Grupy konwojowe

1. Dobór kandydatów do grup konwojowych.

Ochronę fizyczną przy wykonywaniu transportów wartości pieniężnych zapewniają

pracownicy ochrony zwani konwojentami. Tworzą oni wraz z kierowcą i kasjerem

(inkasentem) grupę konwojową.

Konwojent to pracownik ochrony wyposażony w broń palną, posiadający licencję

pierwszego lub drugiego stopnia ochrony fizycznej , będący członkiem formacji

Wewnętrznych Służb Ochrony lub Specjalistycznej Uzbrojonej Formacji Ochronnej.

Grupa konwojowa to zespół ludzi wykonujący, w tym samym miejscu, czasie i w

oparciu o te same zasady taktyki, czynności polegające na bezpiecznym

przetransportowaniu wartości pieniężnych , przedmiotów wartościowych lub

niebezpiecznych, pomiędzy wskazanymi punktami.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w Rozporządzeniu z dnia 14.10.1998

roku w sprawie szczegółowych zasad jakim powinna odpowiadać ochrona wartości

pieniężnych przechowywanych i transportowanych przez przedsiębiorców i inne

jednostki organizacyjne określił jaki minimalny skład grupy konwojowej może

realizować transport wartości pieniężnych w zależności od ilości przewożonych

wartości pieniężnych.

W § 9 powołanego rozporządzenia MSWiA zapisał:

... „ Transport wartości pieniężnych jest chroniony co najmniej przez:

1) jednego konwojenta - przy przewozie wartości pieniężnych do 5 j.o.,

2) dwóch konwojentów – przy przewozie wartości pieniężnych powyżej 5

do 15 j.o.

3) trzech konwojentów – przy przewozie wartości pieniężnych powyżej 15

do 50 j.o.

4) czterech konwojentów - przy przewozie wartości pieniężnych powyżej

50 j.o..

Przy transporcie wartości pieniężnych powyżej 30 j.o. samochodem specjalnym

należy do transportu przydzielić samochód ubezpieczający.

W przypadku transportowania wartości pieniężnych kolumną samochodów należy do

transportu przydzielić dwa samochody ubezpieczające, ustalając liczebność grupy

konwojowej, liczącej po dwóch konwojentów na samochód ubezpieczający i po

jednym konwojencie na każdy samochód przewożący wartości pieniężne.

Do składu grupy konwojowej powinni być dobierani pracownicy posiadający:

szczególne zaufanie przełożonych

duży stopień sprawności fizycznej

umiejętność biegłego posługiwania się bronią palną

umiejętność stosowania skutecznych technik interwencyjnych

odporność psychiczną na stres

umiejętność działania pod presją sytuacji

zdolność szybkiego podejmowania trafnych decyzji

bystrość umysłu i refleks

umiejętność panowania nad strachem

rozwagę i przezorność

umiejętność analizy sytuacji i przewidywania mogących nastąpić zdarzeń

umiejętność działania zespołowego

unormowaną sytuację rodzinną

doświadczenie niezbędne do wykonywania czynności konwojenta

uniwersalizm zawodowy

umiejętność eliminowania elementów paniki

olbrzymią dozę zdyscyplinowania

Z pośród konwojentów wyznaczany jest Dowódca Grupy Konwojowej, jego zastępca

(konwojent kierunkowy).

Dowódca grupy konwojowej w czasie wykonywania zadań konwojowych jest

przełożonym wszystkich członków grupy konwojowej

i tylko on może wydawać im polecenia związane z realizacją transportu wartości

pieniężnych, włącznie do użycia broni palnej na zasadach określonych w ustawie w

art. 37 ust. 2. to jest:

...

„Art. 37. Pracownik ochrony przy wykonywaniu zadań ochrony osób i mienia

poza granicami chronionych obiektów i obszarów ma prawo do:

2) użycia podczas konwojowania wartości pieniężnych oraz innych przedmiotów

wartościowych lub niebezpiecznych środków przymusu bezpośredniego, o których

mowa w art. 38 ust. 2 pkt 1-3 oraz 5 i 6, lub broni palnej, w przypadku gwałtownego,

bezprawnego zamachu na konwojowane wartości lub osoby je ochraniające.

2. Szkolenie członków grup konwojowych.

Szkolenie kandydatów do grup konwojowych powinno obejmować zarówno elementy

teoretyczne, jak i praktyczne. Powinno też przebiegać w sposób permanentny

(systematyczny) i mieć szeroki zakres merytoryczny. Nie można ograniczyć się tylko

do wiedzy teoretycznej

i umiejętności praktycznych nabytych w trakcie szkolenia przygotowawczego, w

zakresie niezbędnym do uzyskania licencji pracownika ochrony. Późniejsza praktyka

w trakcie wykonania dziesiątków konwojów, bez możliwości korygowania

ewentualnych błędów, doprowadzi tylko do ich utrwalenia w stopniu mogącym

negatywnie wpłynąć na bezpieczeństwo transportu.

Głównym celem szkolenia powinno być wyćwiczenie właściwych zachowań w

sytuacjach ekstremalnych, co pozwoli na skuteczne i bezpieczne wykonywanie

zadań konwojenta, bez narażania życia i mienia.

Doskonałość jako cel szkolenia jest w praktyce nieosiągalna, ale za cenę własnego

życia i zdrowia warto do niej dążyć.

Szkolenie przygotowawcze obejmuje treści programu określonego dla właściwych

kursów w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, będącym

wykonaniem dyspozycji art. 35 ustawy o ochronie osób i mienia lub też programu

szkoły kształcącej w zawodzie pracownika ochrony.

Zagadnienia objęte szkoleniem w wymiarze teoretycznym:

uprawnienia konwojentów,

ogólne zasady ochrony transportów,

zadania poszczególnych osób wchodzących w skład konwoju,

potencjalne zagrożenia,

algorytmy postępowania w sytuacjach kryzysowych,

Zagadnienia objęte szkoleniem w wymiarze praktycznym:

nauka strzelania sytuacyjnego,

praktyczne zasady ochrony w trakcie przemarszu, jazdy i na postoju,

czynności podejmowane w sytuacjach kryzysowych.

Szkolenie dokształcające (głównie oparte o zajęcia praktyczne) powinno być

prowadzone nie rzadziej niż raz w miesiącu.

Przykład:

ROCZNY PLAN SZKOLENIA CZŁONKÓW GRUPY KONWOJOWEJ

Szkolenie – jest to kurs, cykl wykładów z jakiegoś przedmiotu,

zorganizowanych w celu uzupełnienia czyjegoś wykształcenia czyichś wiadomości z

jakiejś dziedziny. Szkolenie to również utrwalanie posiadanych umiejętności.

Szkolenie pracowników grup konwojowych powinno obejmować zarówno

elementy teoretyczne, jak i praktyczne. Powinno też przebiegać w sposób

permanentny (systematyczny) i mieć szeroki zakres merytoryczny. Nie można

ograniczyć się tylko do wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych nabytych w

trakcie szkolenia przygotowawczego, w zakresie niezbędnym do uzyskania licencji

pracownika ochrony. Późniejsza praktyka w trakcie wykonywania dziesiątków

konwojów, bez możliwości korygowania ewentualnych błędów, doprowadzi tylko do

ich utrwalenia w stopniu mogącym negatywnie wpłynąć na bezpieczeństwo

transportu i osób go wykonujących.

Podstawowe

działania ochrony mają charakter prewencyjny. Zatem czy warto

angażować środki i czas w szkolenie konwojentów, skoro większość transportów

dociera do celu przy rutynowej ochronie? Przykłady podyktowane przez życie

dopowiadają , ze warto. Napady nie są jedynym zagrożeniem dla konwojów. W

konsekwencji rutynowych działań podejmowanych przez ochronę, z transportu w

niewyjaśnionych okolicznościach ginęły wartości lub też nieletni sprawcy, korzystając

z okazji, wyrywali inkasentom przenoszone wartości. Taka „rutyna” jest nie tylko

efektem braku wyobraźni osób wykonujących ten zawód, ale przede wszystkim braku

opanowania podstawowych umiejętności. Niepokojąco wzrastająca liczba napadów

na konwoje świadczy o wykorzystaniu przez sprawców bałaganu organizacyjnego i

lekceważenia przez pracowników ochrony elementarnych środków bezpieczeństwa.

Efektem tego jest nie tylko utrata mienia, które powinno być chronione, ale również

zagrożenie zdrowia i życia konwojentów i osób trzecich.

Zatem głównym celem szkolenia powinno być wyćwiczenie właściwych

zachowań w sytuacjach których aranżacja pozwoli na uprawdopodobnienie

elementów szkolenia do rzeczywistego działania, co pozwoli na skuteczne i

bezpieczne wykonywanie zadań ochronnych w trakcie realizacji konwojów, bez

narażania życia i mienia na utratę.

Doskonałość jako cel szkolenia jest w praktyce nie osiągalna, ale mając świadomość

wartości życia warto do niej dążyć

Szkolenie rozpoczyna się z dniem 05.01.2006r., a kończy się w dniu 11.05.2006 r.

Plan szkolenia obejmuje sześć spotkań w roku w trybie po cztery godziny każde.

Jedna grupa szkoleniowa składa się z sześciu osób. Szkolenie doskonalące

obejmuje treści wskazane w rozporządzeniu MSWiA, z dnia 7 sierpnia 1998 r.,

„w sprawie rodzajów dyplomów i świadectw wydawanych przez szkoły i inne placówki

oświatowe, które potwierdzają uzyskanie specjalistycznych kwalifikacji w

zakresie ochrony osób i mienia, minimalnego zakresu programów kursów

pracowników ochrony fizycznej pierwszego i drugiego stopnia oraz zakresu

obowiązujących tematów egzaminów i trybu ich składania, składu komisji

egzaminacyjnej i sposobu przeprowadzania egzaminu”.(

Dz.U.98.113.731),

będącym wykonaniem delegacji ustawowej art. 35 ustawy o ochronie osób i mienia

Na zajęcia teoretyczne przeznaczona jest jedna godzina przy każdym spotkaniu.

