36

ANTENY

Anteny VHF

Świat Radio  Czerwiec 2006

Ten opis dotyczy modelu anteny wykonanej i sprawdzonej przez autora. 

Prosta konstrukcja i dobre osiągi powinny zachęcić innych użytkowników 

pasma 144MHz do odwzorowania prezentowanej anteny. 

Jak wykonać antenę 5/8λ na pasmo 144MHz

Antena GP na pasmo 2m

odsłony  wnętrza.  Znalazłem  przy-

czynę  uszkodzenia.  Otóż  delikat-

ne  i nietrwałe  połączenia  elemen-

tów  wykonanych  z różnych  me-

tali  i dostęp  wilgotnego  powietrza 

spowodowały  elektrokorozję  na 

ich  stykach.  Posiadając  pewne  do-

świadczenie w budowie falowodów 

i promienników  fal  elekromagne-

tycznych,  postanowiłem  sam  zbu-

dować antenę. Udało mi się ustalić 

optymalne wymiary jej elementów 

składowych, dokonując wiele prób 

polegających na wielokrotnym po-

miarze współczynnika SWR i natę-

żenia  pola  elektromagnetycznego 

po  zmianach  jej  geometrii.  W ten 

sposób  wykonałem  trwałą  i wy-

trzymałą antenę o długości 5/8λ na 

pasmo 144MHz. Antena jest zwarta 

dla  prądów  stałych  i gromadzą-

ce  się  ładunki  na  jej  promienniku 

będą  przepływały  do  uziemienia, 

chroniąc  transceiver  przed  uszko-

dzeniem.  Współczynnik  SWR  za-

wiera się w przedziale od 1,3 do 1,5, 

w paśmie  144,00  do  146,00  MHz, 

uzyskując  minimum  dla  częstotli-

wości 145,200 MHz. Gotową antenę 

przedstawia 

rysunek 1. 

Do jej wykonania użyłem:



 mosiężnego  krążka  o średnicy 

50 mm i grubości 10 mm,



 walca o średnicy 50 mm i długości 

70 mm wykonanego z tekstolitu,



 rurki  aluminiowej  o średnicy 

10 mm i długości 120 cm,



 drutu  miedzianego  o średnicy 

1,5 mm,



 6 sztuk prętów mosiężnych o dłu-

gości 50 cm i średnicy 6mm,



 śrub  M6,  ocynkowany  kątownik 

budowlany i uchwyty.

Na 

rysunku  2  przedstawiłem 

schemat  elektryczny  anteny.  Ma-

teriały te kupiłem w sklepie z arty-

kułami  technicznymi.  Tekstolitowy 

walec  i mosiężny  krążek  zostały 

przycięte  w sklepie  do  odpowied-

nich rozmiarów za niewielką opłatą. 

W mosiężnym  krążku  wykonałem 

otwór o średnicy zewnętrznej gwin-

tu złącza UC1. W otworze umieści-

łem  gniazdo  UC1.  Proponuję  wy-

korzystać  popularne,  obustronnie 

gwintowane  złącze  przedłużające 

Kiedy  rozpoczynałem  krótko-

falarską  przygodę,  wydawało  mi 

się,  że  kupienie  fabrycznej  ante-

ny  będzie  poprawnym  rozwiąza-

niem. Niestety po pół roku jej uży-

wania  zauważyłem  niepokojące 

wskazania miernika SWR. Pomiary 

bezpośrednie  anteny  wskazywa-

ły  na  jej  uszkodzenie.  Ponieważ 

jej  konstrukcja  nie  pozwalała  na 

naprawę,  dokonałem  inwazyjnej 

lub zastosować gniazdo UC1, przy-

lutowując je wokół do mosiężnego 

pierścienia.  Należy  uprzednio  wy-

jąć  wkładkę  izolującą,  chroniąc  ją 

przed  termiczną  deformacją  pod-

czas  lutowania.  W krążku  nawier-

ciłem  promieniowo  sześć  otworów 

o średnicy 4,8 mm i nagwintowałem 

gwintownikiem M6. Końce prętów 

mosiężnych – przeciwwag, nagwin-

towałem narzynką M6 na długości 

15 mm  i wkręciłem  je  w przygoto-

wane otwory. 

