniczenia 

mogą dotyczyć: 

1) stosowania: 

a) korekty lub ochrony wzroku, 

b) korekty 

słuchu, 

c) protezy lub szyny ortopedycznej; 

2) 

możliwości ograniczonego korzystania z pojazdu; 

3) 

konieczności modyfikacji lub dostosowania pojazdu; 

4) ograniczenia uprawnienia do kierowania wskazanymi pojazdami; 

5) dodatkowego oznakowania pojazdu; 

6) terminu 

ważności prawa jazdy. 

6.  Okres 

ważności prawa jazdy określonej kategorii jest przedłużany, na wniosek 

osoby zainteresowanej, za 

opłatą, o której mowa w art. 10 ust. 1, oraz po uisz-

czeniu 

opłaty ewidencyjnej, w formie wymiany prawa jazdy. Do wymiany pra-

wa jazdy stosuje 

się przepisy ust. 1, 4 i 5 oraz art. 12 ust. 1–3. 

7. Przepisy ust. 4 i 5 stosuje 

się do pozwolenia wojskowego. 

 

Art. 14.  

1. Osoba 

posiadająca ważne krajowe prawo jazdy wydane za granicą może, na swój 

wniosek, 

otrzymać prawo jazdy odpowiedniej kategorii, za opłatą, o której mo-

wa  w art.  10  ust. 1,  oraz po  uiszczeniu 

opłaty ewidencyjnej, po zwrocie zagra-

nicznego  dokumentu  organowi 

wydającemu  prawo  jazdy.  Jeżeli  prawo  jazdy 

wydane za 

granicą nie jest określone w konwencjach o ruchu drogowym, o któ-

rych  mowa  w  art.  4  ust.  1  pkt  2  lit.  a  i  b,  dodatkowym  warunkiem  otrzymania 
polskiego prawa jazdy jest 

złożenie z wynikiem pozytywnym części teoretycznej 

egzaminu 

państwowego i przedstawienie uwierzytelnionego tłumaczenia zagra-

nicznego dokumentu. Warunek ten nie dotyczy krajowego prawa jazdy wydane-
go w 

państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub 

państwie  członkowskim  Europejskiego  Porozumienia  o  Wolnym  Handlu 
(EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. 

2. 

Jeżeli prawo jazdy wydane za granicą zawiera ograniczenie, o którym mowa w 

art. 13 ust. 5, ograniczenie to 

uwzględnia się w wydawanym prawie jazdy. 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 12/110 

2013-09-25

 

3.  W stosunku do  obywateli niektórych 

państw można określić, na zasadach wza-

jemności,  warunki  i  tryb  wydawania  praw  jazdy,  odmienne  niż  te,  o  których 
mowa w ust. 1.  

4. Minister 

właściwy do spraw transportu może określić, w drodze rozporządzenia, 

warunki i tryb wydawania praw jazdy, o których mowa w ust. 3.  

5. W 

rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, uwzględnia się odpowiednio: 

1)  warunki  wymiany  polskich  krajowych  praw  jazdy  na  krajowe  prawa  jazdy 

danego 

państwa; 

2)  wymagania,  od  których 

spełnienia jest uzależniona wymiana polskich kra-

jowych praw jazdy na krajowe prawa jazdy danego 

państwa; 

3) 

obciążenia  finansowe  nakładane  na  obywatela  polskiego  wymieniającego 

polskie krajowe prawo jazdy na krajowe prawo jazdy danego 

państwa. 

 

Art. 15.  

1. Starosta dokonuje w prawie jazdy wpisu 

potwierdzającego odbycie kwalifikacji 

wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyspieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełnia-

jącej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyspieszonej albo szkolenia okre-
sowego,  o  których  mowa  w  rozdziale  7a  ustawy  z  dnia  6 

września  2001  r.  o 

transporcie drogowym. 

2. Wpis jest dokonywany  na pisemny wniosek kierowcy, na podstawie 

przedłożo-

nych kopii: 

1) 

świadectwa  kwalifikacji  zawodowej  potwierdzającego  ukończenie  kwalifi-
kacji 

wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyspieszonej, kwalifikacji wstępnej 

uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyspieszonej, szkole-
nia  okresowego  albo  karty  kwalifikacji  kierowcy  wydanej  w 

państwie 

członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie 

członkowskim  Europejskiego  Porozumienia  o  Wolnym  Handlu  (EFTA)  – 
stronie  umowy  o  Europejskim  Obszarze  Gospodarczym,  zgodnie  z  dyrek-

tywą nr 2003/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 
r. w  sprawie 

wstępnej kwalifikacji i okresowego szkolenia kierowców nie-

których  pojazdów  drogowych  do  przewozu  rzeczy  lub  osób, 

zmieniającą 

rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 oraz dyrektywę Rady 91/439/EWG 
i 

uchylającą dyrektywę Rady 76/914/EWG, 

2)  orzeczenia  lekarskiego 

stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych 

do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, 

3) orzeczenia psychologicznego 

stwierdzającego brak przeciwwskazań psycho-

logicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy 

 – 

określonych w przepisach ustawy, o której mowa w ust. 1. 

3. 

Świadectwo kwalifikacji zawodowej, potwierdzające ukończenie szkolenia okre-

sowego  w  zakresie  jednego  z  bloków  programowych,  wydane  osobie,  o  której 
mowa  w  art.  39d  ust.  6  ustawy  z  dnia  6 

września 2001 r. o transporcie drogo-

wym, stanowi 

podstawę do uzyskania wpisu, o którym mowa w ust. 1, w zakre-

sie posiadanych kategorii prawa jazdy 

spośród kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, 

D1+E, D i D+E. 

4. Wpis jest dokonywany, w formie wymiany prawa jazdy, na okres 5 lat, liczony 

od dnia wydania 

świadectwa kwalifikacji zawodowej, o którym mowa w przepi-

sach 

rozdziału  7a  ustawy  z  dnia  6  września  2001  r.  o  transporcie  drogowym, 

przy czym termin ten nie 

może być dłuższy niż okres ważności orzeczenia lekar-

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 13/110 

2013-09-25

 

skiego  i  orzeczenia  psychologicznego,  o  których  mowa  w  przepisach 

rozdziału 

7a tej ustawy.  

5. Za dokonanie wpisu, o którym mowa w ust. 1, pobiera 

się opłatę, o której mowa 

w art. 10 ust. 1, oraz 

opłatę ewidencyjną. 

 

Art. 16.  

1. Pozwolenie na kierowanie tramwajem jest wydawane, na wniosek osoby zainte-

resowanej, za 

opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, przez starostę. Do 

wydawania  pozwolenia  na  kierowanie  tramwajem  stosuje 

się  przepisy  art.  12 

ust. 1 i odpowiednio art. 13 ust. 4 i 5. 

2. Pozwolenie na kierowanie tramwajem jest wydawane osobie, która: 

1) 

osiągnęła wiek wymagany do kierowania tramwajem; 

2) 

uzyskała orzeczenie: 

a)  lekarskie  o  braku 

przeciwwskazań  zdrowotnych  do  kierowania  pojaz-

dem, 

b)  psychologiczne  o  braku 

przeciwwskazań  psychologicznych  do  kiero-

wania pojazdem; 

3) 

odbyła wymagane szkolenie; 

4) 

zdała egzamin państwowy wymagany do uzyskania pozwolenia. 

3.  Pozwolenie  na  kierowanie  tramwajem  jest  wydawane  na  okres  5  lat,  nie 

dłużej 

jednak 

niż  na  okres  wynikający  z  terminu  ważności  orzeczenia  lekarskiego  i 

orzeczenia psychologicznego, o których mowa w ust. 2 pkt 2. 

4.  Okres 

ważności  pozwolenia  na  kierowanie  tramwajem  jest  przedłużany  przez 

starostę po przedłożeniu orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdro-
wotnych do  kierowania  pojazdem  i  orzeczenia  psychologicznego o  braku  prze-

ciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem wydanych na podstawie 

badań, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2 oraz art. 82 ust. 1 pkt 2. 

5. Okres 

ważności pozwolenia na kierowanie tramwajem jest przedłużany, za opła-

tą, o której mowa w ust. 1, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, w  formie 
wymiany  tego  dokumentu.  Do  wymiany  pozwolenia  na  kierowanie  tramwajem 
stosuje 

się przepisy ust. 1–3. 

6. 

Opłata, o której mowa w ust. 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi do-

chód powiatu. 

 

Art. 17.  

1. 

Kartę rowerową wydaje nieodpłatnie, za pisemną zgodą rodzica lub opiekuna: 

1) dyrektor 

szkoły – uczniowi szkoły podstawowej;  

2) dyrektor wojewódzkiego 

ośrodka ruchu drogowego lub przedsiębiorca pro-

wadzący ośrodek szkolenia kierowców posiadający poświadczenie potwier-

dzające spełnianie dodatkowych wymagań – osobie niewymienionej w pkt 
1. 

2. 

Kartę rowerową może uzyskać osoba, która: 

1) 

osiągnęła wymagany minimalny wiek; 

2) 

wykazała  się  niezbędnymi  umiejętnościami  odpowiednio  podczas  zajęć 

szkolnych, 

zajęć prowadzonych przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowe-

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 14/110 

2013-09-25

 

go lub 

zajęć prowadzonych przez ośrodek szkolenia kierowców posiadający 

poświadczenie potwierdzające spełnianie dodatkowych wymagań. 

 

Art. 18.  

1.  Osoba 

posiadająca  prawo  jazdy  lub  pozwolenie  na  kierowanie  tramwajem  jest 

obowiązana zawiadomić starostę o utracie tego dokumentu, jego zniszczeniu w 
stopniu 

powodującym nieczytelność,  a także o zmianie stanu faktycznego wy-

magającego zmiany danych w nim zawartych, w terminie 30 dni od dnia zaist-
nienia tego zdarzenia. 

2. Na wniosek osoby uprawnionej w przypadkach, o których mowa w ust. 1, staro-

sta wydaje, za 

opłatą, o której mowa w art. 10 ust. 1 lub w art. 16 ust. 1, oraz po 

uiszczeniu 

opłaty ewidencyjnej:  

1) wtórnik dokumentu pod warunkiem:  

a) 

złożenia  oświadczenia  o  utracie  dokumentu,  pod  rygorem  odpowie-

dzialności karnej wynikającej z art. 233 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 
r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, z 

późn. zm.

5)

), zwanej dalej 

„Kodeksem karnym”, albo 

b) zwrotu zniszczonego dokumentu; 

2) nowy dokument pod warunkiem zwrotu dokumentu 

wymagającego zmiany 

danych. 

3.  W  stosunku  do  osób,  o  których  mowa  w  art.  10  ust.  3,  organem 

właściwym w 

sprawach 

określonych w ust. 1, 2 i 6 jest marszałek województwa mazowieckie-

go. 

4.  W  przypadku  utraty  lub  zniszczenia  pozwolenia  wojskowego  wtórnik  tego  do-

kumentu  wydaje 

nieodpłatnie  dowódca  jednostki  wojskowej,  który  wydał  po-

zwolenie wojskowe. 

5.  W  przypadku  utraty  lub  zniszczenia  karty  rowerowej  wtórnik  tego  dokumentu 

wydaje 

nieodpłatnie podmiot, który wydał kartę rowerową. 

6.  Osoba,  która  po  uzyskaniu  wtórnika 

odzyskała  utracony  dokument,  o  którym 

mowa w ust. 1, jest 

obowiązana zwrócić ten dokument staroście. 

 

Art. 19.  

Minister 

właściwy do spraw transportu dokonuje, z zachowaniem przepisów ustawy 

z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo 

zamówień publicznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 113, 

poz. 759, Nr 161, poz. 1078 i Nr 182, poz. 1228), wyboru: 

                                                 

5)

 

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. Nr 128, poz. 840, z 1999 r. Nr 

64, poz. 729 i Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 48, poz. 548, Nr 93, poz. 1027 i Nr 116, poz. 1216, z 
2001 r. Nr 98, poz. 1071, z 2003 r. Nr 111, poz. 1061, Nr 121, poz. 1142, Nr 179, poz. 1750, Nr 
199, poz. 1935 i Nr 228, poz. 2255, z 2004 r. Nr 25, poz. 219, Nr 69, poz. 626, Nr 93, poz. 889 i Nr 
243, poz. 2426, z 2005 r. Nr 86, poz. 732, Nr 90, poz. 757, Nr 132, poz. 1109, Nr 163, poz. 1363, Nr 
178, poz. 1479 i Nr 180, poz. 1493, z 2006 r. Nr 190, poz. 1409, Nr 218, poz. 1592 i Nr 226, poz. 
1648, z 2007 r. Nr 89, poz. 589, Nr 123, poz. 850, Nr 124, poz. 859 i Nr 192, poz. 1378, z 2008 r. Nr 
90, poz. 560, Nr 122, poz. 782, Nr 171, poz. 1056, Nr 173, poz. 1080 i Nr 214, poz. 1344, z 2009 r. 
Nr 62, poz. 504, Nr 63, poz. 533, Nr 166, poz. 1317, Nr 168, poz. 1323, Nr 190, poz. 1474, Nr 201, 
poz. 1540 i Nr 206, poz. 1589 oraz z 2010 r. Nr 7, poz. 46, Nr 40, poz. 227 i 229, Nr 98, poz. 625 i 
626, Nr 125, poz. 842, Nr 127, poz. 857, Nr 152, poz. 1018 i 1021, Nr 182, poz. 1228, Nr 225, poz. 
1464 i Nr 240, poz. 1602. 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 15/110 

2013-09-25

 

1) producenta blankietów praw jazdy; 

2) podmiotu 

dokonującego personalizacji blankietów praw jazdy i dystrybucji 

praw jazdy; 

3) producenta blankietów 

międzynarodowych praw jazdy; 

4) producenta 

pozwoleń na kierowanie tramwajem. 

 

Art. 20.  

1. Minister 

właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym 

do spraw 

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia: 

1) wzory dokumentów 

stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami 

oraz ich opis; 

2) 

szczegółowe warunki wydawania i zatrzymywania dokumentów stwierdza-

jących  uprawnienia  do  kierowania  pojazdami,  cofania  i  przywracania 

uprawnień do kierowania pojazdami, a także szczegółowe czynności orga-
nów  i innych jednostek  z  tym 

związane oraz wzory dokumentów stosowa-

nych w tych sprawach; 

3) 

opłatę za wydanie: 

a) prawa jazdy – przy czym jej 

wysokość nie może przekroczyć 200 zł, 

b) 

międzynarodowego  prawa  jazdy  –  przy  czym  jej  wysokość  nie  może 

przekroczyć 200 zł, 

c)  pozwolenia  na  kierowanie  tramwajem  –  przy  czym  jej 

wysokość  nie 

może przekroczyć 30 zł. 

2. W 

rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio: 

1) 

obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej; 

2) 

konieczność  prawidłowego  zabezpieczenia  dokumentów  przed  podrobie-

niem lub przerobieniem; 

3) 

konieczność  zapewnienia  sprawności  procedur  administracyjnych,  w  tym 

prowadzenia spraw w formie elektronicznej; 

4) koszty produkcji i dystrybucji dokumentów oraz koszty rzeczowe i osobowe 

związane z ich wydaniem.  

3.  Minister  Obrony  Narodowej 

określi, w drodze rozporządzenia, wzór i opis po-

zwolenia wojskowego, a 

także tryb jego wydawania.  

4.  W 

rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3,  uwzględnia się odpowiednio ko-

nieczność: 

1)  zapewnienia 

zgodności pozwolenia wojskowego z obowiązującym podzia-

łem kategorii prawa jazdy; 

2) 

prawidłowego zabezpieczenia dokumentów przed podrobieniem lub przero-

bieniem;  

3)  zapewnienia 

sprawności procedur administracyjnych w zakresie regulowa-

nym w 

rozporządzeniu. 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 16/110 

2013-09-25

 

 

Rozdział 4 

Szkolenie osób 

ubiegających się o uprawnienie do kierowania pojazdami 

Art. 21.  

1. Osoba 

ubiegająca się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem, po-

jazdem silnikowym lub uprawnienia do kierowania tramwajem 

może rozpocząć 

szkolenie nie 

wcześniej niż 3 miesiące przed osiągnięciem minimalnego wieku, 

o którym mowa odpowiednio w art. 8 lub 9, wymaganego od 

kierującego pojaz-

dem 

objętego tym uprawnieniem, a jeżeli osobą tą jest uczeń uczestniczący w 

zajęciach szkolnych w szkole, w której podstawa programowa kształcenia w za-
wodzie  przewiduje  uzyskanie 

umiejętności  kierowania  pojazdem  silnikowym, 

okres ten wynosi 12 

miesięcy. 

2. Osoba, która nie 

ukończyła 18 lat, może rozpocząć szkolenie za pisemną zgodą 

rodzica lub opiekuna. 

 

Art. 22.  

1. Nie 

może być szkolona osoba: 

1) 

niespełniająca wymagań, o których mowa w art. 21; 

2) w stosunku do której 

został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz 

prowadzenia pojazdów mechanicznych – w okresie i zakresie o

bowiązywa-

nia tego zakazu;  

3) w stosunku do której wydano 

decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowa-

nia pojazdami lub zatrzymaniu prawa jazdy – w okresie i zakresie obowi

ą-

zywania tej decyzji; 

4) 

nieposiadająca:  

a) orzeczenia lekarskiego o braku 

przeciwwskazań zdrowotnych do kiero-

wania pojazdem,  

b)  orzeczenia  psychologicznego  o  braku 

przeciwwskazań  psychologicz-

nych do kierowania pojazdem – nie dotyczy 

uprawnień w zakresie pra-

wa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E lub T. 

2.  Przepis  ust.  1  pkt  2  stosuje 

się także wobec osoby ubiegającej się o uzyskanie 

uprawnień w zakresie prawa jazdy kategorii: 

1)  B1  lub  B  –  w  okresie 

obowiązywania  zakazu  prowadzenia  pojazdów  me-

chanicznych 

obejmującego  uprawnienie  w  zakresie  prawa  jazdy  kategorii 

AM, A1, A2 lub A; 

2) C1, C, D1 lub D – w okresie 

obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów 

mechanicznych 

obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii 

B; 

3) B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E – w okresie 

obowiązywania zakazu pro-

wadzenia  pojazdów  mechanicznych 

obejmującego uprawnienie w zakresie 

prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D. 

3.  Przepis  ust.  1  pkt  3  stosuje 

się także wobec osoby ubiegającej się o uzyskanie 

uprawnień w zakresie prawa jazdy kategorii: 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 17/110 

2013-09-25

 

1) C1, C, D1 lub D – w okresie 

obowiązywania decyzji o cofnięciu uprawnie-

nia  do  kierowania  pojazdami  lub  zatrzymaniu  prawa  jazdy 

obejmującej 

uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii B; 

2)  B+E,  C1+E,  C+E,  D1+E  lub  D+E  –  w  okresie 

obowiązywania  decyzji  o 

cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami lub zatrzymaniu prawa jaz-
dy 

obejmującej uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpo-

wiednio kategorii C1, C, D1 lub D. 

 

Art. 23.  

1.  Szkolenie  osoby 

ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania moto-

rowerem, pojazdem silnikowym lub uprawnienia do kierowania tramwajem od-
bywa 

się w formie: 

1) kursu; 

2) 

zajęć szkolnych – w zakresie uprawnienia do kierowania pojazdami silniko-

wymi, z 

wyłączeniem uprawnień w zakresie prawa jazdy kategorii A1, A2 i 

A. 

2.  Szkolenie  osoby 

ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania moto-

rowerem lub pojazdem silnikowym jest prowadzone zgodnie z programem szko-
lenia i obejmuje: 

1) 

część teoretyczną przeprowadzaną w formie wykładów i ćwiczeń w zakre-

sie: 

a) podstaw kierowania pojazdem i uczestnictwa w ruchu drogowym, 

b) 

obowiązków i praw kierującego pojazdem; 

2) 

część praktyczną w zakresie kierowania pojazdem, zwaną dalej „nauką jaz-

dy”, 

przeprowadzaną: 

a) na placu manewrowym, 

b) w ruchu miejskim oraz 

c) w ruchu poza obszarem zabudowanym; 

3) 

naukę udzielania pierwszej pomocy przeprowadzaną w formie wykładów i 

zajęć praktycznych; 

4)  kontrolne  sprawdzenie  poziomu 

osiągniętej  wiedzy  i  umiejętności,  zwane 

dalej „egzaminem 

wewnętrznym”. 

3. 

Wykłady, o których mowa w ust. 2 pkt 1, mogą być przeprowadzone w formie 

nauczania  na 

odległość  z  wykorzystaniem  technik  komputerowych  i  Internetu 

pod nadzorem 

ośrodka szkolenia kierowców. 

4. Egzamin 

wewnętrzny jest przeprowadzany odpowiednio po ukończeniu zajęć, o 

których mowa w ust. 2 pkt 1–3 lub ust. 3, przez instruktora lub 

wykładowcę wy-

znaczonych  przez  kierownika  podmiotu 

prowadzącego szkolenie. Wykładowca 

przeprowadza 

wyłącznie część teoretyczną egzaminu wewnętrznego. 

5. Szkolenie osoby 

ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania tramwa-

jem obejmuje: 

1) 

część teoretyczną w zakresie podstaw kierowania tramwajem, uczestnictwa 

w ruchu drogowym i 

obsługi technicznej tramwaju, przeprowadzaną w for-

mie 

wykładów; 

2) 

część praktyczną w zakresie obsługi technicznej i kierowania tramwajem; 

3) 

ćwiczenia sprawdzające wiedzę i umiejętności z zakresu, o którym mowa w 

pkt 1 i 2; 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 18/110 

2013-09-25

 

4) 

naukę udzielania pierwszej pomocy przeprowadzaną w formie wykładów i 

zajęć praktycznych.  

6.  Czas 

poświęcony na przeprowadzenie zajęć, o których mowa w ust. 2 pkt 1–3 

oraz ust. 3 i 5, powinien 

być dostosowany do umiejętności i predyspozycji osoby 

szkolonej, nie krótszy jednak od minimalnych 

wymagań określonych dla upraw-

nień danej kategorii prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem. 

7. Przepisy ust. 1–4 i 6 stosuje 

się odpowiednio do szkolenia żołnierzy na potrzeby 

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz funkcjonariuszy służb podległych 
lub nadzorowanych przez ministra 

właściwego do spraw wewnętrznych.  

 

Art. 24.  

Nauka jazdy jest prowadzona: 

1) pojazdem: 

a) 

odpowiadającym  wymaganiom  określonym  dla  danej  kategorii  prawa 

jazdy lub dla pozwolenia na kierowanie tramwajem, 

b) oznakowanym 

kwadratową tablicą barwy niebieskiej z białą literą „L”, 

c) przystosowanym do nauki jazdy, zgodnie z wymaganiami ok

reślonymi 

w  przepisach  wydanych  na  podstawie  art.  66  ust.  5  ustawy  z  dnia  20 
czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym,  

d) 

posiadającym  adnotację  w  dowodzie  rejestracyjnym  o  spełnieniu  wy-

magań, o których mowa w lit. a–c, dokonywaną przez odpowiedni or-
gan,  na  podstawie  pozytywnego  wyniku  badania  technicznego  prze-
prowadzonego przez 

stację kontroli pojazdów, o której mowa w art. 83 

ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym – nie do-
tyczy tramwaju; 

2)  pojazdem  odpowiednio  przystosowanym  do  rodzaju 

niepełnosprawności 

spełniającym  warunki,  o  których  mowa  w  pkt  1  lit.  a  i  b  –  w  przypadku 
szkolenia osoby 

niepełnosprawnej. 

 

Art. 25.  

1. Podczas jazdy osoby 

ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania mo-

torowerem,  pojazdem  silnikowym  lub  uprawnienia  do  kierowania  tramwajem, 
wobec  instruktora  stosuje 

się  przepisy  dotyczące  kierującego  pojazdem,  w 

szczególności w zakresie: 

1) dokumentów wymaganych do kierowania pojazdem i 

używania pojazdu; 

2) 

zawartości w organizmie alkoholu lub środka działającego podobnie do al-

koholu. 

2.  Instruktor, 

niezależnie od dokumentów wymaganych od kierującego pojazdem, 

jest 

obowiązany posiadać i okazywać na żądanie uprawnionego podmiotu legi-

tymację instruktora. 

3. Nie 

można prowadzić zajęć z osobą ubiegającą się o uzyskanie uprawnienia do 

kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym lub uprawnienia do kierowania 
tramwajem, która znajduje 

się w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alko-

holu lub 

środka działającego podobnie do alkoholu.  

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 19/110 

2013-09-25

 

4.  Przepisy  ust.  1–3  stosuje 

się do szkolenia żołnierzy na potrzeby Sił Zbrojnych 

Rzeczypospolitej  Polskiej  oraz  funkcjonariuszy 

służb  podległych  lub  nadzoro-

wanych przez ministra 

właściwego do spraw wewnętrznych. 

 

Art. 26.  

1.  Szkolenie  osoby 

ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania moto-

rowerem lub pojazdem silnikowym w formie kursu, z 

zastrzeżeniem ust. 3, jest 

prowadzone przez: 

1) 

ośrodek  szkolenia  kierowców  –  jednostkę  organizacyjną  przedsiębiorcy 

wpisanego  do  rejestru 

przedsiębiorców  prowadzących  ośrodek  szkolenia 

kierowców; 

2) 

jednostkę wojskową – w zakresie szkolenia żołnierzy na potrzeby Sił Zbroj-

nych Rzeczypospolitej Polskiej; 

3) 

jednostkę organizacyjną służb podległych lub nadzorowanych przez ministra 

właściwego do spraw wewnętrznych – w zakresie szkolenia osób na potrze-
by tych 

służb.  

2.  Szkolenie  osób  w  formie  nauczania  na 

odległość  z  wykorzystaniem  technik 

komputerowych  i  Internetu,  o  którym  mowa  w  art.  23  ust.  3,  jest  prowadzone 

wyłącznie  przez  ośrodek  szkolenia  kierowców  posiadający  poświadczenie  po-
twierdza

jące spełnianie dodatkowych wymagań. 

3.  Szkolenie  osoby 

ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojaz-

dami silnikowymi w formie 

zajęć szkolnych jest prowadzone dla uczniów (słu-

chaczy) przez 

szkołę, jeżeli w podstawie programowej kształcenia w danym za-

wodzie  jest  przewidziane  uzyskanie 

umiejętności  kierowania  pojazdami  silni-

kowymi. 

4. Szkolenie osoby 

ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania tramwa-

jem jest prowadzone przez podmiot 

wykonujący przewozy tramwajem. 

5. 

Zajęcia podczas szkolenia prowadzą: 

1) zatrudniony  w 

ośrodku szkolenia instruktor lub będący instruktorem przed-

siębiorca prowadzący ośrodek szkolenia kierowców – w zakresie, o którym 
mowa w art. 23 ust. 2 pkt 1 i 2; 

2) nauczyciel 

posiadający uprawnienia instruktora – w zakresie, o którym mo-

wa w art. 23 ust. 2 pkt 1 i 2; 

3) osoba, o której mowa w art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 8 

września 2006 r. o Pań-

stwowym  Ratownictwie  Medycznym  (Dz.  U.  Nr  191,  poz.  1410,  z 

późn. 

zm.

6)

) – w zakresie, o którym mowa w art. 23 ust. 2 pkt 3 oraz ust. 5 pkt 4; 

4)  instruktor  nauki  jazdy  –  w  przypadku  szkolenia  prowadzonego  przez  jed-

nostkę  wojskową,  jednostkę  organizacyjną  służb  podległych  lub  nadzoro-
wanych  przez  ministra 

właściwego  do  spraw  wewnętrznych  lub  podmiot 

wykonujący przewozy tramwajem – w zakresie, o którym mowa w art. 23 
ust. 2 pkt 1 i 2 lub odpowiednio w art. 23 ust. 5 pkt 1 i 2.  

6. 

Zajęcia, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 1 i art. 23 ust. 5 pkt 1, mogą być 

prowadzone przez 

wykładowcę. 

                                                 

6)

 

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 89, poz. 590 i Nr 166, poz. 

1172, z 2008 r. Nr 17, poz. 101 i Nr 237, poz. 1653, z 2009 r. Nr 11, poz. 59 i Nr 122, poz. 1007 
oraz z 2010 r. Nr 107, poz. 679 i Nr 219, poz. 1443. 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 20/110 

2013-09-25

 

7. 

Zajęcia, o których mowa w art. 23 ust. 3, są prowadzone pod nadzorem zatrud-

nionego w 

ośrodku szkolenia kierowców instruktora lub wykładowcy. 

8.  Instruktor  lub 

wykładowca prowadzi zajęcia wyłącznie w zakresie uzyskiwania 

uprawnień  odpowiedniej  kategorii  prawa  jazdy  lub  pozwolenia  na  kierowanie 
tramwajem, odpowiednio do posiadanych 

uprawnień. 

9. 

Ośrodek szkolenia kierowców prowadzi szkolenie wyłącznie na terenie powiatu, 

w którym 

został zgłoszony do rejestru przedsiębiorców, o którym mowa w art. 

28 ust. 1, oraz na terenie powiatu 

sąsiedniego. 

10. Przepisu ust. 9 nie stosuje 

się do: 

1)  nauki  jazdy  przeprowadzanej  w  ruchu  miejskim  oraz  w  ruchu  poza  obsza-

rem  zabudowanym  –  dla  szkolenia  w  zakresie  uzyskiwania 

uprawnień  do 

prowadzenia  motoroweru  lub  pojazdu  silnikowego  dowolnej  kategorii  pra-
wa jazdy; 

2) nauki jazdy przeprowadzanej na placu manewrowym – dla szkolenia  w za-

kresie 

uprawnień  prawa  jazdy  kategorii  B+E,  C1,  C1+E,  C,  C+E,  D1, 

D1+E, D lub D+E. 

 

Art. 27.  

1. Kierownik 

ośrodka szkolenia kierowców jest obowiązany: 

1) 

przedstawić  staroście  właściwemu  ze  względu  na  miejsce  prowadzenia 

ośrodka szkolenia kierowców, najpóźniej w następnym dniu roboczym  od 
dnia 

rozpoczęcia kursu, informację o terminie, czasie i miejscu, w których 

będą prowadzone zajęcia, wraz z listą uczestników kursu; 

2) 

prowadzić dokumentację kursu; 

3) 

przedstawić  staroście  właściwemu  ze  względu  na  miejsce  prowadzenia 

ośrodka  szkolenia  kierowców,  najpóźniej  3  dni  przed  planowanym  prze-
prowadzeniem egzaminu 

wewnętrznego, informację o terminie i miejscu je-

go przeprowadzenia. 

4) 

przekazywać staroście, o którym mowa w pkt 1, w terminie 14 dni od dnia 

zakończenia kursu i wydania zaświadczenia o jego ukończeniu, następujące 
dane osób, które 

ukończyły kurs: 

a) 

imię i nazwisko, 

b) 

datę i miejsce urodzenia, 

c) numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji 

Ludności  (PESEL),  zwany  dalej  „numerem  PESEL”,  a  w  przypadku 
osoby 

nieposiadającej numeru PESEL – serię, numer i nazwę dokumen-

tu 

potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten 

dokument, 

d) adres zamieszkania, 

e) zakres 

ukończonego kursu, 

f) 

imię  i  nazwisko  odpowiednio  instruktora  lub  wykładowcy,  który  pro-

wadził zajęcia, jego numer ewidencyjny oraz numer ewidencyjny jed-
nostki 

szkolącej; 

5) 

umożliwić  osobie  upoważnionej  przez  starostę  przeprowadzenie  kontroli 

wymaganej  dokumentacji,  kontroli  prowadzonych 

zajęć  oraz  uczestnictwo 

w tych 

zajęciach;  

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 21/110 

2013-09-25

 

6) 

składać staroście, o którym mowa w pkt 1, dokumenty zawierające informa-

cję o przeprowadzonych kursach: 

a) do dnia 31 stycznia 

każdego roku – w zakresie dotyczącym poprzednie-

go roku, 

b)  w  terminie  14  dni  od  dnia,  w  którym 

przedsiębiorca  zrezygnował  z 

prowadzenia 

ośrodka szkolenia kierowców lub w którym wydano decy-

zję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia kie-
rowców – w zakresie 

dotyczącym okresu od dnia 1 stycznia bieżącego 

roku do tego dnia. 

2.  Kierownik podmiotu innego 

niż wymieniony w ust. 1, prowadzącego szkolenie 

w formie kursu, jest 

obowiązany: 

1) 

przedstawić  staroście  właściwemu  ze  względu  na  siedzibę  tego  podmiotu 

najpóźniej w następnym dniu roboczym od dnia rozpoczęcia kursu informa-

cję o terminie, czasie i miejscu, w których będą prowadzone zajęcia, wraz z 

listą uczestników kursu; 

2) 

prowadzić dokumentację kursu; 

3) 

przekazywać staroście, o którym mowa w pkt 1, w terminie 14 dni od dnia 

zakończenia kursu i wydania zaświadczenia o jego ukończeniu, następujące 
dane osób, które 

ukończyły kurs: 

a) 

imię i nazwisko, 

b) 

datę i miejsce urodzenia, 

c) numer PESEL, a w przypadku osoby 

nieposiadającej numeru PESEL – 

serię, numer i nazwę dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz na-

zwę państwa, które wydało ten dokument, 

d) adres zamieszkania, 

e) zakres 

ukończonego kursu, 

f) 

imię  i  nazwisko  odpowiednio  instruktora  lub  wykładowcy,  który  pro-

wadził zajęcia, jego numer ewidencyjny oraz numer ewidencyjny jed-
nostki 

szkolącej; 

4) 

umożliwić  osobie  upoważnionej  przez  starostę  przeprowadzenie  kontroli 

wymaganej  dokumentacji,  kontroli  prowadzonych 

zajęć  oraz  uczestnictwo 

w tych 

zajęciach;  

5) 

składać staroście, o którym mowa w pkt 1, dokumenty zawierające informa-

cję o przeprowadzonych kursach: 

a) do dnia 31 stycznia 

każdego roku – w zakresie dotyczącym poprzednie-

go roku, 

b) w terminie 14 dni od dnia, w którym podmiot 

zrezygnował z prowadze-

nia szkolenia kierowców lub w którym wydano 

decyzję o zakazie pro-

wadzenia przez podmiot szkolenia kierowców – w zakresie 

dotyczącym 

okresu od dnia 1 stycznia 

bieżącego roku do tego dnia. 