Zagadnienia objęte szkoleniem w wymiarze teoretycznym są następujące:

uprawnienia konwojentów,

ogólne zasady ochrony transportów,

c) elementy

przygotowania

fizycznego do realizacji strzelań oraz budowa i

zasady działania broni,

zadania poszczególnych osób wchodzących w skład konwoju,

ROCZNY PLAN SZKOLENIA

LP. TEMAT

CZAS

KIEDY MIEJSCE PROWADZ

ĄCY

UWAGI

Uprawnienia

Konwojentów

1 h

26.01.200
2

Sala
wykładowa

Doskonalenie

umiejętności z
zakresu
podstawowych
technik interwencji

3 h

26.01.200
2

Sala
gimnastyczna

Ogólne

zasady

ochrony transportu

1 h

16.02.200
2

Sala
wykładowa

Doskonalenie

umiejętności z
zakresu
podstawowych
technik interwencji

3 h

16.02.200
2

Sala
gimnastyczna

Przygotowanie

sprawnościowe w
strzelectwie oraz
budowa i zasady
działania broni

1 h

09.03
2002

Sala
wykładowa

Elementy

taktyki

realizacji konwoju
pieszego

2 h

09.03
2002

Plac ćwiczeń

Zadania

poszczególnych
osób wchodzących
w skład konwoju

1 h

30.03.200
2

Sala
wykładowa

Szkolenie

strzeleckie (wyjazd
na strzelnicę)

3h 30.03.200

Strzelnica

Strzelanie nr 1

Potencjalne

zagrożenia

1 h

20.04.200
2

Sala
wykładowa

Szkolenie

strzeleckie(wyjazd
na strzelnicę)

3 h

20.04.200
2

Strzelnica

Strzelanie nr 2

Algorytmy

postępowania w
sytuacjach
szczególnych

1 h

11.05.200
2

Sala
wykładowa

Elementy

taktyki

realizacji konwoju
samochodowego

3 h

11.05.200
2

Plac ćwiczeń

PLAN - KONSPEKT

DO PRZEPROWADZANIA ZAJĘĆ Z ORGANIZACJI OCHRONY KONWOJÓW W
DNIU 26.01 2002R. Z PRACOWNIKAMI GRUPY KONWOJOWEJ.

TEMAT:

Uprawnienia konwojentów.

CEL GŁÓWNY ZAJĘĆ:

Uczestnik szkolenia po jego zakończeniu będzie znał źródła prawa

obowiązującego w zakresie ochrony transportowanych wartości pieniężnych.

CEL CZĄSTKOWY ZAJĘĆ:

Uczestnik szkolenia zapozna się z ustawa o ochronie osób i mienia, a także z
rozporządzeniem MSWiA w sprawie szczegółowych zasad i wymagań jakim
powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i
transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne.

MIEJSCE:

Sala wykładowa .

METODA:

Wykład.

CZAS REALIZACJI:

Godziny od 8.00 do 9.00

POMOCE DYDAKTYCZNE DLA PROWADZACEGO:

Foliogramy.

POMOCE DYDAKTYCZNE DLA SŁUCHACZY:

Kserokopie aktów prawnych.

ZAGADNIENIA:
1. Wartości pieniężne,
2. Transport

wartości pieniężnych,

Jednostka obliczeniowa,

Konwojent,

Grupa konwojowa,

Środki łączności wewnętrznej,

Środki łączności zewnętrznej,

Środki ochrony osobistej.
Pracownicy specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej, na podstawie

zadań określonych w ustawie z dnia 22 sierpnia 1997r. 0 ochronie osób i mienia,
uprawnieni są do ochrony mienia podczas jego przenoszenia lub przewożenia,
zgodnie z zasadami i warunkami w Rozporządzeniu MSWiA z dnia 14 października
1998r. w sprawie szczegółowych zasad i wymagań jakimi powinna odpowiadać
ochrona wartości pieniężnych, przechowywanych i transportowanych przez
przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne.

Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają:

1. wartości pieniężne :

a) krajowe i zagraniczne znaki pieniężne,
b) czeki, z wyjątkiem czeków zakreślonych, skasowanych lub opatrzonych

indosem pełnomocni-czym, zawierającym wzmiankę „wartość do inkasa",
„należność do inkasa" lub inną o podobnym charakterze,

c) weksle, z wyjątkiem weksli opatrzonych indosem pełnomocniczym,

zawierającym wzmiankę „wartość do inkasa" lub inną o podobnym

charakterze,

d) inne dokumenty zastępujące w obrocie gotówkę,
e) złoto, srebro i wyroby z tych metali, kamienie szlachetne i perły, a także

platynę i inne metale z grupy platynowców,".

2. transport wartości pieniężnych – przewożenie lub przenoszenie wartości

pieniężnych poza obrębem jednostki organizacyjnej,

3. jednostka obliczeniowa – jednostkę określającą dopuszczalny limit stale lub

jednorazowo przechowywanych lub transportowanych wartości pieniężnych,
wynoszącą 120-krotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za ubiegły
kwartał, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w
Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”,

4. konwojent – pracownika ochrony wyposażonego w broń palną,
5. grupa konwojowa – zespół ludzi wykonujących w tym samym czasie ,miejscu i w

oparciu o te same zasady taktyki, czynności polegające na bezpiecznym
przetransportowaniu wartości pieniężnych, przedmiotów wartościowych lub
niebezpiecznych pomiędzy wskazanymi punktami,

6. środki łączności wewnętrznej – środki służące do nawiązania łączności w

obrębie chronionego obiektu lub między członkami konwoju,

7. środki łączności zewnętrznej – środki służące do nawiązywania łączności z

instytucjami zewnętrznym, takimi jak organizator konwoju, Policja, pogotowie
ratunkowe, Straż Pożarna, pomoc drogowa,

8. środki ochrony osobistej – wyposażenie kuloodporne składające się co

najmniej z kamizelki i hełmu.

PLAN - KONSPEKT

DO PRZEPROWADZENIA ZAJĘĆ Z DOSKONALENIA UMIEJĘTNOŚCI Z
ZAKRESU PODSTAWOWYCH TECHNIK INTERWENCJI W DNIU 26.01.2002r Z
PRACOWNIKAMI GRUPY KONWOJOWEJ

TEMAT:

Podstawowe techniki interwencji.

CEL GŁÓWNY ZAJĘĆ:

Uczestnik szkolenia po jego zakończeniu utrwali biegłość w zakresie

podstawowych technik interwencji.

CZAS REALIZACJI:

Godziny od 10.00 do 12.00

CELE CZĄSTKOWE ZAJĘĆ:
1.

uczestnik szkolenia przypomni sobie wrażliwe miejsca na ciele człowieka w
celu bezpiecznego i skutecznego stosowania technik interwencji,

uczestnik szkolenia utrwali sobie podstawowe techniki interwencji

CEL CZĄSTKOWY NUMER 1:

Uczestnicy szkolenia zapoznają się z miejscami wrażliwymi na ciele człowieka
w celu bezpiecznego i skutecznego stosowania technik interwencji.

Lp. Cel

dydaktyczny

Zawartość Czas

realiz
acji

Sposó
b
realiz
acji

Pomoce
dydaktyczne
dla
instruktora

Pomoce
dydaktycz
ne dla
słuchacza

Miejsce

1 uczestnicy

szkolenia
wskażą i
omówią
miejsca
wrażliwe na
anatomicznej
mapie
człowieka

wskazanie przez
prowadzącego
miejsc położonych w
różnych okolicach
ciała
charakteryzujących
się dużym stopniem
wrażliwości na
uderzenia i uściski,
są to: miejsca silnie
unerwione, miejsca
zakończeń
nerwowych, węzły i
przewody chłonne
oraz stawy i
nieosłonięte miejsca
układu kostnego.
Wskazanie przez
uczestników
szkolenia
poznanych miejsc
na ciele człowieka
poprzez
zastosowanie
uścisków,

45min pokaz

,
zajęci
a
prakty
czne

tablice
poglądowe,

kserokopie
anatomicz
nej mapy
człowieka.

Sala
gimnasty
czna

CEL CZĄSTKOWY NUMER 2

:Uczestnicy szkolenia poznają podstawowe techniki interwencji

Lp. Cel

dydaktyczny

zawartość Cza

s
reali
zacji

Sposób
realizac
ji

Pomoce
dydaktyczne
dla
instruktora

Pomoce
dydaktycz
ne dla
słuchacza

Miejsce

1. uczestnicy

szkolenia
dokonają
rozgrzewki
poszczególnyc
h części
swojego ciała
przygotowując
się do realizacji
głównych
zagadnień

-czynności
porządkowe(podani
e tematu zajęć,
sprawdzenie
obecności)
rozgrzewka(bieg,
marsz, ćwiczenia
kończyn górnych
dolnych, ćwiczenia
tułowia, podskoki
rozluźniające,
indywidualne
ćwiczenia

45
min

Pokaz,
zajęcia
praktyc
zne.

Sala
gimnasty
czna

2 Uczestnicy

szkolenia będą
potrafić
przyjmować
właściwe
podstawy
obrony i ataku

Pokaz podstaw
przez
prowadzącego:
- aktywne,
- defensywne,
Ćwiczenie przez
uczestników
szkolenia podstaw
zwracając uwagę na
właściwe:
- ustawienie nóg
- ułożenie
rąk(regulacja łokci,
dłoni),
- ułożenie
korpusu(ustawienie
bioder, regulacja
mięśni brzucha),
- ustawienia głowy
Ćwiczenia zejść,
uników, oraz
odchyleń

45m
in

Ćwicze
nia
zejść,
uników
oraz
odchyle
ń

Sala
gimnasty
czna

3 Uczestnicy

szkolenia
przypomną
sobie sposoby
skutecznego
stosowania,
bloków, ciosów,
kopnięć

. Pokaz przez
prowadzącego
zajęcia
podstawowych
bloków ciosów,
kopnięć, ze
zwróceniem uwagi
na regulację.
Ćwiczenie przez
uczestników
szkolenia:

45m
in

Rękawice
treningowe,
ochraniacze
na głowę,
stawy i
miejsca
wrażliwe na
ciele
człowieka,
worki
treningowe i

Rękawice
treningowe
,
ochraniacz
e na
głowy,
stawów i
miejsc
wrażliwych
na ciele
człowieka,

Sala
gimnasty
czna

PLAN - KONSPEKT

DO PRZEPROWADZENIA ZAJĘĆ Z ORGANIZACJI OCHRONY KONWOJÓW W
DNIU 16.02.2002r Z PRACOWNIKAMI
TEMAT:

Ogólne zasady ochrony transportów.

CEL GŁÓWNY ZAJĘĆ:

Uczestnicy szkolenia przypomną sobie zasady ochrony transportów.

MIEJSCE:

Sala wykładowa

CZAS REALIZACJI:

Godziny od 8.00 do9.00

POMOCE DYDAKTYCZNE DLA INSTRUKTORA:

Foliogram.

ZAGADNIENIA:
1. Skład grupy konwojowej
2.

Wymagania, które musi spełniać pracownik ochrony przy przewożeniu
wartości pieniężnych

Transport

wartości pieniężnych.