Na 

rysunku 3 pokazałem obrób-

kę mosiężnego krążka, a na 

rysun-

ku  4  sposób  umocowania  złącza 

UC1. W prezentowanej antenie wy-

korzystałem  przykręcane  gniazdo 

UC1.

W tekstolitowym walcu wykona-

łem otwór o średnicy 10 mm na całej 

jego  długości.  Do  połowy  długości 

walca  wywierciłem  otwór  o śred-

nicy  22 mm  na  stołowej  wiertarce 

kolumnowej oraz trzy otwory mon-

tażowe  o średnicy  4,8mm  do  głę-

bokości 25 mm. Nagwintowałem je 

gwintownikiem M6. Nadałem pilni-

kiem obły kształt korpusu. Wcisną-

łem  jeden  z końców  aluminiowej 

rurki  w tekstolitowy  korpus,  sma-

rując  otwór  klejem  epoksydowym 

Rys. 1.  Widok ogólny anteny

Rys. 2  Schemat  elektryczny anteny

Rys. 3.  Obróbka  krążka

Rys. 4.  Krążek z gniazdem UC1

Jerzy Mroszczak 

SQ7JHM
e-mail:  

mroszczak@o2.pl

37

Świat Radio  Czerwiec 2006

„Epidian” i wbiłem w jej koniec do-

pasowany ściśle kawałek mosiężne-

go pręta w celu dolutowania cewki. 

Z drutu  miedzianego  o średnicy 

1,5 mm  wykonałem  cewkę  o śred-

nicy zewnętrznej 22 mm, nawijając 

osiem  zwojów.  Wsunąłem  ją  do 

otworu  w głowicy  i jeden  z koń-

ców przylutowałem do mosiężnego 

pręta wbitego w rurkę aluminiową 

promiennika. 

Drugi  koniec  wyprostowałem 

w celu  połączenia  zaciskowego 

przy ostatecznym montażu głowicy. 

W odległości 2,5 zwoju od promien-

nika  przylutowałem  odczep,  który 

połączył  środkowy  zacisk  gniazda 

UC1.  Ułożenie  cewki  w głowicy 

pokazuje 

rysunek 5. Zmiana poło-

żenia odczepu w granicach od dru-

giego do trzeciego zwoju powoduje 

przesunięcie minimum SWR w pa-

śmie od 144 do 146 MHz. 

Rysunek 6 

pokazuje wymiary elementów, wy-

konane otwory oraz położenie cew-

ki w głowicy i miejsca lutowania.

Połączenie dolnego końca cewki 

uzyskałem,  wiercąc  otwór  o śred-

nicy  nieco  mniejszej  od  średnicy 

drutu cewki, na granicy styku krąż-

ka z korpusem. Dolny koniec cewki 

jest  ułożony  w rowku  i zaciśnięty 

pomiędzy  mosiężnym  krążkiem 

a tekstolitowym  korpusem.  Po 

zmontowaniu  całości  i skręceniu 

trzema śrubami M6 z kątownikiem 

metalowym,  uszczelniłem  miejsce 

połączenia i polakierowałem głowi-

cę. Opisana przeze mnie antena jest 

obecnie  zamontowana  na  dachu 

czteropiętrowego  bloku  i pracuje 

od  sierpnia  2005  roku.  Jej  stabil-

ne  parametry  i osiągi  wskazują  na 

optymalną i poprawną konstrukcję. 

Potwierdzeniem tego są bardzo do-

bre raporty w czasie łączności.

Jerzy Mroszczak SQ7JHM

Rys. 5.  Położenie cewki w głowicy

Rys. 6.  Rysunek montażowy głowicy

Rys. 7.  Sposób montażu głowicy

Rys. 8.  Głowica zabezpieczona lakierem