3. Przepis ust. 2 pkt 1, 4 i 5 nie dotyczy jednostek, o których mowa w art. 26 ust. 1 

pkt 2 i 3. 

4. 

Ośrodek szkolenia kierowców lub inny podmiot prowadzący szkolenie wydaje 

osobie 

ubiegającej  się  o  uzyskanie  uprawnienia  do  kierowania  motorowerem, 

pojazdem silnikowym lub uprawnienia do kierowania tramwajem 

zaświadczenie 

o 

ukończeniu szkolenia, jeżeli osoba ta: 

1) 

uczestniczyła: 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 22/110 

2013-09-25

 

a) w minimum 80 % przewidzianych w programie 

zajęć, o których mowa 

w art. 23 ust. 2 pkt 1 oraz w art. 23 ust. 5 pkt 1, 

b) we wszystkich przewidzianych w programie 

zajęciach, o których mowa 

w art. 23 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz w art. 23 ust. 5 pkt 2–4; 

2) 

uzyskała pozytywny wynik egzaminu wewnętrznego. 

5. 

Zaświadczenie,  o  którym  mowa  w  ust.  4,  podpisuje  odpowiednio  kierownik 

ośrodka  szkolenia  kierowców  albo  kierownik  innego  podmiotu  prowadzącego 
szkolenie. 

6. Starosta, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, 

może umożliwić przekazywanie infor-

macji oraz danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 3 i 4 oraz ust. 2 pkt 1 i 3 w 
formie elektronicznej z wykorzystaniem bezpiecznego podpisu elektronicznego. 

7. Dokumentacja, o której mowa w ust. 1 pkt 2 oraz w ust. 2 pkt 2, z 

wyłączeniem 

wydawania 

zaświadczeń o ukończeniu kursu, może być prowadzona w formie 

elektronicznej. 

 

Rozdział 5 

Ośrodki szkolenia kierowców i inne podmioty prowadzące szkolenie 

 

Art. 28.  

1. 

Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców 

jest 

działalnością  regulowaną  w  rozumieniu  przepisów  ustawy  z  dnia  2  lipca 

2004  r.  o  swobodzie 

działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 

1447 i Nr  239, poz. 1593)  i  wymaga  uzyskania  wpisu  do rejestru 

przedsiębior-

ców 

prowadzących ośrodek szkolenia kierowców.  

2. 

Ośrodek szkolenia kierowców może prowadzić przedsiębiorca, który: 

1) posiada 

infrastrukturę odpowiednią do zakresu prowadzonego szkolenia: 

a) 

salę wykładową, 

b) pomieszczenie biurowe, 

c) plac manewrowy oraz 

d) pojazd przeznaczony do nauki jazdy; 

2)  zatrudnia  w 

ośrodku szkolenia kierowców co najmniej jednego instruktora 

posiadającego uprawnienia oraz udokumentowaną 3-letnią praktykę w szko-
leniu  kandydatów  na  kierowców 

pozwalającą na prowadzenie szkolenia w 

zakresie  uzyskiwania  uprawnienia  do  kierowania  pojazdami  silnikowymi 
kategorii prawa jazdy 

określonej we wniosku, o którym mowa w ust. 4, lub 

sam jest instruktorem 

spełniającym te wymagania; 

3) posiada w 

ośrodku szkolenia kierowców zbiory przepisów ruchu drogowego 

oraz  pomoce  dydaktyczne 

właściwe  ze  względu  na  rodzaj  prowadzonego 

szkolenia; 

4) nie 

był prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia 

korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumen-
tów – dotyczy to osoby fizycznej lub 

członków organów osoby prawnej. 

3. Organem 

prowadzącym rejestr, o którym mowa w ust. 1, jest starosta właściwy 

ze 

względu na miejsce prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców.  

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 23/110 

2013-09-25

 

4.  Wpis  do  rejestru 

przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców 

jest dokonywany na wniosek 

przedsiębiorcy zawierający następujące dane: 

1) 

firmę  przedsiębiorcy  oraz  oznaczenie  jego  adresu  i  siedziby  albo  miejsca 
zamieszkania;  

2) numer w ewidencji 

działalności gospodarczej albo w rejestrze przedsiębior-

ców w Krajowym Rejestrze 

Sądowym – o ile są wymagane; 

3) numer identyfikacji podatkowej (NIP) – o ile taki numer 

przedsiębiorca po-

siada; 

4) numer identyfikacji statystycznej (REGON) – o ile taki numer 

przedsiębior-

ca posiada; 

5) oznaczenie i adres 

ośrodka szkolenia kierowców; 

6)  adresy 

należących  do  ośrodka  szkolenia  kierowców  pomieszczeń  biuro-

wych, sal 

wykładowych i placów manewrowych, wraz z określeniem tytułu 

prawnego oraz dat 

określających okres, na jaki przedsiębiorca posiada tytuł 

prawny do tych obiektów; 

7) zakres prowadzonego szkolenia; 

8) imiona i nazwiska instruktorów i 

wykładowców wraz z ich numerami ewi-

dencyjnymi;  

9) numer rejestracyjny 

każdego pojazdu, którym prowadzona jest nauka jazdy. 

5. Do wniosku o wpis do rejestru 

przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia 

kierowców 

przedsiębiorca jest obowiązany dołączyć oświadczenie o następują-

cej 

treści: 

„Oświadczam, że: 

1)  dane  zawarte  we  wniosku  o  wpis  do  rejestru 

przedsiębiorców prowa-

dzących ośrodek szkolenia kierowców są kompletne i zgodne z prawdą; 

2)  znane  mi 

są i spełniam warunki wykonywania działalności  gospodar-

czej  w  zakresie  prowadzenia 

ośrodka szkolenia kierowców, określone 

w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o 

kierujących pojazdami.”. 

6. 

Oświadczenie powinno również zawierać: 

1) 

firmę  przedsiębiorcy  oraz  oznaczenie  jego  adresu  i  siedziby  albo  miejsca 
zamieszkania; 

2) oznaczenie miejsca i 

datę złożenia oświadczenia; 

3)  podpis  osoby  uprawnionej  do  reprezentowania 

przedsiębiorcy, z podaniem 

imienia i nazwiska oraz 

pełnionej funkcji.  

7.  W  rejestrze 

przedsiębiorców  prowadzących  ośrodek  szkolenia  kierowców 

umieszcza 

się dane przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 4, z wyjątkiem adresu 

zamieszkania, 

jeżeli jest on inny niż adres siedziby, oraz jego numer w tym reje-

strze i numer ewidencyjny 

ośrodka szkolenia kierowców. 

8.  Starosta  dokonuje  wpisu  do  rejestru 

przedsiębiorców  prowadzących  ośrodek 

szkolenia kierowców, za 

opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, i wyda-

je 

zaświadczenie o dokonaniu wpisu. 

9. 

Przedsiębiorca  może  złożyć  wniosek  o  rozszerzenie  zakresu  szkolenia  prowa-
dzonego  przez 

ośrodek szkolenia kierowców. Przepisy ust. 2–8 stosuje się od-

powiednio. 

10.  W  przypadku  gdy 

część  infrastruktury  ośrodka  szkolenia  kierowców,  o  której 

mowa w ust. 2 pkt 1, znajduje 

się na terenie innego powiatu, starosta, dokonując 

wpisu do rejestru 

przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców, 

informuje  starostów,  na  których  obszarze 

działania  znajduje  się  infrastruktura 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 24/110 

2013-09-25

 

ośrodka,  o  fakcie  dokonania  wpisu,  przesyłając  informację  na  temat  tej  infra-
struktury i jej lokalizacji. 

11. 

Przedsiębiorca jest obowiązany złożyć staroście, o którym mowa w ust. 3, in-

formację o wszelkich zmianach danych w zakresie, o którym mowa w ust. 4, w 
terminie 14 dni od dnia ich 

wystąpienia.  

12. 

Opłata, o której mowa w ust. 8, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi do-
chód powiatu. 

 

Art. 29.  

1. Jednostka wojskowa i jednostka organizacyjna 

służb podległych lub nadzorowa-

nych przez ministra 

właściwego do spraw wewnętrznych mogą prowadzić szko-

lenie w zakresie 

określonym odpowiednio w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 3 po spełnieniu 

wymagań, o których mowa w art. 28 ust. 2 pkt 1–3.  

 2. 

Szkoła  może  prowadzić  szkolenie  w  zakresie  określonym  w  art.  26  ust.  3  po 

spełnieniu wymagań, o których mowa w art. 28 ust. 2 pkt 1–3. 

3.  Podmioty,  o  których  mowa  w  ust.  1  i  2, 

są obowiązane przekazywać staroście 

właściwemu ze względu na siedzibę jednostki lub szkoły informacje w formie 
pisemnej: 

1)  o 

podjęciu działalności w zakresie szkolenia osób ubiegających się o uzy-

skanie 

uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi oraz dane, o któ-

rych  mowa  w  art.  30  ust.  2  – 

najpóźniej do dnia rozpoczęcia prowadzenia 

zajęć; 

2) o zmianie danych, o których mowa w art. 30 ust. 2 – w terminie 14 dni od 

dnia ich zmiany; 

3)  o 

zakończeniu  działalności  w  zakresie  szkolenia  osób  ubiegających  się  o 

uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi – w terminie 
14 dni od dnia jej 

zakończenia. 

4.  Podmiot 

wykonujący  przewozy  tramwajem  może  prowadzić  szkolenie  osób 

ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania tramwajem: 

1) po 

spełnieniu wymagań, o których mowa w art. 28 ust. 2 pkt 1–3; 

2)  po 

złożeniu  wniosku  o  wpis  i  uzyskaniu  wpisu  do  ewidencji  podmiotów 

prowadzących szkolenie, o której mowa w art. 30 ust. 1; wniosek powinien 

zawierać dane, o których mowa w art. 30 ust. 2. 

5. Podmiot 

wykonujący przewozy tramwajem, prowadzący szkolenie osób ubiega-

jących się o uzyskanie uprawnienia do kierowania tramwajem, jest obowiązany 

przekazywać  staroście  właściwemu  ze  względu  na  siedzibę  tego  podmiotu  in-

formację w formie pisemnej:  

1) o zmianie danych, o których mowa w art. 30 ust. 2 – w terminie 14 dni od 

dnia ich zmiany; 

2)  o 

zakończeniu  działalności  w  zakresie  szkolenia  osób  ubiegających  się  o 

uzyskanie  uprawnienia  do  kierowania  tramwajem  –  w  terminie  14  dni  od 
dnia jej 

zakończenia. 

 

Art. 30.  

1.  Starosta,  o  którym  mowa  w  art.  29  ust.  3  i  5,  prowadzi 

ewidencję podmiotów 

prowadzących szkolenie, o których mowa w art. 29. 

2. W ewidencji umieszcza 

się następujące dane: 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 25/110 

2013-09-25

 

1) 

nazwę podmiotu oraz oznaczenie jego adresu i siedziby; 

2) numer identyfikacji podatkowej (NIP) – o ile podmiot taki numer posiada; 

3) numer identyfikacji statystycznej (REGON) – o ile podmiot taki numer po-

siada; 

4) numer ewidencyjny podmiotu 

prowadzącego szkolenie; 

5) poszczególne rodzaje 

uprawnień, w zakresie których ośrodek może prowa-

dzić szkolenie, oraz daty ich uzyskania; 

6)  adresy 

pomieszczeń biurowych, sal wykładowych i placów manewrowych 

wraz z datami 

określającymi okres, na jaki podmiot posiada tytuł prawny do 

tych obiektów; 

7) imiona, nazwiska  i  numery  ewidencyjne  instruktorów  i 

wykładowców pro-

wadzących szkolenie na rzecz podmiotu. 

3. Starosta, o którym mowa w art. 29 ust. 3 i 5, wpisuje do ewidencji: 

1) 

jednostkę wojskową, jednostkę organizacyjną służb podległych lub nadzo-

rowanych  przez  ministra 

właściwego  do  spraw  wewnętrznych  oraz  szkołę 

po otrzymaniu informacji, o której mowa w art. 29 ust. 3 pkt 1, 

2)  podmiot 

wykonujący przewozy tramwajem po otrzymaniu wniosku o wpis 

do ewidencji, o  którym  mowa w  art.  29 ust.  4  pkt  2,  i po  sprawdzeniu  da-
nych w nim zawartych 

– 

nadając im numery ewidencyjne oraz zawiadamiając je o nadanym numerze. 

4. Starosta odmawia wpisu podmiotu 

wykonującego przewozy tramwajem do ewi-

dencji, 

jeżeli dane zawarte we wniosku nie odpowiadają stanowi faktycznemu. 

5. Starosta 

skreśla podmiot z ewidencji: 

1) z 

urzędu: 

a) po otrzymaniu od tego podmiotu informacji o 

zakończeniu działalności 

w zakresie szkolenia albo 

b)  po  wydaniu  decyzji,  o  której  mowa  w  art.  47  ust.  6  –  w  przypadku 

podmiotu 

wykonującego przewozy tramwajem;  

2)  na  wniosek  jednostki  organizacyjnej  albo  organu 

sprawującego nadzór nad 

tym podmiotem. 

 

Art. 31.  

1. 

Przedsiębiorca prowadzący ośrodek szkolenia kierowców może wystąpić do sta-

rosty,  o  którym  mowa  w  art.  28  ust.  3,  z  wnioskiem  o  wydanie 

poświadczenia 

potwierdzającego spełnianie dodatkowych wymagań jeżeli : 

1)  prowadzi 

działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia ośrodka szkole-

nia kierowców co najmniej od 5 lat; 

2) prowadzi 

ośrodek szkolenia kierowców co najmniej w zakresie kategorii A, 

B, C i D prawa jazdy; 

3) posiada: 

a) odpowiednie warunki lokalowe, w tym co najmniej: 

– lokal biurowy, który 

umożliwia przyjmowanie interesantów, prze-

chowywanie dokumentacji 

związanej ze szkoleniem oraz jest wy-

posażony w sprzęt i urządzenia biurowe, 

– 

salę  wykładową,  która  jest  wyposażona  w  sprzęt  i  urządzenia 

umożliwiające prowadzenie zajęć,  

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 26/110 

2013-09-25

 

– plac manewrowy, który powinien 

być zabezpieczony przed dostę-

pem  osób  postronnych,  w 

szczególności ogrodzony oraz umożli-

wiać  wykonanie  wszystkich  zadań  wynikających  z  programu 
szkolenia, 

b) pojazdy szkoleniowe w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C i D, przy 

czym: 

–  co  najmniej  jeden  pojazd  w  zakresie  danej  kategorii  prawa  jazdy 

jest 

własnością tego przedsiębiorcy lub przedmiotem umowy lea-

singu, 

– pojazd w zakresie prawa jazdy kategorii A i B jest nie starszy 

niż 5 

lat, w zakresie prawa jazdy kategorii C jest nie starszy 

niż 7 lat, a 

w zakresie prawa jazdy kategorii D jest nie starszy 

niż 12 lat, 

c)  pomoce  i 

środki  dydaktyczne  zapewniające  prowadzenie  szkolenia 

zgodnie z 

obowiązującym programem szkolenia w zakresie: 

– uzyskiwania 

uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie pra-

wa jazdy kategorii A, B, C i D, 

– uzyskiwania 

uprawnień instruktorów nauki jazdy, 

– szkolenia osób 

ubiegających się o kartę rowerową; 

4) zatrudnia 

wykwalifikowaną kadrę dydaktyczną, w tym: 

a)  dwóch  instruktorów 

posiadających uprawnienia do prowadzenia szko-

lenia w zakresie prawa jazdy kategorii B lub C od co najmniej 5 lat, 

b) jednego instruktora 

posiadającego uprawnienia do prowadzenia szkole-

nia w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C lub B, C, D oraz 

c) 

osobę  posiadającą  przygotowanie  pedagogiczne  zgodnie  z  przepisami 

wydanymi na podstawie ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nau-
czyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674, z 

późn. zm.

7)

) oraz 

5)  posiada 

akredytację  kuratora  oświaty,  o  której  mowa  w  art.  68b  ustawy  z 

dnia 7 

września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 

2572, z 

późn. zm.

8)

). 

2.  Do  wniosku 

przedsiębiorca  załącza  kopie  dokumentów  potwierdzających  speł-

nienie 

wymagań, o których mowa w ust. 1. 

3. 

Poświadczenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje za opłatą oraz po uiszczeniu 

opłaty ewidencyjnej, w drodze decyzji administracyjnej, starosta, o którym mo-
wa  w  art.  28  ust.  3,  po  sprawdzeniu 

spełniania  dodatkowych  wymagań  przez 

ośrodek szkolenia kierowców. 

                                                 

7)

 

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 170, poz. 

1218 i Nr 220, poz. 1600, z 2007 r. Nr 17, poz. 95, Nr 80, poz. 542, Nr 102, poz. 689, Nr 158, poz. 
1103, Nr 176, poz. 1238, Nr 191, poz. 1369 i Nr 247, poz. 1821, z 2008 r. Nr 145, poz. 917 i Nr 227, 
poz. 1505 oraz z 2009 r. Nr 1, poz. 1, Nr 56, poz. 458, Nr 67, poz. 572, Nr 97, poz. 800, Nr 213, 
poz. 1650 i Nr 219, poz. 1706. 

8)

 

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 273, poz. 

2703 i Nr 281, poz. 2781, z 2005 r. Nr 17, poz. 141, Nr 94, poz. 788, Nr 122, poz. 1020, Nr 131, 
poz. 1091, Nr 167, poz. 1400 i Nr 249, poz. 2104, z 2006 r. Nr 144, poz. 1043, Nr 208, poz. 1532 i 
Nr 227, poz. 1658, z 2007 r. Nr 42, poz. 273, Nr 80, poz. 542, Nr 115, poz. 791, Nr 120, poz. 818, 
Nr 180, poz. 1280 i Nr 181, poz. 1292, z 2008 r. Nr 70, poz. 416, Nr 145, poz. 917, Nr 216, poz. 
1370 i Nr 235, poz. 1618, z 2009 r. Nr 6, poz. 33, Nr 31, poz. 206, Nr 56, poz. 458, Nr 157, poz. 
1241 i Nr 219, poz. 1705 oraz z 2010 r. Nr 44, poz. 250, Nr 54, poz. 320, Nr 127, poz. 857 i Nr 148, 
poz. 991. 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 27/110 

2013-09-25

 

4. Starosta umieszcza 

informację o wydaniu poświadczenia potwierdzającego speł-

nianie  dodatkowych 

wymagań  przez  ośrodek  szkolenia  kierowców  w  rejestrze 

przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców. 

5. Starosta wydaje 

decyzję o cofnięciu poświadczenia potwierdzającego spełnianie 

dodatkowych 

wymagań  przez  ośrodek  szkolenia  kierowców,  jeżeli  ośrodek 

szkolenia kierowców 

przestał spełniać wymagania, o których mowa w ust. 1. 

6. 

Poświadczenie  zachowuje  ważność  do  czasu  zmiany  stanu  faktycznego  stano-

wiącego podstawę wydania poświadczenia. 

7. 

Przedsiębiorca  jest  obowiązany  w  terminie  14  dni  zawiadomić  starostę,  który 

wydał poświadczenie, o zmianie stanu faktycznego stanowiącego podstawę wy-
dania 

poświadczenia. 

8. 

Opłata, o której mowa w ust. 3, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi do-

chód powiatu. 

 

Art. 32.  

1. Minister 

właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:  

1)  sposób  tworzenia  i  nadawania  numeru  ewidencyjnego 

ośrodka  szkolenia 

kierowców i innego podmiotu 

prowadzącego szkolenie; 

2) wzór: 

a)  wniosku  o  wpis  do  rejestru 

przedsiębiorców  prowadzących  ośrodek 

szkolenia kierowców, 

b) 

zaświadczenia potwierdzającego wpis przedsiębiorcy do rejestru przed-

siębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców, 

c) 

poświadczenia  potwierdzającego  spełnianie  przez  ośrodek  szkolenia 

kierowców dodatkowych 

wymagań, o których mowa w art. 31 ust. 1, 

d) 

pieczęci ośrodka szkolenia kierowców; 

3) 

wysokość opłaty:  

a)  za  wpis  do  rejestru 

przedsiębiorców  prowadzących  ośrodek  szkolenia 

kierowców, przy czym jej 

wysokość nie może przekroczyć 600 zł, 

b)  za  wydanie 

poświadczenia  potwierdzającego  spełnianie  dodatkowych 

wymagań przez ośrodek szkolenia kierowców, przy czym jej wysokość 
nie 

może przekroczyć 600 zł. 

2. W 

rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio: 

1) 

potrzebę zapewnienia ujednoliconych procedur oznaczania ośrodków szko-

lenia kierowców i innych podmiotów 

prowadzących szkolenie; 

2) 

potrzebę ujednolicenia dokumentów; 

3) koszty rzeczowe i osobowe 

związane z:  

a) prowadzeniem rejestru 

przedsiębiorców,  

b) wykonywaniem nadzoru nad 

ośrodkami szkolenia kierowców,  

c) 

postępowaniem sprawdzającym spełnianie dodatkowych wymagań oraz 

z wydaniem 

poświadczenia. 

3. Minister 

właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym 

do  spraw 

wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej określi, w drodze 

rozporządzenia: 

1) 

szczegółowe  wymagania  w  zakresie  wyposażenia  dydaktycznego,  warun-

ków lokalowych i placu manewrowego: 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 28/110 

2013-09-25

 

a) 

ośrodków  szkolenia  kierowców  i  innych  podmiotów  prowadzących 

szkolenie  osób 

ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowa-

nia motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem, 

b) 

ośrodków  szkolenia  kierowców  i  innych  podmiotów  prowadzących 

szkolenie  osób 

ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowa-

nia  motorowerem,  pojazdami  silnikowymi  lub  tramwajem, 

spełniają-

cych dodatkowe wymagania w zakresie, o którym mowa w art. 31 ust. 
1; 

2) 

szczegółowy program: 

a) szkolenia osób 

ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania 

motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem,  

b) szkolenia: 

– kandydatów na instruktorów i instruktorów, 

– kandydatów na 

wykładowców i wykładowców, 

c)  3-dniowych  warsztatów  doskonalenia  zawodowego  dla  instruktorów  i 

wykładowców; 

3) 

szczegółowe warunki i tryb: 

a) 

postępowania  z  dokumentami  dotyczącymi  osób  ubiegających  się  o 

uzyskanie  uprawnienia  do  kierowania  motorowerem,  pojazdami  silni-
kowymi lub tramwajem i kandydatów na instruktorów oraz wzory sto-
sowanych dokumentów, 

b) prowadzenia dokumentacji przez 

ośrodki szkolenia kierowców;  

4) wzory dokumentów 

związanych z prowadzeniem szkolenia. 

4. W 

rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, uwzględnia się odpowiednio: 

1) 

obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej; 

2) 

potrzebę zapewnienia należytych wymagań organizacyjno-technicznych do 

przeprowadzania  kursów  i 

zajęć w zależności od rodzaju i zakresu szkole-

nia; 

3)  zakres  wiedzy  i 

umiejętności  niezbędny  do  bezpiecznego  i  sprawnego 

uczestnictwa  w  ruchu  drogowym  osoby 

posiadającej  prawo  jazdy  lub  po-

zwolenie na kierowanie tramwajem; 

4) 

potrzebę  zapewnienia  sprawności  procedur  administracyjnych  i  należytej 

ochrony dokumentacji 

związanej z prowadzeniem szkolenia; 

5) 

konieczność ujednolicenia stosowanych dokumentów.  

 

Rozdział 6 

Instruktorzy i 

wykładowcy 

 

Art. 33.  

1. Instruktorem jest osoba, która: 

 [

1) posiada co najmniej wykształcenie średnie;]  

2) posiada prawo jazdy: 

a) kategorii A co najmniej przez okres 2 lat – dotyczy instruktorów osób 

ubiegających  się  o  uzyskanie  uprawnienia  do  kierowania  pojazdami, 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 29/110 

2013-09-25

 

którzy  uzyskują  uprawnienia  instruktora  wyłącznie  w  zakresie  prawa 
jazdy kategorii A, 

b) kategorii B co najmniej przez okres 2 lat –  dotyczy instruktorów osób 

ubiegających  się  o  uzyskanie  uprawnienia do kierowania pojazdami 

ubiegających  się  o  uprawnienia  do  prowadzenia  szkolenia  w  zakresie 
prawa jazdy kategorii B, 

c) kategorii B+E, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D lub D+E odpowiednio 

do  zakresu  prowadzonych 

zajęć co najmniej przez okres roku oraz co 

najmniej 3–letnie 

doświadczenie w prowadzeniu szkolenia osób ubiega-

jących  się  o  uprawnienia  do  kierowania  pojazdami  w  zakresie  prawa 
jazdy kategorii B – dotyczy instruktorów osób 

ubiegających się o uzy-

skanie  uprawnienia  do  kierowania  pojazdami 

rozszerzających  upraw-

nienia do prowadzenia szkolenia o 

jedną z wymienionych kategorii; 

3) posiada prawo jazdy kategorii B co najmniej przez okres 2 lat oraz pozwole-

nie na kierowanie tramwajem – 

dotyczy instruktorów osób ubiegających się 

o uzyskanie uprawnienia do kierowania tramwajem; 

4)  posiada 

ważne orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych 

do wykonywania 

czynności instruktora; 

5) posiada 

ważne orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psycho-

logicznych do wykonywania 

czynności instruktora; 

6) 

ukończyła z wynikiem pozytywnym kurs dla kandydatów na instruktorów i 

posiada 

zaświadczenie  o  jego  ukończeniu  –  dotyczy  instruktorów  osób 

ubiegających  się  o  uzyskanie  uprawnienia  do  kierowania  pojazdami  silni-
kowymi; 

7) 

złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin sprawdzający kwalifikacje przed 

komisją powołaną przez wojewodę; 

8) nie 

była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za: 

a) 

przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, 

b) 

przestępstwo  popełnione  w  celu  osiągnięcia  korzyści  majątkowej  lub 

osobistej, 

c) 

przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, 

d) prowadzenie pojazdu w stanie po 

użyciu alkoholu lub w stanie po uży-

ciu innego podobnie 

działającego środka, 

e) 

przestępstwo umyślne przeciwko życiu i zdrowiu, 

f) 

przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności; 

9) jest wpisana do ewidencji instruktorów. 

2. 

Ewidencję instruktorów prowadzi starosta właściwy ze względu na miejsce ich 

zamieszkania, który: 

1) wpisuje do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, za 

opłatą oraz po 

uiszczeniu 

opłaty  ewidencyjnej,  osobę  spełniającą  wymagania,  o  których 

mowa w ust. 1 pkt 1–8; 

2) nadaje instruktorowi numer ewidencyjny; 

3)  odmawia  wpisu  do  ewidencji,  w  drodze  decyzji  administracyjnej,  w  przy-

padku gdy osoba: 

a) nie 

spełnia wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1–8, lub 

b) 

została skreślona z ewidencji w związku z dopuszczeniem się rażącego 
naruszenia przepisów w zakresie szkolenia – w okresie, o którym mowa 
w art. 46 ust. 5.  

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 30/110 

2013-09-25

 

3. W ewidencji instruktorów umieszcza 

się następujące dane instruktora: 

1) numer ewidencyjny; 

2) 

imię i nazwisko; 

3) numer PESEL, a w przypadku osoby 

nieposiadającej numeru PESEL – serię, 

numer  i 

nazwę  dokumentu  potwierdzającego  tożsamość  oraz  nazwę  pań-

stwa, które 

wydało ten dokument; 

4) adres zamieszkania; 

5) 

wynikające  z  ukończonego  kursu  i  zakresu  złożonego  egzaminu,  poszcze-
gólne  rodzaje 

uprawnień,  w  zakresie  których  może  prowadzić  szkolenie, 

oraz daty ich uzyskania; 

6)  numer  ewidencyjny 

ośrodka  szkolenia  kierowców  lub  numer  ewidencyjny 

innego podmiotu, w którym prowadzi szkolenie; 

7) 

datę ważności legitymacji. 

4. Za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 7, pobiera 

się opłatę 

przeznaczoną na organizację tego egzaminu i wynagrodzenia członków komisji.  

5. 

Opłata, o której mowa w ust. 2 pkt 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi 

dochód powiatu. 

 

Art. 34.  

1. Orzeczenie lekarskie o istnieniu lub braku 

przeciwwskazań zdrowotnych do wy-

konywania 

czynności  instruktora  wydaje,  po  przeprowadzeniu  badania  lekar-

skiego, uprawniony lekarz 

posiadający prawo do wykonywania badań profilak-

tycznych, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Ko-
deks pracy  (Dz. U.  z  1998 r.  Nr  21,  poz.  94,  z 

późn. zm.

9)

),  zwanej dalej  „Ko-

deksem pracy”, oraz 

posiadający uprawnienia do przeprowadzania badań lekar-

skich w celu ustalenia istnienia lub braku 

przeciwwskazań zdrowotnych do kie-

rowania pojazdami.  

2. Badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 1, jest wykonywane w zakresie i na za-

sadach 

określonych w Kodeksie pracy, z zastrzeżeniem ust. 5.  

3. Zakres 

badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie 

istnienia lub braku 

przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. 

4. Orzeczenie psychologiczne o istnieniu lub braku 

przeciwwskazań psychologicz-

nych  do  wykonywania 

czynności instruktora  wydaje uprawniony psycholog, o 

którym mowa w art. 84 ust. 1, po przeprowadzeniu badania psychologicznego.  

                                                 

9)

 

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1998 r. Nr 106, poz. 

668 i Nr 113, poz. 717, z 1999 r. Nr 99, poz. 1152, z 2000 r. Nr 19, poz. 239, Nr 43, poz. 489, Nr 
107, poz. 1127 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 11, poz. 84, Nr 28, poz. 301, Nr 52, poz. 538, Nr 
99, poz. 1075, Nr 111, poz. 1194, Nr 123, poz. 1354, Nr 128, poz. 1405 i Nr 154, poz. 1805, z 2002 
r. Nr 74, poz. 676, Nr 135, poz. 1146, Nr 196, poz. 1660, Nr 199, poz. 1673 i Nr 200, poz. 1679, z 
2003 r. Nr 166, poz. 1608 i Nr 213, poz. 2081, z 2004 r. Nr 96, poz. 959, Nr 99, poz. 1001, Nr 120, 
poz. 1252 i Nr 240, poz. 2407, z 2005 r. Nr 10, poz. 71, Nr 68, poz. 610, Nr 86, poz. 732 i Nr 167, 
poz. 1398, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 133, poz. 935, Nr 217, poz. 1587 i Nr 221, poz. 
1615, z 2007 r. Nr 64, poz. 426, Nr 89, poz. 589, Nr 176, poz. 1239, Nr 181, poz. 1288 i Nr 225, 
poz. 1672, z 2008 r. Nr 93, poz. 586, Nr 116, poz. 740, Nr 223, poz. 1460 i Nr 237, poz. 1654, z 
2009 r. Nr 6, poz. 33, Nr 56, poz. 458, Nr 58, poz. 485, Nr 98, poz. 817, Nr 99, poz. 825, Nr 115, 
poz. 958, Nr 157, poz. 1241 i Nr 219, poz. 1704 oraz z 2010 r. Nr 105, poz. 655, Nr 135, poz. 912, 
Nr 182, poz. 1228, Nr 224, poz. 1459, Nr 249, poz. 1655 i Nr 254, poz. 1700. 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 31/110 

2013-09-25

 

5. Badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 1, i badanie psychologiczne, o którym 

mowa w ust. 4, przeprowadza 

się przed przystąpieniem do kursu, o którym mo-

wa w art. 33 ust. 1 pkt 6, a 

następnie okresowo dla osób w wieku: 

1) do 60 lat – co 5 lat; 

2) 

powyżej 60 lat – co 30 miesięcy.  

6. Terminy 

badań, o których mowa w ust. 5, mogą ulec skróceniu, jeżeli lekarz lub 

psycholog  w  wyniku 

badań, o których mowa w ust. 1 lub 4, stwierdzi u osoby 

badanej  stan  zdrowia 

wskazujący  na  możliwość  wystąpienia  przeciwwskazań 

zdrowotnych  do  kierowania  pojazdami  przed 

upływem  terminów,  o  których 

mowa w ust. 5. 

7. Skierowanie na badanie lekarskie i badanie psychologiczne dla instruktorów wy-

daje odpowiedni podmiot 

prowadzący szkolenie. 

 

Art. 35.  

1. Kurs dla kandydatów na instruktorów 

może prowadzić: 

1) 

ośrodek  szkolenia  kierowców  posiadający  poświadczenie  potwierdzające 

spełnianie dodatkowych wymagań; 

2)  jednostka  wojskowa  –  w  zakresie  szkolenia  instruktorów  na  potrzeby 

Sił 

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej; 

3) jednostka organizacyjna 

służb podległych ministrowi właściwemu do spraw 

wewnętrznych – w zakresie szkolenia osób na potrzeby tych służb; 

4) podmiot 

wykonujący przewozy tramwajem – w zakresie szkolenia instrukto-

rów osób 

ubiegających się o uprawnienie do kierowania tramwajem.  

2. Kurs dla kandydatów na instruktorów jest prowadzony w zakresie 

uprawnień po-

szczególnych  kategorii  prawa  jazdy,  przy  czym  w  przypadku  rozszerzania  po-
siadanych 

uprawnień instruktora osoba ta uczestniczy jedynie w kursie uzupeł-

niającym. 