TREŚĆ ZAJĘĆ
Skład grupy konwojowej:

Skład konwoju tworzą: dowódca konwoju, konwojent(lub kilku konwojentów),

kierowca oraz inne wyznaczone osoby(np. kasjer, pracownik transportu)..
2.

Wymagania, które musi spełniać pracownik ochrony przy przewożeniu
wartości pieniężnych.

Do służby konwojowej należy wyznaczyć pracowników ochrony posiadających:

a) szczególne zaufanie organizującego transport wartości,
b) stosunkowo młody wiek,
c) duży stopień sprawności fizycznej,
d) umiejętność analizy sytuacji i przewidywanie mogących
nastąpić zdarzeń,
e) umiejętność działania zespołowego,
f) unormowaną sytuację rodzinną,
g) doświadczenie niezbędne do wykonywania czynności konwojenta,
h) umiejętność biegłego posługiwania się bronią palną,
i) uniwersalizm zawodowy ( umiejętność prowadzenia pojazdów
samochodowych, używania urządzeń gaśniczych, udzielania po
mocy przedlekarskiej, posługiwania się środkami łączności),
j) umiejętność eliminowania elementów paniki,
k) zdyscyplinowanie,
3. transport

wartości pieniężnych.

Transport wartości pieniężnych jest chroniony przez co najmniej:
•

jednego konwojenta – przy przewozie wartości pieniężnych do 5

jednostek obliczeniowych,

•

dwóch konwojentów – przy przewozie wartości pieniężnych do 15

jednostek obliczeniowych, jednostek obliczeniowych

•

trzech konwojentów – przy przewozie wartości pieniężnych do 50

jednostek obliczeniowych,

•

czterech konwojentów – przy przewozie wartości pieniężnych powyżej

50 jednostek obliczeniowych,

Przy przewożeniu wartości pieniężnych skład i rozmieszczenie konwojentów

jest następujące:

• przy

przewożeniu wartości jednym samochodem osobowym

przystosowanym, dowódca konwoju zajmuje miejsce obok kierowcy.
Pozostali konwojenci zajmują miejsca na tylnym siedzeniu samochodu przez
cały czas przejazdu,

• przy

przewożeniu wartości jednym samochodem dostawczym

przystosowanym, konwojenci zajmują miejsce w tyle kabiny, a dowódca
konwoju obok kierowcy,

• przy

przewożeniu wartości jednym samochodem specjalnym, dowódca

konwoju i konwojenci zajmują miejsca w opancerzonym przedziale
osobowym,

•

przy transporcie wartości pieniężnych powyżej 30 jednostek

obliczeniowych samochodem specjalnym, należy do transportu przydzielić
samochód ubezpieczający. W samochodzie przewożącym wartości miejsce
obok kierowcy zajmuje konwojent, którego obowiązkiem jest ochrona
samochodu z wartościami. W samochodzie ubezpieczającym transport,
miejsca zajmują dowódca konwoju i pozostali konwojenci. Do ich
obowiązków należy obserwacja ochrona samochodu przewożącego
wartości,

•

przy transporcie wartości pieniężnych kolumną samochodów, należy do

transportu przydzielić dwa samochody ubezpieczające. W każdym
samochodzie przewożącym wartości, znajduje się jeden konwojent
zajmujący miejsce obok kierowcy. Do jego obowiązków należy ochrona
samochodu z wartościami. Jeden z ubezpieczających samochodów – z
dwoma konwojentami – powinien jechać z przodu kolumny.

•

za ostatnim samochodem z wartościami powinien jechać drugi

samochód ubezpieczający z dowódcą i jednym konwojentem, z zadaniem
obserwacji i ubezpieczenia kolumny.

PLAN - KONSPEKT

DO PRZEPROWADZENIA ZAJĘĆ Z DOSKONALENIA UMIEJĘTNOŚCI Z
ZAKRESU PODSTAWOWYCH TECHNIK INTERWENCJI W DNIU 16.03 2002r.Z
PRACOWNIKAMI
TEMAT:

Podstawowe techniki interwencji.

CZAS REALIZACJI:

Godziny od 9.00 do 12.00

CEL GŁÓWNY ZAJĘĆ:

Uczestnik po jego zakończeniu utrwali biegłość w zakresie podstawowych

technik interwencji.

CEL CZĄSTKOWY ZAJĘĆ:

Uczestnicy szkolenia utrwalą sobie techniki interwencji.

Lp. Cel

dydaktyczny

Zawartość Cza

s
reali
zacji

Sposób
realizacji

Pomoce
dydaktyczne
dla
instruktora

Pomoce
dydaktyczne
dla
słuchacza

Miejsce

1 uczestnicy

szkolenia
utrwalą sobie
zasady
tworzenia
dźwigni.
Wykorzystują
c poznaną
wiedzę w
sposób
kontrolowany,
będą umieć
zastosować
mechanikę
dźwigni w
różnych
sytuacjach,

Prowadzący zajęcia
przedstawi
mechanikę
tworzenia
dźwigni(na zgięty,
prosty kciuk,na
palce w kierunku
grzbietowej strony
ręki, na nadgarstek
w kierunku
zewnętrznej
krawędzi
przedramienia, w
kierunku
przyśrodkowym,
nadgarstkową
zewnętrzną,
nadgarstkowo -
łokciową na zgięte
ramię, łokciową,
nadgarstkowo -
łokciową, łokciową
na zgięte ramię,
łokciowo-barkową,
nadgarstkowo –
łokciowo -barkową),
Ćwiczenie przez
uczestników
szkolenia
poznanych dźwigni
wykorzystując je do:
technik
transportowych,
przetrzymywania
osobnika na ziemi,
bezpiecznego

60m
in

Pokaz,
zajęcia
praktyczne

materac materac Sala

gimnast
yczna

podnoszenia
osobnika leżącego
na ziemi,
kontrolowania
zachowań osób w
różnych sytuacjach

2 Uczestnicy

szkolenia
utrwalą sobie
umiejętności
w stosowaniu
chwytów
obezwładniają
cych

Prowadzący omówi i
pokaże wybrane
chwyty
obezwładniające
przy zastosowaniu:
dźwigni, podcięć lub
poderwań nóg,
wytrącenia z
równowagi poprzez
przemieszczenie
środka ciężkości
ciała. Ćwiczenie
przez uczestników
szkolenia
poznanych chwytó
obezwładniających
w różnych
sytuacjach.

60m
in

Wykład,
pokaz,
zajęcia
praktyczne

Materac

Sala
gimnast
yczna

3 Uczestnicy

szkolenia
przypomną
sobie techniki
zakładania
kajdanek w
różnych
sytuacjach

Prowadzący zajęcia
omówi i pokaże
sposoby zakładania
kajdanek na ręce z
przodu lub z tyłu
osobie: stojącej przy
punkcie oparcia,
stojącej w opadzie,
leżącej na brzuchu
,leżącej na plecach.
Ćwiczenie przez
uczestników
szkolenia

60m
in

Wykład,
pokaz,
zajęcia
praktyczne

Kajdanki Kajdanki Sala

gimnast
yczna

PLAN- KONSPEKT

DO PRZEPROWADZENIA STRZELAŃ Z PRACOWNIKAMI GRUPY
KONWOJOWEJ w dniu ...............2002 roku

TEMAT:

Budowa i użytkowanie pistoletu „ P – 64 „ ( wz. 1964 „ CZAK „) i „ P –83” (wz.
1983 „ WANAD „ ). Strzelania praktyczne z pistoletu – przygotowawcze nr. 1,
szkolne nr.2 i nr.3.

CEL GŁÓWNY ZAJĘĆ :

Uczestnik zajęć po jego zakończeniu osiągnie biegłość z zakresu wyszkolenia
strzeleckiego.

CELE CZĄSTKOWE ZAJĘĆ:
- uczestnik szkolenia przyswoi wiadomości z zakresu budowy i użytkowania

pistoletu „ P – 64 „ i „ P – 83”,

- uczestnik szkolenia przypomni zasady bezpieczeństwa obowiązujące na

strzelnicy oraz przy posługiwaniu się bronią,

- uczestnik szkolenia przyjmując właściwe postawy odda celne strzały do tarczy

stałej w czasie dowolnym i ograniczonym.

MIEJSCE:

Strzelnica na terenie...........................,uzgodniona z właścicielem na
podstawie Ustawy o broni i amunicji z dnia 21. 05. 1999r. (Dz. U. Nr.53 poz.
549) oraz Rozporządzenia MSW i A z dnia 15. 03. 2000r. { Dz. U. Nr.18 poz.
234).

METODA:

Wykład, pokaz instruktora i ćwiczenia praktyczne.

TERMIN, CZAS REALIZACJI:

Dnia..................roku, godz. 8,00 – 16,00

LITERATURA:

Instrukcja Szkolenia Strzeleckiego Pracowników Ochrony Dz. U. Nr.113 poz.
731 &22- 28.

ZABEZPIECZENIE MATERIAŁOWO- TECHNICZNE:
- broń obiektowa ( „P – 64” i „P – 83”), będąca na wyposażeniu ...................
- amunicję do broni zabezpiecza ..............................
- tarcze,
-  apteczka pierwszej pomocy,
-  łączność telefoniczna,
- chorągiewki.
LICZBA STRZELAJĄCYCH:
Sześć osób
ZAGADNIENIA:
1. Osoby funkcyjne.
2. Obowiązki osób funkcyjnych.
3.  Zasady bezpiecznego obchodzenia się z pistoletem.
4.  Zasady bezpiecznego zachowania się na strzelnicy.
5. Zasady obowiązujące podczas szkolenia strzeleckiego.
6.  Wskazówki organizacyjno – metodyczne.
7. Przebieg zajęć.

8. Czas i okres trwania poszczególnych części zajęć.
9. Schemat obrazowy strzelania.

1. Osoby

funkcyjne.

•

kierownik strzelania ....................................

• prowadzący strzelanie – instruktor wyszkolenia strzeleckiego ...............

•

amunicyjny – wyznaczony ze stawu ogniwa odbywającego strzelanie

•

dowódca ubezpieczenia – wyznaczony ze stawu ogniwa odbywającego

strzelanie,

• ubezpieczający – wyznaczony ze stawu ogniwa odbywającego

strzelanie.

