Strony transakcji faktoringowej 

1.  dostawca towarów lub usług/ eksporter/ kredytujący/ faktorant 

2.  nabywca  towarów  lub  usług/  importer/  dłużnik,  którego  zobowiązanie  wynika  z  umowy 

handlowej 

3.  faktor/ bank lub wyspecjalizowana instytucja finansowa/ nabywca wierzytelności 

 

Cechy wierzytelności zbywanych w ramach faktoringu 

  wierzytelności handlowe wynikające z umowy sprzedaży towarów lub świadczenia usług; 

  wierzytelności związane z obrotem handlowym; 

  wierzytelności pieniężne 

  wierzytelności zbywalne, bezsporne, niewymagalne, istniejące lub przyszłe; 

  wierzytelności krótkoterminowe (od 14 do 180/210 dni). 

 

Funkcje faktoringu 

1.  finansowania 

2.  gwarancyjna 

3.  usługowa 

 

Cechy umowy faktoringu międzynarodowego: 

  umowa o charakterze handlowym, której stronami są zwykle podmioty gospodarcze;  

  umowa odpłatna; 

  celem operacji faktoringowej jest przede wszystkim efektywne wykorzystanie środków 

pieniężnych, co oznacza, że faktoring stanowi formę finansowania dostawcy; 

  przedmiotem faktoringu mogą być jedynie wierzytelności pieniężne (istniejące  

lub przyszłe), wynikające z umowy sprzedaży lub odpłatnego świadczenia usług;  

  faktor nie ponosi odpowiedzialności za niewykonanie umowy przez dostawcę; 

  międzynarodowy charakter umowy faktoringowej wynika z faktu, że wierzyciel i faktor 

znajdują się w różnych krajach.

 

Przebieg rozliczenia przy zastosowaniu factoringu międzynarodowego 

 

 

 

1.  zawarcie kontraktu między eksporterem i importerem, obejmującego klauzulę o płatności 

w rachunku otwartym w określonym czasie po dostawie towaru; 

2.  wysyłka towaru i dokumentów, w tym faktury oraz powiadomienie importera, że zapłatę 

należy przekazać faktorowi; 

3.  przekazanie kopii faktur faktorowi w kraju eksportera, z którym eksporter zawarł umowę 

faktorigową; 

4.  jeśli umowa przewiduje finansowanie eksportera - przekazanie 70-85% wartości faktury 

eksporterowi w formie przedpłaty; 

5.  przekazanie kopii faktur faktorowi w kraju importera, z którym faktor eksportera zawarł 

umowę; 

6.  przesłanie wykazu należności do zainkasowania; 

7.  przekazanie zapłaty przez importera faktorowi w kraju importu (faktorowi importowemu) - 

inkaso należności; 

8.  przekazanie należności faktorowi w kraju eksportu (faktorowi eksportowemu); 

9.  przekazanie pozostałej kwoty należności eksporterowi. 

 

Konwencja Ottawska o międzynarodowym faktoringu 

Faktoring – umowa zawartą między dostawcą a faktorem, zgodnie z którą: 

1.  dostawca  przenosi  na  faktora  wierzytelności  wynikające  z  umowy  sprzedaży  towarów, 

zawartej pomiędzy dostawcą a jego klientem; 

2.  faktor powinien spełnić co najmniej dwie funkcje: 

  finansowanie dostawcy w postaci pożyczki lub przedpłaty; 

  prowadzenie rozliczeń związanych z otrzymaniem wierzytelności; 

  pobranie należności;                                       

  zabezpieczenie przed niezapłaceniem sumy zadłużenia; 

3.  dłużnik powinien otrzymać pisemne powiadomienie o przelewie wierzytelności.    

Dłużnik może domagać się zwrotu należności od faktora jeżeli: 

1.  dłużnik zapłacił faktorowi, a faktor nie zapłacił dostawcy oraz  

2.  faktor  zapłacił  faktorantowi,  mimo  iż  wiedział,  że  dostawca  nie  wykonał  swoich 

zobowiązań wobec dłużnika.   

 

 

Rodzaje faktoringu 

I Ze względu na zakres funkcji gwarancyjnej: 

a)  faktoring właściwy (pełny, bez regresu)  

b)  faktoring niewłaściwy (niepełny, z regresem) 

c)  faktoring mieszany 

II Ze względu na moment przekazania płatności:     

a)  faktoring dyskontowy (przyśpieszony)  

b)  faktoring zaliczkowy  

c)  faktoring wymagalnościowy 

III Ze względu na sposób powiadomienia dłużnika o zawarciu umowy faktoringu: 

a)  faktoring otwarty (notyfikowany, jawny)  

b)  faktoring cichy (tajny, nienotyfikowany) 

c)  faktoring półotwarty  

 

Strony transakcji forfaitingowej 

4.  dostawca towarów lub usług/ eksporter/ kredytujący/ forfetysta 

5.  nabywca  towarów  lub  usług/  importer/  dłużnik,  którego  zobowiązanie  wynika  z  umowy 

handlowej 

6.  forfaiter/ bank lub wyspecjalizowana instytucja finansowa/ nabywca wierzytelności 

 

Funkcje forfaitingu 

1.  finansowania 

2.  gwarancyjna 

Cechy wspólne należności przedstawianych do sprzedaży w ramach forfaitingu: 

  należności pojedyncze, wysokie, średnio- i długoterminowe (od 180 dni do kilku lat)  

  konieczność zabezpieczenia wierzytelności akredytywą dokumentową, gwarancją 

bankową, poręczeniem banku udzielonym na wekslu własnym lub trasowanym;  

  należności zostaną przyjęte do forfaitingu, gdy zostanie potwierdzona ich nieodwołalność  

i niemożność wniesienia sprzeciwu; 

  określony czas zapłaty należności; 

 

  należności muszą opiewać na silną walutę wymienialną np. EUR, USD. 

 

Przebieg operacji forfaitingowej z wykorzystaniem weksla własnego  

1.  Zawarcie kontraktu na warunkach kredytowych, zabezpieczenie zapłaty w późniejszym 

terminie wekslem własnym importera, awalizowanym przez bank importera. 

2.  Zawarcie umowy forfaitingowej między eksporterem a forfaiterem, na podstawie której 

eksporter zobowiązuje się do przedstawienia w określonym czasie uzgodnionych 

instrumentów finansowych do dyskonta. 

3.  Złożenie przez importera w jego banku weksli w celu uzyskania awalu. 

4.  Wysyłka towaru i gromadzenie odpowiednich dokumentów.   

5.  Przekazanie przez eksportera, za pośrednictwem jego banku, dokumentów 

stwierdzających wysyłkę do banku importera/awalisty.    

6.  Przekazanie eksporterowi, za pośrednictwem jego banku, awalizowanych weksli 

własnych importera w zamian za dokumenty reprezentujące towar. 

7.  Indosowanie otrzymanych przez eksportera weksli, umieszczenie klauzuli „bez regresu”  

i przekazanie ich instytucji forfaitingowej. 

8.  Dokładne sprawdzenie dokumentów przez forfaitera, przekazanie kwoty wierzytelności 

pomniejszonej o odsetki dyskontowe za okres od dnia ich sprzedaż do dnia zapłaty. 

9.  Przedłożenie weksli do inkasa w terminie ich wykupu lub sprzedaż wierzytelności 

inwestorowi na rynku trzecim.