3. Kurs dla kandydatów na instruktorów obejmuje: 

1) 

zajęcia teoretyczne w zakresie: 

a) nauki podstaw techniki jazdy,  

b) przepisów ruchu drogowego,  

c) zasad prowadzenia 

zajęć dydaktycznych,  

d) problematyki:  

– wypadków drogowych,  

– psychologii transportu,  

– etyki zawodu instruktora,  

e) wiedzy na temat problemów i szkód 

związanych z nadużywaniem alko-

holu oraz 

środków działających podobnie do alkoholu 

– prowadzone w formie 

wykładów i ćwiczeń przez osoby posiadające specjali-

styczną wiedzę w tym zakresie; 

2) 

zajęcia praktyczne z techniki jazdy i prowadzenia nauki jazdy pojazdem od-

powiednim  do  rodzaju  szkolenia  –  prowadzone  przez  osoby 

posiadające 

specjalistyczną wiedzę i umiejętności w tym zakresie;  

3)  kontrolne  sprawdzenie  poziomu 

osiągniętej  wiedzy  i  umiejętności  –  prze-

prowadzane w formie egzaminu. 

4. Kurs 

uzupełniający dla instruktorów obejmuje: 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 32/110 

2013-09-25

 

1) 

zajęcia teoretyczne i praktyczne uzupełniające wiedzę i umiejętności, o któ-

rych mowa w ust. 3 pkt 1 i 2, w zakresie 

właściwym dla uprawnień instruk-

tora w danej kategorii prawa jazdy; 

2)  kontrolne  sprawdzenie  poziomu 

osiągniętej wiedzy i umiejętności przepro-

wadzane w formie egzaminu. 

5.  Podmiot,  o  którym  mowa  w  ust.  1,  wydaje  kandydatowi  na  instruktora  lub  in-

struktorowi 

zaświadczenie o ukończeniu odpowiedniego kursu, jeżeli osoba ta: 

1) 

uczestniczyła we wszystkich przewidzianych w programie zajęciach; 

2) 

uzyskała pozytywny wynik egzaminu, o którym mowa odpowiednio w ust. 3 

pkt 3 lub ust. 4 pkt 2. 

6. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, organizuje 3-dniowe warsztaty doskonalenia 

zawodowego 

według programu określonego w przepisach wydanych na podsta-

wie art. 32 ust. 3 pkt 2 lit. c, zapewnia 

udział w warsztatach wszystkim zaintere-

sowanym instruktorom i 

wykładowcom oraz wydaje zaświadczenie potwierdza-

jące uczestnictwo w tych warsztatach.  

7.  Przepisy  ust.  1–6  stosuje 

się  odpowiednio  do  kandydatów  na  wykładowców  i 

wykładowców, z wyjątkiem przepisów odnoszących się do obowiązku ukończe-
nia szkolenia praktycznego.  

 

Art. 36.  

1. Starosta wydaje instruktorowi 

legitymację instruktora, określając jej ważność na 

okres 

wynikający  z  terminów  badań  lekarskich  i  psychologicznych,  o  których 

mowa w art. 34.  

2.  Starosta 

przedłuża okres ważności legitymacji na okres wynikający z terminów 

badań  lekarskich  i  psychologicznych,  o  których  mowa  w  art.  34,  po  przedsta-
wieniu przez instruktora 

ważnych orzeczeń.  

 

Art. 37.  

1. Instruktor jest 

obowiązany: 

1) 

przekazywać staroście: 

a)  numer  ewidencyjny 

ośrodka szkolenia lub numer ewidencyjny innego 

podmiotu, w którym prowadzi szkolenie – 

najpóźniej do dnia rozpoczę-

cia prowadzenia 

zajęć, 

b) 

informację o zmianie danych, o których mowa w art. 33 ust. 3 pkt 2–5 – 

w terminie 14 dni od dnia ich zmiany; 

2) corocznie 

uczestniczyć w warsztatach doskonalenia zawodowego, o których 

mowa w art. 35 ust. 6; 

3)  do  dnia  7  stycznia 

każdego  roku  przedkładać  staroście  zaświadczenie  po-

twierdzające uczestnictwo w roku ubiegłym w warsztatach, o których mowa 
w art. 35 ust. 6; 

4) rzetelnie i bezstronnie 

wykonywać swoje obowiązki; 

5) 

poszerzać wiedzę zawodową i podnosić kwalifikacje; 

6) 

posiadać w czasie prowadzenia zajęć praktycznych legitymację instruktora 

oraz 

okazywać ją na żądanie uprawnionego podmiotu. 

2. Koszty okresowych 

badań lekarskich i psychologicznych oraz koszt uczestnictwa 

w warsztatach ponosi: 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 33/110 

2013-09-25

 

1)  podmiot 

prowadzący  szkolenie  osób  ubiegających  się  o  uzyskanie  upraw-

nień do kierowania odpowiednio motorowerem, pojazdami silnikowymi lub 
tramwajem – w przypadku gdy instruktor jest przez niego zatrudniony; 

2) jednostka wojskowa lub jednostka organizacyjna 

służb podległych lub nad-

zorowanych przez  ministra 

właściwego do spraw wewnętrznych – w przy-

padku gdy instruktor 

pełni w niej służbę lub jest w niej zatrudniony; 

3) zainteresowana osoba – w 

pozostałych przypadkach. 

 

Art. 38.  

1. 

Wykładowcą jest osoba, która: 

1) 

spełnia wymagania, o których mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1 i 6–8; 

2) jest wpisana do ewidencji 

wykładowców. 

2. 

Ewidencję wykładowców prowadzi starosta właściwy ze względu na miejsce ich 

zamieszkania, który: 

1) wpisuje do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, za 

opłatą oraz po 

uiszczeniu 

opłaty  ewidencyjnej,  osobę  spełniającą  wymagania,  o  których 

mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1 i 6–8; 

2) wydaje 

zaświadczenie o wpisie do ewidencji; 

3) nadaje 

wykładowcy numer ewidencyjny; 

4)  odmawia  wpisu  do  ewidencji,  w  drodze  decyzji  administracyjnej,  w  przy-

padku gdy osoba: 

a) nie 

spełnia wymagań, o których mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1 i 6–8, lub 

b) 

została skreślona z ewidencji w związku z dopuszczeniem się rażącego 
naruszenia przepisów w zakresie szkolenia – w okresie, o którym mowa 
w art. 46 ust. 5.  

3. W ewidencji 

wykładowców umieszcza się następujące dane wykładowcy: 

1) numer ewidencyjny; 

2) 

imię i nazwisko; 

3) numer PESEL, a w przypadku osoby 

nieposiadającej numeru PESEL – serię, 

numer  i 

nazwę  dokumentu  potwierdzającego  tożsamość  oraz  nazwę  pań-

stwa, które 

wydało ten dokument; 

4) adres zamieszkania; 

5) 

wynikające z zakresu złożonego egzaminu poszczególne rodzaje uprawnień, 

w zakresie których 

może prowadzić szkolenie, oraz daty ich uzyskania; 

6)  numer  ewidencyjny 

ośrodka  szkolenia  kierowców  lub  numer  ewidencyjny 

innego podmiotu, w którym prowadzi szkolenie; 

7) 

datę wydania zaświadczenia o wpisie do ewidencji. 

4. 

Opłata, o której mowa w ust. 2 pkt 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi 

dochód powiatu. 

5. 

Wykładowca jest obowiązany: 

1) 

przekazywać staroście: 

a)  numer  ewidencyjny 

ośrodka szkolenia lub numer ewidencyjny innego 

podmiotu, w którym prowadzi szkolenie – 

najpóźniej do dnia rozpoczę-

cia prowadzenia 

zajęć, 

b) 

informację  o  zmianie  danych,  o  których  mowa  w  ust.  3  pkt  2–5  – w 

terminie 14 dni od dnia ich zmiany; 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 34/110 

2013-09-25

 

2)  corocznie 

uczestniczyć  w  3–dniowych  warsztatach  doskonalenia  zawodo-

wego, o których mowa w art. 35 ust. 6; 

3)  do  dnia  7  stycznia 

każdego  roku  przedkładać  staroście  zaświadczenie  po-

twierdzające uczestnictwo w warsztatach; 

4) rzetelnie i bezstronnie 

wykonywać swoje obowiązki; 

5) 

poszerzać wiedzę zawodową i podnosić kwalifikacje; 

6) 

posiadać w czasie prowadzenia nauki teoretycznej zaświadczenie o wpisie 

do  ewidencji 

wykładowców  oraz  okazywać  je  na  żądanie  uprawnionego 

podmiotu. 

 

Art. 39. 

1.  Egzamin dla  kandydatów  na  instruktorów i  instruktorów  nauki  jazdy, o którym 

mowa  w  art.  33  ust.  1  pkt  7,  przeprowadza  komisja  egzaminacyjna 

powołana 

przez 

wojewodę. 

2. Komisja, o której mowa w ust. 1, 

działa w składzie: 

1) 

przewodniczący komisji – przedstawiciel wojewody; 

2) 3 

członków komisji posiadających:  

a)  uprawnienia  egzaminatora  w  zakresie  prawa  jazdy  kategorii  A,  B  i  C 

lub instruktora nauki jazdy w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C i 
C+E, 

wyższe wykształcenie, prawo jazdy kategorii A, B, C i C+E oraz 

co najmniej 5-

letnią praktykę w szkoleniu lub egzaminowaniu kandyda-

tów na kierowców – jedna osoba, 

b)  uprawnienia  instruktora  w  zakresie  prawa  jazdy  kategorii  A,  B,  C,  D, 

B+E, C+E, D+E i T – druga osoba, 

c) 

wyższe wykształcenie pedagogiczne – trzecia osoba; 

3) sekretarz komisji. 

3. 

Członkowie komisji egzaminacyjnej przeprowadzający egzamin w zakresie po-

zwolenia na kierowanie tramwajem 

posiadają co najmniej: 

1)  uprawnienia  egzaminatora  lub instruktora nauki  jazdy  w  zakresie  pozwole-

nia  na  kierowanie  tramwajem, 

wyższe  wykształcenie  oraz  co  najmniej  5-

letn

ią  praktykę  w  szkoleniu  lub  egzaminowaniu  kandydatów  na  motorni-

czych – jedna osoba; 

2) uprawnienia instruktora w zakresie pozwolenia na kierowanie tramwajem – 

druga osoba; 

3) 

wyższe wykształcenie pedagogiczne – trzecia osoba. 

4.  Okres  posiadania 

uprawnień  egzaminatora  lub  instruktora  w  zakresie  jednej  z 

określonych  w  ust.  2  i  3  kategorii  prawa  jazdy  lub  pozwolenia  nie  może  być 
krótszy 

niż 5 lat. 

5. 

Szczegółową organizację oraz tryb działania komisji określa wewnętrzny regu-

lamin zatwierdzony przez 

wojewodę. 

6. Wojewoda zapewnia 

środki na prowadzenie działalności komisji i jej obsługę. 

 

Art. 40.  

1. Minister 

właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia: 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 35/110 

2013-09-25

 

1) 

szczegółowe warunki i zakres egzaminu dla kandydatów na instruktorów i 

instruktorów oraz kandydatów na 

wykładowców i wykładowców; 

2)  sposób  tworzenia  i  nadawania  numeru  ewidencyjnego  instruktora  i 

wykła-

dowcy; 

3) wzór: 

a) wniosku: 

– o wpis do ewidencji instruktorów, 

– o wpis do ewidencji 

wykładowców, 

b) legitymacji instruktora, 

c) 

zaświadczenia o wpisie do ewidencji wykładowców, 

d) 

pieczęci instruktora i wykładowcy, 

e) 

zaświadczeń, o których mowa w art. 35 ust. 5 i 6; 

4) 

wysokość: 

a)  stawek  wynagrodzenia 

członków komisji powoływanej przez wojewo-

dę, 

b) 

opłaty, o której mowa w art. 33 ust. 4, przy czym jej wysokość nie mo-

że przekroczyć 400 zł za egzamin przeprowadzany dla jednej kategorii 
prawa jazdy, 

c) 

opłaty, o której mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 i art. 38 ust. 2 pkt 1, przy 

czym jej 

wysokość nie może przekroczyć 50 zł. 

2. W 

rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio: 

1) 

potrzebę zapewnienia należytych warunków organizacyjno-technicznych do 

przeprowadzania egzaminów dla kandydatów na instruktorów i kandydatów 
na 

wykładowców; 

2) 

potrzebę  zapewnienia  wysokich  kwalifikacji  członków  komisji  egzamina-

cyjnej, instruktorów i 

wykładowców; 

3) 

potrzebę  zapewnienia  ujednoliconych  procedur  nadawania  numerów  ewi-

dencyjnych instruktorom i 

wykładowcom; 

4) 

potrzebę  ujednolicenia  dokumentów  i  ich  prawidłowego  zabezpieczenia 

przed podrobieniem lub przerobieniem; 

5) 

nakład pracy członków komisji egzaminacyjnej; 

6) koszty rzeczowe i osobowe 

związane z organizacją i przeprowadzaniem eg-

zaminów  oraz  z  prowadzeniem  ewidencji  instruktorów  i  ewidencji 

wykła-

dowców. 

 

Rozdział 7 

Zajęcia dla osób ubiegających się o wydanie karty rowerowej 

Art. 41.  

1. W podstawie programowej 

kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół, 

o  której  mowa  w  przepisach  wydanych  na  podstawie  art.  22  ust.  2  pkt  2  lit.  b 
ustawy z dnia 7 

września 1991 r. o systemie oświaty, zawiera się treści umożli-

wiające przygotowanie ucznia szkoły podstawowej do ubiegania się o wydanie 
karty rowerowej. 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 36/110 

2013-09-25

 

2. 

Zajęcia dla uczniów przygotowujących się do ubiegania o wydanie karty rowe-

rowej 

prowadzą nauczyciele posiadający kwalifikacje określone w art. 9 ustawy 

z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela. 

3.  Dyrektor 

szkoły może zawrzeć porozumienie z wojewódzkim ośrodkiem ruchu 

drogowego  lub 

ośrodkiem  szkolenia  kierowców  posiadającym  poświadczenie 

potwierdzające spełnianie dodatkowych wymagań, o których mowa w art. 31, o 

nieodpłatnym  uczestnictwie  uczniów  w  zajęciach  organizowanych  przez  ten 

ośrodek dla osób ubiegających się o wydanie karty rowerowej. 

4. 

Zajęcia  dla  osób  ubiegających  się  o  wydanie  karty  rowerowej,  a  niebędących 
uczniami 

szkoły podstawowej, są prowadzone  w wojewódzkim ośrodku ruchu 

drogowego  lub  w 

ośrodku  szkolenia  kierowców  posiadającym  poświadczenie 

potwierdzające  spełnianie  dodatkowych  wymagań,  o  których  mowa  w  art.  31 
ust. 1. 

5.  Koszty uczestnictwa  uczniów  w 

zajęciach, o których mowa w ust. 3, są pokry-

wane  ze 

środków  własnych  wojewódzkiego  ośrodka  ruchu  drogowego  lub 

ośrodka szkolenia kierowców. 

 

Art. 42.  

1. Minister 

właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym 

do spraw 

oświaty i wychowania określi, w drodze rozporządzenia: 

1)  wymagania  oraz  sposób  organizacji 

zajęć  dla  osób  niebędących  uczniami 

szkoły podstawowej, ubiegających się o wydanie karty rowerowej;  

2) tryb i warunki przeprowadzania egzaminu w zakresie karty rowerowej; 

3)  kwalifikacje  osób 

prowadzących  zajęcia  dla  osób  niebędących  uczniami 

szkoły podstawowej; 

4) wzór karty rowerowej. 

2. W 

rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio: 

1) 

konieczność  przygotowania  osób  uzyskujących  kartę  rowerową  do  bez-

piecznego uczestnictwa w ruchu drogowym; 

2) 

potrzebę ujednolicenia wzorów dokumentów;  

3) 

specyfikę ruchu pojazdów jednośladowych, w tym istniejące zagrożenia ze 

strony innych uczestników ruchu; 

4) 

konieczność zapewnienia odpowiednich kwalifikacji osób prowadzących za-

jęcia. 

Rozdział 8 

Nadzór nad szkoleniem 

Art. 43.  

1. Starosta, o którym mowa w art. 28 ust. 3, sprawuje nadzór w zakresie 

zgodności 

prowadzenia  szkolenia  osób 

ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kiero-

wania  motorowerem  lub  pojazdami  silnikowymi,  kursu  dla  kandydatów  na  in-
struktorów  i  kandydatów  na 

wykładowców oraz dla instruktorów i wykładow-

ców, z wymaganiami 

określonymi w przepisach ustawy, w ramach którego: 

1) rozpatruje skargi 

dotyczące działalności ośrodka szkolenia kierowców; 

2) prowadzi 

kontrolę działalności ośrodka szkolenia kierowców; 

3) wydaje zalecenia pokontrolne; 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 37/110 

2013-09-25

 

4) wydaje 

decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności go-

spodarczej w zakresie prowadzenia 

ośrodka szkolenia kierowców; 

5) 

skreśla instruktora lub wykładowcę z ewidencji; 

6) 

sporządza analizę, przetwarza oraz podaje do publicznej wiadomości wyniki 

analizy statystycznej, w zakresie: 

a) 

średniej zdawalności osób szkolonych w danym ośrodku, 

b) liczby 

uwzględnionych skarg złożonych na dany ośrodek. 

2. Przy sprawowaniu nadzoru ze 

starostą współpracują: 

1) starostowie, na których obszarze 

działania znajduje się infrastruktura ośrod-

ka; 

2) Policja – w zakresie kontroli wykonywania praktycznej nauki jazdy prowa-

dzonej poza 

ośrodkiem szkolenia kierowców;  

3) wojewódzkie 

ośrodki ruchu drogowego – w zakresie pomocy merytorycznej 

oraz  przekazywania  informacji  o  wynikach  egzaminu 

państwowego  uzy-

skiwanych przez osoby, które 

ukończyły szkolenie w danym ośrodku szko-

lenia kierowców; 

4)  administrator  centralnej  ewidencji  kierowców  –  w  zakresie  przekazywania 

informacji o naruszeniach przepisów ruchu drogowego 

popełnionych przez 

kierowców, którzy 

ukończyli szkolenie w danym ośrodku szkolenia kierow-

ców. 

3.  W  przypadku 

podjęcia współpracy w zakresie pomocy merytorycznej, o której 

mowa w ust. 2 pkt 3, starosta zawiera porozumienie z dyrektorem wojewódzkie-
go 

ośrodka ruchu drogowego określające  warunki udziału przedstawiciela wo-

jewódzkiego 

ośrodka ruchu drogowego w kontroli, o której mowa w ust. 1 pkt 2, 

oraz zasady finansowania tej 

współpracy. 

4. Przedstawiciel wojewódzkiego 

ośrodka ruchu drogowego nie może uczestniczyć 

w kontroli 

działalności ośrodka szkolenia kierowców jeżeli pozostaje w stosun-

kach prawnych, o których mowa w art. 24 ustawy  z dnia 14  czerwca 1960 r. – 
Kodeks 

postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z 

późn. zm.

10)

), odpowiednio z 

właścicielem lub z osobą zarządzającą tym ośrod-

kiem. 

 

Art. 44.  

1. Starosta, o którym mowa w art. 28 ust. 3, kontroluje 

ośrodek szkolenia kierow-

ców: 

1) co najmniej raz w roku lub  

2) 

jeżeli na nieprawidłowy przebieg szkolenia wskazują: 

a) analiza statystyczna 

zdawalności osób szkolonych w tym ośrodku lub  

b)  analiza  statystyczna 

naruszeń  przepisów  ruchu  drogowego  popełnio-

nych przez osoby przeszkolone w tym 

ośrodku, w okresie 2 lat od dnia 

uzyskania przez te osoby prawa jazdy 

określonej kategorii, lub  

c) 

złożone na ośrodek skargi. 

                                                 

10) 

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 

509, z 2002 r. Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271 i Nr 169, poz. 1387, z 2003 r. Nr 130, poz. 1188 i 
Nr 170, poz. 1660, z 2004 r. Nr 162, poz. 1692, z 2005 r. Nr 64, poz. 565, Nr 78, poz. 682 i Nr 181, 
poz. 1524, z 2008 r. Nr 229, poz. 1539, z 2009 r. Nr 195, poz. 1501 i Nr 216, poz. 1676 oraz z 2010 
r. Nr 40, poz. 230, Nr 167, poz. 1131, Nr 182, poz. 1228 i Nr 254, poz. 1700. 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 38/110 

2013-09-25

 

2.  Starosta  kontroluje 

ośrodek szkolenia kierowców wpisany do rejestru przedsię-

biorców 

prowadzących ośrodek szkolenia kierowców w innym powiecie, które-

go infrastruktura jest zlokalizowana na obszarze 

działania tego starosty: 

1) co najmniej raz w roku lub 

2) 

jeżeli na nieprawidłowy przebieg szkolenia wskazują złożone na ośro-

dek skargi, lub 

3) na wniosek starosty, który 

wpisał ośrodek szkolenia kierowców do reje-

stru 

przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców.  

3. 

Analizę statystyczną, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a i b, sporządza starosta na 

podstawie danych uzyskanych: 

1) z wojewódzkiego 

ośrodka ruchu drogowego – w zakresie informacji o wy-

nikach egzaminu 

państwowego uzyskiwanych przez osoby, które ukończyły 

szkolenie w danym 

ośrodku szkolenia kierowców; 

2) od administratora centralnej ewidencji kierowców – w zakresie informacji o 

naruszeniach  przepisów  ruchu  drogowego 

popełnionych przez kierowców, 

którzy 

ukończyli szkolenie w danym ośrodku szkolenia kierowców.  

4.  Starosta,  w  ramach  kontroli 

działalności  ośrodka  szkolenia  kierowców,  spraw-

dza: 

1) 

spełnianie przez przedsiębiorcę prowadzącego ośrodek szkolenia kierowców 

wymagań, o których mowa w art. 28 ust. 2 oraz odpowiednio w art. 31 ust. 
1; 

2) 

zgodność prowadzonego kursu lub zajęć z: 

a) przepisami 

określającymi zasady i warunki prowadzenia szkolenia, 

b) 

informacją lub danymi, o których mowa w art. 27 ust. 1 pkt 1 i 3, 

c) dokumentami, o których mowa w art. 27 ust. 1 pkt 6; 

3) kwalifikacje osób 

prowadzących szkolenie. 

5. 

Kontrolę ośrodka szkolenia kierowców przeprowadza upoważniona przez staro-

stę osoba, która ma prawo:  

1) 

żądania od kierownika ośrodka szkolenia kierowców i jego pracowników pi-

semnych lub ustnych 

wyjaśnień, udostępniania dokumentów i innych nośni-

ków  informacji  oraz 

udostępniania  wszelkich  danych  mających  związek  z 

przedmiotem kontroli; 

2) 

wstępu  na  teren  ośrodka  szkolenia  kierowców  i  do  pomieszczeń,  gdzie  są 
prowadzone 

zajęcia, w dniach i godzinach, w których jest lub powinna być 

wykonywana  przez 

ośrodek działalność, oraz do pojazdów wykorzystywa-

nych do nauki jazdy; 

3) uczestnictwa w przeprowadzanych 

zajęciach. 

6. Po przeprowadzeniu kontroli osoba 

ją przeprowadzająca sporządza pisemny pro-

tokół z dokonanych czynności i stwierdzonego w ich wyniku stanu faktycznego. 

Protokół podpisuje osoba reprezentująca przedsiębiorcę, która może wnieść do 

protokołu ewentualne zastrzeżenia lub odmówić jego podpisania. W przypadku 
odmowy podpisania 

protokołu sporządza się stosowną adnotację w protokole. 

7.  W  przypadku  gdy 

protokół,  o  którym  mowa  w  ust.  6,  dotyczy  infrastruktury 

ośrodka szkolenia kierowców prowadzonego przez przedsiębiorcę wpisanego na 
terenie innego powiatu do rejestru 

przedsiębiorców prowadzących ośrodek szko-

lenia kierowców, starosta 

dokonujący kontroli przesyła ten protokół, w terminie 

7 dni od jej 

zakończenia, organowi prowadzącemu rejestr, w którym ten przed-

siębiorca jest wpisany.  

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 39/110 

2013-09-25

 

 

Art. 45.  

1. Starosta, o którym mowa w art. 28 ust. 3, wydaje 

decyzję administracyjną o za-

kazie  wykonywania  przez 

przedsiębiorcę  działalności  gospodarczej  w  zakresie 

prowadzenia 

ośrodka szkolenia kierowców, skreślając przedsiębiorcę z rejestru 

przedsiębiorców  prowadzących  ośrodek  szkolenia  kierowców,  jeżeli  przedsię-
biorca: 

1) 

złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 28 ust. 5, niezgodne ze stanem 

faktycznym; 

2)  nie 

usunął  naruszeń  warunków  wykonywania  działalności  gospodarczej  w 

zakresie prowadzenia 

ośrodka szkolenia kierowców w wyznaczonym przez 

starostę terminie; 

3) 

rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie 

prowadzenia 

ośrodka szkolenia kierowców. 

2. 

Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w za-

kresie prowadzenia 

ośrodka szkolenia kierowców jest: 

1) wielokrotne prowadzenie szkolenia: 

a) w sposób niezgodny z wymaganymi warunkami przeprowadzania 

zajęć, 

b) w sposób niezgodny z programem szkolenia, o którym mowa w art. 23 

ust. 2 , 

c) pojazdami 

niespełniającymi wymagań, o których mowa w art. 24; 

2) nieprzedstawienie informacji, o której mowa w art. 27 ust. 1 pkt 1; 

3) wielokrotne wystawienie niezgodnie ze stanem faktycznym 

zaświadczenia o 

ukończeniu szkolenia; 

4) odmowa poddania 

się kontroli, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2. 

3. 

Decyzję, o której mowa w ust. 1, starosta wydaje również na wniosek starosty, 

który  podczas  kontroli  infrastruktury 

ośrodka szkolenia kierowców znajdującej 

się na obszarze jego działania stwierdził nieprawidłowości, o których mowa w 
ust. 1.  

 

Art. 46.  

1. Starosta 

skreśla instruktora z ewidencji instruktorów w przypadku: 

1) 

śmierci instruktora; 

2) 

niespełniania  przez  niego  co  najmniej  jednego  z  wymagań  określonych  w 
art. 33 ust. 1 pkt 1–8; 

3) 

nieprzedłożenia do dnia 7 stycznia każdego roku zaświadczenia potwierdza-

jącego  uczestnictwo  w  roku  ubiegłym  w  warsztatach  doskonalenia  zawo-
dowego; 

4) dopuszczenia 

się rażącego naruszenia przepisów poprzez: 

a)  wielokrotne  przeprowadzenie  szkolenia  niezgodnie  z 

obowiązującym 

programem szkolenia, 

b)  wielokrotne przeprowadzenie szkolenia praktycznego 

jednocześnie dla 

więcej niż jednej osoby szkolonej, 

c) potwierdzenie nieprawdy w dokumentacji 

dotyczącej szkolenia.  

2. Starosta 

skreśla wykładowcę z ewidencji wykładowców w przypadku: 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 40/110 

2013-09-25

 

1) 

śmierci wykładowcy; 

2) 

niespełniania  przez  niego  co  najmniej  jednego  z  wymagań  określonych  w 
art. 33 ust. 1 pkt 1 i 6–8; 

3) 

nieprzedłożenia do dnia 7 stycznia każdego roku zaświadczenia potwierdza-

jącego  uczestnictwo  w  roku  ubiegłym  w  warsztatach  doskonalenia  zawo-
dowego; 

4) dopuszczenia 

się rażącego naruszenia przepisów poprzez:  

a)  wielokrotne  przeprowadzenie  szkolenia  niezgodnie  z 

obowiązującym 

programem szkolenia, 

b) potwierdzenie nieprawdy w dokumentacji 

dotyczącej szkolenia. 

3. Starosta 

skreśla instruktora lub wykładowcę z odpowiedniej ewidencji: 

1) z 

urzędu; 

2) na wniosek: 

a) jednostki organizacyjnej 

podległej Ministrowi Obrony Narodowej wła-

ściwej w sprawach transportu i ruchu wojsk – w przypadku prowadze-
nia szkolenia przez 

jednostkę wojskową, 

b)  odpowiedniego  organu 

podległego  ministrowi  właściwemu  do  spraw 

wewnętrznych – w przypadku szkolenia osób ubiegających się o uzy-
skanie uprawnienia do kierowania pojazdami prowadzonego przez jed-

nostkę organizacyjną służb podległych lub nadzorowanych przez mini-
stra 

właściwego do spraw wewnętrznych,  

c)  organu 

właściwego  do  wykonywania  nadzoru  pedagogicznego  –  w 

przypadku szkolenia w szkole, dla której podstawa programowa kszta

ł-

cenia  w  zawodzie  przewiduje  uzyskanie 

umiejętności  kierowania  po-

jazdem  silnikowym  lub  podstawa  programowa 

kształcenia  ogólnego 

przewiduje uzyskanie karty rowerowej. 

4.  W  przypadkach,  o  których  mowa  w  ust.  1  pkt  2–4  oraz  ust.  2  pkt  2–4  starosta 

wydaje 

decyzję administracyjną. 

5. W przypadku 

skreślenia z ewidencji instruktora lub wykładowcy, który dopuścił 

się rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia, ponowny wpis do ewi-
dencji nie 

może być dokonany wcześniej niż po upływie 2 lat od dnia, w którym 

decyzja o 

skreśleniu stała się ostateczna. 

 

Art. 47.  

1. Nadzór nad szkoleniem osób 

ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kiero-

wania pojazdami, prowadzonym przez 

jednostkę wojskową, sprawuje jednostka 

organizacyjna 

podległa  Ministrowi  Obrony  Narodowej  właściwa  w  sprawach 

transportu i ruchu wojsk. 

2. Nadzór nad szkoleniem osób 

ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kiero-

wania pojazdami, prowadzonym przez 

jednostkę organizacyjną służb podległych 

lub nadzorowanych przez ministra 

właściwego do spraw wewnętrznych, sprawu-

je odpowiedni dla tej jednostki organ jemu 

podległy lub przez niego nadzorowa-

ny. 

3.  Nadzór  nad 

szkołą,  dla  której  podstawa  programowa  kształcenia  w  zawodzie 

przewiduje  uzyskanie 

umiejętności  kierowania  pojazdem  silnikowym  lub  pod-

stawa programowa 

kształcenia ogólnego przewiduje uzyskanie karty rowerowej, 

sprawuje organ 

właściwy do wykonywania nadzoru pedagogicznego.  

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 41/110 

2013-09-25

 

4. Jednostka organizacyjna albo organ, o których mowa w ust. 1–3, w ramach nad-

zoru: 

1) rozpatruje skargi 

dotyczące szkolenia; 

2) przeprowadza 

kontrolę szkolenia; 

3) 

występuje do starosty z wnioskiem o: 

a) wydanie decyzji o 

skreśleniu instruktora albo wykładowcy z ewidencji 

w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 1 i 2, 

b) 

skreślenie podmiotu z ewidencji podmiotów prowadzących szkolenie.  

5.  Nadzór nad szkoleniem osób 

ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kie-

rowania tramwajem sprawuje starosta, o którym mowa w art. 29 ust. 5, który w 
ramach nadzoru: 

1) rozpatruje skargi 

dotyczące szkolenia; 

2) prowadzi 

kontrolę szkolenia na zasadach określonych w art. 44; 

3) wydaje zalecenia pokontrolne; 

4) wydaje 

decyzję o zakazie prowadzenia szkolenia; 

5) 

skreśla instruktora lub wykładowcę z ewidencji. 

6. Starosta, o którym mowa w art. 29 ust. 5, wydaje 

decyzję o zakazie prowadzenia 

szkolenia  osób 

ubiegających się o wydanie pozwolenia na kierowanie tramwa-

jem, 

jeżeli podmiot: 

1) nie 

spełnia wymagań, o których mowa w art. 28 ust. 2 pkt 1–3; 

2) nie 

wykonał zaleceń pokontrolnych w wyznaczonym terminie; 

3) 

rażąco naruszył warunki prowadzenia szkolenia, o których mowa w art. 45 

ust. 2.  

 

Art. 48.  

1. Minister 

właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym 

do spraw 

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia: 

1) 

szczegółowy zakres, warunki i tryb przeprowadzania kontroli, o której mo-

wa w art. 44, oraz wzory stosowanych przy tym dokumentów; 

2) warunki i tryb przekazywania 

staroście przez administratora centralnej ewi-

dencji  kierowców  informacji  o  naruszeniach  przepisów  ruchu  drogowego 
przez  osoby  szkolone  w 

ośrodku  szkolenia  kierowców  w  okresie  2  lat  od 

dnia uzyskania przez nie prawa jazdy 

określonej kategorii. 

2. W 

rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio: 

1) 

potrzebę ujednolicenia w skali kraju zakresu, warunków i trybu przeprowa-

dzanej kontroli oraz zapewnienia jej efek

tywności;  

2) 

potrzebę ujednolicenia w skali kraju systemu przekazywania informacji.  

 

Rozdział 9 

Sprawdzanie kwalifikacji i przeprowadzanie egzaminów 

państwowych 

 

Art. 49.  

1. Sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu 

państwowego podlega: 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 42/110 

2013-09-25

 

1)  osoba 

ubiegająca się o uzyskanie uprawnień do kierowania motorowerem, 

pojazdami silnikowymi lub tramwajem; 

2) osoba 

posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem w 

razie uzasadnionych 

zastrzeżeń co do jej kwalifikacji; 

3) osoba 

ubiegająca się o: 

a) przywrócenie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdami sil-

nikowymi  lub  tramwajem 

cofniętego  na  okres  przekraczający  rok  lub 

cofniętego w związku z utratą kwalifikacji, 

b)  zwrot  zatrzymanego  prawa  jazdy  lub  pozwolenia  na  kierowanie  tram-

wajem, którego 

była pozbawiona na okres przekraczający rok. 

2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3, prawo jazdy lub pozwolenie na 

kierowanie tramwajem wydaje 

się po złożeniu, z wynikiem pozytywnym, odpo-

wiedniego  do  rodzaju  uprawnienia  egzaminu 

państwowego  sprawdzającego 

kwalifikacje. 

3. Przepisów ust. 1 pkt 3 lit. b nie stosuje 

się do osób, wobec których zapadł wyrok 

uniewinniający albo postępowanie zostało bezwarunkowo umorzone. 

4. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje 

się odpowiednio do osób ubiegających się o wydanie 

albo przywrócenie pozwolenia wojskowego lub 

posiadających pozwolenie woj-

skowe.  