2. Obowiązki osób funkcyjnych.

A Obowiązki prowadzącego strzelanie:

•

opracowanie przed zajęciami konspektu uwzględniającego organizację,

metodę, przebieg i czas zajęć,

•

zapewnienie przed rozpoczęciem zajęć łączności radiotelefonicznej lub

telefonicznej ze stanowiskiem jednostki organizacyjnej, która zapewni
możliwość natychmiastowego przybycia na strzelnicę zespołu medycznego
w razie nieszczęśliwego wypadku,

• zapewnienie

bezpieczeństwa i porządku na strzelnicy,

•

pobranie amunicji (ewentualnie broni),

•

sprawdzenie, czy strzelnica jest przygotowana do strzelania zgodnie z

warunkami bezpieczeństwa,

•

umieszczenie w miejscach widocznych dla osób postronnych

oznakowań na kulochwycie i wałach bocznych,

• w

miarę potrzeby wyznaczenie osób funkcyjnych oraz przeprowadzenie

z nimi instruktażu,

•

sprawdzenie, czy tarcze są odpowiednie do danego strzelania, czy

zostały właściwie ustawione i zamocowane, czy mechanizm chowania i
pokazywania tarcz należycie funkcjonuje,

•

omówienie z uczestnikami strzelania warunków strzelania oraz zasad

bezpieczeństwa,

• podział uczestników strzelania na grupy szkoleniowe i zmiany,

• czuwanie

nad

bezpieczeństwem strzelających oraz innych osób

przebywających na strzelnicy,

• kontrolowanie

właściwego wykonywania strzelań, przestrzegania ich

warunków oraz zgodności zapisywania wyników strzelań,

• omówienie

wyników

strzelań,

•

dopilnowanie sprawdzenia i sprzątnięcia strzelnicy,

• rozliczenie

się z amunicji

B Obowiązki dowódcy ubezpieczenia:

• znajomość schematu rozmieszczenia posterunków ubezpieczających

strzelnicę,

•

osobiste rozprowadzenie ubezpieczających na posterunki, wskazanie

sektorów obserwacji oraz sposobów porozumiewania się,

•

skontrolowanie terenów strzelnicy i ewentualne usunięcie osób

postronnych,

• zameldowanie

prowadzącemu strzelanie o rozprowadzeniu

ubezpieczających na posterunki, przydzieleniu sektorów obserwacyjnych
ubezpieczającym i sposobie porozumiewania się. Ponadto zameldowanie o
stanie terenu strzelnicy.

•

Pozostanie do dyspozycji prowadzącego strzelanie przez cały czas

strzelania,

• Zdjęcie posterunków po zakończeniu strzelania.

C Obowiązki ubezpieczających:

• znajomość schematu strzelnicy oraz rozmieszczenia innych

posterunków ubezpieczających strzelnicę,

• ciągłe obserwacje przydzielonego sektoru,

• przekazywanie

bieżąco wszelkich uwag mogących zakłócić

bezpieczeństwo osób przebywających na strzelnicy ( lub poza nią),

•

usuwanie osób postronnych z przydzielonego sektoru,

•

natychmiastowe przekazywanie stwierdzonych nieprawidłowości

dowódcy ubezpieczenia,

•

pozostanie do dyspozycji dowódcy ubezpieczenia przez cały czas

strzelania.

D Obowiązki amunicyjnego

•

amunicji w punkcie amunicyjnym w ilościach przewidzianych danym

strzelaniem,

• dopilnowanie

zebrania

łusek po strzelaniu,

• wypełnienie listy pobranej amunicji przez strzelających,

• rozliczenie

się z pobranej amunicji u prowadzącego strzelanie.

E Obowiązki tarczowych

• obsługa tarcz,

• niezwłocznie wykonywanie rozkazów prowadzącego strzelanie,

•

zmienianie pozycji celów w nakazany sposób.

F Obowiązki strzelającego:

• kierowanie

broni jedynie w stronę kulochwytu,

• rozpoczęcie strzelania na komendę prowadzącego strzelanie,

• natychmiastowe

przerwanie

strzelania po komendzie „ PRZERWIJ

OGIEŃ”, a także w przypadku pojawienia się przed strzelającym, w obrębie
kulochwytu i wałów bocznych ludzi lub zwierząt, zdjęcie palca z języka
spustowego, zabezpieczenie broni, przyjęcie postawy „ GOTÓW”,

• oddanie

strzału kontrolnego w kierunku kulochwytu po zakończeniu

strzelania,

• bezwzględne wykonywanie poleceń i rozkazów prowadzącego

strzelanie,

•

w przypadku zacięcia – zasygnalizowanie takiego stanu poprzez

podniesienie wolnej ręki do góry oraz okrzyk „ ZACIĘCIE”. Trzymanie broni
w postawie „ GOTÓW”, palec zdjęty z języka spustowego.

Zasady bezpiecznego obchodzenia się z pistoletem:

• zawsze

traktować broń jak gdyby była naładowana,

•

nigdy nie trzymać pistoletu skierowanego wylotem lufy do ludzi i

zwierząt(za wyjątkiem walki lub samoobrony),

• nosić broń zabezpieczoną,

• stosować amunicję właściwego typu do poszczególnych jednostek

broni,

• przechowywać broń tylko w bezpiecznym miejscu,

•

nigdy nie naciska ć na spust zanim pistolet nie zostanie skierowany do

celu,

• nie

pozostawiać naboju w komorze nabojowej,

•

w przypadku uszkodzenia jakiejkolwiek części należy wymienić ją na

oryginalną,

• pistolet

należy czyścić i konserwować,

•

przeróbki pistoletu są zabronione,

• mając broń przy sobie w żadnym wypadku nie wolno spożywać

napojów alkoholowych ani innych środków odurzających,

• przed

każdorazowym rozłożeniem broni oraz po jej rozłożeniu należy –

rozładować broń i sprawdzić czy w komorze nabojowej nie ma naboju,

• zabrania

się udostępniania broni osobom uprawnionym,

• zabrania

się przechowywania amunicji w magazynkach pistoletu

podczas dłuższego nie używania broni.

Zasady bezpiecznego zachowania się na strzelnicy

A Zakazane

jest

•

kierowanie wylotu lufy w kierunku osób i zwierząt będąc nawet w

przeświadczeniu, że broń jest rozładowania,

•

poruszanie się przed linią ognia, na wałach bocznych,

przykulochwycie bez wyraźnego zezwolenia osoby prowadzącej
strzelanie,

•

używanie niesprawnej broni i amunicji,

•

pozostawianie broni i amunicji poza stanowiskiem strzeleckim bez

dozoru,

•

składanie się i celowanie poza miejscem do tego wyznaczonym,

•

wypuszczani broni wprowadzonym nabojem do komory nabojowej

z ręki, przekładanie jej, przekazywanie w tym stanie innej osobie,

•

używanie broni do celów niezgodnych z jej przeznaczeniem,

•

samowolne zbieranie nie zużytej amunicji,

•

strzelanie do zwierząt, obiektów i urządzeń nie będących w

obrębie pola tarczowego;

B Nakazane

jest:

•

poruszanie się po terenie strzelnicy z odpiętym magazynkiem od

broni,

•

kierowanie broni tylko w stronę kulochwytu,

•

wykonywanie komend i poleceń prowadzących strzelanie,

•

zgłaszanie prowadzącemu strzelanie o zacięciach broni poprzez

uniesienie wolnej ręki do góry lub w inny nakazany sposób,

•

w sytuacjach zagrażających bezpieczeństwu strzelajacych lub

innych postronnych, każdy uczestnik strzelania lub inna osoba
przebywająca na terenie strzelnicy ma prawo i obowiązek wydać
komendę – „przerwij ogień”, gdzie osoba strzelająca zdejmuje palec z
języka spustowego trzymanej broni opierając go o kabłąk broni –
kierując broń w stronę kulochwytu do którego wykonywał strzelanie,

•

obchodzić się z bronią tak, jak gdyby była gotowa do strzału,

•

ładowanie i rozładowanie broni należy wykonywać na linii ognia,

•

po zakończeniu strzelania broń rozładować i po przejrzeniu przez

prowadzącego strzelanie oddać strzał kontrolny w kierunku
kulochwytu.

5 Zakazy obowiązujące podczas szkolenia strzeleckiego

•

dopuszczanie do strzelań osób nie należycie przeszkolonych,

niezdolnych psychicznie do prowadzonego strzelania, których zachowanie
może mieć wpływ na bezpieczeństwo uczestników zajęć,

•

strzelanie z broni technicznie niesprawnej,

• strzelanie

niesprawną amunicją lub amunicją, której użycie jest

zabronione,

•

strzelanie do obiektów i urządzeń będących w obrębie pola tarczowego,

a nie będących celem,

•

strzelanie do ptaków i zwierząt,

•

kierowanie broni w stronę osób,

•

ładowanie broni amunicją bez polecenia prowadzącego strzelanie,

•

samowolna zmiana odległości strzelania orza stosowania sztucznej

zasłony przed wiatrem i słońcem,

• przedłużanie czasu strzelania w przypadku strzelania na czas,

• wydawanie

większej ilości naboi niż przewiduje rodzaj strzelania.

6. Wskazówki

organizacyjno-metodyczne:

strzelanie rozpoczyna się po oznakowaniu strzelnicy czerwoną
chorągiewką na maszcie. Linię wyjścia oznacza się białą chorągiewką,
natomiast linię ognia – czerwoną,

do strzelania przygotowawczego dopuszcza się osoby, które wykazały
się znajomością i zasad działania broni palnej, posługiwania się nią
oraz zachowania warunków bezpieczeństwa podczas ćwiczeń
strzeleckich,

C warunkiem

dopuszczenia

następnego etapu szkolenia jest co najmniej

dostateczne opanowanie poprzedniego etapu,

D do

strzelań szkolnych dopuszcza się osoby, które wykonały strzelanie

przygotowawcze,

E osoby

przebywające na strzelnicy obowiązane są ściśle przestrzegać

poleceń prowadzącego strzelanie i bezwzględnie je wykonywać,

strzelanie przerywa się na komendę ”przerwij ogień” w sytuacjach:

• pojawienia

się przed strzelającym, w obrębie kulochwytu i wałów

bocznych ludzi lub zwierząt,

•

padania pocisków poza obrębem kulochwytu i wałów bocznych,

•

rykoszetowania pocisków w kierunku strzelających,

•

otrzymania meldunku z posterunku obserwacyjnego o naruszeniu

zasad bezpieczeństwa;

G w sytuacjach zagrożenia komendę

„przerwij ogień”

podaje uczestnik

strzelania, który stwierdził niebezpieczeństwo,

H oddawanie strzałów po komendzie„

przerwij ogień

” jest niedopuszczalne,

I w razie stwierdzenia braku łączności(radiotelefonicznej lub telefonicznej ze

stanowiskiem jednostki organizacyjnej, która zapewni możliwość
natychmiastowego przybycia na strzelnicę zespołu medycznego w
przypadku nastąpienia nieszczęśliwego wypadku) – przerywa się strzelanie,

J w przypadku stwierdzenia w czasie strzelania naruszenia zasad

bezpieczeństwa prowadzący strzelanie przerywa zajęcia, o czym informuje
kierownika jednostki organizacyjnej prowadzącej szkolenie oraz właściwą
terytorialnie komendę wojewódzką Policji,

K składanie się do strzału, celowanie i strzelanie na „sucho”(trening

bezstrzałowy), dozwolone jest tylko w miejscu do tego wyznaczonym,

L za wyjątkiem linii ognia i miejsca przeznaczonego do treningu

bezstrzałowego przebywający w obiektach strzelnicy noszą broń
zabezpieczoną w kaburze,

Ł otwarcie i przerywanie ognia następuje na rozkaz prowadzącego strzelanie –

wydany ustnie, umówiony znakami lub sygnałami.

