1 

 



 

Praca pisemna na studia. Razem z 
bibliografią około 12 stron.  



 

Całość pracy 

– 50 zł

 



 

KOD pracy-

PR6

 



 

Napisz 

chomikujpracepisemne@gmail.com

 

 

 

Czarownice 

– fakty i mity 

 

Na niechlubnych kartach w historii zapisały się prześladowania czarownic, procesy o 

czary  i  płonące  stosy.  Głębokość  ludzkiej  wiary  w  moce  diabłów  i  ich  pomocnic  ukazała 

ułomność, naiwność, ale też niewyobrażalny strach o własne dobro, co popychało zaślepione 

społeczeństwo  do  bezpodstawnych  oskarżeń  i  powodowało,  że  ludzie  stali  się  ślepi  na 

krzywdę  wyrządzaną  niewinnym  kobietom.  Co  więcej,  społeczeństwo  upatrywało  w  tych 

okrutnych  metodach  jedyną  drogę  zabezpieczenia  i  ochrony  przed  złym  działaniem  czarów. 

To,  co  w  odległych  czasach  uchodziło  za  dobroczynną  magię,  w  wiekach  średnich  stało  się 

pretekstem  do  prześladowań.  Sama  geneza  prześladowań  czarownic  jest  ciekawa,  ponieważ 

wiąże się z inicjatywą podjętą przez Kościół. W Europie Zachodniej prześladowania kacerów 

zapoczątkowały  późniejsze  ścigania  wspólniczek  Szatana.  W  Polsce  też  wiązało  się  to  z 

szykanami, tyle, że w stosunku do husytów. W obydwu przypadkach czarownice uznano za 

heretyczki, godzące w dobro ludzi, ale przede wszystkim w dobro Kościoła.  

Prześladowania  czarownic  zaczynają  się  stosunkowo  wcześnie,  gdyż  w  VI  –  VIII 

wieku na terenie państwa Merowingów, a dokładnie na południu Francji, Prowansji. W toku 

nieustających  procesów  przeciw  zwolennikom  zakazanych  sekt  chrześcijańskich, 

prześladowcy rozpowszechnili w końcu mit o groźnej sekcie czarowniczej, której członkowie 

mieli  rzekomo  czcić  diabła  i  uprawiać  czary.  Procesy  inkwizycyjne  prowadzone  przeciw 

2 

 

kacerom  tym  samym  dały  początek  pierwowzoru  prześladowań  czarownic,  co  z  kolei 

spowodowało  utarcie  rozpowszechnionych  później  procesów  o  czary

1

.  Wiara  ta  nie  była  w 

Polsce  ówcześnie  tak  silna  jak  w  Niemczech,  Francji  czy  we  Włoszech.  W  świadomości 

polskiego  średniowiecznego  społeczeństwa,  diabeł  był  wielokrotnie  wyszydzany  i  uważany 

za  nieudacznika,  co  powodowało,  że  ludzie  nie  obawiali  się  aż  tak  bardzo  jego  niecnych 

planów. Dopiero później, gdy wierzenia pogańskie zostały całkowicie wyparte przez kościół, 

diabeł zaczął budzić obawę, a cały kanon mocy piekielnych i jego współpracy z miejscowymi 

czarownicami, przywędrował z zachodu na obszary polskie.  

Momentem przełomowym dla początków czarownictwa w Europie, a tym samym na 

terenie ziem polskich, jest okres średniowiecza. Rozwój i umocnienie wiary chrześcijańskiej 

przynosi zmiany w dotychczasowych wierzeniach. Pojawienie się chrześcijaństwa powoduje, 

że  mężczyźni  wstępują  w  szeregi  kapłanów  nowej  wiary  oraz  przyjmują  zaszczyty  i  dobra 

związane z tą godnością. Kobiety nie mogą przyjąć kapłaństwa, dlatego pozostają związane 

ze starą wiarą poprzez funkcję wieszczki i lekarki. Dzieje się to na tych terenach, gdzie wiara 

Chrystusowa  jeszcze  nie  zwyciężyła

2

.  Z  czasem  upór  ludności  w  trwaniu  przy  starych 

obrzędach spowodował fanatyczne prześladowania przez Kościół, a osoby, które wyznawały 

religię przodków zostały nazwane heretykami. Nie inaczej  było  z czarownicami. Plemienna 

wiedźma,  która  nie  chciała  podporządkować  się  nowemu  porządkowi,  została  okrzyknięta 

czarownicą, czyli tą, która przez swoje działania chce przynieść innym szkodę, a sobie zyski. 

Dodatkowo  obarczona  zostaje  mianem  wspólniczki  Szatana,  przez  co  zagraża  religii 

chrześcijańskiej i Kościołowi.  

Przemiany polityczne i społeczno-gospodarcze początków epoki nowożytnej znalazły 

odbicie  w  katalogu  przestępstw  i  nowych  kierunkach  represji  karnej  tamtej  doby.  Wraz  z 

kształtowaniem się absolutyzmu, postępował  rozrost agend państwowych i scentralizowanej 

władzy królewskiej, co pociągało za sobą … 

 

Chcesz uzyskać dostęp do całej pracy? Napisz podając kod 

pracy na chomikujpracepisemne@gmail.com  

 

                                                           

1

 K. Baschwitz, Czarownice…, s. 53 

2

 A. Zdziechiewicz, Staropolskie polowania na czarownice, Katowice 2004, s. 52 – 53