5.  Sprawdzenie 

niezbędnych  umiejętności  osoby  ubiegającej  się  o  wydanie  karty 

rowerowej odbywa 

się w ramach zajęć, o których mowa w art. 41. 

 

Art. 50.  

1. Osoba 

ubiegająca się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem, po-

jazdami silnikowymi lub tramwajem 

może przystąpić do egzaminu państwowe-

go nie 

wcześniej niż miesiąc przed osiągnięciem minimalnego wieku, o którym 

mowa w art. 8 i 9, wymaganego od 

kierującego pojazdem objętym tym upraw-

nieniem. 

2. Nie 

może być egzaminowana osoba: 

1) 

niespełniająca wymagań, o których mowa w ust. 1; 

2)  w  stosunku  do  której 

został orzeczony, prawomocnym wyrokiem sądu, za-

kaz  prowadzenia  pojazdów  mechanicznych  –  w  okresie  i  zakresie  obowi

ą-

zywania tego zakazu; 

3) w stosunku do której wydano 

decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania 

pojazdami  lub  zatrzymaniu  prawa  jazdy  –  w  okresie  i  zakresie 

obowiązy-

wania tej decyzji; 

4) 

nieposiadająca:  

a) orzeczenia lekarskiego o braku 

przeciwwskazań zdrowotnych do kiero-

wania pojazdem,  

b)  orzeczenia  psychologicznego  o  braku 

przeciwwskazań  psychologicz-

nych do kierowania pojazdem – nie dotyczy 

uprawnień w zakresie pra-

wa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E i T; 

5) 

nieposiadająca zaświadczenia o ukończeniu wymaganego szkolenia; 

6) 

nieposiadająca dokumentu tożsamości;  

7) której stan lub zachowanie uzasadnia podejrzenie, 

że: 

a) znajduje 

się ona w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub 

środka działającego podobnie do alkoholu, 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 43/110 

2013-09-25

 

b) nie posiada ona odpowiedniej 

sprawności fizycznej lub psychicznej; 

8) która nie 

ukończyła 18 lat i nie posiada zgody, o której mowa w art. 11 ust. 

2. 

3.  Przepis  ust.  2  pkt  2  stosuje 

się także wobec osoby przystępującej do egzaminu 

państwowego w zakresie uprawnień kategorii: 

1) C1, C, D1 lub D – w okresie 

obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów 

mechanicznych 

obejmującego uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii 

B; 

2) B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E – w okresie 

obowiązywania zakazu pro-

wadzenia  pojazdów  mechanicznych 

obejmującego uprawnienia w zakresie 

prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D. 

 

Art. 51.  

1. Egzamin 

państwowy jest przeprowadzany w celu sprawdzenia kwalifikacji osoby 

egzaminowanej, w tym: 

1) sprawdzenia wiedzy w zakresie:  

a) zasad i przepisów 

służących bezpiecznemu poruszaniu się pojazdem po 

drodze publicznej, 

b) 

zagrożeń związanych z ruchem drogowym, 

c) 

obowiązków  kierowcy,  osoby  posiadającej  pozwolenie  na  kierowanie 

tramwajem i posiadacza pojazdu, 

d) 

postępowania w sytuacjach nadzwyczajnych; 

2) sprawdzenia 

umiejętności w zakresie zgodnego z przepisami, bezpiecznego, 

sprawnego  i 

nieutrudniającego  innym  uczestnikom  ruchu  poruszania  się, 

odpowiednio do uprawnienia, o które ubiega 

się osoba zdająca egzamin, w 

ruchu drogowym motorowerem, pojazdem silnikowym lub 

zespołem pojaz-

dów 

składającym się z takiego pojazdu i przyczepy oraz tramwajem. 

2. Egzamin 

państwowy składa się z: 

1) 

części teoretycznej przeprowadzanej w formie testów jednokrotnego wyboru 

z  pytaniami  generowanymi  w  czasie  rzeczywistym  za 

pomocą techniki in-

formatycznej – dotyczy sprawdzenia wiedzy, o której mowa w ust. 1 pkt 1, 
w zakresie 

uprawnień prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, C1, C, 

D1, D i T oraz uprawnienia do kierowania tramwajem; 

2) 

części praktycznej przeprowadzanej przy użyciu odpowiedniego do upraw-

nienia pojazdu – dotyczy sprawdzenia 

umiejętności, o których mowa w ust. 

1 pkt 2. 

3. 

Część praktyczna egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy jest przepro-

wadzana: 

1)  na  placu  manewrowym  wojewódzkiego 

ośrodka ruchu drogowego – w za-

kresie 

obejmującym: 

a) sprawdzenie podstawowych 

umiejętności w zakresie panowania nad po-

jazdem  odpowiednim  dla 

uprawnień  prawa  jazdy  kategorii  AM,  A1, 

A2, A, B1 i B, 

b)  sprawdzenie 

umiejętności  manewrowania  pojazdem  lub  zespołem  po-

jazdów  odpowiednim  dla 

uprawnień  prawa  jazdy  kategorii  B+E,  C1, 

C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E i T; 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 44/110 

2013-09-25

 

2)  w  ruchu  drogowym  na  drogach  publicznych  –  w  zakresie 

obejmującym 

sprawdzenie 

pozostałych  umiejętności  wymaganych  podczas  części  prak-

tycznej egzaminu dla 

uprawnień dowolnej kategorii prawa jazdy. 

4.  Egzamin 

państwowy w zakresie wszystkich kategorii prawa jazdy jest przepro-

wadzany  w 

mieście  wojewódzkim  lub  w  zależności  od  potrzeb  w  mieście  na 

prawach powiatu albo w 

mieście, w którym do dnia 31 grudnia 1998 r. funkcjo-

nował wojewódzki ośrodek ruchu drogowego. 

4a. 

Egzamin państwowy w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1 lub B 

może być także przeprowadzany w mieście niespełniającym warunków, o któ-
rych mowa w ust. 4, wskazanym przez sejmik województwa na wniosek mar-

szałka województwa. 

5. 

Część praktyczna egzaminu państwowego w zakresie uzyskania uprawnienia do 

kierowania tramwajem jest przeprowadzana: 

1) na placu manewrowym podmiotu 

wykonującego przewozy tramwajem, któ-

ry 

zawarł umowę o współpracy z wojewódzkim ośrodkiem ruchu drogowe-

go  –  w  zakresie 

obejmującym  sprawdzenie  umiejętności  manewrowania 

tramwajem; 

2) w ruchu drogowym na torowiskach umieszczonych na drogach publicznych 

– w zakresie 

obejmującym sprawdzenie pozostałych umiejętności wymaga-

nych podczas 

części praktycznej egzaminu. 

 

Art. 52.  

1.  Warunkiem 

przystąpienia  do  praktycznej  części  egzaminu  państwowego  jest 

uzyskanie pozytywnego wyniku z 

części teoretycznej. Pozytywny wynik z czę-

ści teoretycznej jest ważny przez okres 6 miesięcy od dnia jego uzyskania. 

2. 

Część praktyczna egzaminu może zostać zakończona przed wykonaniem wszyst-

kich 

określonych  zakresem  egzaminu  zadań  jedynie  w  przypadku,  gdy  zacho-

wanie osoby 

zdającej zagraża bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu 

drogowego. 

3. 

Jeżeli wyniki lub przebieg egzaminu osoby posiadającej prawo jazdy wskazują 

na  uzasadnione 

zastrzeżenia co do kwalifikacji osoby egzaminowanej, dyrektor 

wojewódzkiego 

ośrodka ruchu drogowego występuje do starosty z wnioskiem o 

skierowanie tej osoby na egzamin 

sprawdzający kwalifikacje w zakresie dotych-

czas posiadanych 

uprawnień. 

 

Art. 53. 

1.  Praktyczna 

część egzaminu państwowego w zakresie uzyskiwania uprawnienia 

do kierowania motorowerem lub pojazdami silnikowymi jest prowadzona pojaz-
dem 

pozostającym w dyspozycji wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego. 

2.  Praktyczna 

część egzaminu państwowego w zakresie uzyskiwania uprawnienia 

do  kierowania  tramwajem  jest  prowadzona  pojazdem  szynowym  podmiotu,  o 
którym mowa w art. 51 ust. 5 pkt 1. 

3.  Pojazdy  wykorzystywane  do  prowadzenia 

części  praktycznej  egzaminu  pań-

stwowego w zakresie uzyskiwania uprawnienia do kierowania motorowerem lub 
pojazdami  silnikowymi  powinny 

spełniać  wymagania,  o  których  mowa  w  art. 

24. 

4. Przepisu ust. 1 nie stosuje 

się do pojazdów: 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 45/110 

2013-09-25

 

1) o których mowa w art. 54 ust. 5; 

2) którymi prowadzi 

się egzamin w zakresie uprawnień prawa jazdy kategorii 

B1, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D lub D+E. 

5. Wojewódzkie 

ośrodki ruchu drogowego, przeprowadzając postępowanie o udzie-

lenie zamówienia publicznego,  którego  przedmiotem 

są pojazdy do przeprowa-

dzania praktycznej 

części egzaminu na prawo jazdy, powołują do komisji prze-

targowej,  na  ich  wniosek,  przedstawicieli  regionalnych  organizacji  zrzeszaj

ą-

cych 

ośrodki szkolenia kierowców, a w razie braku takich organizacji – przed-

stawicieli  ogólnopolskich  organizacji 

zrzeszających  ośrodki  szkolenia  kierow-

ców, 

wyrażających  wolę  wzięcia  udziału  w  postępowaniu.  Umowa  w  sprawie 

zamówienia publicznego  na  pojazdy  jest  zawierana  przez wojewódzkie 

ośrodki 

ruchu drogowego na okres nie krótszy 

niż 4 lata. 

 

Art. 54.  

1. Przebieg praktycznej 

części egzaminu państwowego w zakresie uprawnień prawa 

jazdy kategorii B jest rejestrowany za 

pomocą urządzenia technicznego służące-

go do zapisu obrazu i 

dźwięku. 

2. Zapis z praktycznej 

części egzaminu przechowuje się przez okres 21 dni od dnia 

przeprowadzenia egzaminu. 

3. Dopuszcza 

się rejestrowanie przebiegu praktycznej części egzaminu państwowe-

go w zakresie innych 

uprawnień prawa jazdy niż kategorii B przy zastosowaniu 

urządzenia, o którym mowa w ust. 1. 

4. W przypadku gdy osoba 

składająca egzamin złożyła skargę na jego przebieg lub 

warunki, w jakich 

był przeprowadzany, zapis jest przechowywany do czasu za-

kończenia postępowania wyjaśniającego. 

5. Przepisów ust. 1–3 nie stosuje 

się jeżeli egzamin jest przeprowadzany pojazdem: 

1)  osoby 

niepełnosprawnej  wymagającej  przystosowania  pojazdu  do  rodzaju 

schorzenia; 

2)  bez 

pedału  sprzęgła,  jeżeli  nie  jest  to  pojazd  będący  w  dyspozycji  woje-

wódzkiego 

ośrodka ruchu drogowego. 

6. Na pisemny wniosek osoby, o której mowa w ust. 5 pkt 1, w egzaminie uczestni-

czy  dodatkowo  egzaminator,  który  nadzoruje  ten  egzamin,  wyznaczony  przez 
dyrektora wojewódzkiego 

ośrodka ruchu drogowego. 

 

Art. 55.  

1.  Podczas  przeprowadzania 

części praktycznej egzaminu państwowego, na wnio-

sek  osoby 

składającej  egzamin,  może  być  obecny  jako  obserwator  instruktor, 

który 

szkolił tę osobę. 

2. Po 

zakończeniu części praktycznej egzaminu, egzaminator szczegółowo omawia 

jego wyniki z 

osobą, która składała egzamin oraz z instruktorem, o którym mo-

wa w ust. 1.  

3. 

Jeżeli egzamin państwowy jest przeprowadzany przez kandydata na egzaminato-

ra, w ramach 

zajęć praktycznych, o których mowa w art. 61 ust. 3 pkt 2, to wy-

nik  egzaminu  podany  przez 

egzaminującego uznaje się za wiążący po zatwier-

dzeniu go przez egzaminatora 

nadzorującego ten egzamin. 

 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 46/110 

2013-09-25

 

Art. 56.  

1.  Egzamin 

państwowy  jest  organizowany  przez  wojewódzki  ośrodek  ruchu  dro-

gowego. 

2.  Egzamin 

państwowy  przeprowadza  egzaminator  zatrudniony  przez  dyrektora 

wojewódzkiego 

ośrodka ruchu drogowego, z zastrzeżeniem art. 55 ust. 3 i art. 61 

ust. 3 pkt 3. 

3.  Egzamin 

państwowy jest przeprowadzany za opłatą, która stanowi dochód wo-

jewódzkiego 

ośrodka ruchu drogowego.  

 

Art. 57.  

Egzaminator nie przeprowadza egzaminu 

państwowego dla osoby:  

1) z 

którą pozostaje w stosunkach prawnych, o których mowa w art. 24 ustawy 

z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks 

postępowania administracyjnego; 

2) która 

była szkolona przez instruktora lub wykładowcę, z którymi egzamina-

tor pozostaje w stosunkach prawnych, o których mowa w pkt 1; 

3) która 

była szkolona w ośrodku szkolenia kierowców, szkole, jednostce woj-

skowej  lub  jednostce  organizacyjnej 

służb  podległych  lub  nadzorowanych 

przez  ministra 

właściwego do spraw wewnętrznych prowadzącej szkolenie 

kandydatów  na  kierowców  –  w  przypadku  gdy  egzaminator  pozostaje  w 
stosunkach  prawnych,  o  których  mowa  w  pkt  1,  odpowiednio  z 

właścicie-

lami lub osobami 

zarządzającymi tymi podmiotami; 

4) która 

była szkolona w ośrodku szkolenia kierowców – w przypadku gdy eg-

zaminator 

uczestniczył w kontroli działalności tego ośrodka, o której mowa 

w art. 43 ust. 1 pkt 2. 

 

Rozdział 10 

Egzaminatorzy i inne osoby 

dokonujące sprawdzenia kwalifikacji 

 

Art. 58.  

1. Egzaminatorem jest osoba, która:  

1) posiada co najmniej wykształcenie średnie; 
2) posiada przez okres co najmniej 3 lat prawo jazdy kategorii B oraz przez 

okres co najmniej roku, odpowiednio do zakresu przeprowadzanego egza-
minu: 

a) prawo jazdy właściwej kategorii lub 
b) pozwolenie na kierowanie tramwajem; 

2a) 

ukończyła 23 lata; 

3) posiada uprawnienia egzaminatora w zakresie prawa jazdy kategorii B od co 

najmniej  3  lat,  w  przypadku  osoby 

ubiegającej się o uprawnienia do egza-

minowania na 

pozostałe kategorie prawa jazdy; 

4)  posiada 

ważne orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych 

do wykonywania 

czynności egzaminatora; 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 47/110 

2013-09-25

 

5) posiada 

ważne orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psycho-

logicznych do wykonywania 

czynności egzaminatora; 

6) 

ukończyła z wynikiem pozytywnym kurs kwalifikacyjny potwierdzony za-

świadczeniem o jego ukończeniu; 

7) 

złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin przed komisją weryfikacyjną po-

wołaną przez ministra właściwego do spraw transportu; 

8) daje 

rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków;  

9) nie 

była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za: 

a) 

przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, 

b) 

przestępstwo  popełnione  w  celu  osiągnięcia  korzyści  majątkowej  lub 

osobistej, 

c) 

przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, 

d) prowadzenie pojazdu w stanie po 

użyciu alkoholu lub w stanie po uży-

ciu innego podobnie 

działającego środka, 

e) 

przestępstwo umyślne przeciwko życiu i zdrowiu lub 

f) 

przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności; 

10) jest wpisana do ewidencji egzaminatorów. 

2. 

Ewidencję  egzaminatorów  prowadzi  marszałek  województwa  właściwy  ze 

względu na miejsce zamieszkania, który: 

1) wpisuje do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, za 

opłatą oraz po 

uiszczeniu 

opłaty  ewidencyjnej,  osobę  spełniającą  wymagania,  o  których 

mowa w ust. 1 pkt 1–9;  

2) nadaje egzaminatorowi numer ewidencyjny; 

3)  odmawia  wpisu  do  ewidencji,  w  drodze  decyzji  administracyjnej,  w  przy-

padku gdy osoba: 

a) nie 

spełnia wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1–9, 

b) 

została skreślona z ewidencji w związku z dopuszczeniem się rażącego 
naruszenia przepisów w zakresie egzaminowania – w okresie, o którym 
mowa w art. 71 ust. 4, 

c) nie 

zdała egzaminu, o którym mowa w art. 71 ust. 5.  

3. W ewidencji egzaminatorów umieszcza 

się następujące dane egzaminatora: 

1) numer ewidencyjny; 

2) 

imię i nazwisko; 

3) numer PESEL, a w przypadku osoby 

nieposiadającej numeru PESEL – serię, 

numer  i 

nazwę  dokumentu  tożsamości  oraz  nazwę  państwa,  które  wydało 

ten dokument; 

4) adres zamieszkania; 

5)  poszczególne  rodzaje 

uprawnień wynikające z ukończonego kursu kwalifi-

kacyjnego, 

złożonego z wynikiem pozytywnym egzaminu oraz posiadanego 

prawa jazdy, w zakresie których 

może przeprowadzać egzamin, a także daty 

ich uzyskania; 

6) 

nazwę i adres wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego, w którym jest on 

zatrudniony; 

7) 

datę ważności legitymacji. 

4. Wymogu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie stosuje 

się do egzaminatora prze-

prowadzającego  egzamin  w  zakresie  uzyskania  uprawnienia  do  kierowania 
tramwajem. 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 48/110 

2013-09-25

 

5. Za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 7, pobiera 

się opłatę, 

która stanowi dochód 

budżetu państwa. 

6. 

Opłata, o której mowa w ust. 2 pkt 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi 

dochód 

samorządu województwa. 

 

Art. 59. 

Egzaminator 

posiadający  uprawnienie  do  egzaminowania  w  zakresie  prawa  jazdy 

kategorii: 

1) B, C  lub D oraz 

posiadający dodatkowo uprawnienia do kierowania pojaz-

dami odpowiednio w zakresie prawa jazdy kategorii B+E, C+E, D+E – jest 
uprawniony do egzaminowania w zakresie prawa jazdy kategorii T oraz od-
powiednio  w  zakresie  prawa  jazdy  kategorii  B+E,  C1+E,  C+E,  D1+E  lub 
D+E; 

2) C lub D oraz 

posiadający dodatkowo uprawnienia do kierowania w zakresie 

prawa  jazdy  C1+E  lub  D1+E  –  jest  uprawniony  do  egzaminowania  odpo-
wiednio w zakresie prawa jazdy kategorii C1+E lub D1+E; 

3)  B,  C  lub  D  –  jest  uprawniony  do  egzaminowania  odpowiednio  w  zakresie 

prawa jazdy kategorii B1, C1 lub D1; 

4) A – jest uprawniony do egzaminowania odpowiednio w zakresie prawa jaz-

dy kategorii AM, A1 lub A2. 

 

Art. 60.  

Do 

badań lekarskich i badań psychologicznych kandydatów na egzaminatorów i eg-

zaminatorów stosuje 

się odpowiednio przepisy art. 34. 

 

Art. 61.  

1. Wojewódzki 

ośrodek ruchu drogowego prowadzi kurs kwalifikacyjny, o którym 

mowa w art. 58 ust. 1 pkt 6, w zakresie poszczególnych kategorii prawa jazdy. 

2.  W  kursie  kwalifikacyjnym  prowadzonym  dla  kandydatów  na  egzaminatorów 

uczestniczyć mogą wyłącznie osoby spełniające wymagania, o których mowa w 
art. 58 ust. 1 pkt 1–5, 8 i 9. 

3. Kurs kwalifikacyjny obejmuje: 

1) 

zajęcia teoretyczne w zakresie: 

a) nauki podstaw techniki jazdy,  

b) przepisów ruchu drogowego,  

c) zasad przeprowadzania egzaminu 

państwowego,  

d) problematyki:  

– wypadków drogowych,  

– psychologii transportu,  

– etyki zawodu egzaminatora,  

e) wiedzy na temat problemów i szkód 

związanych z nadużywaniem alko-

holu oraz 

środków działających podobnie do alkoholu 

– prowadzone w formie 

wykładów i ćwiczeń przez osoby posiadające specjali-

styczną wiedzę w tym zakresie; 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 49/110 

2013-09-25

 

2) 

zajęcia praktyczne z techniki jazdy i prowadzenia egzaminu – prowadzone 

przez osoby 

posiadające specjalistyczną wiedzę i umiejętności w tym zakre-

sie;  

3) uczestnictwo w co najmniej 20 egzaminach 

państwowych w charakterze ob-

serwatora oraz przeprowadzenie co najmniej 10 takich egzaminów pod kie-
runkiem  egzaminatora  wyznaczonego  przez  dyrektora  wojewódzkiego 

ośrodka ruchu drogowego – odpowiednio w zakresie każdej kategorii prawa 
jazdy 

objętej kursem kwalifikacyjnym.  

4.  Egzaminator 

rozszerzający posiadane uprawnienia do egzaminowania kandyda-

tów na kierowców jest 

obowiązany do ukończenia kursu kwalifikacyjnego w za-

kresie odpowiedniej kategorii prawa jazdy. 

5. Dyrektor wojewódzkiego 

ośrodka ruchu drogowego wydaje kandydatowi na eg-

zaminatora  lub  egzaminatorowi 

zaświadczenie  o  ukończeniu  kursu  kwalifika-

cyjnego, 

jeżeli  uczestniczył  we  wszystkich  przewidzianych  w  programie  zaję-

ciach. 

 

Art. 62.  

1. Dyrektor wojewódzkiego 

ośrodka ruchu drogowego wydaje legitymację egzami-

natora  osobie  zatrudnionej  w  wojewódzkim 

ośrodku ruchu drogowego spełnia-

jącej wymagania, o których mowa w art. 58, określając ważność tej legitymacji 
na okres 

wynikający z terminów badań lekarskich i psychologicznych, o których 

mowa w art. 60.  

2.  Dyrektor  wojewódzkiego 

ośrodka  ruchu  drogowego  przedłuża  ważność  legity-

macji egzaminatora na okres 

wynikający z terminów badań lekarskich i psycho-

logicznych,  o  których  mowa  w  art.  60,  po  przedstawieniu  przez  egzaminatora 

ważnych orzeczeń. 

3.  Dyrektor  wojewódzkiego 

ośrodka  ruchu  drogowego  corocznie  organizuje  3–

dniowe  warsztaty  doskonalenia  zawodowego  dla  egzaminatorów, 

według  pro-

gramu zatwierdzonego przez 

marszałka województwa. 

4. 

Udział w warsztatach doskonalenia zawodowego jest: 

1) 

nieodpłatny  –  dla  egzaminatorów  zatrudnionych  w  wojewódzkim  ośrodku 
ruchu drogowego; 

2) 

odpłatny  –  dla  egzaminatorów  niezatrudnionych  w  wojewódzkim  ośrodku 
ruchu drogowego. 

5. Dyrektor wojewódzkiego 

ośrodka ruchu drogowego wydaje egzaminatorowi za-

świadczenie potwierdzające uczestnictwo w tych warsztatach. 

 

Art. 63.  

1. Egzaminator jest 

obowiązany: 

1) 

przekazywać marszałkowi województwa: 

a) 

nazwę i adres wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego, w którym jest 

zatrudniony – 

najpóźniej do dnia rozpoczęcia wykonywania swoich ob-

owiązków, 

b) 

informację o zmianie danych, o których mowa w  art. 58 ust. 1 pkt 9 

oraz ust. 3 pkt 2–5 – w terminie 14 dni od dnia ich zmiany; 

2) corocznie 

uczestniczyć w warsztatach, o których mowa w art. 62 ust. 3; 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 50/110 

2013-09-25

 

3) do dnia 7 stycznia 

każdego roku przedkładać marszałkowi województwa za-

świadczenie potwierdzające uczestnictwo, w roku ubiegłym, w warsztatach, 
o których mowa w art. 62 ust. 3; 

4) rzetelnie i bezstronnie 

wykonywać swoje obowiązki; 

5) 

poszerzać wiedzę zawodową i podnosić kwalifikacje; 

6) 

posiadać  w  czasie  przeprowadzania  egzaminów  legitymację  egzaminatora 
oraz 

okazywać ją na żądanie uprawnionego podmiotu.  

2.  Egzaminator  w  czasie  wykonywania 

obowiązków zawodowych podlega ochro-

nie 

przysługującej funkcjonariuszowi publicznemu. 

3.  Egzaminator  zatrudniony  w  wojewódzkim 

ośrodku ruchu drogowego nie może 

podejmować  zajęć  zarobkowych  bez  zgody  dyrektora  wojewódzkiego  ośrodka 
ruchu drogowego. 

4.  Egzaminator  zatrudniony  w  wojewódzkim 

ośrodku ruchu drogowego nie może 

jednocześnie prowadzić szkoleń dla osób ubiegających się o uzyskanie upraw-
nienia do kierowania pojazdami. 

5. Do egzaminatora zatrudnionego w wojewódzkim 

ośrodku ruchu drogowego sto-

suje 

się przepisy art. 4, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1, art. 10 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 

14  ustawy  z  dnia  21  sierpnia  1997  r.  o  ograniczeniu  prowadzenia 

działalności 

gospodarczej przez osoby 

pełniące funkcje publiczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 216, 

poz. 1584, z 

późn. zm.

11)

).  

6.  Egzaminator  zatrudniony  w  wojewódzkim 

ośrodku ruchu drogowego jest obo-

wiązany informować na bieżąco dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu dro-
gowego, w którym wykonuje 

czynności egzaminatora, o: 

1) osobach, o których mowa w art. 57 pkt 1; 

2) instruktorach lub 

wykładowcach, o których mowa w art. 57 pkt 2; 

3) 

właścicielach lub osobach zarządzających podmiotami, o których mowa w 

art. 57 pkt 3.  

7. 

Informację, o której mowa w ust. 6, składa się pisemnie w formie oświadczenia 

pod rygorem 

odpowiedzialności karnej wynikającej z art. 233 Kodeksu karnego. 

 

Art. 64. 

1. Egzamin, o którym mowa w art. 58 ust. 1 pkt 7, jest przeprowadzany przez ko-

misję weryfikacyjną powołaną przez ministra właściwego do spraw transportu. 

2. Do komisji, o której mowa w ust. 1, 

są powoływani: 

 1) 

przewodniczący  komisji  –  przedstawiciel  ministra  właściwego  do  spraw 

transportu; 

 2) 

członkowie komisji – osoby posiadające uprawnienia egzaminatora  w za-

kresie  wszystkich  kategorii  prawa  jazdy  do  przeprowadzenia  egzaminu  w 
zakresie kategorii A, B, C, D i T prawa jazdy lub uprawnienia egzaminatora 
w  zakresie  pozwolenia  na  kierowanie  tramwajem  do  przeprowadzenia  eg-
zaminu w zakresie pozwolenia do kierowania tramwajem; 

 3) sekretarz komisji. 

3. Komisja przeprowadza egzamin w 

składzie: 

1) 

przewodniczący komisji; 

                                                 

11)

 Zmiany tekstu jednoli

tego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2008 r. Nr 283, poz. 

1458, z 2009 r. Nr 178, poz. 1375 oraz z 2010 r. Nr 182, poz. 1228. 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 51/110 

2013-09-25

 

2) 4 

członków komisji; 

3) sekretarz komisji.  

4.  W przypadku  przeprowadzania 

wyłącznie części teoretycznej egzaminu weryfi-

kacyjnego 

skład komisji może zostać ograniczony do przewodniczącego komi-

sji, 2 

członków komisji i sekretarza komisji. 

5. 

Przewodniczący komisji, przed egzaminem, ustala skład komisji 

6.  Osoby,  o  których  mowa  w  ust.  2  pkt  2, 

muszą posiadać  co najmniej  10-letnią 

praktykę w przeprowadzaniu egzaminów na prawo jazdy lub odpowiednio po-
zwolenie na kierowanie tramwajem. 

7. 

Szczegółową organizację oraz tryb działania komisji określa wewnętrzny regu-

lamin zatwierdzony przez ministra 

właściwego do spraw transportu. 

8. Minister 

właściwy do spraw transportu zapewnia z części budżetu państwa, któ-

rej jest dysponentem, 

środki na prowadzenie działalności komisji i jej obsługę. 

 

Art. 65.  

1.  Sprawdzenia 

niezbędnych umiejętności osoby ubiegającej się o kartę rowerową 

dokonuje: 

1)  nauczyciel 

posiadający  specjalistyczne  przeszkolenie  z  zakresu  ruchu  dro-

gowego  organizowane 

nieodpłatnie w wojewódzkim ośrodku ruchu drogo-

wego; 

2) policjant lub policjant w stanie spoczynku, 

posiadający specjalistyczne prze-

szkolenie z zakresu ruchu drogowego; 

3) egzaminator; 

4) instruktor. 

2. Sprawdzenie 

umiejętności odbywa się w jednostce prowadzącej zajęcia w obec-

ności nauczyciela, rodzica lub opiekuna. 

 

Art. 66.  

1. Minister 

właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym 

do  spraw 

wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej określi, w drodze 

rozporządzenia: 

1) 

szczegółowe wymagania w stosunku do jednostek przeprowadzających eg-

zaminy 

państwowe  dotyczące  wyposażenia,  warunków  lokalowych  oraz 

placu manewrowego z 

uwzględnieniem odpowiednio wymagań określonych 

w art. 28 ust. 2 pkt 1; 

2) 

szczegółowy program kursu kwalifikacyjnego; 

3)  ramowy  program  3–dniowych  warsztatów  doskonalenia  zawodowego  dla 

egzaminatorów; 

4) warunki i tryb: 

a) przeprowadzania egzaminu 

państwowego oraz wzory stosowanych do-

kumentów, 

b)  przeprowadzania  kursu  kwalifikacyjnego  oraz  wzory  stosowanych  do-

kumentów, 

c) 

postępowania  z  dokumentami  dotyczącymi  osób  przystępujących  do 

egzaminu 

państwowego, 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 52/110 

2013-09-25

 

d) prowadzenia dokumentacji przez wojewódzki 

ośrodek ruchu drogowe-

go; 

5) 

szczegółowe warunki i zakres egzaminu, o którym mowa w art. 58 ust. 1 pkt 

7; 

6) 

wysokość: 

a) 

opłaty za przeprowadzenie egzaminu państwowego, przy czym wyso-

kość opłaty za przeprowadzenie części teoretycznej egzaminu w zakre-
sie 

uprawnień każdej kategorii prawa jazdy nie może przekroczyć 50 zł, 

a za przeprowadzenie 

części praktycznej: 

–  200 

zł w zakresie uprawnień prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, 

A, B1, B, C1, D1 lub T albo uprawnienia do kierowania tramwa-
jem, 

– 250 

zł w zakresie uprawnień prawa jazdy kategorii B+E, C1+E, C, 

C+E, D, D+E lub D1+E, 

b) 

opłaty za egzamin, o którym mowa w art. 58 ust. 1 pkt 7, przy czym jej 

wysokość nie może przekroczyć 400 zł za egzamin przeprowadzany w 
zakresie 

uprawnień  poszczególnych  kategorii  prawa  jazdy  lub  upraw-

nienia do kierowania tramwajem, 

c) 

opłaty za wpis do ewidencji egzaminatorów,  przy czym jej wysokość 
nie 

może przekroczyć 50 zł, 

d) stawek  wynagrodzenia 

członków komisji weryfikacyjnej powoływanej 

przez ministra 

właściwego do spraw transportu; 

7) wzór i sposób nadawania numeru ewidencyjnego egzaminatora; 

8) wzór legitymacji i 

pieczęci imiennej egzaminatora. 

2. W 

rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio: 

1) 

obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej; 

2) 

konieczność zapewnienia właściwych i bezpiecznych warunków przeprowa-

dzania  egzaminu 

państwowego gwarantujących obiektywne i pełne spraw-

dzenie wiedzy i 

umiejętności osób przystępujących do tego egzaminu; 

3) 

konieczność zapewnienia właściwych kwalifikacji członków komisji powo-

ływanej przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego gwaran-

tujących  obiektywne  i  pełne  sprawdzenie  wiedzy  i  umiejętności  osób  nie-

pełnosprawnych przystępujących do egzaminu państwowego; 

4) 

konieczność zapewnienia wysokich kwalifikacji egzaminatorów oraz człon-

ków  komisji  weryfikacyjnej 

powoływanej  przez  ministra  właściwego  do 

spraw transportu; 

5) 

konieczność zabezpieczenia obiegu dokumentów związanych z egzaminem 

przed 

dostępem i możliwością ingerencji osób nieupoważnionych; 

6) koszty rzeczowe i osobowe 

związane z prowadzeniem ewidencji egzamina-

torów oraz z przeprowadzaniem egzaminów 

państwowych; 

7) 

nakład pracy członków komisji weryfikacyjnej; 

8) 

potrzebę  zapewnienia  ujednoliconych  procedur  nadawania  egzaminatorom 
numerów ewidencyjnych; 

9) 

potrzebę  ujednolicenia  dokumentów  i  ich  prawidłowego  zabezpieczenia 

przed podrobieniem lub przerobieniem. 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 53/110 

2013-09-25

 

 

Rozdział 11 

Nadzór nad sprawdzaniem kwalifikacji 

Art. 67.  

1. 

Marszałek  województwa  sprawuje  nadzór  nad  przeprowadzaniem  egzaminów 

państwowych, o których mowa w art. 51, w ramach którego: 

1) rozpatruje skargi 

dotyczące egzaminu; 

2) kontroluje 

działalność wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego w zakresie 

przeprowadzania egzaminów; 

3) wydaje zalecenia pokontrolne; 

4) 

unieważnia egzamin; 

5) zawiesza przeprowadzanie przez wojewódzki 

ośrodek ruchu drogowego eg-

zaminów; 

6) 

skreśla egzaminatora z ewidencji egzaminatorów; 

7) 

występuje  do  zarządu  województwa  z  wnioskiem  o  odwołanie  dyrektora 

wojewódzkiego 

ośrodka ruchu drogowego z zajmowanego stanowiska; 

8) prowadzi 

analizę: 

a) 

kwartalną  w  zakresie  średniej  zdawalności  osób  egzaminowanych  w 

danym 

ośrodku, 

b) 

bieżącą w zakresie skarg złożonych na ośrodek; 

9) przerywa egzamin prowadzony niezgodnie z przepisami; 

10) kieruje na egzamin egzaminatora 

skreślonego z ewidencji egzaminatorów. 