7. Przebieg

zajęć

A Część wstępna:
• czynności organizacyjno-porządkowe:

- sprawdzenie

łączności radiotelefonicznej,

- przygotowanie i oznaczenie strzelnicy – sprawdzenie przez prowadzącego

strzelanie,

- udzielenie

instruktażu dla dowódcy ubezpieczenia, ubezpieczających, tarczowych

i amunicyjnego,

- omówienie

zasad

bezpieczeństwa,

- podział uczestników na zmiany,
- wyznaczenie miejsca do treningu bezstrzałowego;

•

podanie tematu, celu zajęć

Część główna

• przeprowadzenie

zajęć teoretycznych

- budowa i zasada działania, charakterystyka techniczna pistoletu P-64 i P-83,
- rozkładanie i składanie pistoletu,
- najczęściej występujące zajęcia, przyczyny oraz sposoby ich skutecznego

usuwania,

- zasady bezpiecznego obchodzenia się z bronią,
- przypomnienie

zasad

bezpiecznego zachowania się na strzelnicy,

- techniki

posługiwania się bronią,

- podstawy celnego strzelania(sposoby celnego ustawienia się strzelca w stosunku

do celu, podstawy strzeleckie, trzymanie broni, celowanie, techniki oddychania,
sposoby ściągania języka spustowego, techniki wytrzymania strzału),

- techniki szybkiego wyjmowania broni;

• przeprowadzenie

zajęć praktycznych

- strzelanie przygotowawcze nr 1,

WYKONANIE
Warunki strzelania nr 1:

BROŃ: pistolet P-83
CEL: tarcza TS – 2
ODLEGŁOŚĆ:10 m
ILOŚĆ NABOI: 6 szt.
POSTAWA: stojąca
CZAS: dowolny
OCENA: bardzo dobra – 45 pkt.
dobra - 35 pkt.
dostateczna -25 pkt.
Sposób przeprowadzania strzelania:

• na

linii

wyjściowej zmiana strzelająca otrzymuje amunicję i umieszcza

ja w magazynkach odłączonych od pistoletów,

• zmiana,

mając pistolety w kaburach, magazynki w rękach, na komendę

„NALINIĘ OGNIA MARSZ” zajmuje stanowiska ogniowe i przyjmuje
określoną warunkami strzelania postawę strzelecką,

• na

komendę „ŁADUJ BROŃ” strzelający wyjmują z kabury pistolety,

dołączając do nich magazynki, kierują broń w stronę kulochwytu i meldują
kolejno gotowość do strzelania, np.: „STANOWISKO PIERWSZE – GOTÓW
DO STRZELANIA”, dopuszcza się meldowanie o gotowości do strzelania
przez podniesienie wolnej ręki w górę,

• prowadzący strzelanie po upewnieniu się o gotowości do strzelania,

wydaje komendę „UWAGA OGNIA”,

• strzelający przeładowują broń i oddają strzały,

• strzelający po ukończeniu strzelania unoszą broń do góry na wysokość

głowy, z lufą skierowaną w górę i w przód pod kątem ok. 60 stopni do
poziomu, mogą meldować głosem na. „stanowisko pierwsze – ukończył
strzelanie”,

• po

ukończeniu strzelania przez zmianę prowadzący strzelanie wydaje

komendę „ROZŁADUJ – DO PRZEJRZENIA BROŃ”, strzelający odłączają
magazynki od pistoletów i unoszą obie ręce powyżej barków, trzymając w
jednej ręce magazynek zwrócony donośnikiem do góry, a w drugiej – pistolet
z zamkiem przesuniętym w tylne położenie,

• prowadzący strzelanie przegląda broń i po upewnieniu się, że w

komorze nabojowej i magazynkach nie ma amunicji, stwierdza ten fakt
słowem „PRZEJRZAŁEM”,

• strzelający zwalnia zamek, oddając strzał kontrolny w kierunku tarczy,

dołącza magazynek do pistoletu, zabezpiecza go i chowa do kabury,

• prowadzący wydaje komendę „ZMIANA DO TARCZ – MARSZ”, gdzie

następuje zapoznanie się z wynikami strzelania oraz omówienie i
zarejestrowanie wyników.

Warunki strzelania nr 2
BROŃ: pistolet
CEL: tarcza TS - 3
ODLEGŁOŚĆ: 15 m
ILOŚĆ NABOI: 6 szt.
POSTAWA: stojąca
CZAS: 25 sekund
OCENA: bardzo dobra – 55 pkt.
dobra - 45 pkt.
dostateczne - 40 pkt.
Sposób przeprowadzenia strzelania:

• na

linii

wyjściowej zmiana strzelająca otrzymuje i umieszcza ją w

magazynkach odłączonych od pistoletów,

• zmiana,

mając pistolety w kaburach, magazynki w rękach, na komendę

„NALINIĘ OGNIA MARSZ” zajmuje stanowiska ogniowe i przyjmuje
określoną warunkami strzelania postawę strzelecką,

• na

komendę „PRZYGOTOWAĆ SIĘ DO STRZELANIA” strzelający

wyjmują z kabury pistolety, dołączając do nich magazynki, kierują broń w
stronę kulochwytu i meldują kolejno gotowość do strzelania, np.:
„STANOWISKO PIERWSZE – GOTÓW DO STRZELANIA”, dopuszcza się
meldowanie o gotowości do strzelania przez podniesienie wolnej ręki w górę,

• na

wydaną przez prowadzącego komendę „OGNIA” strzelający wyjmują

z kabury pistoletu wprowadzają nabój do komory nabojowej i prowadzą
ogień,

• po

upływie 25 sek. od komendy „OGNIA” prowadzący podaje komendę

„PRZERWIJ OGIEŃ”, a następnie „ROZŁADUJ – DO PRZEJRZENIA
BROŃ”,

• strzelający, który oddał 6 strzałów, przyjmuje postawę swobodną stojąc,

odłącza magazynek od pistoletu i unosi obie ręce powyżej barku trzymając w
jednej ręce magazynek zwrócony donośnikiem do góry, a w drugiej – pistolet
z zamkiem przesuniętym w tylne położenie, czeka na podjęcie
prowadzącego i potwierdzenie przejrzenia broni,

• prowadzący strzelanie przegląda broń i po upewnieniu się, że w

komorze nabojowej i magazynkach nie ma amunicji, stwierdza ten fakt
słowem „PRZEJRZAŁEM”,

• strzelający, który do komendy „PRZERWIJ OGIEŃ” wystrzelił 6

pocisków, trzyma broń skierowaną w stronę tarczy i czeka na podejście
prowadzącego strzelanie, aby pod jego nadzorem rozładować broń i
magazynek, a naboje oddać amunicyjnemu,

• strzelający zwalnia zamek, oddając strzał kontrolny w kierunku tarczy,

dołącza magazynek do pistoletu, zabezpiecza go i chowa do kabury,

• prowadzący wydaje komendę „ZMIANA DO TARCZ – MARSZ”, gdzie

następuje zapoznanie się z wynikami strzelania oraz omówienie i
zarejestrowanie rezultatów strzelania,

• jeżeli strzelający nie oddał do tarczy 6 strzałów, zalicza się mu

przestrzeliny uzyskane do czasu przerwania ognia. Oddanie strzału po
komendzie” PRZERWIJ OGIEŃ” powoduje odliczanie punktów za najlepszą
przestrzelinę.

C Część końcowa:

• podsumowanie

zajęć,

•

przypomnienie celu zajęć,

•

udzielenie odpowiedzi na pytania,

• podanie

wyników,

• omówienie

najczęściej popełnianych błędów przez strzelających,

• rozliczenie

się z amunicji.

Czasookres trwania poszczególnych części zajęć:
A Część wstępna – 1

× 45 min.,

B Część główna - 6

× 45 min.,

C Część końcowa – 1

× 45 min.

Sporządził:

...............................................

Uzgodniono z WPA KWP w ……………………… w dniu ……………………..

………………………………………..

(podpis i pieczęć)

PLAN - KONSPEKT

DO PRZEPROWADZENIA ZAJĘĆ Z ORGANIZACJI OCHRONY KONWOJÓW W
DNIU 30.03.2002r. Z PRACOWNIKAMI

TEMAT:

Zadania poszczególnych osób wchodzących w skład konwoju.

CEL GŁÓWNY ZAJĘĆ:

Uczestnik szkolenia przypomni sobie obowiązki członków grupy konwojowej.

MIEJSCE :

Sala wykładowa.

METODA:

Pogadanka.

CZAS REALIZACJI:

Godziny od 8.00 do9.00

POMOCE DYDAKTYCZNE DLA PROWADZĄCEGO:

Foliogramy

ZAGADNIENIA:
1. Obowiązki osób organizujących konwój,
2. Obowiązki dowódcy konwoju,
3. Obowiązki konwojenta,
4. Obowiązki konwojenta kierunkowego,
5. Obowiązki kierowcy,
6. Obowiązki kasjera,
7. Obowiązki pracownika transportu.

1. Obowiązki osób organizujących konwój.

Osoby organizujące konwój zobowiązane są do:

a) dokonania  rozpoznania przedmiotu konwojowania(rodzaj, wartość,
podatność na zagrożenia pożarowe itp.),
b) określenia potrzeb transportowych w kontekście rozmiaru ładunku,
wartości i niezbędnej taktyki ochrony,
c) skontrolowania  wyznaczonych pojazdów pod względem sprawności
technicznej, działania zabezpieczeń technicznych,
d) dokonania wyboru trasy,
e) określenia czasu wyjazdu i terminu powrotu,
f) określenia uzbrojenia i wyposażenia konwoju,
g) wyznaczenia składu osobowego konwoju, w tym dowódcę konwoju,
h) przekazania dowódcy konwoju informacji o trasie oraz zadań związanych z
konwojem,
i)  przeprowadzenia odprawy z uczestnikami konwoju, w trakcie której należy:

• sprawdzić znajomość konwojowania, wynikających ze stosownych

instrukcji,

• poinformować o charakterze konwojowanego mienia, przydzielonych

środkach transportu, wskazać miejsca niebezpieczne i newralgiczne na
trasie,

• udzielić instruktażu w zakresie sposobu postępowania uczestników

konwoju w przypadkach nadzwyczajnych, bezpiecznego posługiwania się
bronią, zasad zachowania tajemnicy,

j) podejmowania stosownych decyzji w kontekście zgłoszonych meldunków o

nadzwyczajnych wydarzeniach na trasie konwoju.

