Organizacja wewnętrzna
Zaraz po swoim powstaniu, templariusze uzyskali poparcie Bernarda de Clairvaux. Z
jego to właśnie inicjatywy, podczas Syndou w Troyes w 1128 roku, zostali oficjalnie
uznani. Przyznano im regułę podobną do cysterskiej, tyle, że obok ślubów ubóstwa,
czystości i posłuszeństwa, mnisi-rycerze mieli składać kolejny, czwarty ślub, dotyczący
walki z niewiernymi. Stworzono w ten sposób precedensową organizację, na poły
militarną i na poły religijną. Po pierwszej wersji reguły, napisanej przez Bernarda de
Clarirvaux, opracowano wkrótce kolejną autorstwa Stefana de Chartres - patriarchy
jerozolimskiego. Reguła została napisana po łacinie i następnie przetłumaczona na język
francuski i kataloński. Życie oraz zwyczaje zakonne określały publikowane kolejno
dokumenty: "Statuty", "Ordonanse", "Uwagi" oraz "Odejścia z zakonu".
Bernard de Clairvaux w latach 1130-1136 napisał Pochwałę nowego rycerstwa (De laude
novae militiae), która była prawdziwym peanem na cześć templariuszy. To właśnie dzięki
niej, a także szeroko zakrojonej akcji propagandowej, prowadzonej przez założycieli
zgromadzenia, templariusze stali się wkrótce bardzo popularni. Odnosiło się to nie tylko
do Ziemi Świętej, ale też do państw Europy Zachodniej, a zwłaszcza Francji, Anglii, a
następnie Hiszpanii, Portugalii oraz w mniejszym stopniu Włoch.
Rycerze zakonni mieli prawo do noszenia białego płaszcza z czerwonym krzyżem
umieszczonym po prawej stronie, na sercu. Bracia służebni oraz konfratrzy nosili płaszcz
brunatny. Sztandar bojowy, nazywany gonfanon beaucent był czarno-biały z czerwonym
krzyżem. Reguła zakonna zakładała funkcjonowanie kilku grup braci, co odpowiadało
ówcześnie obowiązującej hierarchii feudalnej. Pełnoprawnymi członkami zakonu mogli
zostać jedynie rycerze, natomiast inni - mieszczanie lub osoby pochodzące z ludu,
zasilali zakon jako kapelani, giermkowie oraz bracia służebni. Ludźmi związanymi z
templariuszami byli zarządcy, dzierżawcy oraz ludność poddańcza, nazywana "ludźmi
świątyni".
Zakon był wyłączony spod władzy biskupiej i był bezpośrednio podporządkowany
papieżowi. Uważa się, że najwyższą władzą w zgromadzeniu była kapituła generalna
zbierająca się pod przewodnictwem tzw. wielkiego mistrza. Kapituła generalna składała
się ze wszystkich grup braci, naturalnie bracia rycerze byli tam stosunkowo najlepiej
reprezentowani. Decydowała ona o głównych kierunkach działalności i wybierała ze
swojego grona dygnitarzy zakonnych. Pomiędzy jej zebraniami władza należała
1