2. Przy sprawowaniu nadzoru z 

marszałkiem województwa współpracują: 

1) Policja – w zakresie kontroli przeprowadzania praktycznej 

części egzaminu; 

2)  administrator  centralnej  ewidencji  kierowców  –  w  zakresie  przekazywania 

informacji o naruszeniach przepisów ruchu drogowego 

popełnionych przez 

kierowców,  którzy  zdali  egzamin  w  danym  wojewódzkim 

ośrodku  ruchu 

drogowego.  

 

Art. 68.  

1. 

Skargę dotyczącą egzaminu państwowego wraz z jej uzasadnieniem składa się w 

terminie 14 dni od  dnia, w  którym 

był przeprowadzany egzamin, do marszałka 

województwa, za 

pośrednictwem dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu dro-

gowego. 

2. Dyrektor wojewódzkiego 

ośrodka ruchu drogowego przesyła skargę wraz z wy-

jaśnieniami i niezbędną dokumentacją, w tym odpowiednio z zapisem przebiegu 
praktycznej 

części egzaminu państwowego, o którym mowa w art. 54 ust. 1 albo 

art. 54 ust. 3, lub wraz z 

pisemną informacją egzaminatora nadzorującego, o któ-

rym mowa w art. 54 ust. 6, w terminie 14 dni od dnia jej 

złożenia. 

3. Dyrektor wojewódzkiego 

ośrodka ruchu drogowego prowadzi rejestr skarg. 

 

Art. 69.  

1. 

Marszałek województwa kontroluje wojewódzki ośrodek ruchu drogowego: 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 54/110 

2013-09-25

 

1) co najmniej raz na 

pół roku, 

2) 

jeżeli analizy, o których mowa w art. 67 ust. 1 pkt 8, wskazują na nieprawi-

dłowe działanie ośrodka.  

2. 

Analizę, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 8 lit. a, sporządza marszałek woje-

wództwa  na  podstawie  danych  uzyskanych  z  wojewódzkiego 

ośrodka  ruchu 

drogowego.  

3. 

Marszałek województwa w ramach kontroli działalności wojewódzkiego ośrodka 

ruchu drogowego w zakresie przeprowadzania egzaminów 

państwowych spraw-

dza w 

szczególności: 

1) 

spełnianie  przez  ośrodek  wymagań  dotyczących  wyposażenia,  warunków 

lokalowych oraz placu manewrowego;  

2) 

zgodność  egzaminu  z  wymaganiami  określonymi  w  ustawie  i  przepisach 

wydanych na podstawie art. 66; 

3) kwalifikacje osób 

przeprowadzających egzamin. 

4. 

Kontrolę przeprowadza upoważniona przez marszałka województwa osoba, która 

ma prawo: 

1) 

żądania  od  egzaminatorów  i  pracowników  wojewódzkiego  ośrodka  ruchu 
drogowego  pisemnych  lub  ustnych 

wyjaśnień, okazania dokumentów i in-

nych 

nośników informacji, w szczególności zapisów, o których mowa w art. 

54, oraz 

udostępnienia wszelkich danych mających związek z przedmiotem 

kontroli; 

2) 

wstępu na teren i do pomieszczeń wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego 

oraz do pojazdów wykorzystywanych do przeprowadzania egzaminów; 

3) 

wstępu  na  teren  podmiotu  wykonującego  przewozy  tramwajem,  o  którym 
mowa w art. 51 ust. 5; 

4) uczestnictwa w przeprowadzanym egzaminie 

państwowym.  

5. Po przeprowadzeniu kontroli osoba 

ją przeprowadzająca sporządza pisemny pro-

tokół z dokonanych czynności i stwierdzonego w ich wyniku stanu faktycznego. 

Protokół podpisuje osoba reprezentująca, odpowiednio do miejsca prowadzenia 
kontroli, wojewódzki 

ośrodek ruchu drogowego lub podmiot wykonujący prze-

wozy tramwajem, która 

może wnieść do protokołu ewentualne zastrzeżenia lub 

odmówić jego podpisania. W przypadku odmowy podpisania protokołu sporzą-
dza 

się stosowną adnotację w protokole. 

 

Art. 70.  

1. 

Marszałek województwa zawiesza przeprowadzanie przez wojewódzki ośrodek 

ruchu drogowego egzaminów 

państwowych, jeżeli: 

1) 

ośrodek nie spełnia wymagań dotyczących wyposażenia, warunków lokalo-

wych oraz placu manewrowego; 

2)  w  wyniku  kontroli  stwierdzono 

rażące  uchybienia  w  zakresie,  o  którym 

mowa w art. 69 ust. 3 pkt 2 i 3. 

2. Przeprowadzanie przez wojewódzki 

ośrodek ruchu drogowego egzaminów pań-

stwowych  w  zakresie  uzyskiwania 

uprawnień określonej kategorii prawa jazdy 

jest zawieszane przez 

marszałka województwa do czasu usunięcia uchybień. 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 55/110 

2013-09-25

 

 

Art. 71. 

1. 

Marszałek  województwa  skreśla  egzaminatora  z  ewidencji  egzaminatorów,  w 
przypadku:  

1) 

śmierci egzaminatora; 

2) 

niespełniania przez niego co najmniej jednego z wymagań, o których mowa 

w art. 58 ust. 1 pkt 1–9; 

3) 

nieprzedłożenia do dnia 7 stycznia każdego roku zaświadczenia potwierdza-

jącego uczestnictwo, w roku ubiegłym, w warsztatach, o których mowa w 
art. 62 ust. 3; 

4) dopuszczenia 

się rażącego naruszenia przepisów poprzez: 

a)  wielokrotne  przeprowadzenie  egzaminu 

państwowego  w  sposób  nie-

zgodny z przepisami ustawy, 

b) przeprowadzenie egzaminu na prawo jazdy w przypadkach 

określonych 

w art. 57,  

c) potwierdzenie nieprawdy w dokumentach 

dotyczących egzaminu.  

2. 

Marszałek województwa skreśla egzaminatora z ewidencji: 

1) z 

urzędu; 

2) na wniosek dyrektora wojewódzkiego 

ośrodka ruchu drogowego. 

3. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2–4 

marszałek województwa wy-

daje 

decyzję administracyjną. 

4.  W  przypadku 

skreślenia z ewidencji egzaminatora, który dopuścił się rażącego 

naruszenia przepisów z zakresu egzaminowania, ponowny wpis do ewidencji nie 

może być dokonany wcześniej niż po upływie 2 lat od dnia, w którym decyzja 
administracyjna o 

skreśleniu stała się ostateczna. 

5. 

Marszałek województwa kieruje egzaminatora, o którym mowa w ust. 4, na eg-

zamin, o którym mowa  w art. 58 ust. 1 pkt 7, w przypadku 

jeżeli osoba ta wy-

stąpiła o ponowny wpis do ewidencji egzaminatorów. Skierowanie można wy-

dać po upływie co najmniej 2 lat od dnia, w którym decyzja administracyjna o 

skreśleniu z ewidencji egzaminatorów stała się ostateczna. 

 

Art. 72.  

1. 

Marszałek województwa, w drodze decyzji administracyjnej, unieważnia egza-

min 

państwowy, jeżeli: 

1) egzaminowi 

została poddana osoba, o której mowa w art. 50 ust. 2; 

2) 

był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione 

nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik. 

2. 

Marszałek województwa unieważnia egzamin państwowy: 

1) z 

urzędu;  

2) na wniosek dyrektora wojewódzkiego 

ośrodka ruchu drogowego.  

3. 

Unieważniony  egzamin  przeprowadza  się  ponownie  na  koszt  wojewódzkiego 

ośrodka ruchu drogowego. 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 56/110 

2013-09-25

 

 

Art. 73.  

1. Nadzór nad sprawdzaniem 

umiejętności osoby ubiegającej się o kartę rowerową 

sprawuje 

właściwy organ nadzoru odpowiednio do miejsca, w którym jest ono 

wykonywane. 

2. Przedstawiciel organu nadzoru, o którym mowa w ust. 1, w ramach prowadzone-

go nadzoru jest 

obowiązany: 

1) 

rozpatrywać skargi; 

2) 

prowadzić kontrole w zakresie warunków, przebiegu i sposobu sprawdzenia 

umiejętności; 

3) 

podejmować  działania  w  celu  niezwłocznego  wyeliminowania  stwierdzo-

nych 

nieprawidłowości. 

 

Art. 74.  

1. Minister 

właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym 

do spraw 

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia: 

1) 

szczegółowy zakres, warunki i tryb przeprowadzenia kontroli, o której mo-

wa w art. 69, oraz wzory stosowanych przy tym dokumentów;  

2) warunki i tryb przekazywania 

marszałkowi województwa przez administra-

tora  centralnej  ewidencji  kierowców  informacji  o  naruszeniach  przepisów 
ruchu  drogowego  przez  kierowców,  którzy  zdali  egzamin  w  danym  woje-
wódzkim 

ośrodku ruchu drogowego. 

2. W 

rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio: 

1) 

potrzebę ujednolicenia w skali kraju zakresu, warunków i trybu przeprowa-

dzanej kontroli oraz zapewnienia jej 

efektywności; 

2) 

potrzebę ujednolicenia w skali kraju systemu przekazywania informacji. 

 

Rozdział 12 

Badanie lekarskie 

Art. 75.  

1.  Badaniu  lekarskiemu  przeprowadzanemu  w  celu  ustalenia  istnienia  lub  braku 

przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej „bada-
niem lekarskim”, podlega, z 

zastrzeżeniem ust. 4:  

1)  osoba 

ubiegająca się o uzyskanie uprawnień do kierowania motorowerem, 

pojazdami silnikowymi lub uprawnienia do kierowania tramwajem; 

2) osoba 

przedłużająca ważność prawa jazdy określonej kategorii lub pozwole-

nia na kierowanie tramwajem; 

3)  osoba 

ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem 

cofniętego ze względu na stan zdrowia; 

4) 

kierujący  motorowerem,  pojazdem  silnikowym  lub  tramwajem,  jeżeli  kie-

rował  pojazdem  w  stanie  nietrzeźwości,  w  stanie  po  użyciu  alkoholu  lub 

środka działającego podobnie do alkoholu;  

5)  osoba 

posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, 

jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia; 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 57/110 

2013-09-25

 

6)  osoba 

występująca  o  zezwolenie  na  kierowanie  pojazdem  uprzywilejowa-

nym lub 

przewożącym wartości pieniężne albo o przedłużenie ważności te-

go dokumentu. 

2. Badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza 

się: 

1) na wniosek osoby w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1–3 i 6; 

2) na podstawie skierowania w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 

5. 

3. Wymóg, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, uznaje 

się za spełniony – w zakresie od-

powiednich  kategorii  prawa  jazdy  –  w  przypadku  osoby,  która  posiada 

ważne 

orzeczenie lekarskie, wydane na podstawie art. 34 ust. 1 lub art. 60 lub na pod-
stawie art. 39j ustawy z dnia 6 

września 2001 r. o transporcie drogowym.  

4.  Osoba 

posiadająca  pozwolenie  na  kierowanie  tramwajem  podlega  okresowym 

badaniom lekarskim w terminach 

określonych w art. 34 ust. 5.  

 

Art. 76.  

1. Badanie lekarskie jest wykonywane w zakresie:  

1) 

uprawnień prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E i T; 

2) 

uprawnień prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E; 

3) uprawnienia do kierowania tramwajem, 

4)  zezwolenia  na  kierowanie  pojazdem  uprzywilejowanym  lub 

przewożącym 

wartości pieniężne, określonym w prawie jazdy kategorii: 

a) A1, A2 i A, 

b) B1, B i B+E, 

c) C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E. 

2. Badanie lekarskie jest przeprowadzane na koszt osoby badanej, z 

wyjątkiem ba-

dań, o których mowa w art. 229 Kodeksu pracy. 

3. Badanie lekarskie osoby 

ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania 

odpowiednim pojazdem silnikowym lub 

zespołem pojazdów Sił Zbrojnych Rze-

czypospolitej Polskiej oraz osoby 

ubiegającej się o wydanie zezwolenia na kie-

rowanie  pojazdem  uprzywilejowanym 

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej 

jest  finansowane  z 

części  budżetu  państwa,  której  dysponentem  jest  Minister 

Obrony Narodowej. 

4. Badanie lekarskie osoby 

ubiegającej się o wydanie zezwolenia na kierowanie po-

jazdem uprzywilejowanym jednostki organizacyjnej 

służb podległych lub nadzo-

rowanych przez ministra 

właściwego do spraw wewnętrznych jest finansowane z 

części  budżetu  państwa,  której  dysponentem  jest  minister  właściwy  do  spraw 

wewnętrznych.  

5. Badanie lekarskie osoby 

ubiegającej się o wydanie zezwolenia na kierowanie po-

jazdem  uprzywilejowanym  ochotniczej 

straży  pożarnej  jest  finansowane  z  bu-

dżetu gminy. 

  

Art. 77.  

1.  Lekarzem  uprawnionym  do  przeprowadzania 

badań  lekarskich,  zwanym  dalej 

„uprawnionym  lekarzem”,  jest  osoba 

łącznie  spełniająca  następujące  wymaga-

nia: 

1) 

posiadająca prawo wykonywania zawodu lekarza; 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 58/110 

2013-09-25

 

2) 

posiadająca co najmniej 5–letni staż w zawodzie lekarza;  

3) 

posiadająca: 

a) 

specjalizację w zakresie medycyny transportu lub medycyny pracy albo 

b) 

inną specjalizację i dodatkowe szkolenie określone w przepisach wyda-

nych na podstawie art. 81 ust. 1;  

4)  która  nie 

była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo po-

pełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowych lub przestępstwo prze-
ciwko 

wiarygodności dokumentów; 

5) wpisana do ewidencji uprawnionych lekarzy. 

2. 

Ewidencję uprawnionych lekarzy prowadzi marszałek województwa, który: 

1) wpisuje do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, za 

opłatą oraz po 

uiszczeniu 

opłaty ewidencyjnej, osobę spełniającą warunki określone w ust. 

1 pkt 1–4; 

2) wydaje 

zaświadczenie o wpisie do ewidencji; 

3) nadaje numer ewidencyjny uprawnionemu lekarzowi; 

4)  odmawia  wpisu  do  ewidencji,  w  drodze  decyzji  administracyjnej,  w  przy-

padku gdy osoba: 

a) nie 

spełnia wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1–4, 

b) 

została  skreślona  z  ewidencji  w  związku  ze  stwierdzeniem  rażących 

nieprawidłowości  w  wykonywaniu  lub  dokumentowaniu  badań  lekar-
skich – w okresie, o którym mowa w art. 80 ust. 6.  

3. W ewidencji uprawnionych lekarzy umieszcza 

się następujące dane lekarza: 

1) numer ewidencyjny; 

2) 

imię i nazwisko;  

3) numer PESEL, a w przypadku osoby 

nieposiadającej numeru PESEL – serię, 

numer  i 

nazwę  dokumentu  potwierdzającego  tożsamość  oraz  nazwę  pań-

stwa, które 

wydało ten dokument; 

4) adres zamieszkania; 

5) numer prawa wykonywania zawodu; 

6) adres jednostki organizacyjnej, w której przeprowadza badania. 

4. 

Opłata, o której mowa w ust. 2 pkt 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi 

dochód 

samorządu województwa. 

 

Art. 78.  

Osoba 

podlegająca badaniu lekarskiemu jest obowiązana wypełnić oświadczenie, w 

formie  ankiety, 

dotyczące  stanu  zdrowia,  pod  rygorem  odpowiedzialności  karnej 

wynikającej z art. 233 Kodeksu karnego. Ankietę składa się uprawnionemu lekarzo-
wi.  

 

Art. 79.  

1. W ramach badania lekarskiego uprawniony lekarz 

może skierować osobę badaną 

na 

konsultację do lekarza specjalisty lub psychologa albo zlecić przeprowadze-

nie pomocniczych 

badań diagnostycznych. 

2. Uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie ba-

danej orzeczenie lekarskie. 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 59/110 

2013-09-25

 

 3. Orzeczenie lekarskie 

może zawierać wynikające ze stanu zdrowia ograniczenia 

w zakresie: 

1) terminu 

ważności uprawnienia do kierowania pojazdami; 

2) pojazdów, którymi 

może kierować osoba badana, ich wyposażenia, oznako-

wania lub przystosowania; 

3) specjalnych 

wymagań wobec osoby kierującej pojazdem. 

 4.  Osoba  badana  lub  podmiot 

kierujący  na  badania,  niezgadzający  się  z  treścią 

orzeczenia lekarskiego, 

może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponow-

nego  badania  lekarskiego  w  jednostce 

określonej  w  przepisach  wydanych  na 

podstawie art. 81. Ponowne badanie lekarskie jest przeprowadzane na koszt oso-
by badanej, z 

wyjątkiem badań, o których mowa w art. 229 Kodeksu pracy. 

5. Jednostka, o której mowa w ust. 4, 

mająca przeprowadzać badania w trybie od-

woławczym powinna być jednostką o wyższym poziomie referencyjnym w sto-
sunku do jednostki, która 

przeprowadziła badanie pierwotne. 

6.  Wniosek  o  przeprowadzenie  ponownego  badania  lekarskiego 

składa się pisem-

nie, w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia lekarskiego, za 

pośrednic-

twem lekarza, który je 

wydał. 

7.  Orzeczenie  lekarskie  wydane  po  przeprowadzeniu  ponownego  badania  lekar-

skiego jest ostateczne. 

8. W przypadku gdy w orzeczeniu lekarskim 

zostały stwierdzone przeciwwskazania 

zdrowotne  do  kierowania  pojazdem  albo 

wynikające  ze  stanu  zdrowia  ograni-

czenia, o których mowa w ust. 3, uprawniony lekarz 

przesyła jego kopię: 

1)  jednostce 

wykonującej  ponowne  badanie,  jeżeli  osoba  złożyła  wniosek  o 

przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego; 

2) 

staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, 

po 

upływie 14 dni od dnia badania, jeżeli osoba badana lub podmiot kieru-

jący na badania nie złożyła wniosku o przeprowadzenie ponownego badania 
albo  orzeczenie  lekarskie 

zostało wydane po przeprowadzeniu ponownego 

badania. 

9.  W  przypadku,  o  którym  mowa  w  ust.  8  pkt  1,  do  kopii  orzeczenia  lekarskiego 

uprawniony  lekarz 

załącza  kopię  dokumentacji  związanej  z  przeprowadzonym 

badaniem. 

10. W stosunku do osób, o których mowa w art. 10 ust. 3, w przypadku 

określonym 

w  ust.  8  pkt  2, 

kopię  orzeczenia  lekarskiego  uprawniony  lekarz  przesyła  mar-

szałkowi województwa mazowieckiego. 

 

Art. 80.  

1. 

Marszałek województwa sprawuje nadzór nad wykonywaniem badań lekarskich i 

wydawaniem 

orzeczeń lekarskich do kierowania pojazdem.  

2. 

Marszałek województwa w ramach nadzoru: 

1) prowadzi 

kontrolę: 

a) wykonywania 

badań lekarskich, 

b) dokumentacji prowadzonej w 

związku z tymi badaniami, 

c) wydawanych 

orzeczeń; 

2) 

skreśla uprawnionego lekarza z ewidencji uprawnionych lekarzy.  

3. 

Kontrolę, o której mowa w ust. 2 pkt 1, przeprowadza upoważniony przez mar-

szałka województwa uprawniony lekarz. 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 60/110 

2013-09-25

 

4. 

Marszałek  województwa  skreśla  uprawnionego  lekarza  z  ewidencji  uprawnio-
nych lekarzy, w przypadku: 

1) 

śmierci lekarza; 

2)  gdy  lekarz 

przestał spełniać co najmniej jedno z wymagań określonych w 

art. 77 ust. 1 pkt 1–4; 

3)  stwierdzenia 

rażących  nieprawidłowości  w  wykonywaniu  lub  dokumento-

waniu 

badań lekarskich. 

5. W przypadkach, o których mowa w ust. 4 pkt 2 i 3, 

marszałek województwa wy-

daje 

decyzję administracyjną. 

6.  W  przypadku,  o  którym  mowa  w  ust.  4  pkt  3,  ponowne  nabycie 

uprawnień, o 

których mowa w art. 77, 

może nastąpić po upływie 2 lat od dnia, w którym de-

cyzja o 

skreśleniu z ewidencji uprawnionych lekarzy stała się ostateczna. 

 

Art. 81.  

1. Minister 

właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do 

spraw transportu 

określi, w drodze rozporządzenia: 

1) 

szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania badania lekarskiego; 

2) zakres: 

a) 

badań lekarskich, 

b) konsultacji u lekarzy specjalistów, 

c) pomocniczych 

badań diagnostycznych; 

3) jednostki uprawnione do przeprowadzania 

badań, o których mowa w art. 75 

ust. 1 pkt 3–5 oraz w art. 79 ust. 4 i 5; 

4) wzory stosowanych dokumentów oraz wzór 

pieczątki uprawnionego lekarza; 

5) dodatkowe kwalifikacje, o których mowa w art. 77 ust. 1 pkt 3 lit. b; 

6) podmioty uprawnione do przeprowadzania 

szkoleń lekarzy w zakresie badań 

kierowców oraz ramowy program ich szkolenia; 

7) 

wysokość opłaty: 

a)  za  badanie  lekarskie,  przy  czym  maksymalna  jej 

wysokość  nie  może 

przekroczyć 200 zł, 

b) za wpis do ewidencji, o którym mowa w art. 77 ust. 2 pkt 1, przy czym 

nie 

może ona przekroczyć 50 zł. 

2. W 

rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio: 

1) 

zróżnicowane  wymagania  zdrowotne,  kryteria  oceny  stanu  zdrowia  osoby 
poddanej badaniu oraz przyczyny przeprowadzania badania lekarskiego; 

2) przepisy Unii Europejskiej 

odnoszące się do badań, o których mowa w ust. 1 

pkt 2; 

3) 

konieczność  zapewnienia  odpowiedniego  poziomu  merytorycznego  jedno-
stek  uprawnionych  do  przeprowadzania  ponownego  badania  lekarskiego  i 
podmiotów uprawnionych do przeprowadzania szkolenia lekarzy; 

4) 

potrzebę ujednolicenia dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 4; 

5) 

konieczność  zapewnienia  odpowiedniego  poziomu  kwalifikacji  uprawnio-

nego lekarza i posiadania przez niego dodatkowej wiedzy; 

6) 

wysokość rzeczywistych kosztów związanych z przeprowadzeniem badania 

lekarskiego. 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 61/110 

2013-09-25

 

 

Rozdział 13 

Badanie psychologiczne 

 

Art. 82. 

1.  Badaniu  psychologicznemu  przeprowadzanemu  w  celu  ustalenia  istnienia  lub 

braku 

przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, zwanym da-

lej „badaniem psychologicznym w zakresie psychologii transportu”, podlega: 

1) osoba 

ubiegająca się o: 

a) uzyskanie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, 

C+E, D1, D1+E, D i D+E lub uprawnienia do kierowania tramwajem, 

b)  przywrócenie  uprawnienia  w  zakresie  prawa  jazdy  kategorii  AM,  A1, 

A2, A, B1, B, B+E i T, wobec której wydana 

została decyzja o cofnię-

ciu uprawnienia w trybie art. 103 ust. 1 pkt 2 lub 3, 

c)  przywrócenie  uprawnienia  do  kierowania  pojazdem, 

cofniętego  ze 

względu na istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania 
pojazdami; 

2) osoba 

przedłużająca ważność uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii 

C1,  C1+E,  C,  C+E,  D1,  D1+E,  D  i  D+E  lub  pozwolenia  na  kierowanie 
tramwajem; 

3) 

kierujący  motorowerem,  pojazdem  silnikowym  lub  tramwajem,  jeżeli 

uczestniczył w wypadku drogowym, w następstwie którego inna osoba po-

niosła śmierć lub doznała obrażeń, o których mowa w art. 156 § 1 lub art. 
157 § 1 Kodeksu karnego;  

4) 

kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli: 

a) 

kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu 

lub 

środka działającego podobnie do alkoholu, 

b) 

przekroczył  liczbę  24  punktów  otrzymanych  za  naruszenia  przepisów 

ruchu drogowego, 

c)  w  okresie  próbnym 

popełnił  co  najmniej  dwa  wykroczenia  w  ruchu 

drogowym przeciwko 

bezpieczeństwu w komunikacji; 

5)  osoba 

posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, 

jeżeli  w  wyniku  badania  lekarskiego  tej  osoby  została  stwierdzona  możli-

wość  istnienia  poważnych  przeciwwskazań  psychologicznych  do  kierowa-
nia pojazdem; 

6) osoba 

ubiegająca się o wydanie zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzy-

wilejowanym lub 

przewożącym wartości pieniężne albo o przedłużenie ter-

minu 

ważności tego dokumentu. 

7) (uchylony). 

2.  Badaniu  psychologicznemu  w  zakresie  psychologii  transportu 

podlegają  rów-

nież:  

1)  kandydat  na  instruktora  i  instruktor  –  w  celu  ustalenia  istnienia  lub  braku 

przeciwwskazań do wykonywania czynności instruktora; 

2) kandydat na egzaminatora i egzaminator – w celu ustalenia istnienia lub bra-

ku 

przeciwwskazań do wykonywania czynności egzaminatora. 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 62/110 

2013-09-25

 

3. Badanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2, przeprowadza 

się w zakre-

sie:  

1) 

uprawnień prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E; 

2) uprawnienia do kierowania tramwajem. 

4. Badanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b i c oraz pkt 3–5, przeprowadza 

się 

w zakresie: 

1) 

uprawnień prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E i T; 

2) 

uprawnień prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E; 

3) uprawnienia do kierowania tramwajem. 

5. Badanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, przeprowadza 

się w zakresie zezwolenia 

na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym lub 

przewożącym wartości pienięż-

ne, 

określonym w prawie jazdy kategorii:  

1) A1, A2 i A; 

2) B1, B i B+E; 

3) C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E. 

6. Wymaganie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, uznaje 

się za spełnione – w zakresie 

odpowiednich kategorii prawa jazdy – w przypadku osoby, która posiada 

ważne 

orzeczenie psychologiczne, wydane na podstawie art. 34 ust. 4 lub art. 60 lub na 
podstawie art. 39k ustawy z dnia 6 

września 2001 r. o transporcie drogowym.  

 

Art. 83.  

1.  Badanie  psychologiczne  w  zakresie psychologii  transportu  jest  przeprowadzane 

przez  uprawnionego  do  wykonywania  tych 

badań  psychologa,  zwanego  dalej 

„uprawnionym psychologiem”, w pracowni psychologicznej prowadzonej przez: 

1) 

przedsiębiorcę  wpisanego  do  rejestru  przedsiębiorców  prowadzących  pra-

cownię psychologiczną; 

2) 

jednostkę organizacyjną podległą Ministrowi Obrony Narodowej – w zakre-

sie 

badań osób na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej;  

3) 

jednostkę organizacyjną służb podległych lub nadzorowanych przez ministra 

właściwego  do  spraw  wewnętrznych  lub  zakład  opieki  zdrowotnej  nadzo-
rowany przez ministra 

właściwego do spraw wewnętrznych;  

4) 

jednostkę sektora finansów publicznych. 

2. Badanie  psychologiczne  w zakresie psychologii  transportu  jest  przeprowadzane 

na koszt osoby badanej, z 

wyjątkiem badań, o których mowa w art. 229 Kodeksu 

pracy. 

3. Badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu osoby 

ubiegającej się 

o uzyskanie uprawnienia do kierowania odpowiednim pojazdem silnikowym lub 

zespołem pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz osoby ubiega-

jącej się o wydanie zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym Sił 
Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej jest finansowane z 

części budżetu państwa, 

której dysponentem jest Minister Obrony Narodowej. 

4. Badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu osoby 

ubiegającej się 

o  wydanie  zezwolenia  na  kierowanie  pojazdem  uprzywilejowanym  przeprowa-
dzone przez 

jednostkę organizacyjną służb podległych lub nadzorowanych przez 

ministra 

właściwego do spraw wewnętrznych lub zakład opieki zdrowotnej nad-

zorowany przez ministra 

właściwego do spraw wewnętrznych jest finansowane z 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 63/110 

2013-09-25

 

części  budżetu  państwa,  której  dysponentem  jest  minister  właściwy  do  spraw 

wewnętrznych.  

5. Badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu osoby 

ubiegającej się 

o  wydanie  zezwolenia  na  kierowanie  pojazdem  uprzywilejowanym  ochotniczej 

straży pożarnej jest finansowane z budżetu gminy. 

 

Art. 84.  

1. Uprawniony psycholog, po przeprowadzeniu badania psychologicznego w zakre-

sie  psychologii  transportu,  wydaje  osobie  badanej  orzeczenie  psychologiczne  o 
istnieniu lub braku 

przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem 

lub  wykonywania  odpowiednich 

czynności,  o  których  mowa  w  art.  82  ust.  2, 

zwane dalej „orzeczeniem psychologicznym”. 

2. Osoba badana lub podmiot 

kierujący na badania, którzy nie zgadzają się z treścią 

orzeczenia  psychologicznego, 

mogą  wystąpić  z  wnioskiem  o  przeprowadzenie 

ponownego  badania  psychologicznego  do  wojewódzkiego 

ośrodka  medycyny 

pracy, 

właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. Ponow-

ne badanie przeprowadza 

się na koszt osoby badanej, z wyjątkiem badań, o któ-

rych mowa w art. 229 Kodeksu pracy. 

3.  Wniosek  o  przeprowadzenie  ponownego  badania  psychologicznego  w  zakresie 

psychologii transportu 

składa się pisemnie, w terminie 14 dni od dnia otrzyma-

nia orzeczenia psychologicznego, za 

pośrednictwem uprawnionego psychologa, 

który je 

wydał. 

 4.  Orzeczenie  psychologiczne  wydane  po  przeprowadzeniu  ponownego  badania 

psychologicznego jest ostateczne. 

 5. W przypadku gdy orzeczenie psychologiczne zawiera przeciwwskazania, o któ-

rych mowa w ust. 1, 

kopię orzeczenia uprawniony psycholog przesyła: 

1)  jednostce 

wykonującej ponowne badanie, jeżeli osoba złożyła lub podmiot 

złożył wniosek o przeprowadzenie ponownego badania psychologicznego; 

2) 

staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, 

po 

upływie 14 dni od daty badania, jeżeli osoba badana nie złożyła wniosku 

o przeprowadzenie ponownego badania albo orzeczenie psychologiczne zo-

stało wydane w wyniku ponownego badania. 

6.  W  przypadku,  o  którym  mowa  w  ust.  3,  do  kopii  orzeczenia  psychologicznego 

uprawniony  psycholog 

załącza kopię dokumentacji związanej z przeprowadzo-

nym badaniem. 

7. W stosunku do osób, o których mowa w art. 10 ust. 3, w przypadku 

określonym 

w ust. 5 pkt 2, 

kopię orzeczenia psychologicznego przesyła się marszałkowi wo-

jewództwa mazowieckiego. 

 

Art. 85.  

1. 

Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia pracowni psychologicznej wy-

konującej  badania  psychologiczne  w  zakresie  psychologii  transportu  jest  dzia-

łalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o 
swobodzie 

działalności  gospodarczej  i  wymaga  uzyskania  wpisu  do  rejestru 

przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną. 

 2. 

Pracownię psychologiczną może prowadzić przedsiębiorca, który: 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 64/110 

2013-09-25

 

1) posiada zestaw metod badawczych i 

urządzeń, określonych metodyką, oraz 

warunki  lokalowe, 

gwarantujące  wykonywanie  badań  psychologicznych, 

zgodnie ze standardami 

określonymi w metodyce; 

2) zatrudnia co najmniej jednego uprawnionego psychologa lub sam jest takim 

psychologiem; 

3) nie 

był prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia 

korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumen-
tów – dotyczy osoby fizycznej lub 

członków organów osoby prawnej. 

3.  Organem 

właściwym  do  prowadzenia  rejestru  przedsiębiorców  prowadzących 

pracownię psychologiczną jest marszałek województwa właściwy ze względu na 
miejsce prowadzenia 

działalności.  

4. Wpis do rejestru 

przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną jest 

dokonywany na wniosek 

przedsiębiorcy zawierający następujące dane: 

1) 

firmę  przedsiębiorcy  oraz  oznaczenie  jego  adresu  i  siedziby  albo  miejsca 
zamieszkania;  

2) numer w ewidencji 

działalności gospodarczej albo w rejestrze przedsiębior-

ców w Krajowym Rejestrze 

Sądowym – o ile są wymagane; 

3) numer identyfikacji podatkowej (NIP) 

przedsiębiorcy – o ile taki posiada; 

4) numer identyfikacji statystycznej (REGON) – o ile taki numer 

przedsiębior-

ca posiada; 

5) oznaczenie i adres pracowni psychologicznej; 

6) 

imię i nazwisko uprawnionego psychologa prowadzącego w pracowni psy-

chologicznej badania psychologiczne wraz z jego numerem ewidencyjnym. 

5.  Do  wniosku  o  wpis  do  rejestru 

przedsiębiorców prowadzących pracownię psy-

chologiczną przedsiębiorca jest obowiązany dołączyć oświadczenie następującej 

treści: 

 

„Oświadczam, że:  

1)  dane  zawarte  we  wniosku  o  wpis  do  rejestru 

przedsiębiorców prowa-

dzących pracownię psychologiczną są kompletne i zgodne z prawdą; 

2)  znane  mi 

są i spełniam warunki wykonywania działalności  gospodar-

czej w  zakresie prowadzenia pracowni  psychologicznych, 

określone w 

ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o 

kierujących pojazdami.”. 

6. 