2 .Obowiązki dowódcy konwoju,

Dowódca konwoju zobowiązany jest do:
•

zorganizowania konwoju zgodnie z otrzymanymi zadaniami i

wytycznymi,

• określenia szczegółowych zadań dotyczących zabezpieczenia mienia

dla osób wchodzących w skład konwoju,

•

ustalenia sposobu komunikowania się,

•

czuwania nad prawidłowym przebiegiem konwoju,

• przestrzegania

zasad

określonych w instrukcji konwojowej,

•

podejmowania decyzji dotyczących ochrony przewożonego mienia w

trakcie konwojowania, w zależności od zaistniałych wydarzeń,

•

przekazania konwojowego mienia adresatowi w stanie nienaruszonym,

zgodnie z otrzymanymi wytycznymi,

•

uczestniczenia przy pobraniu i zdaniu konwojowanego mienia,

• meldowania

przełożonym o przebiegu służby konwojowej i wykonaniu

powierzonego zadania,

• przejęcia, w razie konieczności, obowiązków kasjera.

3. Obowiązki konwojenta,

Do obowiązków konwojenta należy:
•

ochranianie osoby uczestniczącej w konwoju oraz przewożonego lub

przenoszonego mienia,

•

ścisłe wykonywanie poleceń dowódcy koneoju,

•

utrzymywanie w pełnej sprawności broni, amunicji i innego sprzętu

będącego na wyposażeniu,

•

wykonywanie w konwojach jednoosobowych dodatkowo obowiązków

dowódcy konwoju,

•

obserwowanie otoczenia konwoju celem uprzedzenia ewentualnego

zagrożenia,

• przejęcie w razie konieczności, obowiązków kierowcy,

• przejęcie w razie konieczności, obowiązków osoby transportującej.

4. Obowiązki konwojenta kierunkowego,

Osoba sprawująca funkcję konwojenta kierunkowego ma przydzielone

szczególne zadania. Od jej doświadczenia i szybkości oceny sytuacji zależeć będzie
nierozerwalność kolumny, zwłaszcza w warunkach miejskich. W kolumnie pojazdów
powinien on zajmować miejsce w pierwszym pojeździe obok kierowcy. Kierowca
obserwuje drogę mniej więcej na dystansie przewidywanej drogi hamowania.
Dłuższa obserwacja dalszego planu może spowodować zbyt wolną reakcję na
niebezpieczne zdarzenie powstałe bezpośrednio przed pojazdem. Zatem zadaniem
konwojenta kierunkowego jest ocena warunków drogi w dalszej perspektywie. W
odróżnieniu od kierowcy będzie mógł się przyjrzeć np. sygnalizatorom
przeznaczonym dla tramwajów lub pieszych, gdyż na nich następuje szybsza zmiana
świateł niż na sygnalizatorach dla pojazdów. Pozwoli to na ocenę szans przejazdu
kolumny w całości przez skrzyżowanie. Ścisły szyk pojazdów konwoju oraz ich
znaczna szybkość mogą być niebezpieczne przy wykonywaniu nagłych

manewrów(zatrzymania, omijania, wyprzedzania, skrętu czy zmiany pasa
ruchu).uprzedzenie o nich drogą radiową pozwoli na właściwe przygotowanie się do
manewrów.
Do

obowiązków konwojenta kierunkowego należą więc w szczególności:

•

zadania konwojenta wymienione w zakresie obowiązków konwojenta,

•

prowadzenie konwoju samochodowego poprzez narzucanie tempa

jazdy,

• zastąpienie, w razie konieczności, dowódcy konwoju.

5 Obowiązki kierowcy,

Do obowiązków kierowcy należy:

•

przygotowanie pod względem technicznym pojazdu do drogi,

•

zaopatrzenie pojazdu w niezbędną ilość paliwa,

•

dbanie o wyposażenie pojazdu,

•

od momentu podstawienia pojazdu pod obiekt, z którego podejmowane

jest konwojowane mienie, do chwili zakończenie konwoju – nie wyłączanie
silnika i nie opuszczanie pojazdu,

• wykonywanie

poleceń dowódcy konwoju i konwojenta kierunkowego,

•

w przypadku nabrania podejrzenia, że konwój jest śledzony,

bezzwłoczne powiadomienie o tym fakcie dowódcę konwoju,

•

przestrzeganie przepisów ruchu obowiązujących na danym odcinku

trasy,

• w

miarę możliwości poruszanie się z szybkością maksymalną

obowiązującą na danym odcinku drogi i wynikającą z jej warunków,

• przestrzeganie

wyznaczonej

trasy (nie wolno zmieniać samowolnie

trasy)

•

w przypadku bezpośredniego zagrożenia włączenie urządzenia

alarmowego i jak najszybsze opuszczenie zagrożonej strefy,

• podjęcie akcji gaśniczej w przypadku pożaru.
Kierowca nie powinien wykonywać czynności przewidzianych dla konwojentów.

Prowadząc pojazd trudno zachować właściwą czujność w zakresie ochrony, a tym
bardziej podejmować aktywne działania zmierzające do odparcia ataku.

6. Obowiązki kasjera,

Kasjer najczęściej reprezentuje właściciela konwojowanego mienia.

Stanowisko to może w różnych instytucjach przyjmować różne nazwy – spedytora,
kierownika transportu itp. Kasjer w ramach swoich obowiązków powinien:

• pobrać i zdać pod względem formalnym konwojowane mienie,

• jeśli nie ma pracownika transportu, przenieść konwojowane mienie do

pojazdu(i odwrotnie),

• zastosować się do poleceń dowódcy konwoju,

•

w przypadku ataku zająć bezpieczną pozycję:

- w przypadku ataku konwoju pieszego – pozycję leżącej na brzuchu, w miarę

możliwości z nogami zwróconymi w kierunku, z którego padają strzały,

- w przypadku ataku na konwój zmotoryzowany, jak najniżej na podłodze, z głową

pomiędzy kolanami,

•

w przypadku pożaru podjąć czynności ewakuacyjne.

Obowiązki pracownika transportu.

PLAN - KONSPEKT

DO PRZEPROWADZENIA ZAJĘĆ Z ORGANIZACJI OCHRONY KONWOJÓW W
DNIU 11. 05. 2002R Z PRACOWNIKAMI

TEMAT:

Algorytmy postępowania w sytuacjach szczególnych

CEL GŁÓWNY ZAJĘĆ:

Uczestnik szkolenia po jego zakończeniu utrwali zasady postępowania w
przypadkach nadzwyczajnych

MIEJSCE:

Sala wykładowa

METODA:

Wykład, pogadanka, analiza przypadków

CZAS REALIZACJI:

Godzina od 8.00 do 9.00

POMOCE DYDAKTYCZNE DLA PROWADZACEGO:

Foliogramy, Film

ZAGADNIENIA:
1. Awaria pojazdu
2. Zatrzymanie transportu
3. Choroba członka konwoju
4.  Napad na transport wartości pieniężnych
5. Kolizja drogowa
6.  Wypadek drogowy, w którym uczestniczą pojazdy konwoju
7.  Wypadek, którego uczestnicy konwoju są świadkami
8. Pożar pojazdu przewożącego chronione wartości
9. Pożar pojazdu ubezpieczającego
10. Kontrola  drogowa
11. Blokada  policyjna

1. Awaria pojazdu.

Stan techniczny wszystkich pojazdów konwoju powinien być sprawdzony

przed wyjazdem na trasę. Za ich sprawność odpowiedzialni są kierowcy. Może się
jednak zdarzyć, że dojdzie do awarii któregoś z samochodów. Prozaiczną usterkę,
np. awarię ogumienia, można usunąć na miejscu. Względy bezpieczeństwa
wymagają, aby do czasu usunięcia przyczyny zatrzymania wystawić posterunki na
zewnątrz pojazdu przewożącego konwojowane mienie. Należy jednak pamiętać o
zachowaniu warunków bezpieczeństwa związanych z ruchem drogowym, tzn. o
włączeniu świateł awaryjnych i wystawieniu trójkąta ostrzegawczego. Szczególną
ostrożność musi zachować konwojent ochraniający pojazd od strony jezdni.
Poważnym problemem może być awaria, która nie jest możliwa do usunięcia na
miejscu. W takim przypadku dowódca konwoju powinien rozważyć następujące
warianty:

• nawiązuje łączność ze swoją centralą i żąda podstawienia samochodu

zapasowego,

•

wzywa pomoc drogową, która usuwa usterkę na miejscu,

•

w przypadku dwóch lub więcej pojazdów, przeorganizowuje ochronę (

gdy uszkodzony jest pojazd przewożący konwojowane mienie – organizuje
przeniesienie chronionych wartości do sprawnego pojazdu) i kontynuuje

konwój sprawnym pojazdem (pojazdami), pozostawiając uszkodzony
samochód pod opieką kierowcy.

W dwóch pierwszych przypadkach dowódca konwoju może wykorzystać

łączność zewnętrzną. Gdy oczekiwanie na zapasowy pojazd lub usunięcie awarii
przedłuża się, korzystnie jest powiadomić o zaistniałej sytuacji Policję.

2. Zatrzymanie transportu.

Pojazd przewożący wartości pieniężne powinien zostać zatrzymany w miejscu

oddalonym co najmniej o 50m od miejsca zaistnienia czynnika wymuszającego
zatrzymanie. Grupa konwojowa natychmiast wysiada z pojazdów i zajmuje
posterunki ochronne na zewnątrz ( nie dotyczy załogi bankowozu).

3. Choroba członka konwoju.

Pracownicy ochrony wykonujący zadania związane z konwojowaniem wartości

pieniężnych powinni być dobrani pod względem predyspozycji psychofizycznych.
Przed wyjazdem na trasę konwoju jego uczestnicy powinni zgłosić organizatorowi
konwoju wszelkiego rodzaju niedomagania i niedyspozycje. Takie osoby należy
zastąpić sprawnymi pracownikami ochrony. Gdy jednak na trasie konwoju nastąpi
konieczność udzielenia pomocy przedlekarskiej, tę czynność powinien wykonać
dowódca ( jeżeli pomocy udziela inny konwojent, to jego obowiązki w tym czasie
powinien przejąć dowódca konwoju). Dobrze byłoby, gdyby osoby przewidziane do
udzielania pomocy przedlekarskiej odbyły stosowne szkolenie w zakresie
postępowania w przypadkach zasłabnięć, udzielania pomocy ofiarom wypadków,
opatrywania ran postrzałowych. Należy mieć na uwadze fakt, że w przypadku
konieczności hospitalizowania członka konwoju, następuje potrzeba przekazania
jego obowiązków innemu uczestnikowi konwoju:

•

dowódcy konwoju – konwojentowi.

W trakcie odprawy uczestników konwoju powinien być wyznaczony konwojent,

w koniecznych sytuacjach, który w koniecznych sytuacjach zastąpi dowódcę. Zwykle
jest nim konwojent kierunkowy;

•

konwojenta – innemu konwojentowi

Dowódca konwoju musi być przygotowany na przeorganizowanie ochrony

konwoju w ten sposób, aby ryzyko utraty przewożonych wartości, w wyniku
ograniczenia stanu ochrony, było najmniejsze;

•

kasjera – dowódcy konwoju.

Te dwie osoby w konwoju są bezpośrednio odpowiedzialne za transportowane

mienie. Obaj uczestniczą w pobraniu i zdaniu wartości;

•

pracownika transportu – kasjerowi.

Obowiązki innych członków konwoju wykluczają możliwość przenoszenia przez

nich chronionych przedmiotów;

• kierowcy

konwojentowi.

Wskazane jest aby konwojenci posiadali prawo jazdy odpowiedniej kategorii, co

pozwoli, w razie konieczności, na prowadzenie pojazdów konwoju.

4. Napad na transport wartości pieniężnych.

W takiej sytuacji należy:

•

włączyć alarm dźwiękowy we wszystkich samochodach biorących

udział w transporcie,

• wykonać manewr wyprowadzenia transportu wartości pieniężnych ze

strefy zagrożenia wraz z ewentualnie uszkodzonymi samochodami

transportującymi wartości, korzystają w razie konieczności z prawa użycia
broni palnej,

• zawiadomić przy pomocy posiadanych środków łączności Policję i

zażądać pomocy,

• stosować się do poleceń Policji.

W przypadku zablokowania transportu, grupa konwojowa prowadzi obronę

transportu, korzystając w razie konieczności z prawa użycia broni palnej ( należy
mieć na uwadze, że użycie broni nie może narazić na niebezpieczeństwo osób
postronnych), a gdy jest to możliwe ( ze względów konstrukcyjnych pojazdów )
podjąć próbę staranowania pojazdu blokującego ( starając się uderzyć w środek koła
).

Po odparciu napastników konwój można kontynuować wyłącznie za zgodą

policjanta kierującego czynnościami na miejscu zdarzenia.

5. Kolizja drogowa.

Kolizja drogowa jest to takie zdarzenie ( uszkodzenie pojazdów, bez ofiar w

ludziach), które nie wymaga interwencji Policji. Podstawową zasadą postępowania w
takiej sytuacji jest odprowadzenie pojazdów konwoju ( w miarę możliwości ) na
pewną ( bezpieczną ) odległość od miejsca kolizji. Pozostawienie pojazdów w
miejscu kolizji może pociągnąć za sobą spowodowanie zagrożenia w ruchu oraz
pozostanie w sytuacji trudnej z punktu widzenia sprawowania ochrony przewożonego
ładunku.
Gdy wina któregoś z uczestników kolizji jest oczywista winny powinien przekazać
drugiemu uczestnikowi kolizji stosowne oświadczenie na piśmie, zawierające między
innymi: oznaczenie ubezpieczyciela i numer polisy. W przypadku gdy strony nie są w
stanie ustalić winnego kolizji, należy wezwać Policję. Wszelkiego rodzaju formalności
załatwia w imieniu kierowcy dowódca konwoju. Jeżeli wina leży po stronie kierowcy
konwoju, ten osobiście sporządza oświadczenie ( najlepiej na wcześniej
przygotowanym formularzu), a dowódca jedynie je przekazuje. W związku z kolizją
mogą mieć zastosowanie zalecenia z części poświęconej awarii pojazdu konwoju.
5 Wypadek drogowy, w którym uczestniczą pojazdy konwoju.

Kierowcy samochodów uczestniczących w konwoju są zobowiązani do

przestrzegania przepisów wynikających z prawa o ruchu drogowym. Powinni więc
prowadzić samochód z prędkością maksymalną, wynikającą z zakazów
obowiązujących na danym odcinku drogi, ale z uwzględnieniem warunków ruchu,
aktualnie panujących warunków atmosferycznych i innych, mogących mieć
znaczenie dla bezpieczeństwa transportu. Nie można jednak wykluczyć sytuacji, w
której dojdzie do wypadku drogowego. W rozumieniu kodeksu karnego, wypadek
drogowy to „ naruszenie , chociażby nieumyślnie, zasad bezpieczeństwa w ruchu
lądowym, powodujące obrażenia ciała innej osoby, śmierć lub ciężki uszczerbek na
zdrowiu i stanowi przestępstwo określone w art.177kk.”. W takich przypadkach
obowiązują zasady postępowania podobne do opisywanych w części dotyczącej
awarii pojazdu czy choroby członka konwoju. Na dowódcy konwoju będzie
dodatkowo spoczywał obowiązek udzielenia pomocy przedlekarskiej osobom rannym
oraz wezwania pogotowia ratunkowego i Policji. Konwój pozostanie na miejscu
wypadku do czasu uzyskania zgody na odjazd od policjanta kierującego
czynnościami na miejscu wypadku.
6 Wypadek, którego uczestnicy konwoju są świadkami.

W sytuacji, gdy uczestnicy konwoju są świadkami wypadku, a ofiarom jest już

udzielana pomoc, należy ominąć miejsce wypadku z zachowaniem ostrożności, aby
nie narazić dodatkowe niebezpieczeństwo poszkodowanych wypadku oraz osób
udzielających im pomocy. Odmiennie przedstawia się sytuacja, gdy ofiarom nie jest
udzielana pomoc i nie ma w pobliżu osoby mogącej udzielić takiej pomocy. Do
rozważenia pozostają dwie możliwości:

• nie

zatrzymywać się i tylko za pomocą środków łączności zewnętrznej

powiadomić pogotowie ratunkowe i Policję, podając dokładne miejsce
wypadku,

• zatrzymać się i udzielić pomocy przedlekarskiej, zachowując

jednocześnie,

•

środki ostrożności związane z ochroną transportu

Z wyborem właściwego wariantu mogą wiązać się dylematy dowódcy konwoju,

zwłaszcza dotyczące:

•

świadomości, że zastana sytuacja może być symulowana w celu

zatrzymania konwoju z zamiarem dokonania rozboju,

• odpowiedzialności pracowniczej za konwojowane mienie,

• narażenia się na odpowiedzialność karną z art. 162 kk. ( dawny art. 164

k.k.), w przypadku nie udzielenia pomocy ofiarom wypadku,

• moralnego

obowiązku udzielania pomocy człowiekowi zagrożonemu

utratą życia lub zdrowia.

Z punktu widzenia taktyki działań związanych a ochroną konwoju

najwłaściwszym wydaje się wybór wariantu pierwszego. , ponieważ „ Nie można
bowiem na osobę nie będącą lekarzem nakładać obowiązku udzielenia pomocy
wykraczającej poza kwalifikacje lub doświadczenie życiowe osoby zobowiązanej.
Zależnie od okoliczności danego wypadku pomoc udzielana przez osobę nie będącą
lekarzem może wyrazić się jedynie w wezwaniu pomocy lekarskiej, zawiezienie do
szpitala rannego znalezionego na drodze publicznej itp.”

Zastosowanie drugiego wariantu powinno mieć miejsce, gdy uczestnicy

konwoju nie mają możliwości powiadomienia stosownych służb, oczywiście pod
warunkiem zachowania względów bezpieczeństwa.

5 Pożar pojazdu przewożącego chronione wartości.

Prowadzący odprawę do konwoju, przy omawianiu zasad postępowania w

przypadkach nadzwyczajnych, powinien przydzielić uczestnikom konwoju konkretne
zadania. W przypadku pożaru uczestnicy konwoju powinni być podzieleni na trzy
grupy:

• gaśniczą – złożoną z kierowców pojazdów konwoju,

• ewakuacyjną – w skład której wchodzi kasjer i pracownik transportu,

• ochronną – którą stanowią konwojenci

Ważnym elementem jest wyposażenie konwoju w sprawne i wydajne gaśnice

o pojemności większej niż te zwykle używane w pojazdach wobec wymogów
wynikających z prawa o ruchu drogowym.
Podejmując akcję ewakuacyjną transportowanego mienia trzeba mieć świadomość
braku nakazu prawnego, obligującego uczestników konwoju do jego ratowania z
narażeniem zdrowia lub życia.
9.Pożar pojazdu ubezpieczającego.

Postępowanie uczestników konwoju powinno być podobne jak w sytuacji

opisanej w części dotyczącej pożaru pojazdu przewożącego chronione wartości, z
wyjątkiem udziału grupy ewakuacyjnej. Jeżeli udział w akcji gaśniczej kierowcy

pojazdu przewożącego wartości pieniężne będzie konieczny, to w przypadku
zagrożenia napadem jego obowiązki przejmuje konwojent kierunkowy. Po ugaszeniu
pożaru dowódca konwoju stanie przed dylematem podobnym jak w przypadku awarii
pojazdu.

10.kontrola drogowa.

W przypadku posiadania przepustki specjalnej W ( wydawanej przez

Komendę Główną Policji podmiotom wykonującym transporty wartości pieniężnych
przy pomocy pojazdów specjalnych) należy zwolnić prędkość do 5km/h i okazać
przepustkę w sposób umożliwiający odczytanie jej numeru, wyłącznie na znak do
zatrzymania się podany przez w pełni umundurowanego policjanta, dysponującego
pojazdem posiadającym wszystkie wymagane oznakowania i kontynuować konwój.
W przypadku braku przepustki lub ponownego sygnału do zatrzymania pomimo jej
okazania, włączyć prawy kierunkowskaz i zatrzymać transport w odległości około 50
m, w miejscu zapewniającym dobrą obserwację. Grupa konwojowa natychmiast
opuszcza pojazd zajmując wyznaczone posterunki ochronne na zewnątrz, a
dowódca konwoju udaje się do posterunku kontroli drogowej, legitymuje się i
wyjaśnia sytuację. Nie wolno cofać pojazdów do miejsca posterunku kontrolnego,
nawet na żądanie Policji. W żadnym przypadku nie wolno dopuścić do rozbrojenia
grupy konwojowej i otwierania przedziału ładunkowego albo pojemnika z wartościami
pieniężnymi. Próbę siłowego zatrzymania transportu wartości pieniężnych przez
osobę w niepełnym umundurowaniu policjanta lub posługującego się samochodem o
niepełnym oznakowaniu należy traktować jako próbę napadu.
11.Blokada policyjna.