Oświadczenie powinno również zawierać: 

1) 

firmę  przedsiębiorcy  oraz  oznaczenie  jego  adresu  i  siedziby  albo  miejsca 
zamieszkania; 

2) oznaczenie miejsca i 

datę złożenia oświadczenia; 

3)  podpis  osoby  uprawnionej  do  reprezentowania 

przedsiębiorcy, z podaniem 

imienia i nazwiska oraz 

pełnionej funkcji.  

7.  W  rejestrze 

przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną umiesz-

cza 

się dane, o których mowa w ust. 4, z wyjątkiem adresu zamieszkania, jeżeli 

jest on inny 

niż adres siedziby, oraz jego numer w tym rejestrze i numer ewiden-

cyjny pracowni psychologicznej. 

8. 

Marszałek województwa dokonuje wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzą-

cych 

pracownię psychologiczną, za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyj-

nej, i wydaje 

zaświadczenie o dokonaniu wpisu. 

9. 

Przedsiębiorca jest obowiązany złożyć marszałkowi województwa, który wpisał 

go  do  rejestru 

przedsiębiorców  prowadzących  pracownię  psychologiczną,  pi-

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 65/110 

2013-09-25

 

semną informację o wszelkich zmianach danych w zakresie, o którym mowa w 
ust. 4, w terminie 14 dni od dnia ich 

wystąpienia. 

10. 

Opłata, o której mowa w ust. 8, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi do-
chód 

samorządu województwa. 

 

Art. 86.  

1.  Jednostka  organizacyjna 

podległa Ministrowi Obrony Narodowej, jednostka or-

ganizacyjna 

służb podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego do 

spraw 

wewnętrznych lub zakład opieki zdrowotnej nadzorowany przez ministra 

właściwego  do  spraw  wewnętrznych  oraz  jednostka  sektora  finansów  publicz-
nych 

mogą prowadzić pracownię psychologiczną w zakresie określonym odpo-

wiednio w art. 83 ust. 1 po 

spełnieniu wymagań, o których mowa w art. 85 ust. 2 

pkt 1 i 2.  

2.  Jednostki,  o  których  mowa  w  ust.  1, 

zawiadamiają  marszałka  województwa  o 

rozpoczęciu działalności pracowni psychologicznych najpóźniej na 14 dni przed 
dniem jej 

rozpoczęcia. 

3. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 2, 

określa się: 

1) 

nazwę jednostki oraz oznaczenie jej adresu i siedziby; 

2) oznaczenie i adres pracowni psychologicznej; 

3) imiona i nazwiska uprawnionych psychologów 

wykonujących badania psy-

chologiczne wraz z ich numerami ewidencyjnymi. 

4. 

Marszałek województwa prowadzi ewidencję jednostek, o których mowa w ust. 

1. W ewidencji umieszcza 

się dane, o których mowa w ust. 3, numer jednostki w 

tej ewidencji oraz numer ewidencyjny pracowni psychologicznej. 

5. 

Marszałek województwa wpisuje do ewidencji jednostki, o których mowa w ust. 

1, po otrzymaniu zawiadomienia. 

6.  Jednostki,  o  których  mowa  w  ust.  1, 

są obowiązane przekazywać marszałkowi 

województwa informacje w formie pisemnej: 

1) o zmianie danych, o których mowa w ust. 3 – w terminie 14 dni od dnia ich 

zmiany; 

2) o 

zakończeniu działalności w zakresie prowadzenia pracowni psychologicz-

nej – w terminie 14 dni od dnia jej 

zakończenia. 

7. 

Marszałek województwa, w drodze decyzji administracyjnej, skreśla jednostki, o 

których mowa w ust. 1, z ewidencji, o której mowa w ust. 4: 

1) z 

urzędu; 

2) na wniosek Ministra Obrony Narodowej. 

 

Art. 87.  

1. Badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu 

są wykonywane przez 

uprawnionego psychologa. 

 2. Uprawnionym psychologiem jest osoba, która: 

1) posiada 

tytuł zawodowy magistra uzyskany na kierunku psychologia; 

2) 

ukończyła  z  wynikiem  pozytywnym  podyplomowe  studia  w  zakresie  psy-
chologii  transportu  prowadzone  przez 

uczelnię  prowadzącą  studia  wyższe 

na kierunku psychologia; 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 66/110 

2013-09-25

 

3) nie 

była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo popełnione 

w celu 

osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko wiary-

godności dokumentów; 

4) 

została wpisana do ewidencji uprawnionych psychologów. 

3. 

Ewidencję uprawnionych psychologów prowadzi marszałek województwa wła-

ściwy ze względu na miejsce zamieszkania, który: 

1) wpisuje, w drodze decyzji administracyjnej, do ewidencji, za 

opłatą oraz po 

uiszczeniu 

opłaty ewidencyjnej, osobę spełniającą warunki, o których mowa 

w ust. 2 pkt 1–3; 

2) wydaje 

zaświadczenie o wpisie do ewidencji; 

3) nadaje numer ewidencyjny uprawnionemu psychologowi; 

4)  odmawia  wpisu  do  ewidencji,  w  drodze  decyzji  administracyjnej,  w  przy-

padku osoby: 

a) 

niespełniającej wymagań, o których mowa w ust. 2 pkt 1–3,  

 b) 

skreślonej z ewidencji w związku ze stwierdzeniem rażących nieprawi-

dłowości  w  wykonywaniu  lub  dokumentowaniu  badań  psychologicz-
nych – w okresie, o którym mowa w art. 88 ust. 8,  

c) wobec której orzeczono, prawomocnym wyrokiem 

sądu środek karny w 

postaci zakazu wykonywania zawodu psychologa – w okresie obowi

ą-

zywania tego zakazu, 

d) 

którą pozbawiono prawa wykonywania zawodu psychologa prawomoc-
nym  orzeczeniem  komisji  dyscyplinarnej,  o  której  mowa  w  ustawie  z 
dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i 

samorządzie zawodo-

wym psychologów (Dz. U. Nr 73, poz. 763, z 

późn. zm.

12)

).  

4. W ewidencji umieszcza 

się następujące dane uprawnionego psychologa: 

1) numer ewidencyjny; 

2) 

imię i nazwisko; 

3) numer PESEL, a w przypadku osoby 

nieposiadającej numeru PESEL – serię, 

numer  i 

nazwę  dokumentu  potwierdzającego  tożsamość  oraz  nazwę  pań-

stwa, które 

wydało ten dokument; 

4) adres zamieszkania; 

5) oznaczenie pracowni psychologicznej, w której wykonuje on badania; 

6) 

datę wydania zaświadczenia o wpisie do ewidencji. 

5. 

Opłata, o której mowa w ust. 3 pkt 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi 

dochód 

samorządu województwa. 

6. Uprawniony psycholog jest 

obowiązany: 

1) 

przekazać marszałkowi województwa: 

a)  oznaczenie  pracowni  psychologicznej,  w  której  wykonuje  badania  – 

najpóźniej do dnia rozpoczęcia badań, 

b) 

informację  o  zmianie  danych,  o  których  mowa  w  ust.  4  pkt  2–5  – w 

terminie 14 dni od dnia ich zmiany; 

2) 

poszerzać wiedzę zawodową i podnosić kwalifikacje; 

3) 

posiadać podczas wykonywania badań zaświadczenie o wpisie do ewidencji 

oraz 

okazywać je na żądanie uprawnionego podmiotu. 

                                                 

12) 

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 154, poz. 1798 oraz z 2009 r. 

Nr 22, poz. 120 i Nr 92, poz. 753. 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 67/110 

2013-09-25

 

 

Art. 88.  

1. 

Marszałek województwa sprawuje nadzór nad przeprowadzaniem badań psycho-

logicznych w zakresie psychologii transportu, z 

zastrzeżeniem art. 89 ust. 1. 

2. W ramach sprawowanego nadzoru 

marszałek województwa: 

1) rozpatruje skargi; 

2) przeprowadza 

kontrolę w zakresie: 

a)  trybu,  zakresu  i  sposobu  przeprowadzania 

badań  psychologicznych 

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 1 pkt 1, 

b) prowadzonej dokumentacji, 

c) wydawanych 

orzeczeń, 

d) warunków lokalowych, 

e) 

spełniania przez uprawnionego psychologa warunków, o których mowa 

w art. 87 ust. 2 i ust. 3 pkt 4 lit. c i d; 

3)  w  przypadku  stwierdzenia 

naruszeń  warunków  wykonywania  działalności 

wyznacza termin ich 

usunięcia; 

4) wydaje 

decyzję administracyjną o zakazie prowadzenia pracowni psycholo-

gicznej w zakresie psychologii transportu; 

5) wydaje 

decyzję administracyjną o skreśleniu psychologa z ewidencji upraw-

nionych psychologów. 

3. 

Kontrolę, o której mowa w ust. 2 pkt 2, przeprowadza z upoważnienia marszałka 

województwa uprawniony psycholog.  

4. 

Marszałek województwa wydaje decyzję administracyjną o zakazie prowadzenia 

przez 

przedsiębiorcę pracowni psychologicznej w zakresie psychologii transpor-

tu, 

skreślając przedsiębiorcę z rejestru przedsiębiorców prowadzących pracow-

nię psychologiczną, jeżeli przedsiębiorca: 

1) 

złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 85 ust. 5, niezgodne ze stanem 

faktycznym;  

2)  nie 

usunął  naruszeń  warunków  wykonywania  działalności  gospodarczej  w 

zakresie  prowadzenia  pracowni  psychologicznej  w  wyznaczonym  przez 

marszałka województwa terminie; 

3) 

rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie 

prowadzenia pracowni psychologicznej. 

5. 

Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w za-

kresie prowadzenia pracowni psychologicznej jest: 

1) przeprowadzanie ba

dań psychologicznych w zakresie psychologii transportu 

niezgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 90;  

2) wydawanie 

orzeczeń psychologicznych niezgodnych ze stanem faktycznym; 

3) odmowa poddania 

się kontroli, o której mowa w ust. 2 pkt 2. 

6. 

Marszałek województwa wydaje decyzję administracyjną o skreśleniu psycholo-

ga z ewidencji, w przypadku: 

1) 

śmierci psychologa; 

2) 

niespełnienia  przez  niego  co  najmniej  jednego  z  wymagań  określonych  w 
art. 87 ust. 2 pkt 1–3; 

3) stwierdzenia: 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 68/110 

2013-09-25

 

a)  wielokrotnego  przeprowadzenia 

badań psychologicznych niezgodnie z 

obowiązującymi przepisami, 

b)  potwierdzenia  nieprawdy  w  dokumentacji 

dotyczącej badań psycholo-

gicznych;  

4)  orzeczenia  wobec  niego  prawomocnym  wyrokiem 

sądu  środka  karnego  w 

postaci zakazu wykonywania zawodu psychologa – w okresie 

obowiązywa-

nia tego zakazu; 

5)  pozbawienia  go  prawa  wykonywania  zawodu  psychologa  prawomocnym 

orzeczeniem  komisji  dyscyplinarnej,  o  której  mowa  w  ustawie  z  dnia  8 
czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i 

samorządzie zawodowym psycho-

logów. 

7. 

Marszałek województwa skreśla psychologa z ewidencji:  

1) z 

urzędu; 

2) na uzasadniony wniosek Ministra Obrony Narodowej.  

8. W przypadku 

skreślenia psychologa z ewidencji, z przyczyn określonych w ust. 

6  pkt  3,  ponowny  wpis  do  ewidencji  nie 

może być dokonany wcześniej niż po 

upływie 2 lat od dnia, w którym decyzja administracyjna o skreśleniu stała się 
ostateczna. 

9.  Nadzór  nad  jednostkami,  o  których  mowa  w  art.  83  ust.  1  pkt  3  i  4,  sprawuje 

marszałek województwa. 

 

Art. 89.  

1.  Nadzór  nad 

jednostką, o której mowa w art. 83 ust. 1 pkt 2, sprawuje Minister 

Obrony Narodowej. 

2. Minister Obrony Narodowej w ramach nadzoru: 

1) rozpatruje skargi 

dotyczące pracowni psychologicznych; 

2) przeprowadza 

kontrolę pracowni psychologicznych; 

3) 

występuje do marszałka województwa z wnioskiem o: 

a) 

skreślenie  jednostki  z  ewidencji  jednostek  prowadzących  pracownię 

psychologiczną, 

b) wydanie decyzji o 

skreśleniu psychologa, z przyczyn określonych w art. 

88 ust. 6 pkt 3, z ewidencji uprawnionych psychologów. 

 

Art. 90.  

1. Minister 

właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do 

spraw transportu 

określi, w drodze rozporządzenia: 

1) 

szczegółowe warunki, tryb, zakres i sposób przeprowadzania badań psycho-

logicznych w zakresie psychologii transportu i wydawania 

orzeczeń psycho-

logicznych; 

2) 

metodykę przeprowadzania badań psychologicznych, o której mowa w art. 

85 ust. 2 pkt 1; 

3)  sposób 

postępowania z dokumentacją związaną z badaniami psychologicz-

nymi w zakresie psychologii transportu oraz wzory stosowanych dokumen-
tów; 

4) wzór 

zaświadczenia o wpisie do ewidencji uprawnionych psychologów; 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 69/110 

2013-09-25

 

5)  wzór 

zaświadczenia  o  wpisie  do  rejestru  przedsiębiorców  prowadzących 

pracownię psychologiczną; 

6) 

szczegółowe warunki, jakie musi spełniać pracownia psychologiczna; 

7) 

wysokości opłat: 

a)  za  badanie  psychologiczne  w  zakresie  psychologii  transportu,  przy 

czym 

wysokość opłaty nie może przekroczyć 200 zł, 

b)  za  wpis  do  rejestru 

przedsiębiorców,  przy  czym  wysokość  opłaty  nie 

może przekroczyć 600 zł, 

c) za wpis do ewidencji uprawnionych psychologów, przy czym 

wysokość 

opłaty nie może przekroczyć 50 zł. 

2. W 

rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się w szczególności: 

1) 

konieczność  zapewnienia  odpowiednich  warunków  do  wykonywania  nie-

zbędnego zakresu badań psychologicznych w zakresie psychologii transpor-
tu; 

2) 

konieczność zapewnienia wysokiego standardu badań;  

3) 

konieczność zapewnienia prawidłowego obiegu dokumentów; 

4) 

wysokość  rzeczywistych  kosztów  związanych  z  przeprowadzaniem  badań 
psychologicznych w zakresie psychologii transportu oraz prowadzeniem re-
jestru i ewidencji. 

 

Rozdział 14 

Okres próbny 

 

 

Art. 91.  

1. Okres próbny dla osoby, która po raz pierwszy 

uzyskała prawo jazdy kategorii B, 

trwa 2 lata, 

począwszy od dnia, w którym został jej wydany ten dokument. 

2. W okresie próbnym kierowca jest 

obowiązany: 

1) 

odbyć między 4 a 8 miesiącem, licząc od dnia otrzymania prawa jazdy: 

a) kurs 

dokształcający w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, 

b) praktyczne szkolenie w zakresie zagr

ożeń w ruchu drogowym; 

2) 

przedstawić staroście zaświadczenia o ukończeniu szkolenia i kursu, o któ-

rych mowa w pkt 1, przed 

upływem 8 miesiąca, licząc od dnia otrzymania 

prawa jazdy; 

3) 

kierować  wyłącznie  pojazdem  samochodowym  oznakowanym  z  tyłu  i  z 

przodu 

okrągłą nalepką barwy białej z zielonym symbolem liścia klonowe-

go – przez pierwsze 8 

miesięcy tego okresu.  

3. W okresie próbnym, przed 

upływem 8 miesiąca, licząc od dnia otrzymania prawa 

jazdy, 

kierującemu pojazdem zabrania się: 

1) przekraczania 

prędkości 50 km/h na obszarze zabudowanym, 80 km/h poza 

obszarem  zabudowanym  oraz  100  km/h  na  autostradzie  i  drodze  ekspreso-
wej dwujezdniowej; 

2) kierowania pojazdem nieoznakowanym w sposób, o którym mowa w ust. 2 

pkt 3; 

3)  podejmowania  pracy  zarobkowej  w  charakterze  kierowcy  pojazdu 

określo-

nego w prawie jazdy kategorii B; 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 70/110 

2013-09-25

 

4) osobistego wykonywania 

działalności gospodarczej polegającej na kierowa-

niu pojazdem 

określonym dla prawa jazdy kategorii B. 

4. Przepis ust. 3 pkt 3 i 4 nie dotyczy osób, które 

uzyskały kwalifikację wstępną lub 

kwalifikację  wstępną  przyśpieszoną,  określonych  w  przepisach  rozdziału  7a 
ustawy z dnia 6 

września 2001 r. o transporcie drogowym. 

5. Przepis ust. 1 stosuje 

się odpowiednio do osób, które uzyskały prawo jazdy kate-

gorii B: 

1) po uprzednim jego 

cofnięciu w trybie art. 103 ust. 1 pkt 2 lub 3; 

2) w trybie 

określonym w art. 14, w przypadku gdy: 

a) wydanie polskiego prawa jazdy 

nastąpiło w okresie krótszym niż 2 lata 

od dnia wydania zagranicznego prawa jazdy, 

począwszy od tego dnia, 

b)  ustalenie  dnia  wydania  zagranicznego  prawa  jazdy  nie  jest 

możliwe, 

począwszy od dnia wydania polskiego prawa jazdy.  

 

Art. 92.  

1. Starosta wydaje 

decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu próbnego: 

1) o kolejne 2 lata, 

jeżeli w trakcie jego trwania kierowca popełnił dwa wykro-

czenia  przeciwko 

bezpieczeństwu w komunikacji stwierdzone w tym okre-

sie mandatami karnymi lub prawomocnymi wyrokami 

sądów; 

2)  o  czas  zatrzymania  prawa  jazdy  w  przypadku,  o  którym  mowa  w  art.  102 

ust. 1 pkt 3. 

2. Administrator centralnej ewidencji kierowców przekazuje 

niezwłocznie staroście 

informację o popełnieniu przez kierowcę dwóch wykroczeń przeciwko bezpie-

czeństwu w komunikacji stwierdzonych w tym okresie mandatami karnymi lub 
prawomocnymi  wyrokami 

sądów,  będących  podstawą  przedłużenia  okresu 

próbnego.  

3.  Starosta 

przesyła niezwłocznie informację o popełnieniu przez kierowcę dwóch 

wykroczeń  przeciwko  bezpieczeństwu  w  komunikacji  stwierdzonych  w  tym 
okresie mandatami karnymi lub prawomocnymi wyrokami 

sądów, podając datę 

oraz termin 

przedłużenia okresu próbnego: 

1) kierowcy; 

2) administratorowi centralnej ewidencji kierowców. 

 

Art. 93.  

1.  Kurs 

dokształcający  w  zakresie  bezpieczeństwa  ruchu  drogowego,  o  którym 

mowa  w  art. 91  ust. 2  pkt  1 lit.  a,  prowadzi  wojewódzki 

ośrodek ruchu drogo-

wego.  

2.  Kurs 

dokształcający  w  zakresie  bezpieczeństwa  ruchu  drogowego  jest  prowa-

dzony  w  formie 

zajęć  o  charakterze  teoretycznym,  trwających  2  godziny,  i 

obejmuje w 

szczególności przedstawienie: 

1) czynników 

mających wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego; 

2) problematyki wypadków drogowych; 

3)  psychologicznych  aspektów  kierowania  pojazdem  i  uczestnictwa  w  ruchu 

drogowym. 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 71/110 

2013-09-25

 

3. Wojewódzki 

ośrodek ruchu drogowego wydaje zaświadczenie o ukończeniu kur-

su kierowcy, który 

uczestniczył we wszystkich przewidzianych w programie za-

jęciach. 

4.  Kurs 

dokształcający  w  zakresie  bezpieczeństwa  ruchu  drogowego  jest  prowa-

dzony za 

opłatą. 

5. 

Opłata, o której mowa w ust. 4, stanowi przychód wojewódzkiego ośrodka ruchu 

drogowego. 

 

Art. 94.  

1. Praktyczne szkolenie  w zakresie 

zagrożeń w ruchu drogowym, o którym mowa 

w  art.  91  ust.  2  pkt  1  lit.  b,  prowadzi 

odpłatnie ośrodek doskonalenia techniki 

jazdy. 

2.  Praktyczne  szkolenie  w  zakresie 

zagrożeń w  ruchu drogowym jest przeprowa-

dzane w formie 

ćwiczeń praktycznych, trwających 1 godzinę, i ma na celu: 

1) 

uświadomienie niebezpieczeństw wynikających z nadmiernej i niedostoso-

wanej do warunków ruchu 

prędkości; 

2) 

kształtowanie postawy defensywnej u osoby szkolonej.  

3. 

Ośrodek doskonalenia techniki jazdy wydaje zaświadczenie o ukończeniu szko-

lenia  kierowcy, który 

uczestniczył we wszystkich przewidzianych w programie 

zajęciach. 

 

Art. 95.  

1. Minister 

właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia: 

1) 

szczegółowe programy: 

a) kursu 

dokształcającego w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, 

b) praktycznego szkolenia w zakresie 

zagrożeń w ruchu drogowym; 

2)  wzory  dokumentów 

związanych  z  przeprowadzaniem  szkolenia  i  kursu,  o 

których mowa w  pkt 1,  a  w 

szczególności wzory zaświadczeń o ich ukoń-

czeniu; 

3) 

wysokość  opłaty  za  kurs  dokształcający  w  zakresie  bezpieczeństwa  ruchu 
drogowego, przy czym jej 

wysokość nie może przekroczyć 100 zł; 

4) 

wysokość opłaty za praktyczne szkolenie w zakresie zagrożeń w ruchu dro-

gowym, przy czym jej 

wysokość nie może przekroczyć 200 zł. 

2. W 

rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, należy uwzględnić: 

1) 

okoliczności, przyczyny wypadków drogowych i ich konsekwencje oraz ko-

nieczność przeciwdziałania wypadkom drogowym; 

2) 

potrzebę ujednolicenia dokumentów stosowanych w związku z przeprowa-

dzaniem szkolenia i kursu; 

3) koszty rzeczowe i osobowe 

związane z przeprowadzaniem zajęć. 

 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 72/110 

2013-09-25

 

Rozdział 15 

Nadzór nad 

kierującym 

Art. 96.  

1.  Kierowca  i  osoba 

posiadająca pozwolenie na kierowanie tramwajem podlegają 

nadzorowi w zakresie: 

1) przestrzegania przepisów ruchu drogowego; 

2) 

spełniania  wymagań  określonych  dla  uzyskania  i  posiadania  dokumentu 

stwierdzającego posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdem lub tram-
wajem. 

2. Nadzór 

sprawują: 

1) organy kontroli ruchu drogowego – w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 

1; 

2) starosta – w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2. 

3. Nadzór, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w stosunku do osoby, o której mowa w 

art. 10 ust. 3, sprawuje 

marszałek województwa mazowieckiego. 

 

Art. 97.  

1. Starosta 

właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby posiadającej pra-

wo  jazdy  wydane  przez 

państwo  członkowskie  Unii  Europejskiej  wymieni  z 

urzędu to prawo jazdy na polskie krajowe prawo jazdy w przypadku:  

1) wydania wyroku 

sądu, który orzekł zakaz prowadzenia pojazdów, postano-

wienia 

sądu lub postanowienia prokuratora o zatrzymaniu prawa jazdy; 

2)  otrzymania  od  organu  kontroli  ruchu  drogowego  wniosku  o  skierowanie 

osoby na badanie  lekarskie  lub  na  badanie  psychologiczne  w  zakresie  psy-
chologii transportu; 

3) zaistnienia 

przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 99 ust. 1. 

2. Osobie, o której mowa w art. 10 ust. 3, wymiany prawa jazdy dokonuje marsza-

łek województwa mazowieckiego. 

3. Do wymiany, o której mowa w ust. 1, stosuje 

się odpowiednio przepisy art. 11 i 

14. 

4.  Wymienianego  prawa  jazdy  nie  wydaje 

się  do  czasu  ustania  przyczyny,  która 

spowodowała wymianę dokumentu. 

 

Art. 98.  

1.  Kierowca  lub  osoba 

posiadająca  pozwolenie  na  kierowanie  tramwajem,  która 

kierując pojazdem popełniła naruszenie przepisów ruchu drogowego stwierdzo-
ne mandatem karnym lub prawomocnym wyrokiem 

sądu, otrzymuje punkty od-

powiadające temu naruszeniu z dniem uprawomocnienia się rozstrzygnięcia.  

2.  Naruszeniu,  o  którym  mowa  w  ust.  1,  odpowiada 

określona liczba punktów w 

skali od 0 do 10 w 

zależności od stopnia zagrożenia bezpieczeństwa ruchu dro-

gowego i wagi naruszenia. 

3.  W  przypadku  jednoczesnego 

popełnienia  kilku  naruszeń  przez  osobę,  o  której 

mowa w ust. 1, punkty im 

odpowiadające sumuje się. Jeżeli suma punktów od-

powiadających naruszeniom przekracza 10, osoba ta otrzymuje 10 punktów.  

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 73/110 

2013-09-25

 

4. Informacje o naruszeniu, o którym mowa w ust. 1, oraz 

odpowiadającej mu licz-

bie punktów 

są przekazywane do centralnej ewidencji kierowców.  

5.  Informacje  o  otrzymanej  liczbie  punktów  zgromadzone  w  centralnej  ewidencji 

kierowców usuwa 

się:  

1) z 

upływem roku od daty uprawomocnienia się rozstrzygnięcia; 

2) po uzyskaniu informacji o 

ukończeniu przez kierowcę kursu reedukacyjnego 

w zakresie 

bezpieczeństwa ruchu drogowego; 

3) po uzyskaniu  informacji o 

cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem w 

trybie, o którym mowa w art. 103 ust. 1 pkt 2. 

6.  Informacje  o  naruszeniu,  o  którym  mowa  w  ust.  1,  zgromadzone  w  centralnej 

ewidencji kierowców usuwa 

się w przypadkach określonych w ust. 5, a w przy-

padku  naruszenia 

popełnionego  w  okresie  próbnym,  z  upływem  tego  okresu, 

jednak nie 

wcześniej niż po upływie terminu, o którym mowa w ust. 5 pkt 1. 

 

Art. 99.  

1. Starosta wydaje 

decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby po-

siadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na: 

1) kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu 

państwowego, jeżeli 

istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich kwalifikacji; 

2) badanie lekarskie, 

jeżeli: 

a) 

kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoho-

lu lub 

środka działającego podobnie do alkoholu, 

b) 

istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia; 

3) badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, 

jeżeli: 

a) 

kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoho-

lu lub 

środka działającego podobnie do alkoholu, 

b) 

przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów 
ruchu drogowego, 

c) w okresie próbnym 

popełniła dwa wykroczenia przeciwko bezpieczeń-

stwu w komunikacji, 

d) 

kierowała pojazdem, który uczestniczył w wypadku drogowym, w na-

stępstwie  którego  inna  osoba  poniosła  śmierć  lub  doznała  obrażeń,  o 
których mowa w art. 156 § 1 lub art. 157 § 1 Kodeksu karnego; 

4)  kurs  reedukacyjny  w  zakresie 

bezpieczeństwa ruchu drogowego, z zastrze-

żeniem ust. 3, jeżeli: 

a) 

przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów 

ruchu drogowego, 

b) w okresie próbnym 

popełniła co najmniej dwa wykroczenia przeciwko 

bezpieczeństwu w komunikacji; 

5)  kurs  reedukacyjny  w  zakresie  problematyki  przeciwalkoholowej  i  przeciw-

działania narkomanii, jeżeli kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w 
stanie po 

użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. 

2. Starosta wydaje 

decyzję administracyjną, o której mowa w ust. 1:  

1) z 

urzędu: 

a)  na podstawie informacji i 

ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ra-

mach  wykonywania 

zadań własnych – w zakresie, o którym mowa w 

ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. b, 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 74/110 

2013-09-25

 

b)  na  podstawie  informacji  uzyskanych  od  administratora  centralnej  ewi-

dencji kierowców – w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, pkt 
3 lit. a–c oraz pkt 4 i 5, 

c) na podstawie zawiadomienia 

właściwych organów orzekających o nie-

pełnosprawności lub niezdolności do pracy – w zakresie, o którym mo-
wa w ust. 1 pkt 2 lit. b; 

2)  na  wniosek  organu  kontroli  ruchu  drogowego  i  dyrektora  wojewódzkiego 

ośrodka ruchu drogowego – w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i pkt 
3 lit. b i d. 

3. Starosta przekazuje administratorowi centralnej ewidencji kierowców 

informację 

o: 

1) wydaniu skierowania na odpowiedni kurs reedukacyjny i jego 

ukończeniu, o 

którym mowa w ust. 1 pkt 4 i 5; 

2) wydaniu skierowania na badania i przeprowadzeniu 

badań, o których mowa 

w ust. 1 pkt 2 i 3. 

4. Nie stosuje 

się przepisu ust. 1 pkt 1 w przypadku, o którym mowa w art. 97 ust. 1 

pkt 2 i 3. 

5. W przypadku  osoby, o której mowa w  art. 10 ust. 3, 

decyzję, o której mowa w 

ust. 1, wydaje 

marszałek województwa mazowieckiego. 

 

Art. 100.  

1.  Kurs  reedukacyjny,  o  którym  mowa  w  art.  99  ust.  1  pkt  4  lub  5,  prowadzi,  za 

opłatą, wojewódzki ośrodek ruchu drogowego.  

2. Kurs reedukacyjny w zakresie 

bezpieczeństwa ruchu drogowego jest prowadzo-

ny  w  formie 

wykładów  oraz  zajęć  warsztatowych  i  obejmuje  w  szczególności 

przedstawienie: 

1) skutków wypadków drogowych; 

2) czynników 

mających wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego; 

3)  psychologicznych  aspektów  kierowania  pojazdem  i  uczestnictwa  w  ruchu 

drogowym. 

3. Kurs  reedukacyjny  w  zakresie problematyki przeciwalkoholowej  i przeciwdzia-

łania narkomanii jest prowadzony w formie wykładów i obejmuje w szczególno-

ści przedstawienie: 

1) skutków wypadków drogowych; 

2) 

wpływu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu na funkcje 

percepcyjne 

kierującego oraz na podejmowane przez niego decyzje w ruchu 

drogowym; 

3)  psychologicznych  aspektów  kierowania  pojazdem  i  uczestnictwa  w  ruchu 

drogowym. 

4.  Kursy  reedukacyjne,  o  których  mowa  w  ust.  2  i  3,  prowadzone 

są przez osoby 

posiadające odpowiednią specjalistyczną wiedzę w tym zakresie. 

5. Wojewódzki 

ośrodek ruchu drogowego wydaje zaświadczenie o ukończeniu kur-

su reedukacyjnego kierowcy, który 

uczestniczył we wszystkich przewidzianych 

w programie 

zajęciach. 

6. 

Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi przychód wojewódzkiego ośrodka ruchu 

drogowego. 

 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 75/110 

2013-09-25

 

Art. 101.  

1. Osoba skierowana na  kurs reedukacyjny, o którym mowa  w art. 99 ust. 1 pkt 4 

lub 5, jest 

obowiązana do: 

1)  odbycia  kursu  w  terminie 

miesiąca od dnia doręczenia decyzji administra-

cyjnej o skierowaniu; 

2) przedstawienia 

staroście zaświadczenia o ukończeniu kursu w terminie 6 ty-

godni od dnia 

doręczenia decyzji o skierowaniu; 

3) uiszczenia 

opłaty ewidencyjnej najpóźniej w dniu dostarczenia staroście za-

świadczenia, o którym mowa w pkt 2. 

2. Osoba skierowana na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lub 3, jest 

obowiązana do: 

1) poddania 

się badaniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skie-

rowaniu; 

2)  przedstawienia 

staroście  odpowiedniego  orzeczenia  lekarskiego  lub  orze-

czenia psychologicznego w terminie 3 

miesięcy od dnia doręczenia decyzji 

o skierowaniu; 

3) uiszczenia 

opłaty ewidencyjnej najpóźniej w dniu dostarczenia staroście od-

powiedniego orzeczenia, o którym mowa w pkt 2. 

3. Osoba, o której mowa w art. 10 ust. 3, przedstawia odpowiedni dokument, o któ-

rym mowa w ust. 1 pkt 2 lub w ust. 2 pkt 2, 

marszałkowi województwa mazo-

wieckiego.  

 

Art. 102.  

1. Starosta wydaje 

decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwo-

lenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy: 

1) 

upłynął termin ważności prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwa-

jem; 

2)  osoba 

posiadająca  prawo  jazdy  lub  pozwolenie  na  kierowanie  tramwajem 

nie 

przedstawiła w wymaganym terminie zaświadczenia o ukończeniu: 

a) kursu 

dokształcającego w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, o 

którym mowa w art. 91 ust. 2 pkt 1 lit. a, 

b) praktycznego szkolenia w zakresie 

zagrożeń w ruchu drogowym, o któ-

rym mowa w art. 91 ust. 2 pkt 1 lit. b, 

c) kursów reedukacyjnych, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 4 lub 5;  

3)  osoba 

posiadająca  prawo  jazdy  lub  pozwolenie  na  kierowanie  tramwajem 

nie 

przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia: 

a)  o  istnieniu  lub  braku 

przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania po-

jazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2, 

b) o istnieniu lub braku 

przeciwwskazań psychologicznych do kierowania 

pojazdem, o którym mowa w art. 84 ust. 1. 

2. Zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem na-

stępuje po ustaniu przyczyny zatrzymania oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyj-
nej. 

Jeżeli  od  dnia  zatrzymania  prawa  jazdy  lub  pozwolenia  na  kierowanie 

tramwajem 

upłynął co najmniej rok, warunkiem wydania prawa jazdy lub po-

zwolenia  na  kierowanie  tramwajem  jest  uzyskanie  pozytywnego  wyniku  kon-
trolnego sprawdzenia kwalifikacji.  

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 76/110 

2013-09-25

 

 

Art. 103.  