W takiej sytuacji należy zatrzymać konwój co najmniej 50 m przed blokadą.

Grupa konwojowa powinna opuścić pojazdy i zająć posterunki ochronne na zewnątrz,
a dowódca konwoju powinien skontaktować się z załogą blokady w celu wyjaśnienia
sytuacji. W przypadku, gdy okoliczności wymuszają zatrzymanie samochodu z
wartościami w odległości mniejszej niż 50 m, dowódca konwoju podchodzi do załogi
blokady i informuje, że konwój rozpoczyna manewr cofania i niebawem się zatrzyma.
W żadnym przypadku nie wolno przejeżdżać przez blokadę, dopuścić do rozbrojenia
grupy konwojowej, otwierania przedziału ładunkowego lub pojemnika z wartościami.

PLAN - KONSPEKT

DO PRZEPROWADZENIA ZAJĘĆ Z ORGANIZACJI OCHRONY KONWOJÓW W
DNIU 20.04.2002 R. Z PRACOWNIKAMI

TEMAT:

POTENCJALNE ZAGROŻENIA

CEL GŁÓWNY:

Uczestnik szkolenia przypomni sobie rodzaje zagrożeń

MIEJSCE:

Sala wykładowa

METODA:

Wykład, analiza przypadków

CZAS REALIZACJI:

Godz. 8.00 – 9.00

POMOCE DYDAKTYCZNE DLA INSTRUKTORA:

20 min. film video

ZAGADNIENIA
1. Przedmiot rozpoznania
2. Atak przy wyjściu z obiektu
3.  Atak przed wejściem do obiektu
4.  Atak na trasie przez zajechanie
5.  Atak na trasie poprzez staranowanie
6.  Atak na trasie przy pomocy triku

1. Przedmiot

rozpoznania.

Taktyka działania sprawców napadów na konwoje jest w zasadzie prosta.

Sprowadza się do ataku w dogodnym miejscu i okolicznościach, wyeliminowaniu
ochrony, zawłaszczeniu mienia i ucieczki z nim. Napad na konwój jest
przestępstwem poprzedzonym tzw. rozpoznaniem przestępczym (przy innych
transportach wartości pieniężnych związanych z prowadzoną działalnością
gospodarczą, rozpoznanie poprzedza ok. 90% przestępstw). Sprawcy przygotowując
się do przestępstwa obserwują potencjalny obiekt napadu. Przedmiotem rozpoznania
najczęściej jest:

• spodziewana

wartość transportowanego mienia,

•

czas i sposób transportu,

• ilość osób biorących udział w transporcie,

•

poziom wyszkolenia (stopień profesjonalizmu)

•

trasa przemarszu lub przejazdu,

• stosowane

zabezpieczenia

techniczne,

•

uzbrojenie i wyposażenie ochrony,

2. Atak

przy

wyjściu z obiektu (początek trasy transportu).

Ma miejsce na samym początku trasy, przy wyjściu z banku, kantoru, firmy,

mieszkania. Sprawcy, wiedząc że będą wynoszone pieniądze, podejmują atak w
bezpośrednim sąsiedztwie obiektu, od którego transport się zaczyna;

3.

Atak przed wejściem do obiektu ( koniec trasy transportu).
Sprawcy napadu oczekują na osoby transportujące mienie w miejscu

stanowiącym cel transportu.

W obydwu przypadkach wybrane miejsce napadu jest najpewniejsze. Trasa

przemarszu lub przewozu może ulec zmianie, natomiast punkt wyjścia i docelowy,
zwłaszcza przy konwojach stałych – nie.
4.

Atak na trasie przez zajechanie.
Zarówno osoby transportujące pieniądze, jak i napastnicy poruszają się

samochodami. Sprawcy zatrzymują transport, uniemożliwiając im dalszą jazdę
poprzez zajechanie drogi swoim pojazdem;
5.

Atak na trasie poprzez staranowanie.
Sprawcy napadu posługują się samochodem jako narzędziem mającym na

celu obezwładnienie ochrony;
6.

Atak na trasie przy pomocy triku.
Odmianą ataku na transport samochodowy w ruchu jest zatrzymanie pojazdu

przy pomocy triku. Często stosowana jest metoda „NA PRZEBIERAŃCA”, gdy
konwój zostaje zatrzymany pod pretekstem kontroli drogowej przez sprawców
przebranych w mundury policyjne.

Przedstawione przykłady są najbardziej typowe dla metod działania

napastników, atakujących najczęściej w grupach 2-3 osobowych, posługujących się
bronią palną.
Organizując konwoje należy pamiętać, że skuteczność ataku napastników ułatwia złe
zorganizowanie konwoju i jego słaba ochrona.

3. Wyposażenie grup konwojowych

Wyposażenie grup konwojowych tworzą:
1. Środki transportu
a) pojazdy nieprzystosowane pojazdy nie posiadające żadnych zabezpieczeń
związanych ze specyfiką transportu wartości pieniężnych, w rozumieniu
obowiązujących przepisów.
b) pojazdy przystosowane — według rozporządzenia MSWiA, które wprowadza
wymagania techniczne pojazdów,
c) pojazdy specjalne (bankowozy) — posiadające co najmniej seryjną konstrukcję
skrzyniową z wyodrębnionym przedziałem ładunkowym, wzmocnionym
zawieszeniem i nadwoziem opancerzonym, przystosowanym do przewozu wartości,

2. Środki łączności
a) wewnętrznej — służącej do zapewnienia komunikacji między pojazdami konwoju.
Tą drogą przekazywane są informacje do dowódcy konwoju, polecenia od dowódcy
do pozostałych członków konwoju oraz niezbędne informacje i polecenia dla
kierowców. Praktycznie jest realizowana za pomocą radiotelefonów krótkiego
zasięgu;
b) zewnętrznej — służącej do nawiązywania alarmowego kontaktu z abonamentami
zewnętrznymi, takimi jak organizator konwoju, Policja, pogotowie ratunkowe, straż
pożarna, pomoc drogowa. Łączność może być realizowana przy pomocy
radiotelefonów (w konwojach lokalnych), przy wykorzystaniu sieci trakingowej lub
GSM. Przy planowaniu trasy należy dobrać takie środki łączności, aby zachować
ciągłość kontaktu z organizatorem konwoju.
c) system znaków, sygnałów i kodów - Umówione znaki i sygnały wydawane
gestami rąk, czy też przy pomocy sygnałów świetlnych i dźwiękowych pozwolą na
utrzymanie łączności wewnętrznej w przypadku awarii urządzeń technicznych lub
gdy istniej podejrzenie podsłuchiwania przez osoby obce korespondencji
prowadzonej przy pomocy urządzeń technicznych.

3. Indywidualne środki ochrony
a) kamizelki kuloodporne należą do podstawowego wyposażenia członków
konwoju, wynikającego wprost z przepisu prawa. Wcześniej obowiązujące akty
prawne nie regulowały tej kwestii.
Przepisy bhp nakładają obowiązek stosowania ubrania ochronnego adekwatnego do
rodzaju zagrożeń związanych z pracą. Celem konwoju jest ochrona mienia przed
zaborem. Zatem zbrojny napad jest kalkulowanym ryzykiem tej czynności. Nic w
takim środowisku pracy nie jest bardziej szkodliwego dla zdrowia niż np. 6 gramowy
pocisk.
Wraz ze wzrostem skuteczności ochronnej rośnie oczywiście waga kamizelki. W tego
typu sprzęt ochronny powinni być wyposażeni wszyscy uczestnicy konwoju.
Oczywiście kamizelka nie gwarantuje pełnej sprawności w przypadku postrzelenia
(pod wpływem pocisku ugina się od 3 do 9 cm), ale wielokrotnie zwiększa szansę
przeżycia;

się klimatyzacja antygazowa. W tańszych modelach stosuje się w przedziałach
osobowych butle ze sprężonym powietrzem, które w przypadku ataku gazowego, po
otwarciu zaworu, wytwarzają nadciśnienie nie dopuszczające gazu do wnętrza;
d) opatrunki osobiste. Najczęściej używanym przez sprawców narzędziem w
trakcie napadów na konwoje jest broń palna. Niestety typowe apteczki samochodowe
nie są wyposażone w pakiety do opatrzenia ran postrzałowych. Zatem zasadnym jest
wyposażenie konwojentów w indywidualne opatrunki typu wojskowego.

4. Indywidualne środki obrony. Do wejścia w życie ustawy o ochronie osób i
mienia konwoje powyżej 5 j.o. praktycznie mogły być wykonywane tylko przez takie
formacje, jak straż przemysłowa, bankowa i straż pocztowa. Komercyjne podmioty
świadczące usługi konwojowe w zasadzie konwojów powyżej 5 j.o. obliczeniowych
nie mogły wykonywać, ponieważ istniał obowiązek realizacji tychże konwojów z
bronią maszynową. Podmioty gospodarcze świadczące usługi w zakresie
konwojowania nie mogły dysponować bronią maszynową, a konwojenci posiadali
jedynie prywatną broń palną krótką do ochrony osobistej. Ustawa o ochronie osób i
mienia wprowadziła możliwość uzyskania przez podmioty świadczące usługi
konwojowania broni obiektowej (w tym również pistoletów maszynowych) pod
warunkiem zatrudniania licencjonowanych pracowników. Rozporządzenie w sprawie
warunków transportowania wartości pieniężnych posługuje się jedynie pojęciem broni
palnej bez rozróżniania jej na broń krótką i maszynową. Od organizatora zależy
wybór broni niezbędnej do ochrony konwoju.

pistolet pistolet maszynowy

strzelba gładkolufowa

5. Umundurowanie lub ubiory firmowe — mają do spełnienia kilka funkcji, m.in.:

zapewnić wygodę konwojentowi,

wskazać osobom postronnym swoją rolę,

określić przynależność do formacji lub identyfikować z firmą.

Niektóre firmy preferują specyficzny dla komercyjnych podmiotów sposób
konwojowania, który określają jako dyskretny. Jego istotą jest to, że konwojenci
występują w ubiorach cywilnych i w ten sposób nie zwracają na siebie uwagi,