1. Starosta wydaje 

decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania 

pojazdami w przypadku: 

1) stwierdzenia: 

a)  na  podstawie  orzeczenia  lekarskiego  istnienia 

przeciwwskazań  zdro-

wotnych do kierowania pojazdem, 

b)  na  podstawie  orzeczenia  psychologicznego  istnienia 

przeciwwskazań 

psychologicznych do kierowania pojazdem, 

c) utraty kwalifikacji, na podstawie wyniku egzaminu 

państwowego prze-

prowadzonego w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i 3, 

d) nie

zgłoszenia się we wskazanym terminie na egzamin państwowy który 

miał być przeprowadzony w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. b; 

2)  ponownego  przekroczenia  liczby  24  punktów  otrzymanych  za  naruszenie 

przepisów ruchu drogowego w okresie 5 lat od dnia wydania skierowania na 
kurs reedukacyjny, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 4 lit. a; 

3) 

popełnienia  w  okresie  próbnym  trzech  wykroczeń  przeciwko  bezpieczeń-

stwu w komunikacji lub jednego 

przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w 

komunikacji; 

4) orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. 

2. Administrator centralnej ewidencji kierowców przekazuje 

staroście informacje w 

przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, 

będące podstawą decyzji admi-

nistracyjnej o 

cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami.  

3. Starosta wydaje 

decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do kierowa-

nia pojazdami po ustaniu przyczyn, które 

spowodowały jego cofnięcie, oraz po 

uiszczeniu 

opłaty ewidencyjnej. 

4. Przepisu ust. 3 nie stosuje 

się w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3.  

5.  Uprawnienia  do  kierowania  pojazdami 

wynikające  z  pozwolenia  wojskowego 

cofa lub przywraca dowódca jednostki wojskowej, w której 

żołnierz pełni służ-

bę. 

6. 

Decyzję administracyjną o cofnięciu lub przywróceniu prawa jazdy osobom, o 

których mowa w art. 10 ust. 3, wydaje 

marszałek województwa mazowieckiego. 

 

Art. 104.  

Osoba,  w  stosunku  do  której 

została  wydana  decyzja  o  cofnięciu  uprawnienia  do 

kierowania pojazdami, odpowiednio w trybie art. 103 ust. 1 pkt 2 lub 3, 

może uzy-

skać  uprawnienie  do  kierowania  pojazdami  po  ponownym  spełnieniu  wszystkich 

wymagań  stawianych  osobom  po  raz  pierwszy  ubiegającym  się  o  uprawnienie  do 
kierowania pojazdem. 

 

Art. 105.  

1.  Minister 

właściwy  do  spraw  wewnętrznych  w  porozumieniu  z  ministrem  wła-

ściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości określi, w drodze 

rozporządzenia:  

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 77/110 

2013-09-25

 

1)  sposób  punktowania  i 

liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepi-

sów ruchu drogowego, o których mowa w art. 98; 

2)  warunki  i  tryb  przekazywania 

staroście informacji, o których mowa w art. 

92 ust. 2, art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b oraz w art. 103 ust. 2.  

2. W 

rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się w szczególności ko-

nieczność dyscyplinowania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów 
ustawy,  zapobiegania  wielokrotnemu  naruszaniu  przepisów  ruchu  drogowego 
oraz  zapobiegania  uczestnictwu  w  ruchu  drogowym  sprawców  wielokrotnych 

naruszeń przepisów ruchu drogowego.  

3. Minister 

właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym 

do spraw 

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia: 

1) 

szczegółowy program kursu reedukacyjnego w zakresie bezpieczeństwa ru-

chu drogowego, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 4; 

2) 

wysokość opłaty za kurs, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 4, przy czym 

jej 

wysokość nie może przekroczyć 500 zł; 

3) wzór 

zaświadczenia o ukończeniu kursu reedukacyjnego w zakresie bezpie-

czeństwa ruchu drogowego.  

4. W 

rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, uwzględnia się w szczególności ko-

nieczność  skutecznego  zapobiegania  naruszeniom  przepisów  ruchu  drogowego 
przez 

zmianę  postaw  kierujących  pojazdami  oraz  koszty  rzeczowe  i  osobowe 

związane z przeprowadzaniem zajęć.  

5. Minister 

właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do 

spraw transportu, 

określi, w drodze rozporządzenia:  

1) 

szczegółowy program kursu reedukacyjnego w zakresie problematyki prze-

ciwalkoholowej  i 

przeciwdziałania  narkomanii,  o  którym  mowa  w  art.  99 

ust. 1 pkt 5; 

2) 

wysokość opłaty za kurs, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 5, przy czym 

jej 

wysokość nie może przekroczyć 500 zł; 

3) wzór 

zaświadczenia o ukończeniu kursu reedukacyjnego w zakresie proble-

matyki przeciwalkoholowej i 

przeciwdziałania narkomanii; 

4) 

szczegółowe  warunki  i  tryb  kierowania  na  badania  lekarskie  lub  badania 

psychologiczne w zakresie psychologii transportu oraz wzory dokumentów 
z tym 

związane. 

6. W 

rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 5, uwzględnia się w szczególności: 

1)  znaczenie  problematyki  przeciwalkoholowej  i 

przeciwdziałania narkomanii 

dla zmiany postaw 

kierujących pojazdami; 

2) koszty rzeczowe i osobowe 

związane z przeprowadzaniem zajęć; 

3) 

potrzebę ujednolicenia i usprawnienia procedur administracyjnych i ujedno-

licenia  dokumentów 

związanych  z  kierowaniem  na  badania  lekarskie  lub 

badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu; 

4) 

potrzebę ujednolicenia dokumentów związanych z ukończeniem kursów re-

edukacyjnych. 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 78/110 

2013-09-25

 

 

Rozdział 16 

Wymagania w stosunku do 

kierujących pojazdami uprzywilejowanymi lub 

przewożącymi wartości pieniężne 

Art. 106.  

1. 

Kierować pojazdem uprzywilejowanym może osoba, która: 

1) 

ukończyła 21 lat; 

2) posiada prawo jazdy odpowiedniej do rodzaju pojazdu kategorii; 

3) 

uzyskała orzeczenie: 

a)  lekarskie  o  braku 

przeciwwskazań  zdrowotnych  do  kierowania  pojaz-

dem uprzywilejowanym, 

b)  psychologiczne  o  braku 

przeciwwskazań  psychologicznych  do  kiero-

wania pojazdem uprzywilejowanym; 

4) 

ukończyła kurs dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi; 

5) posiada zezwolenie na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym w zakresie 

określonej kategorii prawa jazdy. 

2. Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje 

się do funkcjonariuszy, o których mowa w art. 8 

ust. 3. 

 

Art. 107.  

1.  Kursy  dla 

kierujących pojazdami uprzywilejowanymi prowadzi ośrodek dosko-

nalenia techniki jazdy, o którym mowa w art. 112 ust. 1 pkt 2 lit. c. 

2. Kurs dla 

kierujących pojazdami uprzywilejowanymi jest prowadzony w zakresie 

kierowania pojazdami 

określonymi w prawie jazdy kategorii:  

1) A1, A2 i A; 

2) B1, B i B+E; 

3) C1, C1+E, C, C+E; 

4) D1, D1+E, D i D+E. 

3. W przypadku rozszerzania zakresu posiadanego zezwolenia zainteresowana oso-

ba uczestniczy jedynie w odpowiednim kursie 

uzupełniającym. 

4. Kurs dla 

kierujących pojazdami uprzywilejowanymi obejmuje: 

1) 

zajęcia teoretyczne w zakresie: 

a) nauki podstaw techniki jazdy i taktyki jazdy w warunkach specjalnych,  

b) przepisów ruchu drogowego,  

c) problematyki:  

– wypadków drogowych,  

– psychologii transportu 

– prowadzone w formie 

wykładów i ćwiczeń przez osoby posiadające spe-

cjalistyczną wiedzę w tym zakresie; 

2) 

zajęcia praktyczne z techniki i taktyki jazdy w warunkach specjalnych; 

3) kontrolne sprawdzenie poziomu 

osiągniętej wiedzy i umiejętności w formie 

egzaminu. 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 79/110 

2013-09-25

 

5. Kurs 

uzupełniający dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi obejmuje: 

1) 

zajęcia teoretyczne i praktyczne uzupełniające wiedzę i umiejętności, o któ-

rych  mowa  w  ust.  4  pkt  1  i  2,  w  zakresie 

właściwym  dla  danej  kategorii 

prawa jazdy; 

2) kontrolne sprawdzenie poziomu 

osiągniętej wiedzy i umiejętności w formie 

egzaminu. 

6. 

Ośrodek doskonalenia techniki jazdy wydaje zaświadczenie o ukończeniu odpo-

wiedniego kursu dla 

kierujących pojazdami uprzywilejowanymi osobie, która: 

1) 

uczestniczyła we wszystkich przewidzianych w programie zajęciach; 

2) 

złożyła z pozytywnym wynikiem egzamin, o którym mowa w ust. 4 pkt 3 

lub ust. 5 pkt 2. 

 7.  Koszty  kursów  dla 

kierujących  pojazdami  uprzywilejowanymi  ochotniczych 

straży pożarnych są finansowane z budżetu gminy. 

 

Art. 108.  

1. Zezwolenie na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym uprawnia do kierowania 

pojazdem uprzywilejowanym 

określonym w prawie jazdy kategorii: 

1) A1, A2 i A; 

2) B1, B i B+E; 

3) C1, C1+E, C, C+E; 

4) D1, D1+E, D i D+E. 

2. 

Kierujący pojazdem uprzywilejowanym jest obowiązany posiadać zezwolenie na 

kierowanie pojazdem uprzywilejowanym i 

okazywać je na żądanie uprawnione-

go podmiotu. 

 

Art. 109.  

1. Starosta wydaje zezwolenie na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym, w dro-

dze decyzji administracyjnej, za 

opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, 

osobie,  która 

spełnia wymagania określone w art. 106 ust. 1 pkt 1−4, potwier-

dzone przedstawionym: 

1) orzeczeniem lekarskim o braku 

przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania 

pojazdem uprzywilejowanym; 

2)  orzeczeniem  psychologicznym  o  braku 

przeciwwskazań  psychologicznych 

do kierowania pojazdem uprzywilejowanym; 

3) 

zaświadczeniem o ukończeniu kursu dla kierujących pojazdami uprzywile-

jowanymi. 

2.  Starosta  wydaje  zezwolenie  na  kierowanie  pojazdem  uprzywilejowanym,  okre-

ślając: 

1) zakres zezwolenia, o którym mowa w art. 108 ust. 1, 

odpowiadający rodza-

jowi 

ukończonego  kursu  oraz  zakresowi  badań  lekarskich  i  psychologicz-

nych; 

2) 

ważność zezwolenia na okres 5 lat, nie dłużej jednak niż na okres wynikają-

cy z terminu 

ważności orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, o których 

mowa w ust. 1 pkt 1 i 2.  

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 80/110 

2013-09-25

 

3. Starosta 

przedłuża ważność zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowa-

nym, w drodze decyzji administracyjnej, za 

opłatą, o której mowa w ust. 1, oraz 

po uiszczeniu 

opłaty ewidencyjnej, na okres, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, po 

przedstawieniu orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego wydanych 
na podstawie 

badań, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 6 oraz art. 82 ust. 1 pkt 

6.  

4.  Starosta  rozszerza  zakres  zezwolenia  na  kierowanie  pojazdem  uprzywilejowa-

nym,  w  drodze  decyzji,  za 

opłatą, o której mowa w ust. 1, oraz po uiszczeniu 

opłaty  ewidencyjnej,  odpowiednio  do  przedstawionego  zaświadczenia  o  ukoń-
czeniu kursu 

uzupełniającego dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi.  

5. 

Żołnierzom  Sił  Zbrojnych  Rzeczypospolitej  Polskiej,  funkcjonariuszom  oraz 

pracownikom:  Policji,  Agencji 

Bezpieczeństwa  Wewnętrznego,  Agencji  Wy-

wiadu, 

Służby  Kontrwywiadu  Wojskowego,  Służby  Wywiadu  Wojskowego, 

Biura  Ochrony 

Rządu,  Centralnego  Biura  Antykorupcyjnego,  Inspekcji  Trans-

portu  Drogowego, 

Służby  Więziennej,  Straży  Granicznej,  Państwowej  Straży 

Pożarnej,  Służby  Celnej  i  organów  kontroli  skarbowej,  a  także  pracownikom 
wojska  zezwolenie  na  kierowanie  pojazdem  uprzywilejowanym  wydaje  nieod-

płatnie odpowiedni organ jednostki, w której osoby te pełnią służbę lub są za-
trudnione. Przepisy ust. 1

−4 stosuje 

się odpowiednio.  

6.  Koszty 

zezwoleń  na  kierowanie  pojazdami  uprzywilejowanymi  ochotniczych 

straży pożarnych są finansowane z budżetu gminy.  

7. 

Opłata, o której mowa w ust. 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi do-

chód powiatu. 

 

Art. 110.  

Kierować  pojazdem  przewożącym  wartości  pieniężne  albo  inne  przedmioty  warto-

ściowe lub niebezpieczne, o których mowa w ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o 
ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221, z 

późn. zm.), może oso-

ba 

posiadająca odpowiedni stan zdrowia, kwalifikacje i umiejętności oraz zezwolenie 

na  kierowanie  pojazdem 

przewożącym  wartości  pieniężne.  Przepisy  art.  106−109 

stosuje 

się odpowiednio. 

 

Art. 111.  

1. Minister 

właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia: 

1) 

szczegółowe  programy  kursów  dla  kierowców  pojazdów  uprzywilejowa-

nych i pojazdów 

przewożących wartości pieniężne;  

2) 

szczegółowy tryb postępowania w sprawie wydania i przedłużenia zezwole-

nia  dla  kierowców  pojazdów  uprzywilejowanych  lub  pojazdów 

przewożą-

cych 

wartości pieniężne; 

3)  wzór  zezwolenia  na  kierowanie  pojazdem  uprzywilejowanym  i  pojazdem 

przewożącym wartości pieniężne oraz wzory innych dokumentów stosowa-
nych w sprawach, o których mowa w pkt 2;  

4) 

wysokość opłaty za wydanie zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywile-

jowanym lub pojazdem 

przewożącym wartości pieniężne, przy czym wyso-

kość tej opłaty nie może przekraczać 100 zł. 

2. W 

rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się: 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 81/110 

2013-09-25

 

1) 

konieczność właściwego przygotowania kierowców do warunków i zagro-

żeń związanych z kierowaniem pojazdami uprzywilejowanymi i pojazdami 

przewożącymi wartości pieniężne; 

2) 

potrzebę ujednolicenia i usprawnienia procedur administracyjnych związa-

nych  z  wydawaniem  i 

przedłużaniem zezwolenia dla kierowców pojazdów 

uprzywilejowanych lub pojazdów 

przewożących wartości pieniężne; 

3) 

konieczność zabezpieczenia zezwolenia przed podrobieniem lub przerobie-

niem; 

4) koszty rzeczowe i osobowe 

związane z wydaniem zezwolenia. 

 

Rozdział 17 

Szkolenie osób 

posiadających uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym 

 

Art. 112.  

1.  Szkolenie praktyczne  osób 

posiadających uprawnienia do kierowania pojazdem 

silnikowym jest prowadzone w: 

1) 

ośrodku doskonalenia techniki jazdy stopnia podstawowego – w zakresie: 

a) doskonalenia techniki jazdy kierowców 

posiadających prawo jazdy ka-

tegorii, A1, A2, A, B1, B lub B+E, 

b) prowadzenia praktycznego szkolenia w zakresie 

zagrożeń w ruchu dro-

gowym; 

2) 

ośrodku doskonalenia techniki jazdy stopnia wyższego – w zakresie: 

a) 

określonym w pkt 1, 

b) doskonalenia techniki jazdy kierowców 

posiadających prawo jazdy ka-

tegorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D lub D+E, 

c)  prowadzenia  kursu  dla  kieruj

ących  pojazdami  uprzywilejowanymi,  o 

którym mowa w art. 106 ust. 1 pkt 4, 

d) prowadzenia kursu dla osób 

ubiegających się o uprawnienia instruktora 

techniki jazdy. 

2. 

Ośrodek doskonalenia techniki jazdy stopnia wyższego może prowadzić zajęcia 

z jazdy w warunkach specjalnych dla osób 

odbywających kwalifikację wstępną, 

kwalifikację  wstępną  przyśpieszoną,  kwalifikację  wstępną  uzupełniającą  lub 

kwalifikację  wstępną  przyśpieszoną  uzupełniającą,  pod  warunkiem  zawarcia 
umowy, o której mowa w art. 39g ust. 11 pkt 1 ustawy z dnia 6 

września 2001 r. 

o transporcie drogowym.  

3. 

Zajęcia, o których mowa w ust. 2, mogą być prowadzone z osobami nieposiada-

jącymi uprawnień do kierowania pojazdem, o ile osoba prowadząca zajęcia po-
siada uprawnienia instruktora nauki jazdy lub jest instruktorem techniki jazdy od 
co najmniej 3 lat. 

4. 

Zajęcia, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 2 lit. c oraz w ust. 2, są prowa-

dzone pojazdami wymaganymi dla tego rodzaju 

zajęć. 

 

Art. 113.  

Ośrodek doskonalenia techniki jazdy jest prowadzony przez: 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 82/110 

2013-09-25

 

1) 

przedsiębiorcę; 

2) 

jednostkę  wojskową  –  w  zakresie  szkolenia  kierowców  na  potrzeby  Sił 

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej; 

3) 

jednostkę organizacyjną służb podległych lub nadzorowanych przez ministra 

właściwego do spraw wewnętrznych – w zakresie szkolenia kierowców na 
potrzeby tych 

służb.  

 

Art. 114.  

1. 

Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia ośrodka doskonalenia techniki 

jazdy stanowi 

działalność regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 

lipca 2004 r. o swobodzie 

działalności gospodarczej i wymaga uzyskania wpisu 

do rejestru 

przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia techniki jazdy.  

2. 

Ośrodek doskonalenia techniki jazdy może prowadzić przedsiębiorca, który: 

1) posiada: 

a) 

infrastrukturę techniczną, 

b) pojazdy do prowadzenia praktycznego szkolenia w zakresie 

zagrożeń w 

ruchu drogowym, 

c) pojazdy do prowadzenia kursów dla 

kierujących pojazdami uprzywile-

jowanymi  –  w  przypadku 

ośrodka doskonalenia techniki jazdy stopnia 

wyższego, 

d) warunki lokalowe i 

wyposażenie dydaktyczne 

 – 

pozwalające na bezpieczne i zgodne z wymaganymi warunkami przeprowa-

dzanie 

zajęć; 

2) zapewnia prowadzenie 

zajęć przez instruktorów techniki jazdy; 

3) nie 

był prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia 

korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumen-
tów – dotyczy osoby fizycznej lub 

członków organów osoby prawnej. 

 

Art. 115.  

1. Organem 

prowadzącym rejestr przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskona-

lenia techniki jazdy jest wojewoda 

właściwy ze względu na miejsce wykonywa-

nia 

działalności objętej wpisem. 

2.  Wpis do  rejestru 

przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia techniki 

jazdy  jest  dokonywany  na  wniosek 

przedsiębiorcy zawierający następujące da-

ne: 

1) 

firmę  przedsiębiorcy  oraz  oznaczenie  jego  adresu  i  siedziby  albo  miejsca 
zamieszkania; 

2) numer w ewidencji 

działalności gospodarczej albo w rejestrze przedsiębior-

ców w Krajowym Rejestrze 

Sądowym – o ile taki posiada; 

3) numer identyfikacji podatkowej (NIP) 

przedsiębiorcy – o ile taki posiada; 

4) numer identyfikacji statystycznej (REGON) – o ile taki numer 

przedsiębior-

ca posiada; 

5) adres 

ośrodka doskonalenia techniki jazdy; 

6) zakres prowadzonego szkolenia, o którym mowa w art. 112 ust. 1 pkt 1 lub 

2; 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 83/110 

2013-09-25

 

7) imiona i nazwiska instruktorów techniki jazdy wraz z ich numerami ewiden-

cyjnymi. 

3. Do wniosku o wpis do rejestru 

przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskona-

lenia  techniki  jazdy 

przedsiębiorca jest obowiązany dołączyć oświadczenie na-

stępującej treści: 

 

„Oświadczam, że: 

1)  dane  zawarte  we  wniosku  o  wpis  do  rejestru 

przedsiębiorców prowa-

dzących ośrodek doskonalenia techniki jazdy są kompletne i zgodne z 

prawdą; 

2)  znane  mi 

są i spełniam warunki wykonywania działalności  gospodar-

czej  w  zakresie  prowadzenia 

ośrodka  doskonalenia  techniki  jazdy, 

określone w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazda-
mi.”. 

4. 

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 3, powinno zawierać również: 

1) 

firmę  przedsiębiorcy  oraz  oznaczenie  jego  adresu  i  siedziby  albo  miejsca 
zamieszkania; 

2) oznaczenie miejsca i 

datę złożenia oświadczenia; 

3) podpis osoby uprawnionej do reprezentowania 

przedsiębiorcy, ze wskazaniem 

jej imienia i nazwiska oraz 

pełnionej funkcji.  

5. W rejestrze 

przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia techniki jazdy 

umieszcza 

się dane przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 2, z wyjątkiem adresu 

zamieszkania, 

jeżeli jest on inny niż adres siedziby, oraz numer przedsiębiorcy 

w tym rejestrze. 

6.  Wojewoda  dokonuje  wpisu  do  rejestru 

przedsiębiorców prowadzących ośrodek 

doskonalenia  techniki  jazdy,  za 

opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, 

oraz wydaje 

zaświadczenie o dokonaniu wpisu.  

7. 

Przedsiębiorca jest obowiązany złożyć wojewodzie, o którym mowa w ust. 1, in-

formację o wszelkich zmianach danych w zakresie, o którym mowa w ust. 2, w 
terminie 14 dni od dnia ich 

wystąpienia. 

 8. 

Opłata, o której mowa w ust. 6, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi do-

chód 

budżetu państwa. 

 

Art. 116.  

1. Jednostka wojskowa i jednostka organizacyjna 

służb podległych lub nadzorowa-

nych przez ministra 

właściwego do spraw wewnętrznych mogą prowadzić ośro-

dek  doskonalenia  techniki  jazdy,  w  zakresie 

określonym  odpowiednio  w  art. 

112, po 

spełnieniu wymagań, o których mowa w art. 114 ust. 2 pkt 1 i 2. 

2. Jednostki, o których mowa w ust. 1, zawiadamia

ją wojewodę o rozpoczęciu dzia-

łalności ośrodka doskonalenia techniki jazdy najpóźniej na 14 dni przed dniem 
jej 

rozpoczęcia.  

3. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 2, 

określa się: 

1) 

nazwę i adres jednostki prowadzącej ośrodek doskonalenia techniki jazdy; 

2) miejsce prowadzenia 

ośrodka; 

3) imiona i nazwiska instruktorów techniki jazdy wraz z ich numerami ewiden-

cyjnymi. 

4.  Wojewoda  prowadzi 

ewidencję jednostek wojskowych i jednostek organizacyj-

nych 

służb podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 84/110 

2013-09-25

 

wewnętrznych, prowadzących ośrodki doskonalenia techniki jazdy. W ewidencji 
umieszcza 

się dane, o których mowa w ust. 3, oraz numer jednostki w tej ewi-

dencji. 

5. Wojewoda wpisuje 

odpowiednią jednostkę do ewidencji, o której mowa w ust. 4, 

po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2. 

6. Jednostki, o których mowa w ust. 1, 

są obowiązane przekazywać wojewodzie in-

formacje w formie pisemnej:  

1) o zmianie danych, o których mowa w ust. 3 – w terminie 14 dni od dnia za-

istnienia zmiany; 

2)  o 

zakończeniu  działalności  w  zakresie  prowadzenia  ośrodka  doskonalenia 

techniki jazdy – w terminie 14 dni od dnia jej 

zakończenia. 

7. Wojewoda 

skreśla jednostkę, o której mowa w ust. 1, z ewidencji, o której mowa 

w ust. 4: 

1) z 

urzędu; 

2) na wniosek jednostki lub organu 

sprawującego nadzór nad jednostką. 

 

Art. 117.  

1. 

Zajęcia w ośrodku doskonalenia techniki jazdy są przeprowadzane przez instruk-

tora techniki jazdy, z 

zastrzeżeniem art. 112 ust. 3. 

2. Instruktorem techniki jazdy jest osoba, która: 

1) posiada co najmniej 

wykształcenie średnie; 

2) posiada co najmniej przez okres 3 lat prawo jazdy kategorii B oraz co  naj-

mniej  przez  okres  roku  prawo  jazdy  kategorii  odpowiedniej  do  zakresu 
prowadzonych 

zajęć; 

3)  posiada 

ważne orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych 

do wykonywania 

czynności instruktora techniki jazdy; 

4) posiada 

ważne orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psycho-

logicznych do wykonywania 

czynności instruktora techniki jazdy; 

5) nie 

była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za: 

a) 

przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, 

b) 

przestępstwo  popełnione  w  celu  osiągnięcia  korzyści  majątkowej  lub 

osobistej, 

c) 

przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, 

d) prowadzenie pojazdu w stanie po 

użyciu alkoholu lub w stanie po uży-

ciu innego podobnie 

działającego środka, 

e) 

przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, 

f) 

przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności; 

6) 

ukończyła kurs dla osób ubiegających się o uprawnienia instruktora techniki 

jazdy; 

7) 

złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin z wiedzy teoretycznej i umiejęt-

ności praktycznych przed komisją egzaminacyjną powołaną przez ministra 

właściwego do spraw transportu; 

8) 

została wpisana do ewidencji instruktorów techniki jazdy.  

3. Ewidencja instruktorów techniki jazdy jest prowadzona przez 

wojewodę właści-

wego ze 

względu na miejsce zamieszkania, który: 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 85/110 

2013-09-25

 

1) wpisuje do ewidencji instruktorów techniki jazdy, w drodze decyzji admini-

stracyjnej, za 

opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, osobę spełnia-

jącą warunki, o których mowa w ust. 2 pkt 1−7; 

2) wydaje 

zaświadczenie o wpisie do ewidencji instruktorów techniki jazdy; 

3) nadaje instruktorowi techniki jazdy numer ewidencyjny; 

4) odmawia wpisu do ewidencji instruktorów techniki jazdy, w drodze decyzji 

administracyjnej, w przypadku gdy osoba: 

a) nie 

spełnia wymagań, o których mowa w ust. 2 pkt 1−7, 

b) 

została skreślona z ewidencji w związku z dopuszczeniem się rażącego 
naruszenia przepisów w zakresie szkolenia – w okresie, o którym mowa 
w art. 118 ust. 8. 

4. Do instruktora techniki jazdy stosuje 

się odpowiednio przepisy art. 34.  

5.  Wpis  dokonywany  jest  na  okres 

wynikający z terminów ważności badań lekar-

skich i psychologicznych.  

6. W ewidencji instruktorów techniki jazdy umieszcza 

się następujące dane instruk-

tora techniki jazdy: 

1) numer ewidencyjny; 

2) 

imię i nazwisko;  

3) numer PESEL, a w przypadku osoby 

nieposiadającej numeru PESEL – serię, 

numer  i 

nazwę dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę kraju, 

który 

wydał ten dokument; 

4) terminy 

ważności badań lekarskich i psychologicznych; 

5) adres zamieszkania; 

6) 

wynikające z zakresu złożonego egzaminu poszczególne rodzaje uprawnień, 

w zakresie których 

może on przeprowadzać ćwiczenia praktyczne; 

7) oznaczenie 

ośrodka doskonalenia techniki jazdy, w którym przeprowadza on 

zajęcia; 

8) 

datę wydania zaświadczenia o wpisie do ewidencji.  

7. Za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 2 pkt 7, pobiera 

się opłatę, 

która stanowi dochód 

budżetu państwa. 

8. 

Opłata, o której mowa w ust. 3 pkt 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi 

dochód 

budżetu państwa.  

 

Art. 118. 

1. Wojewoda sprawuje nadzór nad 

ośrodkami doskonalenia techniki jazdy. 

2. W ramach sprawowanego nadzoru wojewoda: 

1) przeprowadza 

kontrolę w zakresie: 

a) 

spełniania przez ośrodek doskonalenia techniki jazdy wymagań, o któ-

rych mowa w art. 114 ust. 2, 

b) 

zgodności prowadzonego szkolenia z obowiązującymi: 

– warunkami przeprowadzania 

zajęć, 

–  programami  –  w  zakresie  szkolenia,  o  którym  mowa  w  art.  112 

ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 2 lit. c i d oraz w ust. 2, 

c) 

prawidłowości prowadzonej dokumentacji w związku z prowadzeniem 

szkolenia; 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 86/110 

2013-09-25

 

2)  w  przypadku  stwierdzenia 

naruszeń  warunków  wykonywania  działalności 

wyznacza termin ich 

usunięcia; 

3) wydaje 

decyzję administracyjną o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę 

ośrodka doskonalenia techniki jazdy; 

4) 

skreśla instruktora techniki jazdy z ewidencji instruktorów techniki jazdy. 

3. Wojewoda wydaje 

decyzję administracyjną o zakazie prowadzenia przez przed-

siębiorcę działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka doskonale-
nia techniki jazdy, 

skreślając go z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośro-

dek doskonalenia techniki jazdy, 

jeżeli przedsiębiorca:  

1) 

złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 115 ust. 3, niezgodne ze stanem 

faktycznym; 

2)  nie 

usunął  naruszeń  warunków  wykonywania  działalności  gospodarczej  w 

zakresie prowadzenia 

ośrodka doskonalenia techniki jazdy w wyznaczonym 

przez 

wojewodę terminie; 

3) 

rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie 

prowadzenia 

ośrodka doskonalenia techniki jazdy. 

4. 

Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w za-

kresie prowadzenia 

ośrodka doskonalenia techniki jazdy jest: 

1) wielokrotne prowadzenie szkolenia: 

a) w sposób niezgodny z wymaganymi warunkami przeprowadzania 

zajęć, 

b)  w  sposób  niezgodny  z  programem  –  w  zakresie  szkolenia,  o  którym 

mowa w art. 112 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 lit. c i d oraz ust. 2, 

c) pojazdami 

niespełniającymi wymagań przewidzianych dla szkolenia, o 

którym mowa w art. 112 ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 2 lit. c oraz ust. 2; 

2) wielokrotne wystawienie 

zaświadczenia niezgodnie ze stanem faktycznym; 

3) odmowa poddania 

się kontroli, o której mowa w ust. 2 pkt 1. 

5.  Wojewoda 

skreśla instruktora techniki jazdy z ewidencji instruktorów  techniki 

jazdy w przypadku: 

1) 

śmierci instruktora techniki jazdy; 

2)  gdy  instruktor 

przestał  spełniać  co  najmniej  jedno  z  wymagań,  o  których 

mowa w art. 117 ust. 2 pkt 3

−6; 

3) wielokrotnego prowadzenia szkolenia: 

a) w sposób niezgodny z wymaganymi warunkami przeprowadzania 

zajęć, 

b)  w  sposób  niezgodny  z  programem  –  w  zakresie  szkolenia,  o  którym 

mowa w w art. 112 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 lit. c i d oraz ust. 2, 

c) pojazdami 

niespełniającymi wymagań przewidzianych dla szkolenia, o 

którym mowa w w art. 112 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 lit. c i d oraz ust. 2; 

4) wielokrotnego potwierdzenia nieprawdy w dokumentacji 

dotyczącej szkole-

nia. 

6.  Wojewoda 

skreśla instruktora techniki jazdy z ewidencji instruktorów  techniki 

jazdy: 

1) z 

urzędu; 

2)  na  wniosek  jednostki  lub  organu 

sprawującego nadzór nad jednostkami, o 

których mowa w art. 116 ust. 1. 

7.  W  przypadkach,  o  których  mowa  w  ust.  5  pkt  2–4,  wojewoda  wydaje 

decyzję 

administracyjną. 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 87/110 

2013-09-25

 

8. W przypadku 

skreślenia z ewidencji instruktora techniki jazdy, który dopuścił się 

rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia, ponowny wpis do ewiden-
cji nie 

może być dokonany wcześniej niż po upływie 2 lat od dnia, w którym de-

cyzja o 

skreśleniu stała się ostateczna. 

9. Nadzór nad 

ośrodkami doskonalenia techniki jazdy, o których mowa w art. 116 

ust. 1, 

sprawują odpowiednio: 

1)  jednostka  organizacyjna 

podległa Ministrowi Obrony Narodowej właściwa 

w sprawach transportu i ruchu wojsk; 

2)  organ 

podległy lub nadzorowany przez ministra właściwego do spraw we-

wnętrznych odpowiedni dla ośrodka. 

10. Jednostka lub organ, o których mowa w ust. 9, w ramach nadzoru: 

1) 

rozpatrują skargi dotyczące ośrodka doskonalenia techniki jazdy; 

2) 

prowadzą kontrolę ośrodka doskonalenia techniki jazdy; 

3) 

występują do wojewody z wnioskiem o: 

a) 

skreślenie  jednostki  z  ewidencji  jednostek  prowadzących  ośrodek  do-

skonalenia techniki jazdy,  

b) 

skreślenie instruktora techniki jazdy, który rażąco naruszył przepisy w 

zakresie szkolenia, z ewidencji. 

 

Art. 119. 

1. Egzamin, o którym mowa w art. 117 ust. 2 pkt 7, jest przeprowadzany przez ko-

misję powołaną przez ministra właściwego do spraw transportu. 

2. Do komisji, o której mowa w ust. 1, 

są powoływani: 

1) 

przewodniczący  komisji  –  przedstawiciel  ministra  właściwego  do  spraw 

transportu; 

2) 

członkowie  komisji  –  osoby  posiadające  uprawnienia  instruktora  techniki 

jazdy w zakresie wszystkich kategorii prawa jazdy i 

posiadające co najmniej 

3-letnie 

doświadczenie  zawodowe  w  zakresie  prowadzenia  doskonalenia 

techniki jazdy; 

3) sekretarz komisji. 

3. Komisja przeprowadza egzamin w 

składzie: 

1) 

przewodniczący komisji; 

2) 4 

członków komisji; 

3) sekretarz komisji.  

4. 

Przewodniczący komisji, przed egzaminem, ustala skład komisji. 

5. 

Szczegółową organizację oraz tryb działania komisji określa wewnętrzny regu-

lamin zatwierdzony przez ministra 

właściwego do spraw transportu. 

6. Minister 

właściwy do spraw transportu zapewnia z części budżetu państwa, któ-

rej jest dysponentem, 

środki na prowadzenie działalności komisji i jej obsługę. 

 

Art. 120.  

1. Minister 

właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia: 

1) 

szczegółowe  wymagania  w  stosunku  do  podmiotu  prowadzącego  ośrodek 
doskonalenia  techniki  jazdy  w  zakresie  infrastruktury  technicznej,  warun-
ków lokalowych oraz 

wyposażenia dydaktycznego; 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 88/110 

2013-09-25

 

2) warunki przeprowadzania 

zajęć; 

3) program szkolenia osób 

ubiegających się o uprawnienia instruktora techniki 

jazdy; 

4) zakres i warunki egzaminu dla kandydatów na instruktorów techniki jazdy; 

5) 

wysokość: 

a) 

opłaty za egzamin dla kandydatów na instruktorów techniki jazdy w za-

leżności od zakresu prowadzonego egzaminu, przy czym jej wysokość 
nie 

może być większa niż 1000 zł, 

b) stawek wynagrodzenia dla osób 

wchodzących w skład komisji egzami-

nacyjnej 

przeprowadzającej egzaminy dla kandydatów na instruktorów 

techniki jazdy, 

c) 

opłaty za wpis do ewidencji instruktorów techniki jazdy, przy czym jej 

wysokość nie może być większa niż 50 zł, 

d) 

opłaty  za  wpis  przedsiębiorcy  do  rejestru  przedsiębiorców  prowadzą-

cych 

ośrodek doskonalenia techniki jazdy, przy czym jej wysokość nie 

może być większa niż 600 zł; 

6) wzór: 

a) wniosku o wpis do rejestru 

przedsiębiorców prowadzących ośrodek do-

skonalenia techniki jazdy, 

b) 

zaświadczenia potwierdzającego wpis przedsiębiorcy do rejestru przed-

siębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia techniki jazdy,  

c) wniosku o wpis do ewidencji instruktorów techniki jazdy, 

d) 

świadectwa instruktora techniki jazdy; 

7)  sposób  prowadzenia  rejestru  osób  szkolonych  oraz  wzór 

zaświadczenia  o 

ukończeniu szkolenia; 

8)  wzór  i  sposób  nadawania  numerów  ewidencyjnych 

ośrodka  doskonalenia 

techniki jazdy i numerów w ewidencji instruktorów techniki jazdy. 

2. W 

rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio: 

1) 

konieczność stworzenia prawidłowych i bezpiecznych warunków szkolenia 

prowadzonego przez 

ośrodki doskonalenia techniki jazdy oraz zapewnienia 

należytych wymagań organizacyjno-technicznych w zakresie szkolenia; 

2) 

konieczność zróżnicowania wymagań dla ośrodków szkolenia stopnia pod-

stawowego i stopnia 

wyższego, ze względu na prowadzony zakres zajęć; 

3) 

wiedzę teoretyczną i umiejętności praktyczne niezbędne do bezpiecznego i 

właściwego prowadzenia zajęć praktycznych w ośrodku doskonalenia tech-
niki jazdy; 

4) 

wysokość  rzeczywistych  kosztów  rzeczowych  i  osobowych  związanych  z 
prowadzeniem: 

a) egzaminu, 

b) ewidencji, 

c)  rejestru 

przedsiębiorców  prowadzących  ośrodki  doskonalenia  techniki 

jazdy; 

5) zakres 

niezbędnych danych dotyczących osób uczestniczących w szkoleniu, 

instruktorów  techniki  jazdy, 

ośrodków doskonalenia techniki jazdy i orga-

nów 

właściwych w sprawach wpisu do rejestru i ewidencji; 

6) 

potrzebę ujednolicenia trybu postępowania w sprawach dotyczących doku-

mentacji szkoleniowej; 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 89/110 

2013-09-25

 

7) 

konieczność  zapewnienia  ujednoliconych  procedur  w  sprawie  oznaczania 

ośrodków doskonalenia techniki jazdy oraz instruktorów techniki jazdy. 

 

Art. 121. 

Maksymalne stawki 

opłat, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 3, art. 32 ust. 1 pkt 3, 

art. 40 ust. 1 pkt 4, art. 66 ust. 1 pkt 6, art. 81 ust. 1 pkt 7, art. 90 ust. 1 pkt 7, art. 95 
ust. 1 pkt 3 i 4, art. 105 ust. 3 pkt 2 i ust. 5 pkt 2, art. 111 ust. 1 pkt 4, art. 120 ust. 1 
pkt 5 

ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy w stopniu odpowia-

da

jącym średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych ogó-

łem, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. 

 

Rozdział 18 

Nadzór nad wykonywaniem 

zadań z zakresu ustawy 

 

Art. 122.  

1. Wojewoda sprawuje nadzór pod 

względem legalności nad: 

1)  wykonywaniem  przez 

starostę zadań, o których mowa w art. 10 ust. 1 i 2, 

art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1, art. 18 ust. 2, art. 28 ust. 3, 8 i 10, art. 30 ust. 1, 
3

−5, art. 31 ust. 1, art. 33 ust. 2, art. 38 ust. 2, art. 43 ust. 1, art. 44 ust. 1−4 i 

7, art. 45 ust. 1 i 3, art. 46 ust. 1

−3, art. 47 ust. 5 i 6, art. 92 ust. 1 i 3, art. 96 

ust. 2 pkt 2, art. 97 ust. 1, art. 99 ust. 1

−3, art. 102 ust. 1, art. 103 ust. 1 i 3 

oraz art. 109 ust. 1

−4;  

2)  wykonywaniem  przez 

marszałka  województwa  zadań,  o  których  mowa  w 

art. 10 ust. 3, art. 18 ust. 3, art. 58 ust. 2, art. 62 ust. 3, art. 67 ust. 1, art. 69, 
art. 70, art. 71 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 1 i 2, art. 77 ust. 2, art. 80 ust. 1, 2 i 4, 
art. 85 ust. 3 i 8, art. 86 ust. 4, 5 i 7, art. 87 ust. 3, art. 88 ust. 1, 4, 6, 7 i 9, 
art. 96 ust. 3, art. 99 ust. 5 oraz art. 103 ust. 6. 

2. Wojewoda w ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 1:  

1) przeprowadza 

kontrolę dokumentacji prowadzonej w związku z wykonywa-

niem 

zadań, o których mowa w ust. 1, oraz żąda pisemnych wyjaśnień i in-

formacji w tym zakresie; 

2) 

sporządza  w  wyniku  przeprowadzonej  kontroli  zalecenia  i  wnioski  przed-
stawiane 

zarządowi odpowiednio powiatu lub województwa; 

3) 

sporządza i przedstawia w terminie do końca marca każdego roku ministro-

wi 

właściwemu do spraw transportu zbiorcze sprawozdanie z terenu woje-

wództwa  za 

ubiegły  rok  na  podstawie  rocznych  sprawozdań  starostów  z 

wykonywania 

zadań określonych niniejszą ustawą. 

3. Minister 

właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, zakres 

informacji  zawartych w  zbiorczym  sprawozdaniu,  o  którym  mowa  w  ust.  2  pkt 
3, oraz jego wzór, 

uwzględniając potrzebę ujednolicenia w skali kraju sprawoz-

dawczości w zakresie zadań wykonywanych przez starostów.  

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 90/110 

2013-09-25

 

 

Art. 123.  

Zadania starosty, o których mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1, nie 

mogą być powierzone 

gminie w drodze porozumienia. 

 

Rozdział 19 

Wymiana praw jazdy 

 

Art. 124.  

1. Osoby 

posiadające prawa jazdy wydane do dnia 18 stycznia 2013 r. obowiązane 

są dokonać ich wymiany, na prawa jazdy zgodne z nowym wzorem prawa jazdy 

określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 1. 

 2. Prawo jazdy zgodne z nowym wzorem wydaje 

się od dnia 19 stycznia 2013 r. 

 3.  Wymiana  jest  dokonywana  na  wniosek  osoby  zainteresowanej,  po  uiszczeniu 

opłaty za wymianę prawa jazdy i opłaty ewidencyjnej, o których mowa w art. 10 
ust. 1. 

4. Prawa jazdy wydane do dnia 18 stycznia 2013 r. 

podlegają wymianie w okresie 

od dnia 19 stycznia 2028 r. do dnia 18 stycznia 2033 r. w terminach 

określonych 

przez ministra 

właściwego do spraw transportu lub w terminie wcześniejszym na 

wniosek posiadacza prawa jazdy. 

5. Prawa jazdy zgodne z wzorem 

określonym w przepisach wydanych na podstawie 

art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o  ruchu  drogo-
wym wydaje 

się do dnia 18 stycznia 2013 r. 

6. 

Podlegające  wymianie  prawa  jazdy,  wydane  na  podstawie  ustawy  z  dnia  20 

czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym oraz niniejszej ustawy, 

zachowują 

ważność w okresie, na jaki zostały wydane, nie dłużej niż do terminów wymiany 
ustalonych zgodnie z przepisami ust. 4, pod rygorem utraty 

ważności dokumen-

tu. 

7. 

Dokonując wymiany  prawa jazdy, właściwy  organ, o którym mowa  w art. 10, 

sprawdza 

zgodność danych zawartych w dokumencie z danymi znajdującymi się 

w centralnej ewidencji kierowców.  

8. Prawa jazdy oraz pozwolenie na kierowanie tramwajem, o których mowa w art. 

150  ust.  1  ustawy  z  dnia  20  czerwca  1997  r.  –  Prawo  o  ruchu  drogowym,  nie-
wymienione przed dniem 

wejścia w życie ustawy, podlegają wymianie na zasa-

dach 

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 150 ust. 2 tej usta-

wy. 

9. Osobom w wieku od 13 do 18 lat 

ubiegającym się o uprawnienia do kierowania 

motorowerem do dnia 18 stycznia 2013 r. wydaje 

się kartę motorowerową okre-

śloną w przepisach wydanych na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 
czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. 

10. Minister 

właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym 

do spraw 

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia: 

1) terminy wymiany praw jazdy, o których mowa w ust. 4; 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 91/110 

2013-09-25

 

2) sposób 

postępowania w przypadku stwierdzenia rozbieżności między dany-

mi zawartymi w dokumencie prawa jazdy a danymi 

znajdującymi się w cen-

tralnej ewidencji kierowców.  

11. W 

rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 10, uwzględnia się: 

1) zabezpieczenie 

sprawności przebiegu procesu wymiany praw jazdy; 

2) 

konieczność właściwego ustalenia poszczególnych terminów wymiany praw 

jazdy 

biorąc  pod  uwagę  faktyczną  ilości  dokumentów  przewidzianych  do 

wymiany; 

3) 

konieczność zapewnienia aktualności wydawanych dokumentów odpowied-

nio do posiadanych 

uprawnień. 

 

Rozdział 20 

Zmiany w przepisach 

obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe 

 

Art. 125.  

W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. 
Nr 108, poz. 908, z 

późn. zm.

13)

) wprowadza 

się następujące zmiany: 

1) 

odnośnik nr 1 do ustawy otrzymuje brzmienie: 

 „Niniejsza  ustawa 

wdraża postanowienia następujących dyrektyw Wspólnoty 

Europejskiej: 

1)  dyrektywy  70/156/EWG  z  dnia  6  lutego  1970  r.  w  sprawie 

zbliżenia 

ustawodawstw 

państw członkowskich odnoszących się do homologacji 

typu  pojazdów  silnikowych  i  ich  przyczep  (Dz.  Urz.  WE  L  42  z 
23.02.1970, z 

późn. zm.),  

2)  dyrektywy  74/150/EWG  z  dnia  4  marca  1974  r.  w  sprawie 

zbliżenia 

ustawodawstw 

państw członkowskich odnoszących się do homologacji 

typu 

kołowych ciągników rolniczych lub leśnych (Dz. Urz. WE L 84 z 

28.03.1974, z 

późn. zm.), 

3) dyrektywy 91/671/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie 

zbliżenia 

ustawodawstw 

państw członkowskich odnoszących się do obowiązko-

wego stosowania  pasów 

bezpieczeństwa w pojazdach poniżej 3,5 tony 

(Dz. Urz. WE L 373 z 31.12.1991, z 

późn. zm.), 

4) dyrektywy 92/6/EWG z dnia 10 lutego 1992 r. w sprawie montowania i 

zastosowania 

urządzeń  ograniczenia  prędkości  w  niektórych  katego-

riach  pojazdów  mechanicznych  we  Wspólnocie  (Dz.  Urz.  WE  L  57  z 
02.03.1992, z 

późn. zm.), 

                                                 

13)

 

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 109, poz. 

925, Nr 175, poz. 1462, Nr 179, poz. 1486 i Nr 180, poz. 1494 i 1497, z 2006 r. Nr 17, poz. 141, 
Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 190, poz. 1400, Nr 191, poz. 1410 i Nr 235, poz. 1701, z 2007 r. Nr 52, 
poz. 343, Nr 57, poz. 381, Nr 99, poz. 661, Nr 123, poz. 845 i Nr 176, poz. 1238, z 2008 r. Nr 37, 
poz. 214, Nr 100, poz. 649, Nr 163, poz. 1015, Nr 209, poz. 1320, Nr 220, poz. 1411 i 1426, Nr 
223, poz. 1461 i 1462 i Nr 234, poz. 1573 i 1574, z 2009 r. Nr 3, poz. 11, Nr 18, poz. 97, Nr 79, 
poz. 663, Nr 91, poz. 739, Nr 92, poz. 753, Nr 97, poz. 802 i 803, Nr 98, poz. 817 i Nr 168, poz. 
1323 oraz z 2010 r. Nr 40, poz. 230, Nr 43, poz. 246, Nr 122, poz. 827, Nr 151, poz. 1013, Nr 152, 
poz. 1018, Nr 182, poz. 1228, Nr 219, poz. 1443, Nr 225, poz. 1466 i Nr 257, poz. 1726. 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 92/110 

2013-09-25

 

5) dyrektywy 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. 

ustanawiającej dla niektó-

rych  pojazdów  drogowych 

poruszających się na terytorium Wspólnoty 

maksymalne  dopuszczalne  wymiary  w  ruchu  krajowym  i 

międzynaro-

dowym oraz maksymalne dopuszczalne 

obciążenia w ruchu międzyna-

rodowym (Dz. Urz. WE L 235 z 17.09.1996, z 

późn. zm.), 

6)  dyrektywy  96/96/WE  z  dnia  20  grudnia  1996  r.  w  sprawie 

zbliżenia 

ustawodawstw 

państw członkowskich dotyczących badań przydatności 

do  ruchu  drogowego  pojazdów  silnikowych  i  ich  przyczep  (Dz.  Urz. 
WE L 46 z 17.02.1997, z 

późn. zm.), 

7)  dyrektywy  97/27/WE  z  dnia  22  lipca  1997  r. 

odnoszącej się do mas i 

wymiarów  niektórych  kategorii  pojazdów  silnikowych  i  ich  przyczep 
oraz 

zmieniającej  dyrektywę  70/156/EWG  (Dz.  Urz.  WE  L  233  z 

28.08.1997, z 

późn. zm.), 

 8)  dyrektywy  1999/37/WE  z  dnia  29  kwietnia  1999  r.  w  sprawie  doku-

mentów rejestracyjnych pojazdów (Dz. Urz. WE L 138 z 01.06.1999, z 

późn. zm.), 

9) dyrektywy 1999/62/WE z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie pobierania 

opłat  za  użytkowanie  niektórych  typów  infrastruktury  przez  pojazdy 

ciężarowe (Dz. Urz. WE L 187 z 20.07.1999), 

 10) dyrektywy 2000/30/WE z dnia 6 czerwca 2000 r. w sprawie drogowej 

kontroli  technicznej  pojazdów  dostawczych 

poruszających  się  we 

Wspólnocie (Dz. Urz. WE L 203 z 10.08.2000, z 

późn. zm.), 

11) dyrektywy 2002/24/WE z dnia 18 marca 2002 r. w sprawie homologa-

cji typu dwu- lub 

trzykołowych pojazdów mechanicznych i uchylającej 

dyrektywę 92/61/EWG (Dz. Urz. WE L 124 z 09.05.2002). 

 Dane 

odnoszące się do aktów prawa Unii Europejskiej, ogłoszone przed dniem 

1 maja 2004 r., zamieszczone w niniejszej ustawie, 

dotyczą ogłoszenia tych 

aktów  w  Dzienniku 

Urzędowym Unii Europejskiej – polskie wydanie spe-

cjalne.”; 

2) w art. 1:  

a) w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie: 

„3) wymagania w stosunku do innych uczestników ruchu 

niż kierujący po-

jazdami;”, 

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie: 

„3.  Zadania 

samorządu województwa, o których mowa w art. 75aa–75ac, 

art. 140g ust. 2, art. 140i i art. 140k, 

stanowią zadania z zakresu admini-

stracji 

rządowej.”; 

3) w art. 2:  

a) pkt 3 otrzymuje brzmienie: 

„3)  autostrada  – 

drogę  dwujezdniową,  oznaczoną  odpowiednimi  znakami 

drogowymi,  na  której  nie  dopuszcza 

się ruchu poprzecznego, przezna-

czoną tylko do ruchu pojazdów samochodowych, z wyłączeniem czte-

rokołowca, które na równej, poziomej jezdni mogą rozwinąć prędkość 
co najmniej 40 km/h, w tym 

również w razie ciągnięcia przyczep;”, 

b) pkt 4 otrzymuje brzmienie:  

„4) droga ekspresowa – 

drogę dwu- lub jednojezdniową, oznaczoną odpo-

wiednimi  znakami  drogowymi,  na  której 

skrzyżowania występują wy-

jątkowo,  przeznaczoną  tylko  do  ruchu  pojazdów  samochodowych,  z 

wyłączeniem czterokołowca;”, 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 93/110 

2013-09-25

 

c) pkt 21 otrzymuje brzmienie:  

„21)  kierowca  – 

osobę  uprawnioną  do  kierowania  pojazdem  silnikowym 

lub motorowerem;”, 

 d) po pkt 42a dodaje 

się pkt 42b i 42c w brzmieniu: 

„42b) 

czterokołowiec – pojazd samochodowy przeznaczony do przewozu 

osób lub 

ładunków, z wyłączeniem samochodu osobowego, ciężarowe-

go i motocykla, którego masa 

własna nie przekracza: 

a) w przypadku przewozu rzeczy 550 kg, 

b) w przypadku przewozu osób 400 kg;  

42c) 

czterokołowiec lekki – czterokołowiec, którego masa własna nie prze-

kracza 350 kg i konstrukcja ogranicza 

prędkość jazdy do 45 km/h;”, 

e) pkt 45 i 46 

otrzymują brzmienie: 

„45)  motocykl  –  pojazd  samochodowy  zaopatrzony  w  silnik  spalinowy  o 

pojemności skokowej przekraczającej 50 cm

3

, 

dwukołowy lub z bocz-

nym wózkiem – 

wielośladowy; określenie to obejmuje również pojazd 

trójkołowy o symetrycznym rozmieszczeniu kół; 

46) motorower – pojazd dwu lub 

trójkołowy zaopatrzony w silnik spalino-

wy o 

pojemności skokowej nieprzekraczającej 50 cm

3

 lub w silnik elek-

tryczny  o  mocy  nie 

większej niż 4 kW, którego konstrukcja ogranicza 

prędkość jazdy do 45 km/h;”; 

4) w art. 20 w ust. 6 pkt 3 otrzymuje brzmienie:  

„3)  motocykla 

(również  z  przyczepą),  czterokołowca  i  motoroweru,  którymi 

przewozi 

się dziecko w wieku do 7 lat – 40 km/h.”; 

5) w art. 38 pkt 4 otrzymuje brzmienie:  

„4) zezwolenie, o którym mowa w art. 106 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 

2011 r. o 

kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151);”; 

6) (uchylony); 

7) art. 40 otrzymuje brzmienie: 

„Art.  40.  1. 

Kierujący  motocyklem,  czterokołowcem  lub  motorowerem  oraz 

osoba 

przewożona  takimi  pojazdami  są  obowiązani  używać  w 

czasie  jazdy  kasków  ochronnych 

odpowiadających  właściwym 

warunkom technicznym. 

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje 

się do motocykli fabrycznie wyposażo-

nych w pasy 

bezpieczeństwa. 

3. Przepisu ust. 1 nie stosuje 

się do czterokołowców fabrycznie wy-

posażonych w nadwozie zamknięte i pasy bezpieczeństwa.”; 

8) w art. 80d: 

a) w ust. 4: 

– pkt 2 otrzymuje brzmienie: 

„2) 

opłata ewidencyjna, o której mowa w art. 75 ust. 2, art. 77 ust. 3, 

art. 82 ust. 2 i art. 150 ust. 1;”, 

– pkt 4 otrzymuje brzmienie:  

„4) 

opłata ewidencyjna, o której mowa w art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 6, 

art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 5, art. 16 ust. 1 i 5, art. 18 ust. 2, art. 28 
ust. 8 i 9, art. 31 ust. 3, art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 38 ust. 2 pkt 1, art. 
58 ust. 2 pkt 1, art. 77 ust. 2 pkt 1, art. 85 ust. 8, art. 87 ust. 3 pkt 
1, art. 97 ust. 3, art. 101 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 3, art. 102 ust. 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 94/110 

2013-09-25

 

2, art. 103 ust. 3, art. 109 ust. 1, 3 i 4, art. 110, art. 115 ust. 6, art. 
117 ust. 3 pkt 1 i art. 124 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o 

kierujących pojazdami, a także w art. 39g ust. 9 pkt 2 ustawy z 
dnia 6 

września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. 

Nr 125, poz. 874, z 

późn. zm.

14)

)”, 

b) ust. 6 otrzymuje brzmienie: 

„6. 

Wysokość każdej opłaty ewidencyjnej, o której mowa w art. 75 ust. 2, 

art. 77 ust. 3, art. 82 ust. 2 i art. 150 ust. 1 ustawy oraz w art. 10 ust. 1, 
art. 13 ust. 6, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 5, art. 16 ust. 1 i 5, art. 18 ust. 2, 
art. 28 ust. 8 i 9, art. 31 ust. 3, art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 38 ust. 2 pkt 1, 
art. 58 ust. 2 pkt 1, art. 77 ust. 2 pkt 1, art. 85 ust. 8, art. 87 ust. 3 pkt 1, 
art. 97 ust. 3, art. 101 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 3, art. 102 ust. 2, art. 
103 ust. 3, art. 109 ust. 1, 3 i 4, art. 110, art. 115 ust. 6, art. 117 ust. 3 
pkt 1 i art. 124 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o 

kierujących po-

jazdami, a 

także w art. 39g ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. 

o transporcie drogowym i w art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 sierp-
nia  2011  r.  o  przewozie  towarów  niebezpiecznych,  nie 

może przekro-

czyć równowartości w złotych 2 euro ustalonej przy zastosowaniu kur-
su 

średniego ustalonego przez Narodowy Bank Polski w dniu ogłosze-

nia 

rozporządzenia, o którym mowa w ust. 7.”, 

c) w ust. 7 pkt 1 otrzymuje brzmienie: 

„1) 

wysokość opłaty ewidencyjnej, o której mowa w art. 75 ust. 2, art. 77 

ust. 3, art. 82 ust. 2 i art. 150 ust. 1 ustawy oraz w art. 10 ust. 1, art. 13 
ust. 6, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 5, art. 16 ust. 1 i 5, art. 18 ust. 2, art. 28 
ust. 8 i 9, art. 31 ust. 3, art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 38 ust. 2 pkt 1, art. 58 
ust. 2 pkt 1, art. 77 ust. 2 pkt 1, art. 85 ust. 8, art. 87 ust. 3 pkt 1, art. 97 
ust. 3, art. 101 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 3, art. 102 ust. 2, art. 103 ust. 
3, art. 109 ust. 1, 3 i 4, art. 110, art. 115 ust. 6, art. 117 ust. 3 pkt 1 i art. 
124 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o 

kierujących pojazdami, a 

także w art. 39g ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o trans-
porcie drogowym i w art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 
r. o przewozie towarów niebezpiecznych, oraz sposób jej wnoszenia;”; 

9) w art. 97a dodaje 

się ust. 2a w brzmieniu:  

„2a. 

Świadectwo kwalifikacji zawodowej, potwierdzające ukończenie szkolenia 

okresowego w zakresie jednego z bloków programowych, wydane osobie o 
której mowa art. 39d ust. 6 ustawy z dnia 6 

września 2001 r. o transporcie 

drogowym stanowi 

podstawę do uzyskania wpisu, o którym mowa w ust. 1, 

w zakresie posiadanych kategorii prawa jazdy 

spośród kategorii C1, C1+E, 

C, C+E, D1, D1+E, D i D+E.”; 

10) w dziale IV: 

a) 

tytuł otrzymuje brzmienie: „Bezpieczeństwo ruchu drogowego”, 

b) uchyla 

się rozdział 1, 

c) w art. 100a ust. 3 otrzymuje brzmienie: 

„3. W ewidencji gromadzi 

się także dane o: 

                                                 

14)

 

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 176, poz. 

1238 i Nr 192, poz. 1381, z 2008 r.  Nr 218, poz. 1391, Nr 227, poz. 1505 i Nr 234, poz. 1574, z 
2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 31, poz. 206, Nr 86, poz. 720 i Nr 98, poz. 817 oraz z 2010 r. Nr 43, poz. 
246, Nr 164, poz. 1107, Nr 225, poz. 1466, Nr 247, poz. 1652 i Nr 249, poz. 1656. 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 95/110 

2013-09-25

 

1)  osobach 

nieposiadających  uprawnień,  które  kierując  pojazdem 

popełniły naruszenie, określone w przepisach wydanych na pod-
stawie art. 105 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kie-

rujących pojazdami; 

2)  instruktorach  i 

wykładowcach  prowadzących  szkolenie  osób 

ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami 
lub pozwolenia na kierowanie tramwajem; 

3) egzaminatorach osób 

ubiegających się o uzyskanie uprawnień do 

kierowania pojazdami lub pozwolenia na kierowanie tramwajem; 

4) 

ośrodkach szkolenia kierowców i innych jednostkach prowadzą-

cych  szkolenie  osób 

ubiegających się o uzyskanie uprawnień do 

kierowania pojazdami lub pozwolenia na kierowanie tramwajem; 

5) lekarzach uprawnionych do przeprowadzania 

badań lekarskich w 

celu  ustalenia  istnienia  lub  braku 

przeciwwskazań  zdrowotnych 

do kierowania pojazdem; 

6) pracowniach psychologicznych 

wykonujących badania psycholo-

giczne w zakresie psychologii transportu; 

7)  psychologach  uprawnionych  do  wykonywania 

badań  psycholo-

gicznych w zakresie psychologii transportu; 

8) 

ośrodkach doskonalenia techniki jazdy; 

9) instruktorach techniki jazdy; 

10) 

ośrodkach egzaminacyjnych.”, 

d) art. 100b otrzymuje brzmienie: 

„Art.  100b.  1.  W  ewidencji  gromadzi 

się następujące dane o osobach, o któ-

rych mowa w art. 100a ust. 2 i ust. 3 pkt 1: 

1) 

imię i nazwisko; 

2) 

datę i miejsce urodzenia; 

3) numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu 

Ewidencji 

Ludności  (PESEL),  a  w  przypadku  osoby  niepo-

siadającej numeru PESEL – serię, numer i nazwę dokumentu 

potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wy-

dało ten dokument; 

4) adres zamieszkania; 

5) rodzaj oraz zakres uzyskanego uprawnienia; 

6) 

datę uzyskania pierwszego uprawnienia, a w przypadku jego 

cofnięcia – także datę ponownego uzyskania uprawnienia; 

7) 

datę ważności uprawnienia; 

8) numer dokumentu 

stwierdzającego uprawnienie; 

9) ograniczenia 

dotyczące uprawnienia; 

10) 

nazwę organu, który wydał dokument stwierdzający upraw-

nienie; 

11) 

dotyczące: 

a)  zatrzymania  dokumentu 

stwierdzającego  uprawnienie 

oraz jego zwrócenia – 

serię i numer dokumentu, datę za-

trzymania i 

datę zwrócenia,  

b) 

cofnięcia  uprawnienia  oraz  jego  przywrócenia  –  serię  i 

numer dokumentu, 

datę cofnięcia i datę przywrócenia, 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 96/110 

2013-09-25

 

c) utraty dokumentu 

stwierdzającego uprawnienie oraz jego 

odnalezienia – 

serię i numer dokumentu, datę utraty i da-

tę odnalezienia,  

d)  zastosowania 

środka  karnego  w  postaci  zakazu  prowa-

dzenia pojazdów – 

datę rozpoczęcia zakazu i datę zakoń-

czenia zakazu, 

e)  informacji  o  wykroczeniu  lub 

przestępstwie  stanowią-

cych  naruszenia  przepisów  ruchu  drogowego  –  data 
uprawomocnienia 

się  rozstrzygnięcia,  liczba  punktów 

otrzymanych  przez 

kierowcę,  nazwa  naruszenia,  data, 

godzina i miejsce jego 

popełnienia, dane pojazdu (rodzaj, 

marka  i  numer  rejestracyjny),  którym 

popełniono  naru-

szenie,  

f) okresu próbnego i jego 

przedłużenia – datę rozpoczęcia i 

datę przedłużenia tego okresu, 

g) skierowania na kurs reedukacyjny – 

datę skierowania na 

kurs i 

datę jego zakończenia,  

h)  dokumentu  z 

państwa  Unii  Europejskiej  wymienionego 

na polskie krajowe prawo jazdy – w tym 

państwa wyda-

nia i numeru dokumentu, 

i) kierowania pojazdem w stanie 

nietrzeźwości, w stanie po 

użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do al-
koholu – 

datę popełnienia przestępstwa lub wykroczenia;  

12) zakres i numer 

zaświadczenia ADR, o którym mowa w prze-

pisach o przewozie towarów niebezpiecznych, a 

także okres, 

na jaki 

zostało ono wydane; 

13) zakres, numer i 

datę wydania świadectwa kwalifikacji zawo-

dowej 

potwierdzającego  uzyskanie  kwalifikacji  wstępnej, 

kwalifikacji 

wstępnej  przyspieszonej,  kwalifikacji  wstępnej 

uzupełniającej lub kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przy-
spieszonej,  o  której  mowa  w  art.  39c  ust.  1  ustawy  z  dnia  6 

września 2001 r. o transporcie drogowym; 

14) zakres, numer i 

datę wydania świadectwa kwalifikacji zawo-

dowej 

potwierdzającego ukończenie szkolenia okresowego, o 

którym mowa w art. 39e ust. 1 ustawy z dnia 6 

września 2001 

r. o transporcie drogowym; 

15) numer ewidencyjny instruktora, który 

prowadził szkolenie; 

16) numer ewidencyjny 

wykładowcy, który prowadził szkolenie;  

17) numer ewidencyjny jednostki, która 

prowadziła szkolenie; 

18)  numer  ewidencyjny  egzaminatora,  który 

prowadził egzamin 

państwowy; 

19)  numer  ewidencyjny  instruktora  techniki  jazdy,  który  prowa-

dził szkolenie; 

20) numer ewidencyjny uprawnionego lekarza, który 

wydał orze-

czenie  o  braku 

przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania 

pojazdem; 

21) zakres, numer i 

datę wydania orzeczenia lekarskiego o braku 

przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem; 

©Kancelaria Sejmu 

 

s. 97/110 

2013-09-25

 

22)  numer  ewidencyjny  uprawnionego  psychologa,  który 

wydał 

orzeczenie  psychologiczne  o  braku 

przeciwwskazań psycho-

logicznych do kierowania pojazdem; 

23) zakres, numer i 

datę wydania orzeczenia psychologicznego o 

braku 

przeciwwskazań psychologicznych do kierowania po-

jazdem; 

24)  wojewódzki 

ośrodek  ruchu  drogowego,  w  którym  przepro-

wadzono egzamin 

państwowy; 

25) zakres i numer zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywi-

lejowanym; 

26)  informacje  o  wydanych  wtórnikach  dokumentów  stwierdza-

jących uprawnienia do kierowania pojazdami – serię, numer 
oraz 

datę i przyczynę wydania wtórnika. 

2. W ewidencji gromadzi 

się dane o osobach, o których mowa w art. 

100a ust. 3 pkt 2, 3, 5, 7 i 9: 

1) 

imię i nazwisko; 

2) 

datę i miejsce urodzenia; 

3) numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu 

Ewidencji 

Ludności  (PESEL),  a  w  przypadku  osoby  niepo-

siadającej numeru PESEL – serię, numer i nazwę dokumentu 

potwierdzającego  tożsamość  oraz  nazwę  kraju,  który  wydał 
ten dokument; 

4)  numer  ewidencyjny  odpowiednio  instruktora, 

wykładowcy, 

egzaminatora,  lekarza,  psychologa  lub  instruktora  techniki 
jazdy;  

5) zakres posiadanych 

uprawnień; 

6) 

datę ważności dokumentu stwierdzającego posiadanie odpo-
wiednich 

uprawnień; 

7) 

datę i przyczynę skreślenia z ewidencji; 

8) 

datę, do kiedy nie może być dokonany kolejny wpis do ewi-

dencji lub rejestru. 

3. W ewidencji gromadzi 

się dane o jednostkach, o których mowa w 

art. 100a ust. 3 pkt 4, 6, 8 i 10: 

1) 

nazwę; 

2) oznaczenie adresu siedziby; 

3) numer ewidencyjny; 

4) numer identyfikacji statystycznej (REGON); 

5) wskazanie odpowiedniego zakresu prowadzonej 

działalności; 

6) 

datę skreślenia z rejestru lub ewidencji; 

7) 

datę, do kiedy nie może być dokonany kolejny wpis do ewi-

dencji lub rejestru.  

4. Dane, o których mowa w ust. 1, przekazuje do ewidencji: 

1) organ 

właściwy w sprawach wydawania dokumentów stwier-

dzających uprawnienie do kierowania pojazdami, niezwłocz-
nie po wydaniu tych dokumentów, w zakresie, o którym mo-
wa w ust. 1 pkt 1

−10 oraz pkt 11 lit. f i h;